Wel heel erg ingetogen en gezapig, dit vijfde en vooralsnog laatste album van deze britse popband. Sporadisch komt de boel tot leven met mooie melodielijnen, maar die momenten zijn slechts van korte duur. Overwegend is het songmateriaal aan de saaie en helaas nogal slaapverwekkende kant.

Aangename plaat, net als de voorgaande albums. Echt memorabel wordt het nergens, maar de songs liggen fijn in het gehoor en vooral de eerste helft van de plaat bevat bovengemiddeld goede songs, zoals de mooie single The Loneliest Star. Tegen het einde wordt het allemaal een beetje zeurderig, maar al met al zeker niet verkeerd.

De belofte van het debuut wordt hier absoluut niet ingelost en dit tweede album viel me aanvankelijk flink tegen, maar door de jaren heen ben ik het toch meer gaan waarderen. De overwegend korte, compacte songs zijn behoorlijk aanstekelijk en nestelen zich al snel in je hoofd. De meer experimentele, progressieve aanpak van het vorige album blijft een gemis, maar ook ditmaal zit alles knap en verzorgd in elkaar. Hier en daar schiet de zang van Jared Leto wat uit de bocht en één en ander mag absoluut wat subtieler, maar eigenlijk vind ik dit inmiddels toch stiekem wel een lekker album.

De teloorgang gaat verder. Het vorige album was al bijzonder matig, met amper interessant songmateriaal, maar hier gaat men helaas nog een stapje verder. De tracks zijn ditmaal wel zeer herkenbaar en vrij traditioneel opgebouwd, in dat opzicht is dit album ieder geval een kleine verbetering, maar alles is zo vlak en overgeproduceerd dat er weinig lol aan te beleven is. Van rock is al helemaal geen sprake. Sterker nog, er is vrijwel geen gitaarspel meer aanwezig. Zware electronica en veel trendy dance-elementen overheersen, met daar overheen de te dik aangezette zangpartijen van Jared Leto. Slechts in de laatste paar nummers is nog iets van het geluid van de begindagen te herkennen. Ergens in de verte.

Helaas doet ook dit album geen oude tijden herleven. Wel volop nieuwe tijden, aangezien het geluid echt helemaal van nu is. Electronische pop met veel dance- en R&B-elementen dus. Het is vakkundig uitgevoerd en bepaalde tracks zijn best aanstekelijk, zoals opener Stuck, maar de lekker bombastische space-rock die ik van de band wil horen is in geen velden of wegen te bekennen. Je moet ook moeite doen om uberhaupt een gitaar te ontwaren binnen de electronica. Alleen het afsluitende Avalanche doet nog een beetje denken aan de eerste paar albums. Ergens in de verte dan.

Het lukt de band maar niet het geweldige titelloze debuut uit 2002 te overtreffen. Bij lange na niet, zelfs. Ook dit vierde album valt weer tegen. Ditmaal veel electronica en weinig gitaar. De dik aangezette zang van Jared Leto is vaak weer op het pathetische af, maar al met al is het album gelukkig wel iets subtieler dan voorganger This Is War uit 2009. Niet beter, daar is het songmateriaal te vlakjes voor, maar gelukkig zijn we wel grotendeels af van de koortjes/ gang vocals die het vorige album nadrukkelijk ontsierden. Het album begint en eindigt sterk, daar tussenin is het behelpen.

Veelbelovend debuut van deze zweedse metalband, die een sfeervolle mengeling ten gehore brengt van zware gitaarriffs en melodieus zangwerk. De zanglijnen zijn niet overal even boeiend, net als het songmateriaal, maar toch heeft dit wel wat. Helaas is het bij dit ene album gebleven.

Sfeervol maar nogal saai tweede album van deze amerikaanse band, die ambient soundscapes probeert te combineren met ingetogen postrock. Het resultaat is wisselvallig, met name omdat de overwegend lange instrumentale tracks weinig afwisseling kennen en niet bepaald spannend zijn opgebouwd. Ik denk dat ik het verdere oeuvre van de band maar links laat liggen.

Tamme, beetje saaie postrock uit de VS. Het album opent vrij sterk met het aardige Quiet, maar daarna is het behelpen. Het instrumentale songmateriaal kabbelt maar een beetje door en is aan de eenvormige kant. Het afsluitende There Are Some Remedies Worse Than The Disease is dan wel een spannende en sterke track, maar deze komt te laat om het album nog te kunnen redden.

Matige debuut EP van deze australische metalcore-band, met het gebruikelijke eentonige geschreeuw en gebrul. Het songmateriaal stelt hier nog weinig voor, in tegenstelling tot het werk waar de band hierna mee voor de dag zou komen. Op basis van deze EP zou je Thornhill echter weinig kans van slagen geven. De vijf songs zijn niet slecht, maar bijzonder is het ook niet.

Ik mis nog steeds de dynamische, inventieve metalcore van het debuut, maar gezegd moet worden dat de band de zaakjes op dit derde album redelijk goed voor elkaar heeft. Het songmateriaal beklijft iets beter dan op de vorige plaat en alles vormt een iets logischer geheel. Het geluid is definitief verschoven richting Deftones-achtige metal, met zwoel gezongen passages en op gezette tijden een lekker zware riff. Er is absoluut ruimte voor verbetering, maar de band is in ieder geval weer op de goede weg.

De australische band ontwikkelt zich razendsnel, getuige deze tweede EP die deels over een ander geluid en vooral over beter songmateriaal beschikt. De moderne metalcore steekt hier avontuurlijk en vooral meeslepend in elkaar en vormt de opmaat voor het hierna te verschijnen volwaardige debuut van Thornhill, het album The Dark Pool.

Het altijd lastige tweede album. Het australische Thornhill heeft het er ook moeilijk mee. De intense, gelaagde metalcore van het debuut heeft hier plaats moeten maken voor een meer open, toegankelijk geluid, met vooral veel zwoele zang à la Chino Moreno van Deftones. Het songmateriaal is zeker niet slecht, maar weet over de hele linie minder te boeien dan het debuut. Het is ook allemaal wat minder woest en pakkend. Benieuwd hoe de band zich verder gaat ontwikkelen...

Indrukwekkend debuut van deze australische progressieve metalcore-band. De songs steken bijzonder knap en meeslepend in elkaar, met veel dynamiek en superieure zang. Direct bij openingstrack Views From The Sun weet de band zich positief te onderscheiden van de meeste genregenoten en dat niveau wordt het hele album gehandhaafd.

De formule is inmiddels geperfectioneerd door deze amerikaanse band; moderne metalcore, niet te zoet, niet te stevig. Grootste troef blijft het aanstekelijke songmateriaal, dat lekker in het gehoor ligt zonder te vervallen in voorspelbare of gladde toestanden. Hier en daar trekt de band flink van leer, luister maar eens naar de djent-achtige groove in opener Kerosene, maar overwegend kleurt men netjes binnen de lijntjes.

Het altijd moeilijke tweede album resulteert voor Thousand Below vooral in een zoetsappig en onevenwichtig gebeuren. Tracks als Disassociate en Vanish beuken er nog stevig op los, maar verder is het songmateriaal alarmerend poppy, ingetogen en niet zelden behoorlijk saai. Het is onduidelijk wat de band hiermee wil bereiken. Een groter publiek waarschijnlijk, maar dan moet men toch echt met sterkere songs voor de dag komen.

Gelukkig wat beter dan het vorige album, dat vooral uitblonk in zoetsappigheid. Hier weet de band de ingetogen momenten beter te integreren in het songmateriaal en komt men met voldoende stevige tracks op de proppen om flink tegengas te geven. Echt heavy wordt het album nergens, maar de songs liggen goed in het gehoor en er is flink nagedacht over de benodigde dynamiek en afwisseling binnen en tussen de tracks.

Indrukwekkend debuut van deze amerikaanse metalcoreband. Het songmateriaal is intens maar tegelijkertijd opvallend melodieus, waarbij de uitstekende zanger goed tot zijn recht komt. De band klinkt hier zelfverzekerd, dynamisch en energiek. Luister maar eens naar het geweldige titelnummer. Niet alle tracks zijn even sterk, maar op basis van dit album hoop ik vurig dat we meer gaan horen van deze band.

Gelukkig iets beter dan voorganger Oxygen: Inhale, maar het houdt nog steeds niet bepaald over. Het songmateriaal is hier iets energieker en meer dynamisch, maar de vlakke produktie en de nogal standaard uitvoering zorgen niet echt voor een jubelstemming. Het klinkt ook allemaal een beetje gedateerd en achterhaald.

De vorige twee albums vond ik goed te pruimen, maar deze zesde plaat valt vies tegen. De songs zijn vlak en ongeïnspireerd, vooral in de tweede helft van het album. Daar loopt de boel echt vast in voorspelbare rockballads, plus een nogal beschamende stichtelijke meezinger, In My Room. Niet dat de eerste helft veel beter is. Slechts het Linkin Park-achtige Untraveled Road is feitelijk de moeite waard. Snel vergeten.

Lekker plaatje dit; pakkende amerikaanse rock a la Linkin Park met veel hip hop-elementen en uitstapjes richting pop en metal. Het blijft allemaal op de rails door de energieke benadering en omdat de band verdomd catchy songs weet te schrijven. Een voorbeeld is het meeslepende Courtesy Call, waarin hakkende metalriffs en zoete Backstreet Boys-achtige zang kunstig samengaan. Een aantal nietszeggende ballads dreigen tegen het einde van de plaat roet in het eten te gooien, maar gelukkig heeft het album dan al voldoende indruk gemaakt voor een ruime voldoende.

Makkelijk te behappen rock met hier en daar wat uitstapjes richting Disturbed-achtige metal. Vooral de hoekige gitaarriffs doen aan die band denken. Het album profiteert van het feit dat er flink wat variatie aanwezig is. Er wordt met het grootste gemak geschakeld tussen opzwepende meezingers, zoete ballads en poppy radiorock. De plaat is ook zeer verzorgd geproduceerd. Het is allemaal wellicht wat aan de te softe en bedachte kant, maar ach, zo op zijn tijd is dit best oké.

Verdienstelijk vierde album van deze canadeze metalband. Het songmateriaal is, hoewel overwegend de moeite waard, een beetje aan de schizofrene kant. Het geluid stuitert heen en weer tussen nu metal en moderne metalcore, waarbij de melodieuze refreintjes doorgaans niet zo goed uit de verf komen. Wanneer het gaspedaal wordt ingedrukt en de zanger lekker los gaat is het album op zijn best. Maar helaas, dat gebeurt niet vaak genoeg.

Na het minder geslaagde, wat wisselvallige Vigilance, waar de band qua geluid andere horizons verkende, keert Threat Signal hier weer terug naar het geluid van het debuut. Dat betekent dus spijkerharde metalsongs, vol brute brulzang en machinale riffs. Het klinkt allemaal heerlijk vet en overtuigend, al is het album wel aan de eenvormige kant. Het debuut wordt wederom niet geëvenaard, maar dit is niettemin een sterke plaat.

Sublieme moderne metalplaat; een soort kruising tussen Fear Factory en Meshuggah met refreintjes die doen denken aan Linkin Park. Bruut, meeslepend en vol sterke songs. De produktie was trouwens in handen van Christian Olde-Wolbers, de gitarist van... Fear Factory.

Geen slechte song te bekennen, maar toch is het album niet zo goed als het debuut. Een zekere voorspelbaarheid heerst over de plaat, wat niet wegneemt dat het een heerlijke beukplaat is. Beter dan het debuut van Arkaea, wat mij betreft, waar enkele bandleden ook in spelen en zingen. Vooral de snellere tracks zijn zeer de moeite waard.

Bijzonder lekker album, met de band in topvorm. Men heeft flink moeite gedaan om alles in balans te krijgen, met positief resultaat. De ingetogen tracks complementeren de stevige en vice versa. Er zit geen misser tussen en de plaat laat zich fijn als één geheel beluisteren. Kortom; het beste album van de band tot nu toe.

Ongecompliceerde maar bijzonder lekker in het gehoor liggende amerikaanse stadion-rock, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. Stevig maar tegelijkertijd best poppy. Vrijwel alle tracks zijn de moeite waard, met als uitschieter het hitgevoelige A Scar Is Born. Glad maar goed, zullen we maar zeggen.

Een nieuwe zanger, een nieuw geluid. Verbetering? Helaas, nee. De inventieve en energieke rock van de eerste paar albums heeft hier plaatsgemaakt voor maximaal voorspelbare radio- en stadiondeuntjes. Het ligt allemaal lekker in het gehoor en het album is gladjes geproduceerd, maar vrijwel geen enkele song is memorabel. Wat een zonde. De nieuwe zanger past uitstekend bij het materiaal, maar dat is dus geen aanbeveling.

Doorsnee amerikaanse rock met een nu metal-randje. Het album begint erg fijn met Bitter Taste, maar daarna gaat het snel bergafwaarts. Sporadisch nog een aardige song (World So Cold, het titelnummer), maar als geheel is de plaat erg middelmatig.