Op streaming heet dit album van RTZ Lost in America en heeft ie ook een andere hoes. Maar de (tot dusver alleen op cd verschenen) geluidsdrager heet simpelweg Lost en is de opvolger van het zeven jaar eerder verschenen Return to Zero. Omdat de twee groepsleiders bij Boston zaten, is het verleidelijk het werk daarmee te vergelijken.

When You Love Someone is een heerlijke uptempo opener, waar melodie en toetsen plus hardrockende gitaren lekker samenkomen. Met Turn this Love Around klinkt meteen de eerste rockballade en waar ik op het debuut tevergeefs naar het typische Bostongeluid zocht, keert dat in dit nummer dan toch terug. Geeft het nét iets extra's. Andere favorieten zijn het midtempo stoempende Change for Change, het met blazers opgeluisterde One in a Million en verrassend voor mij bevalt ballade Don't Wait ook goed, waar ik normaliter niet zo daarvan ben. Het komt door de stem van Delp.
Dan is daar het vrolijke en uptempo Talk to Me met slidegitaar en dameskoortje en aor-rockend is Don't Lead Me On, waarbij ik door de gestapelde zang opnieuw aan Boston denk en waarin als kers op het gebakje een fijne, folkachtige gitaarsolo zit.

Al met al is een vergelijking met Bad English beter dan de vergelijking met het oude bandje van Delp & Goudreau: stevig met veel melodie. Anders dan het bericht hierboven vind ik 'm niet minder dan de voorganger; integendeel, zelfs iets beter zelfs. In mijn geval resulteert dit in een dikke 7.
Leuk detail: de mastering werd gedaan door onze eigen Henk Kooistra, die ooit bij Philips werkte en later in de VS zijn brood ging verdienen, alvorens naar Fryslân te gaan.

Eén van de voordelen van streaming is dat zeldzame albums plotseling zomaar binnenwaaien. Liefhebbers van de melodieuze hardrock van Boston kunnen wat dat betreft blij zijn. Via streaming kom ik namelijk deze tegen van RTZ, oftewel Return to Zero, de groep van twee ex-Bostonleden: zanger Brad Delp en gitarist Barry Goudreau. De laatste was in de jaren '80 de groep Orion the Hunter begonnen, met in de tourbezetting toetsenist Brian Maes.
Deze werd meegenomen naar RTZ en is te horen op de twee albums die de groep maakte: Return to Zero (1991) en Lost (1998). Dit met bassist Tim Archibald en drummer David Stefanelli.

Lost and Found is van 2004 en bevat tot dan toe onuitgegeven materiaal, dat in het geheel niet onderdoet voor de twee eerdere uitgaven. Sterker nog, alsof we een album van Boston horen. Het is meestal uptempo. Favorieten kiezen is moeilijk, maar met nummers als opener One Step Away en Rise Above It All klinkt het herkenbare, warm-scheurende gitaargeluid mét de positieve, optimistische sfeer van die groep, dankzij de bevlogen vocalen. Is dit hardrock of adult oriented rock? Het is als Boston, zowel gedateerd als tijdloos, zeer melodieus rockend met de kenmerkende stem van Delp.
Tevens steviger en pittiger dan hetgeen Boston vanaf zijn derde album tentoonspreidde, hetgeen iets van het gevoel van de eerste twee van die groep terugbrengt. Andere voorbeelden zijn de van akoestische gitaar voorziene Fool for Love en Such a Fool, het rockende Social Disease, de shufflerock van I'm on a Roll, de koortjes in Winners and Losers en het vlotte slotlied Better and Better.

Het niveau is constant, al is er naar het einde toe wel enige verzadiging bij het luisteren. Ik twijfel tussen een 8 en 9 en ga daarom op een 8,5 zitten, uitgedrukt in vier sterren.

In 2005 verschenen heruitgaven van zowel Lost als Lost and Found onder de respectievelijke titels Lost in America en Found in America. Dit bij het label Briola van Brian Maes. Deze voegde aan de oorspronkelijke albums nog een bonustrack toe, in het geval van laatstgenoemd album de liveversie van Return to Zero, oorspronkelijk op RTZ's debuut.

Al rondkoeklend ontdek ik dat er meer is te streamen in de periferie van Boston. Zo is er een album uit 2009 (slechts op YouTube te vinden) van het bluesgerichte Ernie and the Automatics met daarin naast Goudreau en Maes ook ex-Bostondrummer Sib Hashian. Bovendien maakte Goudreau onder de vlag van Barry Goudreau's Engine Room in 2017 en 2021 een album.
Maar eerst terug naar 2003, toen er nóg een album van de heren Delp en Goudreau verscheen: Delp and Goudreau. Wederom ben ik blij dat er streaming is, op naar dat album.

In RTZ werden twee ex-leden van Boston herenigd, te weten zanger Brad Delp en gitarist Barry Goudreau. Herkenbaar is de melodieuze, hardrockende stijl van die groep, het gitaargeluid is echter anders. Het bericht hierboven van Arjan Hut is helemaal waar, tegelijkertijd de reden dat de muziek mij te pop, te glad, te weinig spannend is. Ik mis het avontuurlijke van de eerste twee platen van Boston, een kwaliteit welke die groep overigens zelf ook verloor.
In maart 1992, tijdens de hoogtijdagen van grunge, haalde single Until Your Love Comes Back Around #26 in de Billboard Hot 100. Een typische (hard)rockballade, tevens geschikt voor hen die van de kalme kant van bijvoorbeeld Styx houden.

Favorieten van Return to Zero: de uptempo poprock van opener Face the Music, het steviger There's Another Side, dankzij de twaalfsnarige akoestische gitaar zowel Rain Down on Me als Every Door Is Open en het stevige slot Return to Zero, de inspiratie voor de groepsnaam.
Kortom, ik kan er regelmatig van genieten. Liefhebbers van Mr. Big (dat in diezelfde week in maart '92 op #1 stond met To Be With You - hoezo was lichte hardrock voorbij met de komst van grunge?) kunnen hier waarschijnlijk meer mee dan ik.

Hierna keerde Delp terug naar Boston, om daarna RTZ nieuw leven in te blazen met het in '98 verschenen Lost.

Met mijn maatje op de middelbare school deelde ik veel hardrock en metal. Op zekere dag was zijn moeder thuis en kwam het gesprek op Cornelis Vreeswijk. "Ken je die niet?" vroeg ze verbaasd. Tsja, ik zat in de muziek van MSG en Whitesnake en noem maar op...

Later maakte ik kennis met de muziek van de Zweeds-Nederlandse troubadour en bovendien leerde ik meer Nederlandstalige folk kennen. Zoals die van Rum. Laatst kocht ik Rum 2 en zo kan ik het eens van vinyl draaien in plaats via streaming. Heerlijk!
Op kant 1 staan zeven nummers, waarvan twee instrumentaal. Anders dan bij Vreeswijk is hier niet sprake van zelfgeschreven nummers, maar vooral van traditionals - hebben we daar geen Nederlands woord voor? Laat onverlet dat de drie heren, te weten Wiet van Leest op viool, gitaar, Berlinitza, Dirk van Esboeck op mandoline, fluit en gitaar en Pol Rans op gitaar en vlier, zelf de arrangementen maakten en vermoedelijk ook de nodige melodie- en zanglijnen naar eigen inzicht inkleurden. Soms is het a capella en meerstemmig, soms instrumentaal en uiteraard worden beide gecombineerd, want alle drie hebben goede stemmen.

Tussen de oude liedjes zitten er met Middelnederlandse literaire broertjes en zussen; verhalen die je in de colleges Nederlands zou kunnen tegenkomen, te weten Twee Conicskinderen en Heer Halewijn. Maar ook klinkt moderner werk: Ik hou van alle vrouwen, oorspronkelijk van Koos Speenhoff uit 1904 en Een vrolijk lentelied, het censuurgevoelige lied van Jan de Wilde uit 1972.
De sfeer is desondanks vooral Middeleeuws Vlaams-Nederlands, al wordt in het instrumentale Muzette plotseling verrassend en voortvarend in de Spaanse gitaartraditie gemusiceerd.

Middeleeuwse liedjes zijn overigens verre van saai of braaf. Zoals het slot van Heer Halewijn, waarin het hoofd van de slechterik wordt meegenomen door de heldin:
"Toen zij aen haer vaders poorte toekwam
Zij blies den hoorn als eenen man.
Er werd gehouden een groot banket,
Het hooft werd op tafel gezet."

Ik heb er beelden bij van een grootse film of serie. Op streaming, hartstikke hip.