Aangename samenwerking tussen Arjen Lucassen en Anneke Van Giersbergen. Ik heb de laatste zelden beter horen zingen, maar het songmateriaal is helaas niet overal even memorabel. Het dubbelalbum beschikt over een rustige (gentle) en een stevige (storm) versie van dezelfde elf nummers. Toen ik de ingetogen en soms wat saaie eerste reeks had gehoord was ik wel toe aan iets steviger werk, maar toch is de tweede reeks niet veel beter. Het zit allemaal bijzonder fraai en verzorgd in elkaar, laat dat maar aan meneer Lucassen over, maar het materiaal is net niet spannend en boeiend genoeg om voortdurend te kunnen overtuigen.

Best apart; sfeervolle djent (vervelende term voor een moderne stroming in de metal, maar goed, je weet wel wat ermee bedoeld wordt) met vrouwelijke vocalen. Volgens mij heb ik dat nog niet eerder gehoord. Op gegeven moment wordt één en ander behoorlijk eenvormig en begint de zang enigszins op de zenuwen te werken, maar ik moet zeggen dat de songs knap in elkaar steken en over het algemeen goed in het gehoor liggen. Fans van bands als TesseracT en Monuments kunnen hier wellicht wel iets mee.

Prima tweede album. De dromerige, soms wat zweverige maar tegelijkertijd best stevige metal met afwisselend mannelijke en vrouwelijke zang ligt ook ditmaal lekker in het gehoor, met liedjes die makkelijk in het gehoor liggen. Net niet sterk genoeg om echt te blijven hangen, maar leuk genoeg zolang het duurt. Het Alice In Wonderland-thema haalde ik er niet echt uit, maar ik heb me dan ook niet verdiept in de teksten.

Uitstekend plaatje dit, kort maar krachtig. De technische death metal zit subliem in elkaar en bevat allerlei frisse en originele details. Het oosterse sfeertje dat de plaat uitademt is ook prettig. Qua zang ook erg geslaagd; de brute coupletten overtuigen volledig, net als de meer melodieuze refreinen. Van deze engelse band gaan we hopelijk meer horen in de nabije toekomst.

The Halo Effect bestaat uit een aantal voormalige leden van In Flames en Dark Tranquillity en klinkt als... precies, een kruising tussen die twee bands. De melodeath die hier ten gehore wordt gebracht mag dan weinig verrassend en vernieuwend klinken; de songs zijn wel unaniem sterk en het album luistert heerlijk weg. Hier en daar is er sprake van wat flauwe melodielijntjes, maar overwegend wordt er lekker doorgebeukt en de boel zakt eigenlijk nergens in.

Prima tweede album van deze zweedse metalband. Iets gelikter dan het debuut met een extra injectie melodie, maar het klinkt allemaal toch wel weer bijzonder lekker. Uiteraard is de vergelijking met Dark Tranquillity snel gemaakt, dit had zo een album onder die naam kunnen zijn, maar goed, wanneer de kwaliteit zo hoog ligt als hier hoor je mij niet klagen.

Weinig opzienbarende EP bestaande uit vijf covers. I Wanna Be Somebody van W.A.S.P. en Dance With The Devil van Phenomena schieten lekker fel uit de startblokken, maar de daarop volgende drie tracks, hoewel degelijk uitgevoerd, zijn erg middelmatig. Vooral If You Were Here van Kent past gewoonweg niet goed bij de stijl van de band. Die hadden ze beter kunnen uitbesteden aan Cemetery Skyline, één van de andere bands van zanger Mikael Stanne.

Brute moderne metal/ deathcore, niet al te verrassend maar wel overtuigend en vooral overrompelend. De band brengt pakkende, compacte songs met precies genoeg gevoel voor melodie om te zorgen voor de broodnodige afwisseling, zonder dat men overigens vervalt in clean gezongen refreintjes. Het blijft allemaal netjes aan de goede kant van het muzikale spectrum. Bot en lekker zwaar. Ik ga de vorige albums ook maar eens proberen.

Na het vertrek van zanger Peter Dolving heeft de band wederom Marco Aro ingelijfd. Deze heeft minder bereik dan Dolving, maar weet wel uitstekend raad met de uptempo beukers waar dit album vol mee staat. Weg is het meer experimentele geluid van voorganger Unseen: het is ditmaal weer vol gas en gaan met die banaan. Halverwege zakt de boel helaas toch wat in met een paar midtempo songs die weinig memorabel zijn, maar tegen het einde pakt de band gelukkig weer flink uit. Niet het beste album van The Haunted, maar wel een zeer degelijke thrashplaat.

Slayer bestaat niet meer... lang leve The Haunted. De opgefokte, deels retro, deels modern klinkende thrashmetal doet herhaaldelijk denken aan Het Grote Voorbeeld, maar op een niet storende manier. Het songmateriaal is over de hele linie genomen behoorlijk sterk, vooral wanneer het gaspedaal fors wordt ingedrukt. Wat gelukkig heel vaak is. De laatste twee tracks zijn aan de matte kant en drukken de pret een beetje, maar tegen die tijd heeft dit album zich wel bewezen.

De band is het kunstje nog niet verleerd, maar het gaspedaal wordt ditmaal minder vaak ingedrukt dan ik zou willen. Dat is jammer, want de opgefokte thrashmetal van deze zweden klinkt gewoonweg het beste wanneer het tempo hoog ligt. Bepaalde midtempo songs, zoals Preachers Of Death, zijn mede door het lagere tempo aan de saaie kant. Wanneer men er vol voor gaat klinkt alles geweldig, maar dit soort tracks drukken de pret enigszins.

Wel even wennen voor fans (zoals ik) van het eerdere werk. Slechts sporadisch wordt het gaspedaal nog ingetrapt en zelfs de snelste en hardste songs worden regelmatig onderbroken door een rustig intermezzo. Zelfs een heuse ballad ontbreekt niet. Meer melodie dus, wat zich gelukkig wel vertaalt naar overwegend sterke songs, met een ijzersterke produktie. Zanger Peter Dolving komt binnen het meer veelzijdige nieuwe materiaal beter tot zijn recht dan voorheen. Deze ijzersterke zanger werd door het brute en snelle materiaal nogal eens beperkt. Nu kan hij zich volledig uitleven. Conclusie: een grotendeels geslaagd experiment voor de band, maar ik hoor persoonlijk toch liever het oude werk.

Niet het beste album van de band, maar ik kan de koerswijziging wel waarderen. De songs zijn overwegend sterk genoeg om te boeien, ook al wordt er niet meer voluit gebeukt. Dolving bewijst eens te meer een uitstekende zanger te zijn en productioneel staat de plaat als een huis.

Minder drang tot experimenteren dan op het vorige album The Dead Eye, dus het gaspedaal kan weer ingedrukt worden en... beuken maar! Het resultaat is een ijzersterk album dat zich makkelijk kan meten met eerder werk. Hier en daar een wat meer ingetogen song (Skuld), maar overwegend is het lekker hakken geblazen. Pieces en Crusher zijn allesvermorzelende thrash-songs. Weinig verrassingen dit keer dus, maar kwalitatief ligt de lat hoog.

Weer wat steviger dan voorganger Midheaven, die vrij rustig was. Hier wordt weer flink gebeukt, met overwegend positief resultaat. De technische en complexe metal zit nog steeds knap in elkaar, met veel ruimte voor melodie en bombast. Productioneel had het allemaal nog wel wat vetter gekund en soms is het album door het technische gefreak op het vermoeiende af, maar het is goed genoeg voor een dikke voldoende.

Complexe, technische metal, maar gelukkig avontuurlijk en gestructureerd genoeg om behapbaar te blijven. De wilde openingstracks zetten de luisteraar enigzins op het verkeerde been, want naarmate het album vordert komen de songs in rustiger vaarwater terecht, om tegen het einde weer los te gaan. Geen muziek voor nerveuze mensen, maar metal-fans die hun muziek liever wat origineler hebben kunnen er wel wat mee. Ik vind het vrij rustige The Path het beste nummer van de plaat.

Het heeft even geduurd, zes jaar om precies te zijn, maar dit tweede album mag er absoluut zijn. De moderne, licht futuristische metal klinkt nog steeds behoorlijk overweldigend en de songs steken zeer verzorgd in elkaar. Prima zangpartijen ook, zowel bruut als clean. Kleine minpuntjes zijn dat het geheel zich voornamelijk in midtempo voortbeweegt en dat de opbouw van vrijwel alle songs nogal identiek is. Daar tegenover staat gelukkig wel heel wat moois.

Prima futuristische metal a la Mnemic en Sybreed. Dat betekent dus een haast machinale ritmesectie, loodzwaar gitaarwerk en afwisselend brute en melodieuze zang. Niet heel origineel, wel erg goed uitgevoerd en geproduceerd. Alleen jammer dat ik vier songs al kende van de EP Perceptual Confusion uit 2008. Trek het korte intro en het instrumentale Ledge Of Oblivion van het geheel af en je hebt slechts vijf nieuwe songs. Dat is niet veel wanneer je beseft dat het maken van dit album drie jaar heeft geduurd...

Met slechts acht volwaardige nummers en een speelduur van 35 minuten aan de korte kant, zeker na een afwezigheid van vijf jaar, maar bij vlagen is dit album gelukkig toch wel indrukwekkend. De moderne, licht futuristische metal staat nog steeds als een huis en vooral halverwege beschikt de band over een aantal heerlijk vette tracks. Maar net wanneer de boel op stoom ligt is het feest alweer voorbij.

Zwaar tegenvallend tweede album van deze zweedse metalband. Alhoewel, metal... De sound op deze tweede plaat gaat meer richting punk en hardcore, met teleurstellend resultaat. Werkelijk geen enkele song valt op in positieve zin en alles dreunt maar een beetje monotoon door. De logge en rommelige produktie doet het geheel ook al geen goed.

Meedogenloze moderne thrashmetal. Voormalig Hatesphere-zanger Jacob Bredahl schreeuwt de longen uit zijn lijf op deze verzameling bikkelharde, lekker korte songs. Doet hier en daar uiteraard denken aan Hatesphere, maar dan nog wel wat harder en bruter. Ook Slayer schiet regelmatig door je gedachten tijdens het luisteren naar dit album. Iets te eenvormig om echt te kunnen boeien, maar overtuigend is het allemaal wel.

Best leuke liedjes hier en daar op dit debuut van The Killers, maar als geheel is het album net niet sterk genoeg om over de hele linie te boeien. Daar is het songmateriaal te karig (en iets te zeurderig) voor. De aanstekelijke single Somebody Told Me blijft wat mij betreft de beste song.

Beste album van de band, wat mij betreft. Vrijwel iedere track is een schot in de roos en alles balanceert knap op de grens van pop en rock. De zang van Brandon Flowers is hier en daar een beetje aan de theatrale kant en kan soms een beetje op de zenuwen werken, maar de liedjes zijn dermate aanstekelijk dat dit gelukkig niet echt een probleem vormt. Geen difficult second album-syndrome voor The Killers in ieder geval!

Ontstaan uit de as van de fijne australische band Alchemist, die soortgelijke ongrijpbare metal ten gehore bracht. Het geluid is ook hier een soort progressieve en avontuurlijke zwaar groovende death metal, met als constante waarde het eentonige maar tegelijkertijd bezwerende stemgeluid van zanger Adam Agius. Het is dat de bandnaam is veranderd, anders zou je zweren naar een nieuw album van Alchemist te luisteren. Welkom terug, zou ik zeggen.

Ik ontdekte de band via een song op de (verder middelmatige) Underworld:Awakening soundtrack, die me direct aansprak. Een beetje A Perfect Circle, een beetje Dream Theater. Dit debuutalbum is tevens de moeite waard, al had één en ander wel wat meer uptempo en wat steviger mogen zijn. Nu blijven de meeste songs een beetje hangen in hetzelfde midtempo, waardoor de boel wat eenvormig wordt. De produktie had ook wel wat krachtiger gemogen. Niettemin een prettige plaat, met vooral de uitstekende zanger een groot pluspunt. Kan een belofte zijn voor de toekomst, mits men volgende keer wel met wat sterker songmateriaal voor de dag komt.

De muziek is dik in orde en de songs zijn lekker catchy, maar de bizarre zang van de zangeres, die vrij kinderlijk aandoet, brengt het geheel bijna om zeep. Jammer, want met een betere zangeres zou dit een heel behoorlijk album zijn. Nu worden de songs niet naar een hoger plan getild en blijft het enigzins steken in goede bedoelingen. Toch een ruime voldoende voor de fraai verzorgde muziek, met lekker gitaarwerk en geslaagde electronische details.

Een flink portie steviger dan de voorgaande albums. Gelukkig ook iets beter. Het songmateriaal is op den duur nog steeds behoorlijk eenvormig, waarbij veel tracks last hebben van een nogal identieke opbouw en steeds dezelfde tempowisselingen, maar vooruit, deze mengeling van Jan Hammer-achtige electronica, moderne techno en brute metalriffs is best goed te genieten.

Prettige techno, niet echt verrassend of origineel, maar net solide en sterk genoeg om de volle lengte te blijven boeien. De metalriffs (samples?) die hier en daar opduiken vormen een leuke toevoeging aan de sound van de band. Haalt het niet bij een genregenoot als Celldweller, maar toch best leuk.

Het tweede volwaardige album van deze electronische eenmansband, bestaande uit muzikant Kaia Young. De mengeling van techno en metal spreekt ditmaal helaas weinig tot de verbeelding en wordt al snel saai. Alle songs lijken erg op elkaar en kabbelen maar een beetje doelloos voort. Daarnaast doen bepaalde melodielijnen en electronische details nogal denken aan een achterhaalde artiest als Jan Hammer, iets dat de geloofwaardigheid van het geheel geen goed doet. Het is alsof je naar de soundtrack van Miami Vice aan het luisteren bent, maar dan voorzien van uptempo beats en sporadisch woest scheurende metalriffs. Leuk voor een paar minuten, maar een heel album...

Met de moderne metalcore die deze band uit New York laat horen is weinig mis; wel jammer dat de zang zo belabberd is. Zangeres Amanda Gjelaj klinkt overwegend als de demoon uit The Exorcist, en dat is niet bedoeld als compliment. Haar zangpartijen zijn amper serieus te nemen en doen flink afbreuk aan de luisterervaring, hoe vet de muziek ook klinkt.