Smaakvol uitgevoerde stevige progressieve metal uit Ierland. Qua sfeer en zanglijnen doet dit meer dan eens denken aan het solowerk van Devin Townsend, wat zeker geen straf is. Het songmateriaal is daarnaast sterk en divers genoeg om het album van begin tot eind te laten boeien. Meest opvallende track is de grotendeels instrumentale afsluiter 1977 (Ad Infinitum). Met bijna 20 minuten gaat deze weliswaar te lang door, maar het nummer bevat wel veel sfeer en memorabele riffs.

Prima EP, waarop de australische band een geluid laat horen dat vroege en meer recente elementen combineert. De melodieuze doommetal klinkt in ieder geval heerlijk meeslepend en afwisselend, met lekker zwaar gitaarwerk en aanstekelijke zanglijnen. Dat belooft wat voor het volgende volledige album.

Ik vind het meer richting de 'love metal' van een band als HIM gaan, maar dan gelukkig wel wat steviger. Geen verkeerde plaat, al had ik best zonder de ballads kunnen leven. Verzorgd in elkaar gezet, met veel aandacht voor de productionele kant van het geheel. De electronische details zijn ook goed gedaan. Iets te weinig variatie, vooral qua zang, en kwalitatief niet sterk genoeg voor een optimale score, maar een dikke voldoende zit er wel in.

Sfeervolle melodieuze doommetal uit Australië, verzorgd uitgevoerd en geproduceerd, al is het drumgeluid aan de kunstmatige kant. De veelal lange tracks weten niet overal te boeien en echt los gaat de boel slechts spaarzaam, maar mooi is het wel. Amorphis-zanger Tomi Joutsen doet mee op drie tracks; zijn grunts vormen een welkome aanvulling op de wat vlakke zangpartijen van frontman Mark Kelson.

Qua geluid wat ruiger en rauwer dan we van de australische band gewend zijn, met ook wat zwaarder gitaarwerk en een meer moderne aanpak van het songmateriaal. De lichte koerswijziging bevalt me eigenlijk wel. Het album bevat geen echte uitschieters, maar slechte tracks zijn er ook niet. Al is het ingetogen Despondency wel aan de saaie kant.

Mooie, meeslepende en verrassend melodieuze doom-metal uit Australië, ietwat ontsierd door de tekortschietende productie. Vooral het drumwerk klinkt nergens naar. Jammer, want het songmateriaal is behoorlijk sterk en verdient beter. Desondanks een sfeervol en continu boeiend album, hoofdzakelijk bestaande uit lange tracks. Opener The Wound klokt bijna 20 minuten!

Op de albums hierna zou deze australische band meer de kant op gaan van melodieuze doommetal, maar hier houdt men het nog iets luchtiger en meer toegankelijk. Het geluid doet wel wat denken aan een band als HIM, al is The Eternal wel wat zwaarder en steviger. Het songmateriaal kan er in ieder geval mee door, al ontbreken echt memorabele tracks en valt er productioneel wel het één en ander op de plaat aan te merken.

Vrij technische metalcore uit het Verenigd Koninkrijk, goed uitgevoerd en geproduceerd, maar niet altijd even toegankelijk of memorabel. Het songmateriaal is gelukkig overwegend wel de moeite waard en behoorlijk afwisselend, met veel stijl- en tempowisselingen. Voor de iets meer eisende metalfan derhalve.

Intense metal die meerdere genres combineert tot een meeslepend geheel. Vooral het gitaarwerk is heerlijk, met fijn hakkende riffs. Ijzersterke produktie ook, niet al te glad maar wel zeer overweldigend. Jammergenoeg zakt het album enigzins in tegen het einde, waardoor ik uiteindelijk niet meer kan geven dan een ruime voldoende.

Niet helemaal mijn ding, deze progressieve death metal, maar ik moet toegeven dat het allemaal wel fraai in elkaar steekt. De wisselwerking tussen cleane zangpartijen en bruut brulwerk werkt goed en de songs zijn, hoewel aan de eenvormige kant, meeslepend genoeg. Productioneel had het album nog wel iets vetter mogen klinken, maar het geluid van de plaat is meer dan acceptabel.

Maffe combinatie van technische death metal en toegankelijke melodieuze metal, resulterend in een aangenaam maar nogal schizofreen geheel. De veelal moordend strakke en brute riffs staan in schril contrast met de pakkende zanglijnen, die meer dan eens te zoet zijn. Er is nog steeds sprake van het betere brulwerk, maar de balans slaat hier wel door richting toegankelijk en vooral melodieus materiaal. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de vreemde maar best catchy Depeche Mode-cover Shake The Disease. Productioneel staat het album als een huis en aan ieder detail is aandacht besteed, maar ik weet nog niet of ik hier echt iets mee kan.

Dit project van zanger/ gitarist/ multitalent Tuomas Saukkonen kende ik nog niet, maar net als zijn andere bands Before The Dawn, Dawn Of Solace, Black Sun Aeon en RoutaSielu is dit zeer de moeite waard. De sound is ditmaal meer recht voor z'n raap, richting thrashmetal a la Sepultura. De songs zijn aan de eenvoudige kant en worden met weinig franje gebracht (uitgezonderd een paar mooie melodieuze passages zoals in Wheel Of Misfortune), maar het klinkt allemaal lekker bruut en energiek. De voortdurende schreeuwzang is wat eenvormig en gaat op den duur vervelen, maar door de korte speelduur van de plaat (iets meer dan een half uur) is het net te trekken.

Het altijd lastige tweede album, maar deze engelse band weert zich kranig en komt er zonder veel kleerscheuren vanaf. De afwisselend brute en melodieuze metalcore staat nog steeds als een huis en klinkt, mede door de geweldige productie, bijzonder zelfverzekerd en strak. De prima zanger blijft ook een flink pluspunt. Helemaal brandschoon komt men evenwel niet uit de strijd: het songmateriaal is ook ditmaal aan de anonieme en inwisselbare kant, waardoor het album uiteindelijk moeite heeft om te blijven hangen. Daar moet echt aan gewerkt worden.

Een frisse variant binnen het metalcore-genre, met veel afwisseling en een zanger die voor de verandering daadwerkelijk kan zingen. En behoorlijk kan brullen ook. Het songmateriaal steekt degelijk in elkaar, al zijn er niet heel veel tracks die er echt uit springen. Ik had graag wat meer songs in de stijl van het woeste Oblivion gehad, wat mij betreft het beste nummer van het album. De plaat luistert evenwel prettig weg. De laatste twee tracks bieden het meeste contrast: I Am The Undead is een keiharde beuker met krijszang, terwijl het afsluitende Circles bijna een rockballad is. Een interessante nieuwe band, dat is een feit.

Fraai album, de moeite waard als je van bands als Paradise Lost, Moonspell en Katatonia houdt. Stemmige, zware en trage songs, mooi gezongen en sfeervol uitgevoerd.

Fijne EP van deze italiaanse metalband, bestaande uit zes tracks, waarvan alleen opener We The Others echt nieuw is. Een prachtig nummer overigens. De overige tracks doen hier niet veel voor onder. Vooral Paranoid Boyd (in 2018 reeds digitaal uitgebracht) is erg sterk. Alleen de Talk Talk-cover Such A Shame valt een beetje buiten de boot, mede door de matige engelse uitspraak van zanger Marco Benevento. Gelukkig is hij in de overige songs prima op dreef, net als de rest van de band.

Iets minder pakkend qua songmateriaal dan de voorgaande albums; wellicht ligt dat aan de wat minder melancholische en duistere sfeer. Dat wil niet zeggen dat we de band hier kunnen betrappen op luchtige en positieve muziek; het blijft allemaal lekker somber en depri. Gaandeweg valt er wederom veel te genieten; luister maar eens naar het fijne uptempo Heraclitus. Bij de meeste tracks duurt het gewoonweg wat langer voor de geheimen zich prijsgeven, maar uiteindelijk ontpopt dit zich toch weer tot een fraai en meeslepend album van deze eersteklas italiaanse band.

Indrukwekkende melancholische doom, nog wat sterker dan het debuut. De songs en de produktie zijn net even wat beter. Prachtige melodielijnen ook. Het is allemaal fraai uitgevoerd en de zanger heeft een fijne stem. Beste track is het loodzware Lost Humanity.

Uitstekend derde album van deze italianen. De sfeervolle melancholische doommetal is nog wat meer geperfectioneerd, maar de sound van de band is hoofdzakelijk hetzelfde gebleven. Dat betekent ook nu weer prachtige en meeslepende songs, met fraaie melodielijnen en de heerlijke stem van zanger Marco Benevento. Wat de band uniek maakt is het feit dat de zanger nergens schreeuwt of grunt maar altijd ingetogen blijft zingen. Mijn voorkeur blijft uitgaan naar het tweede album Oionos, maar ook dit nieuwe album is erg mooi.

Uitstekend vierde album van deze vrij unieke Italiaanse metalband. De sfeervolle en vooral meeslepende songs zijn zeker even sterk als het materiaal op de voorgaande albums. Het blijft knap hoe men zich weet in te houden op momenten waarop vergelijkbare bands los zouden gaan met grunts en loodzwaar beukwerk. De zang blijft altijd melodieus en ingetogen; de muziek bezwerend en melancholisch.

Toch best wel weer een tegenvaller. Iets beter dan het erg matte en vlakke LAX, maar uiteindelijk een nogal saai en langdradig album, dat tekstueel al helemaal om te huilen is. Dat The Game ooit vriendjes was met Dr. Dre en 50 Cent maar ze uiteindelijk moest/ heeft laten vallen weten we nu wel. Daar hebben we echt niet nog een heel album met uitleg voor nodig. De beats zijn overwegend weinig memorabel, en ondanks de wat meer dreigende sfeer willen de tracks maar niet blijven hangen. Toch maar weer vriendjes worden met Dr. Dre, denk ik zo...

Flink tegenvallend derde album, veel te lang ook nog eens. De beats zijn nietszeggend, het tempo is sloom, de teksten (overwegend) inhoudsloos. Daarnaast is de produktie aan de kale kant en zijn de songs veel te monotoon. Het loopt ook allemaal niet lekker, met slappe samples en gewoonweg te weinig energie. Hier en daar een aardige track om je even wakker te schudden, zoals State Of Emergency, waarop Ice Cube meedoet, en House Of Pain.

The Game en ik zullen niet snel vriendjes worden, denk ik zo. Net als zijn laatste paar albums is ook deze Documentary 2 behoorlijk saai en langdradig. Veel tracks bevatten amper raps en kabbelen maar wat voort, terwijl er op de achtergrond wat onzinnigs wordt gemompeld. Hier en daar een toffe track, zoals het titelnummer, maar voor het grootste gedeelte is het album behoorlijk vervelend.

Middelmatig tussendoortje, met daarop een aantal nieuwe songs en een paar variaties op songs van het vorige album Afterlights uit 2012. Alles is hoofdzakelijk electronisch en zangpartijen zijn slechts spaarzaam aanwezig. Zeer ingetogen allemaal, op zich geen probleem, maar om nu te zeggen dat de songs erg bijzonder zijn... nee.

Toegankelijk, afwisselend album met overwegend prettig in het gehoor liggende songs die precies lang genoeg duren. Dat is in het naaste verleden wel eens anders geweest. Nog steeds weet de band een heel eigen geluid neer te zetten, een soort ambient alternatieve metal, met ditmaal wat meer nadruk op het liedje dan op het experiment.

Leuk hebbedingetje als aanvulling op het album The West Pole, met drie iets andere versies van songs van dat album, aangevuld met een mooie nieuwe song, Miniature, en de lange titeltrack, een 'modern dance project'. Dat klinkt helaas interessanter dan het daadwerkelijk is, want het is niet veel meer dan een saaie ambient-track van bijna dertien minuten, waarbij weinig te beleven valt. En dansen is er al helemaal niet bij, tenzij je dat kunt doen op een niet-bestaande beat.

Een stuk zelfverzekerder dan voorganger The West Pole, dit nieuwe album van The Gathering. Vooral zangeres Silje Wergeland is hier een openbaring, na haar wat onwennige debuut op het vorige album. Ze keert zichzelf binnenstebuiten op overtuigende wijze en toont zich een zeer veelzijdig zangeres. Het songmateriaal is helaas niet overal even interessant, maar opener Paper Waves is prachtig en zo zijn er nog een aantal hoogtepunten. Bij vlagen in ieder geval indrukwekkend.

Destijds mijn eerste kennismaking met de band en nog steeds één van hun beste albums. De combinatie van loodzwaar gitaarwerk en de heldere zang van Anneke van Giersbergen levert hier iets heel moois op, vooral in de drie eerste songs. Fraaie melodielijnen en een mooie melancholische sfeer maken het geheel in stijl af.

Zoals de band hier klinkt hoor ik The Gathering het liefst: lekker zwaar en meeslepend, ondersteund door mooie melodielijnen en de altijd fraaie zang van Anneke van Giersbergen. Opener On Most Surfaces zet direct de toon met loodzwaar gitaarwerk en een prachtige melancholische sfeer. Halverwege kakt de boel wel een beetje in, dat moet gezegd worden, maar vanaf Kevin's Telescope is het album weer erg mooi. Hierna zou men meer gaan experimenteren en meer afdrijven van metal; ook mooi, maar dit blijft één van de betere albums.

Nieuwe zangeres, nieuwe stijl? Niet echt, maar qua sound grijpt de band wel weer terug naar het meer gitaargeoriënteerde How To Measure A Planet. Vooral het titelnummer doet denken aan de song Travel van die plaat. De nieuwe zangeres doet het overigens prima, al kan ze natuurlijk Anneke (nog) niet doen vergeten. Qua songs is de plaat helaas niet al te sterk, vooral de eerste paar tracks zijn niet echt opvallend. Slechts het reeds genoemde titelnummer valt aanvankelijk in positieve zin op. Maar dan, net als je de hoop wilt opgeven... De laatste drie tracks zijn erg mooi en trekken het geheel toch nog op een ruime voldoende.