Qua songmateriaal iets beter dan het debuut, met ditmaal overwegend sterke, makkelijk in het gehoor liggende rocksongs. Het geluid van de band is wel wat gelikter en dus minder ruig geworden, een ontwikkeling die zich hierna helaas verder zou doorzetten. Hier is de band evenwel nog prima in balans. Niet alle songs zijn even memorabel, maar al met al is dit een fijne rockplaat.

De afgelopen tien jaar of zo is het werk van deze canadese rockband extreem wisselend van kwaliteit. Gelukkig behoort dit album tot de betere wapenfeiten. Het songmateriaal is ditmaal lekker compact en pakkend, voorzien van aanstekelijke melodielijnen en refreinen. De toevoeging van meer electronica pakt gelukkig ook goed uit. De band klinkt fris en energiek, alsof men er weer flink zin in heeft. Gelukkig maar; ik had ze al bijna afgeschreven.

Goed debuutalbum van deze canadese rockband. Het geluid zit vaak tegen nu-metal aan, maar dat vormt geen belemmering. Het songmateriaal is sterk genoeg, al zijn niet alle tracks even boeiend. De band heeft hier nog een energiek geluid met een rauw randje, iets dat op latere albums helaas zou verdwijnen.

Gelukkig heel wat beter dan de gelikte voorganger Life Starts Now uit 2009, die vooral erg geforceerd klonk. De band keert hier qua songmateriaal en geluid terug naar hun beste album, One X. Dat betekent dus lekker in het gehoor liggende rocksongs, energiek en overtuigend gebracht. Halverwege komen er een paar matige songs langs, zoals de overbodige Michael Jackson-cover Give In To Me, maar naar het einde toe tovert de band de ene sterke song na de andere uit de hoge hoed.

Weer een interessante plaat van deze compleet vrijgevochten band, die lekker doen wat ze zelf leuk vinden. Het resulteert in overwegend sterke songs, met als positieve uitschieter het hierboven reeds genoemde In Exile. De bonustracks, met daaronder een paar remixen, zijn ook de moeite waard.

Voor Thrice-begrippen een behoorlijk rechttoe rechtaan album, rauw geproduceerd en qua sonstructuren aan de eenvoudige kant. Gelukkig is het materiaal wel sterk, met eigenlijk geen enkele misser. De plaat 'rockt' wat meer dan voorgaand werk.

Het album begint sterk met het door electronica gedragen Only Us en de twee tracks daarna zijn ook oké, maar gaandeweg wordt het allemaal steeds minder. Het songmateriaal weet amper te boeien, de rauwe zang is te weinig overtuigend en alles rommelt maar een beetje door naar het einde. Deze amerikaanse rockband heeft al eerder een doorstart gemaakt, maar afgaande op de laatste paar albums moet men het hier maar bij laten, denk ik zo.

Eerste twee delen van een afwisselend vierluik. Ik vind deze twee iets meer geslaagd dan drie en vier, vooral omdat daar geen rock meer aan te pas komt (en ook weinig electronica). De sterkste songs staan ook wat mij betreft op deel twee, Water.

Minder geslaagd dan delen 1 en 2. Niet slecht en als experiment absoluut bewonderenswaardig, maar vooral het Earth-gedeelte zeurt een beetje door. Het kruit is grotendeels reeds verschoten op de eerste twee. Van rock is al helemaal geen sprake meer.

Na vijf jaar weer eens een teken van leven van het amerikaanse Thrice, maar echt heel bijzonder is de plaat helaas niet. Het songmateriaal wil niet echt vlammen en blijft een beetje steken in de categorie tja... De zang schiet daarnaast herhaaldelijk tekort, vooral omdat deze nogal krampachtig en geforceerd wordt ingezet. De midtempo alernatieve rock is het aanhoren waard, maar geen enkele song springt er positief uit.

Met metal heeft dit weinig meer te maken; het geluid gaat meer richting de progressieve rock van bijvoorbeeld Pink Floyd. Lang uitgesponnen, sfeervolle tracks die slechts zelden naar een climax toewerken. Dat kan heel mooi zijn en dat is het soms ook wel, maar te vaak boeien de melodielijnen me niet en kabbelt alles maar een beetje door. De zang is ook niet bepaald sterk. Uiteindelijk blijft een gevoel van schouderophalen over. Meh.

Vrij ingetogen, sfeervolle metal die het grotendeels zoekt in de progressieve, alternatieve hoek. Ik moest hier en daar wel wat denken aan een band als Tiamat. Een aantal mooie songs in ieder geval, hoofdzakelijk melodieus gezongen met hier en daar een treffend gebruik van licht gruntwerk. De tweede helft van het album kon mij iets minder bekoren, maar al met al wel de moeite waard.

Ik ben juist best wel gecharmeerd van dit album, vooral door de krachtige sound, de vette riffs en de goed in het gehoor liggende songs. Inderdaad, het lijkt grotendeels erg op Pantera (en hier en daar op Disturbed en zelfs Alice In Chains), maar goed, beter goed gejat dan slecht bedacht, zeg ik dan maar weer. Geen hoogvlieger, maar zeker een degelijke plaat. Ik ben zelf blij dat de hardcore-elementen verdwenen zijn. Dat zal wel nooit mijn genre worden.

Kort maar krachtig plaatje. De band heeft het hardcore-geluid van het verleden deels weer omarmd, maar gelukkig niet al te erg. Voor metalliefhebbers valt er ook nog genoeg te beleven, vooral door de lekker vette gitaarriffs. Men kreeg op de vorige albums de nodige (terechte) kritiek dat alles wel heel erg als Pantera begon te klinken. Dat is nu grotendeels niet het geval, al blijft die band van invloed op het totaalgeluid. Origineel is het ook nu weer niet, maar de band klinjkt in ieder geval wel bevlogen en energiek.

Degelijk potje metal met hier en daar wat hardcore-elementen, maar gelukkig niet veel. Qua geluid lijkt dit behoorlijk op Pantera, vooral qua zang, maar dat mag de pret niet drukken. De songs zijn overwegend lekker bot en bruut. Origineel is het weliswaar allemaal niet, maar door de overtuiging waarmee alles gebracht wordt weet de band handig de term 'plagiaat' te omzeilen.

Aangename verrassing, deze mij tot nu toe onbekende metalband uit Los Angeles. De stijl ligt ergens tussen thrash- en deathmetal in, met net voldoende variatie tussen en binnen de tracks om de boel interessant te houden. Wat vooral opvalt is de tomeloze energie en het lekker rauwe geluid, waar de gruizige (en helaas wel wat monotone) zang goed bij past. De kwaliteit van het songmateriaal blijft gelukkig ook gehandhaafd van begin tot eind.

Een stapje terug vergeleken het voorgaande volwaardige album. De mix van traditionele en meer moderne metal, met hier en daar een vleugje hardcore, komt hier niet heel goed uit de verf, mede door de wat gammele productie. Het songmateriaal heeft zo zijn momenten, vooral de refreintjes zijn aangenaam, maar de geforceerde ruige zangpartijen (van de op het nest teruggekeerde Evan Seidlitz) klinken nogal misplaatst.

De melodieuze maar stevige powermetal van deze finse band klinkt hier gelukkig wat meer bevlogen en energiek dan op hun vorige album, Dirt Metal uit 2009. De songs steken allemaal degelijk in elkaar en alles klinkt lekker vlot. Natuurlijk moet je je soms een weg banen door bepaalde oubollige elementen, waaronder de teksten, maar de tot in de puntjes verzorgde muziek en het vakmanschap van de band maken veel goed. De lange afwezigheid heeft de heren hoorbaar goed gedaan.

Kleine tegenvaller na de sterke voorganger Evolution 4.0. Ditmaal is het songmateriaal wat traditioneler en het geluid niet zo overweldigend. De beukende machinale ritmesectie heeft plaatsgemaakt voor meer midtempo werk, wat mij toch wat minder kan bekoren. Het album is degelijk genoeg, met vakkundig spel, maar binnen het genre van de melodieuze powermetal a la Symphony X en Jorn Lande steekt dit amper boven het maaiveld uit.

Uitstekende finse powermetal met een licht progressief sausje. De beukende ritmesectie, het loodzware gitaarwerk en de hoofdzakelijk uptempo songs zorgen voor een unaniem sterk album. De zanger is tevens dik in orde. Dit is hoe men dergelijke metal moet brengen. Fans van bands als Symphony X kunnen hier vast wel iets mee.

Verpulverende deathcore uit Australië, vermoeiend maar tegelijkertijd meeslepend en gewoonweg erg goed. De tien tracks staan stuk voor stuk als een huis en door de moddervette productie klinkt alles optimaal bruut, al is het geluid soms op het chaotische af. Met 40 minuten speeltijd is het album precies lang genoeg; na afloop blijf je murw gebeukt achter.

Het eerdere werk van deze australische deathcore-band was voor mij een brug te ver, maar dit album smaakt mij bijzonder goed. Alles is hier wat compacter en minder schreeuwerig, met veel ruimte voor heerlijk zwaar gitaarwerk en fijne botte breakdowns. De ruige intense zangpartijen zijn ditmaal ook eersteklas. Tien uitstekende tracks, geen enkele misser. Het doet allemaal sterk denken aan het werk van genregenoten Whitechapel, maar aangezien die het de laatste jaren wat melodieuzer aan doen kunnen fans van die band blindelings overstappen.

Het dronkemansgelal van Edlund in sommige songs kan me niet bekoren, maar het songmateriaal is gelukkig vrij sterk. Geen topper, daar zijn een aantal songs gewoonweg te vlak voor, maar als geheel genomen zeker geen verkeerd album. Te weinig uptempo songs, dat wel. Zoals altijd.

Saaie bedoening dit. Het vorige album, Amanethes uit 2008, liet al een licht dalende lijn horen; deze is hier helaas doorgezet. Vooral de zanglijnen zijn erg vlak en vervelend; zanger Johan Edlund klinkt hier meer dan ooit als een halfdronken idioot die zijn teksten al mompelend en lallend eruit gooit. In de meer uptempo songs valt het nog wel mee, maar de tragere songs (en daar zijn er nogal wat van) leidt de zwakke zang tot slaapverwekkende deuntjes. Muzikaal is het ook erg dun allemaal, met weinig variatie en een gebrek aan pakkende melodielijnen. Dieptepunt is de smartlap Messinian Letter, die het misschien in de kroeg goed zal doen, maar hier behoorlijk misplaatst is. Overigens wel een gewaagde cover bij de bonustracks: Born To Die van Lana Del Rey. Dat is dan wel weer leuk.

Sfeervolle instrumentale postrock uit Polen, meeslepend en licht dreigend van toon. Niet alle tracks zijn even indrukwekkend, zo is bijvoorbeeld All The Steps I've Made wat te luchtig en onbestendig, maar songs als The Lifter en vooral We Are The Mirror zijn dan wel weer erg sterk.

Wat dit album vooral de moeite waard maakt zijn drie majestueuze instrumentale tracks: opener Forever Today (voorzien van Terminator-thema), het pompende Traffic en de prachtige afsluiter Adagio For Strings. De overige tracks laten een geluid horen waar Tiësto later steeds meer op zou doorpakken: hitgevoelige radio-trance voorzien van gastzang. Dat resterende songmateriaal is absoluut niet slecht, maar het is wel wat vlakjes en dertien-in-een-dozijn. Echt een overgangs-album dus.

Fijne verzamelaar waarbij alle hits van de trance-grootheid langskomen, zij het wel in de single-versies. Dat is soms jammer, maar zorgt er tegelijkertijd wel voor dat de tracks lekker vlot doorbeuken. Alleen de tracks Obsession en Forever Today (voorzien van het geweldige Terminator-thema) zijn in onverkorte vorm aanwezig. Voor de liefhebber van wat langere versies biedt het tweede schijfje uitkomst, met daarop een reeks prima remixes, al dan niet in elkaar gezet door Tiësto zelf.

Fijn album, wat mij betreft het beste werkstuk dat Tiësto heeft afgeleverd. Bij de opening van de Olympische Spelen klonk het destijds behoorlijk imposant, maar ook nu nog blijft de mix van dance en trance overeind. Vrijwel alle songs zijn de moeite waard, al staan er aan het begin van de plaat (na de prima opener Heroes) wel een paar saaie tracks. Heerlijk opzwepende en bezwerende trance van hoog niveau al met al, met precies de juiste combinatie van bombast en dancebeats.

Ook dit tweede solo-album van Charlie Griffiths, bekend als gitarist van Haken, luister lekker weg, met een smakelijke mix van ouderwetse thrash- en wat meer progressieve metal. De meeste gastzangers die op het debuut te horen waren keren hier terug, met een hoofdrol voor Daniël de Jongh (Textures). Heel stevig wil het niet worden, daar is het songmateriaal net iets te tam en melodieus voor, maar het gitaarwerk is niet te versmaden en de meeste tracks zijn heerlijk energiek en avontuurlijk. Slechts het saaie en eentonige Give Up The Ghost valt een beetje buiten de boot. Gelukkig maakt de instrumentale afsluiter, het duidelijk door Metallica geïnspireerde Lost Continent, de boel dan weer goed.

Weinig verrassingen op dit derde solo-album van Lindemann, of het moet de schlager Der Rödler zijn, die het album melig afsluit. Afgezien daarvan klinkt dit vooral erg als Rammstein; als dit was uitgebracht als hun nieuwe album zou ik het direct geloofd hebben. Het songmateriaal is over de hele linie genomen wel wat minder sterk, maar lekker stuwende tracks als Sport Frei en Schweiss zijn uitstekend. Schunnige toestanden zijn er ook weer genoeg, luister maar eens naar de onsmakelijke verhalen in Nass en Lecker.