stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Mijn grote dank gaat aan Fay Lovsky, die in een interview of lijstje met haar favoriete albums in (Muziekkrant) OOR eind jaren '80 deze plaat in haar top-10 noemde, evenals Swordfishtrombones van Tom Waits (mijn nr. 1 album aller tijden). Fay heeft een geweldig talent (mooiste kerstsingle ooit) en dito smaak, dus ik was erg verguld dat ik dit meesterwerk indertijd bij Plato Zwolle op LP vond. De term 'crossover' past het beste bij Van Dyke Parks' wonderlijke muzikale snoepreis. Mocht iemand hier nog aan twijfelen: hij componeerde met Brian Wilson in de jaren daarvoor het prachtnummer Surf's Up (oorspronkelijk bedoeld voor het album Smile dat in 1967 op de plank bleef liggen, uiteindelijk in 1971 op het gelijknamige album van The Beach Boys). Als kers op de taart heb ik Parks op 16 juli 2003 solo zien optreden in Tivoli Utrecht met zijn zoon op drums en herinner mij dat Freek de Jonge toen op de 1e rij zat bij dit 'seated concert'.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Weet niet wat Mike Scott vorig jaar heeft gedronken, gegeten of geslikt, maar hij is terug. Categorie 'beter laat dan nooit' met een album dat exact 1 uur duurt als één grote roadtrip (Easy Rider) in de 60s. Zó veel verschillende stijlen en wendingen dat je zou (kunnen) denken dat 't ook wel een onsje minder mag. Nee, meer! Alles klopt aan deze plaat, alsof iemand tegen Bob Dylan, Brian Wilson en Paul McCartney heeft gezegd 'kom op, daar moeten jullie toch samen een laatste definitief statement kunnen maken?'. Ach, en gooi er ook een 2 minuten liedje bij waarin je 50 keer Let's fuck! You fucker! You fucking fuck! schreeuwt, gewoon voor de grap, want eigenlijk kan dat in deze tijd écht niet meer. Mike Scott heeft er de ballen voor en het gewoon gedaan! Wát een plaat, om te janken zo mooi! Dank, dank, dank en nog eens dank. Dat ik dit nog mocht meemaken, voel me opeens weer 17 tijdens de 2e luisterbeurt. Is muziek een medicijn? De vraag stellen is hem beantwoorden. O ja, en graag op het eind ook nog een flinke scheut Ennio Morricone erbij: smullen maar! En wat betreft de teksten: "Golf, they say, is a beautiflul way to get to know your friends". Ook dat klopt helemaal. 5 sterren, voor minder doe ik het niet. ALBUM OF THE YEAR

stem geplaatst

Zeer belangrijk album: mijlpaal in de rap/hip-hop. Ik was er op 20 januari 1992 bij (1 dag na mijn verjaardag, kadootje aan mijzelf): dubbelconcert van Public Enemy & Anthrax in de IJsselhallen Zwolle. Waar ik Anthrax als voorprogramma verwachtte bleek dit andersom, al kwamen de bands in de toegift weer samen voor een muzikale 'battle'. Ik kwam voor mijn held Chuck D (beste rapper ooit), heb weinig met Anthrax maar sta gelukkig open voor veel stijlen (van Abba tot Zappa, jazz, bigband, pop, rock, blues, hip-hop, avant-garde en klassiek). Ik was die avond vooral onder de indruk van het gemengde publiek, op het podium én in de zaal black & white gebroederlijk zij-aan-zij: afro's, brothers en metalheads die er samen een feestje van maakten (en ik met mijn 1.94 meter in spijkerjack). Ja, zó kan het dus gelukkig ook: peace & yo, bum rush the show!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

Prachtig gevarieerd en origineel album, sympatieke artiest en bovenal briljant musicus. Wordt een héle grote, 'mark my words'. Hij kan prachtig 'toveren' met lucht (wat erg knap is, moet je aanleg voor hebben én het kunnen beheersen). Riley heeft in o.a. de band van Wynton Marsalis gespeeld, waar hij (nu al) niet voor onder doet. Hij kent zijn klassiekers, incl. alle pioniers van de afgelopen 100 jaar (vanaf King Oliver). Heb hem met zijn quartet afgelopen vrijdag op het Rockit Festival in de Oosterpoort Groningen gehoord. Zelden zo'n talent gezien (kan het weten, heb vroeger zelf op redelijk niveau trompet fanfare en bigband gespeeld): beste jazzconcert van deze eeuw wat mij betreft (en dat terwijl eerder die middag Arooj Aftab met het Metropool Orkest al om te watertanden was). Het ogenschijnlijke gemak waarmee hij speelt en de vele technische hoogstandjes zijn verbluffend (prachtig om dat van dichtbij te zien in een zaaltje met slechts 100 stoelen: kippenvel). Riley is op en naast het podium aimabel en bescheiden, hij prees (terecht) zijn band en arrangeur (pianist Chris), nam na het optreden alle tijd voor een gesprek en kwam hierna zijn debuutalbum signeren (hij verontschuldigde zich dat deze alleen op cd verkrijgbaar was). In een latere reactie op Facebook liet hij mij weten, graag weer naar Nederland te komen gezien het warme onthaal en de positieve reacties. Hij speelde die avond een nieuwe compositie waarvan de titel nog ontbrak. Het sferische landschap dat ik in dit stuk hoorde, leek mij een passende soundtrack voor de Waddenzee - dus hem dat als advies meegegeven (ben benieuwd). Zijn pianist die ik later weer tegenkwam, was onbekend met het werk van Nils Petter Molvaer en erg geïnteresseerd n.a.v. mijn uitleg, hij ging dat zeker 'checken'. En voor alle lezers hier: hij heeft in 2020 (lockdown) met collega's (en dan iedereen vanuit huis via internet) een tribute gebracht aan Miles Davis en Gil Evans: fantastische uitvoering van Concierto De Aranjuez (Sketches of Spain): https://www.youtube.com/watch?v=szx4z9EHnyY

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren