163
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - Deliverance [13:36]



Deliverance | 2002 | Zweden

2018: 112
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. Op het titelstuk van hun zesde album zijn het vooral die laatste vier minuten die in eerste instantie de aandacht trekken. Herhaalde luisterbeurten leggen op den duur bloot dat dat brute geweld misschien toch niet zo heel gevarieerd is en dat de ware genialiteit van het nummer in de eerste negen minuten zit. Per saldo heb je dan toch wel een heel fraaie compositie. Waarvan akte. (Casartelli)

162
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Archive - Bullets [5:24]



Controlling Crowds | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2018: 282
2017: 74
2016: 288
2015: 72

Genomineerd door: Titmeister

Archive is één van de bands die ik dankzij MusicMeter ontdekt heb (al voor de progladder). Alleen de ontdekking van deze band, maakt voor mij de inschrijving bij MusicMeter al de moeite waard. Want dit was anders waarschijnlijk aan mij voorbij gegaan, aangezien ik dit vanwege het label Electronica niet zo snel opgezocht zou hebben. Maar dit is een voorbeeld van steengoede elektronische muziek (zoals er wel meer zijn, weet ik inmiddels).
Dit is één van de beste nummers van deze heerlijke band. Op een prachtige manier worden klassieke, elektronische en prog-elementen met elkaar verweven. En op wat voor manier! Waar ik geregeld afhaak bij elektronische muziek, omdat ik er te weinig afwisseling in vind zitten en wat zielloos vind overkomen, is dit juist zo'n nummer wat je meteen grijpt en niet meer loslaat. Je wordt er bijna door gehypnotiseerd; door het deuntje en als ze het steeds maar weer hebben over die persoonlijke verantwoordelijkheid, maar afwisseling en spanning is er genoeg.
Archive is hier persoonlijk verantwoordelijk voor een heerlijk nummer! (Bonk)

161
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Gathering - Eleanor [6:42]



Mandylion | 1995 | Nederland

2018: 169
2017: 90
2016: 82
2015: 102

Genomineerd door: Casartelli

Strange Machines was de hit, maar Eléanor was het echte klapstuk van Mandylion, met de toen nog nieuwe zangeres Anneke van Giersbergen overdonderender dan ooit. De overige ingrediënten zijn niet minder overdonderend trouwens: van het onheilspellende intro tot de bassdrum showcases in de tweede helft. Typisch hoe de muziek van de band meer op riffs dan op gitaarsolo's leunt, al hebben ze dat later nog wel met minder bombast aangetoond. Een langjarige favoriet. (Casartelli)

160
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Brave [7:56]



Brave | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2018: 130
2017: 120
2016: 142
2015: 97

Genomineerd door: Jester

Het verhaal van Brave mag inmiddels algemeen bekend zijn: het verhaal dat Steve Hogarth uit de krant oppikte, en daar dit concept album aan ophing. Daarmee het bewijs leverend dat Marillion ook post Fish bestaansrecht had. Over het algemeen staat The Great Escape hoog op lijstjes als favoriet van dit album. Des te opvallender omdat dat nummer voor mij nog zo tegen de 'oude' Marillion aanschurkt. Dit nummer (Brave) past meer bij de 'nieuwe' richting van Marillion met Hogarth: sfeervoller, langer uitgesponnen. Als er dan één nummer is, dat je in het donker moet beluisteren is het dit wel. Hoe dan ook, beide nummers zijn op hun eigen manier hoogtepunten op één van de beste Marillion-albums, en dat zegt wat. (Jester)

159
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - What Have We Sown? [27:46]



What We Have Sown | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2018: 236
2017: 164
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Alicia

De band bewandelt inmiddels een toegankelijkere weg, maar wat ze op deze bijzondere track laten horen is van grote klasse. Ik zeg met opzet niet titeltrack, want de oplettende liefhebber heeft natuurlijk al lang opgemerkt dat het album What We Have Sown als titel met zich meedraagt. Een wezenlijk verschil lijkt me.
Het intro van deze bijna 28 minuten durende epos doet redelijk Floydiaans aan. Hoor ik iemand Echoes roepen? Wat volgt is een afwisselende aaneenschakeling van vele hoofdzakelijk instrumentale stukken, dan weer langzaam en dan weer mid-tempo met een aantal uitstekende elektrische gitaarpartijen omringd door allerlei hoogstaande (en ook weer Floyd gerelateerde) psychedelische passages. De gedreven drums in het postrock-achtige middenstuk beuken tegen en in je hoofd en de rustige intermezzo's met bijna naargeestig toetsenwerk betoveren en hypnotiseren.
Het album was een contractueel moetje, maar persoonlijk gezien leveren ze en passant hier toch maar even hun mooiste werkstuk af. (Outlaw104)

158
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Moon Safari - A Kid Called Panic [13:58]



Lover's End | 2010 | Zweden

2018: 106
2017: 93
2016: 53
2015: 150

Genomineerd door: Brunniepoo

Deze band laat toch vooral horen dat meerstemming zingen (op voorwaarde dat het goed gebeurt en dat wordt hier zeker gedaan!) muziek echt een meerwaarde kan geven . De koortjes zijn niet van de lucht bij deze band, waardoor het soms bijna wat zoetsappig en musical-achtig aandoet en dat zal waarschijnlijk maken dat ze niet door iedereen evenveel gewaardeerd worden, maar ik vind het prachtig. Overigens is de tekst verre van zoetsappig en een stuk minder vrolijk dan de muziek doet vermoeden.

Door de melodieën en het meerstemmige zingen en het mooie subtiele pianogebruik, roepen ze bij mij associaties op aan Queen en wetende dat ik groot Queen-fan ben, is dat als compliment bedoeld. Het is afwisselend en dynamisch op melodieus gebied, wat ze ons voorschotelen en hoewel het af en toe wat onrustig aandoet op het eerste gehoor, zijn de meeste overgangen erg mooi en voelt het toch als een geheel.

Je moet ervan kunnen genieten, maar als je dat kan, is dit een band die nummers op een zeer hoog niveau aflevert, waarbij dit nummer alle sterke kanten in één nummer bundelt. Het doet mij in ieder geval volop genieten! (Bonk)

157
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Regret [7:58]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2018: 98
2017: 59
2016: 97
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Dat dit nummer een diepe emotionele lading draagt, blijkt al uit de eerste tonen. Het akoestische gitaarspel geeft al een bepaalde triestheid aan het nummer. En dat wordt tijdens de rest van het nummer niet beter.
Nee, dit is weer eens geen vrolijke muziek. Zowel qua sfeer als tekst niet. Daar kan het sprankje hoop wat doorklinkt niets meer aan doen.
Maar als het leidt tot dergelijke prachtige doorleefde intense nummers, hoop ik dat Anathema nog heel vaak spijt krijgt. (Bonk)

156
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Lady Lies [6:05]



…And Then There Were Three… | 1978 | Verenigd Koninkrijk

2018: 134
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: divart

Een persoonlijk favoriet waar ik altijd van vond dat deze niet genoeg aandacht kreeg. Genesis liet de gitaren gieren op een ruige manier zoals het nog niet eerder deed. Zwierende partijen wisselde de harde riff's af op een manier welke me nog altijd raakt. Ook met zijn drieen wisten ze te verrassen. En nu krijgt het lied dus opeens nog aandacht ook door een mooie plek in de Proglijst der lijsten. Wat wil een progmens nog meer? (vigil)

155
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Yours is No Disgrace [9:41]



The Yes Album | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2018: 160
2017: 140
2016: 86
2015: 85

Genomineerd door: ranboy

154
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Gathering - Even the Spirits Are Afraid [5:12]



Souvenirs | 2003 | Nederland

2018: 144
2017: 203
2016: 166
2015: 141

Genomineerd door: Casartelli

The Gathering is waarschijnlijk nog steeds het bekendst van hun medio jaren '90 werk, waarmee ze zowat eigenhandig de gothic metal uitvonden. Bij de continue doorontwikkeling zijn ze wel wat publiek kwijtgeraakt. Wie bleef hangen en open bleef staan voor de muziek die rond deze tijd nog wel eens als 'trip prog' geduid is, werd zelden teleurgesteld. Beter dan dit is het drummen van Hans Rutten nooit meer geworden. (Casartelli)

153
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Tool - Eulogy [8:28]



Ænima | 1996 | Verenigde Staten

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: SBube

152
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Gathering - Nighttime Birds [6:55]



Nighttime Birds | 1997 | Nederland

2018: 247
2017: 210
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Ik heb geregeld het gevoel, niet alleen bij de progmuziek, dat we wel eens wat trotser mogen zijn op al het moois wat uit ons kleine landje gefabriceerd wordt aan muziek.

En dan hebben we naar mijn mening één van de beste vrouwelijke stemmen uit de (prog)muziek die uit ons eigen land komt. Want wat heeft Anneke toch een prachtige stem, waarmee ze bijna in alle toonaarden en in alle sterktes een geweldige zangstem weet te fabriceren en altijd weet ze de juiste stemming en lading mee te geven aan een nummer. Niet voor niets een veel gevraagd artiest, zowel binnen landsgrenzen (denk aan The Gentle Storm met Arjen Lucassen) als daarbuiten (denk aan Devin Townsend).

Maar het tijdens dit nummer alleen hebben over Anneke doet toch ernstig tekort aan de andere zeer bekwame muzikanten van the Gathering. Want zoals zo vaak is het hier het geheel mooier dan de som der delen. Want de gitaar jankt heerlijk, de drums worden goed geraakt, maar het nummer is zó sfeervol, omdat het hele plaatje klopt. Het nummer kent een prachtige opbouw, wat het ook veel spanning mee geeft.

Weer zo'n nummer waar je prima je ogen bij kan sluiten en je dan heerlijk laten meevoeren door de prachtige muziek. (Bonk)

151
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Cygnus X-1 [10:25]



A Farewell to Kings | 1977 | Canada

2018: 156
2017: 99
2016: 137
2015: 73

Genomineerd door: Status Seeker

Een grote kracht van Rush is dat ze hun technisch vernuft en muzikale vernieuwsingsdrang vrijwel altijd in coherente liedjes met een kop en een staart verpakken. De grotendeels instrumentale vertelling over de reis naar het zwarte gat Cygnus X-1 met ruimteschip de Rossinante, dat eindigt met een heuse verdwijning aan het eind en de belofte dat er een vervolg komt, kan goed voor uitzondering op de regel doorgaan. Conceptueel heeft deze afsluiter van het A Farewell to Kings-album de tand des tijds niet bijster goed doorstaan, maar de muzikale zeggingskracht van dit experimentele werkje (dat we met de kennis van nu proto-progmetal zouden kunnen noemen) is er niet minder om. Daarnaast is het een probaat middel tegen al te lang plakkend bezoek. (Casartelli)

Daarmee zijn we halverwege. Overzichtje van de laatste 25:

175 (110) Peter Gabriel - No Self Control
174 (101) Peter Gabriel - Family Snapshot
173 (263) The Gathering - Travel
172 (151) Riverside - The Curtain Falls
171 (88) Steve Hackett - Shadow of the Hierophant
170 (82) Pink Floyd - Hey You
169 (188) The Pineapple Thief - Remember Us
168 (-----) Gazpacho - Sapien
167 (132) Opeth - A Fair Judgement
166 (261) Pink Floyd - Time
165 (166) IQ - The Last Human Gateway
164 (-----) Fish - View from the Hill
163 (112) Opeth - Deliverance
162 (282) Archive - Bullets
161 (169) The Gathering - Eleanor
160 (130) Marillion - Brave
159 (236) The Pineapple Thief - What Have We Sown?
158 (106) Moon Safari - A Kid Called Panic
157 (98) Anathema - Regret
156 (134) Genesis - The Lady Lies
155 (160) Yes - Yours is No Disgrace
154 (144) The Gathering - Even the Spirits Are Afraid
153 (-----) Tool - Eulogy
152 (247) The Gathering - Nighttime Birds
151 (156) Rush - Cygnus X-1

150
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Moody Blues - Nights in White Satin [7:24]



Days of Future Passed | 1967 | Verenigd Koninkrijk

2018: 174
2017: ---
2016: ---
2015: 158

Genomineerd door: chevy93

149
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Failsafe [8:57]



Subterranea | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2018: 165
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

148
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steven Wilson - The Holy Drinker [10:13]



The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2018: 204
2017: 195
2016: 134
2015: ---

Genomineerd door: herre48

147
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Gathering - Waking Hour [5:38]



Home | 2006 | Nederland

2018: 240
2017: 115
2016: 240
2015: 263

Genomineerd door: da dude

De samenwerking tussen Anneke van Giersbergen en de rest van The Gathering eindigde met het fantastische album Home. We hebben inmiddels kunnen vaststellen dat de band nog wel enigszins in de buurt van de glorietijd heeft kunnen blijven maar dat Anneke solo een toch wel... ehm... heel andere kant opgegaan is. Enfin, de metaldagen zijn op Home reeds lang voorbij en dat horen we ook hier: stemmig pianospel over een grimmig elektronisch riffje en later minimalistisch swingende drums... en dan die stem die dat prachtige refrein draagt. Een van hun beste nummers. (Casartelli)

146
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - The Empty Bottle [7:03]



Controlling Crowds Part IV | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2018: 85
2017: 43
2016: 65
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Gaandeweg bekruipt mij meer en meer de indruk dat Archive over zijn hoogtepunt heen is. De band is nog steeds herkenbaar en avontuurlijk, maar die grillige pieken van de eerste vijf albums, het lijkt plaats te maken voor een steeds gestroomlijndere sound waarin de lengte van de nummers niet altijd even functioneel is.

De nadagen schonken ons nog wel The Empty Bottle. Zeven minuten het beste van alle Archivewerelden in één übermelancholisch nummer. Zeven minuten het elektronische en het organische verweven met een van hun fraaiste vocale performances. Zeven minuten kippenvel. (Casartelli)

145
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Ghost of Perdition [10:29]



Ghost Reveries | 2005 | Zweden

2018: 189
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Cikx

Zo'n lekker typisch Progladdernummer.

Nee, dit is zo'n nummer wat de afwisseling in onze lijst wel typeert. Want zoveel nummers staan er niet in, waarin je ook nog iets anders hoort dan 'cleane' zang. Maar ik vind het heel mooi en terecht dat we dit nummer ook de Prog top 300 ingestemd hebben.

Deze komt van het zeer sterke album Ghost Reversies. En hoewel het nummer alle kanten uitvliegt en zelfs liefelijke stukken kent (en alleen al door die afwisseling op-en-top prog is), is het ook duidelijk dat dit van voor de tijd is dat ze 'soft' begonnen te worden.
Eén van de hardere nummers uit onze prachtige lijst. Ja. er wordt gegrunt en het is geen muziek voor tere zieltjes. Maar die hebben pech, want als je het kan verdragen is het een nummer waar je echt van kunt genieten omdat het zo geweldig in elkaar zit en je heerlijk op uit kan leven. (Bonk)

144
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Radioactive Toy [10:01]



On the Sunday of Life | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2018: 49
2017: 109
2016: 151
2015: 66

Genomineerd door: vigil

143
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Camel - Rajaz [8:15]



Rajaz | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2018: 216
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Noordpool

Rajaz is het derde en laatste van Camels jaren '90 albums en het is niet minder dan een return to form. Waar Dust and Dreams en Harbour of Tears nette conceptplaten met hun eigen merites waren, zat de elektrieke drumsound vooral die laatste toch wel behoorlijk in de weg. Dat probleem, alsmede het soms wel wat hoge kitschgehalte, is op Rajaz weggewerkt. Wat overblijft is keurige retroprog, alsof het gewoon weer midden jaren '70 is, losjes gebaseerd op de wandelgang van een kameel. Het titelstuk springt er voorzichtig bovenuit, al is het pas sinds ik dit nummer in 2018 live in TivoliVredenburg vertolkt zag, dat hij echt niet meer stuk kan. (Casartelli)

142
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
The Pineapple Thief - White Mist [11:05]



Dissolution | 2018 | Verenigd Koninkrijk

2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

141
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Supertramp - Hide in Your Shell [6:49]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2018: 59
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Na twee niet echt overtuigende eerste Supertrampalbums moest het met derdeling Crime of the Century dan echt gebeuren. En zoals we inmiddels weten: dat is dubbel en dwars gelukt.

Achteraf is dat wel begrijpelijk: het album is een en al focus, waar de band zich voorheen nog wel eens verloor in enerzijds al te lullige rock & roll deuntjes en anderzijds wel heel vrijblijvend gefröbel. De tandem Hodgson-Davies kwam tot volle wasdom, juist door elkaar de ruimte te geven. Het perfect om-en-om plaatsen van de compisities van beide heren oogt wat geforceerd, maar het levert muzikaal precies de balans op die het album nodig heeft.

Hide in Your Shell is als compositie een archetypisch Hodgson-nummer. De delivery is dan weer archetypisch Supertramp: een in de basis vrij lichtvoetig nummer wordt met de nodige instrumentale virtuositeit gebracht, zonder dat dit de luisterervaring ook maar een moment in de weg zit. De thematiek is vertrouwd genoeg (proberen het vertrouwen te winnen van de aangesprokene die, beschadigd door het leven, zich in haar schelp verbergt), maar de band blaast het vertrouwde tot epische proporties op. (Casartelli)

140
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire [22:59]



Spirit of Eden | 1988 | Verenigd Koninkrijk

2018: 218
2017: 54
2016: 28
2015: 201

Genomineerd door: crosskip

Talk Talk had complete artistieke vrijheid gekregen om Spirit of Eden te maken.
Het schijnt te zijn dat toen de vertegenwoordiger van de platenmaatschappij het eerste nummer hoorde in huilen uitbarsten, niet omdat hij het mooi vond of omdat hij ontroerd was , nee omdat hij geen idee had hoe zij dit nu weer moesten gaan verkopen, het album werd beschouwd als een nachtmerrie en voor het volgende album had Talk Talk dan ook een nieuwe platenmaatschappij.

Zoals inmiddels bekend was Mark Hollis zeer geïnteresseerd in Jazz (Miles Kind of Blue met namen) en Klassieke muziek (o.a. Debussy) en die inspiratie nam hij mee bij het componeren van het Spirit of Eden album.
In Tim Friese Greene had Hollis een perfecte partner.
In dit nummer (een driedelig stuk) wordt een format gebruikt wat ook vaak door klassieke componisten werd gebruikt.
Het is een stuk met grote contrasten, uitbarstingen tot stilte rustige akoestische muziek tot crescendo’s
In de opening lijken de stiltes even belangrijk als de trompettonen.
Als de gitaar komt lijkt het even weer het oude liedje, maar de band is echt definitief veranderd.
Met de 12 additionele muzikanten (waaronder o.a. de op dat moment succesvolle violist Nigel Kennedy) kon Hollis zich eindelijk uitleven en muziek maken die hem na aan het hart lag.
Bij de teksten druipt de emotie er soms van af.

Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Rage on omnipotent (Rudi S)

139
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Dream Theater - Octavarium [24:00]



Octavarium | 2005 | Verenigde Staten

2018: 246
2017: 281
2016: 226
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Toen ik echt muziek begon te luisteren, heb ik vooral de muziekbibliotheken van twee van m'n broers geraadpleegd. De ene luisterde vooral punk/new wave, maar de andere luisterde naar alternative rock en progressive rock. Dat laatste bleek toch meer bepalend, waardoor Muse en Dream Theater in het begin mijn meest geluisterde bands waren. Met Dream Theater begon het voor mij bij het album Octavarium, waarvan deze de epic-afsluiter is. Verrassend is het niet naar Dream Theater maatstaven: we werken over het hele nummer naar een climax toe, en onderweg wordt er ruimte geboden voor het muzikale talent van alle leden van de band. Maar lekker is het wel. Na de climax krijgen we nog een uiterst zoete outro, in welke sfeer ze helaas op volgende albums in blijven hangen.

Ik luisterde eigenlijk bijna nooit meer naar Dream Theater, maar door dit spel en nummers als deze ben ik in gaan zien dat dat misschien een vergissing is. (Finidi)

138
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Don’t Hate Me [8:30]



Stupid Dream | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2018: 120
2017: 118
2016: 121
2015: 91

Genomineerd door: divart

Stupid Dream. Een van de albums van Porcupine Tree die als overgangsalbum wordt gezien van de spacey periode naar de metalperiode. Een album waar in mijn ogen heel weinig mis mee is, en onder meer het volgende pareltje bevat: Don't Hate Me. Hiervan zijn dit de eerste regels:

The light snow is falling on London. All sign of the living has gone.

Dit is precies wat ik me voorstel als ik naar het nummer luister. Het is midden in de nacht. Je loopt in een winterse periode over straat. En er is iets gebeurd in de relatie die je met iemand hebt (Don't hate me, I'm not special like you. I'm tired and I'm so alone). Het voelt alsof je het goed wil maken met die persoon, maar je het idee hebt dat het waarschijnlijk niet gaat werken Het verhaal dat Steven Wilson vertelt straalt een en al melancholie uit. De instrumentatie van het nummer sluit daar heel goed op aan. Het begint al met het leidmotief dat gespeeld wordt door de gitaar, waarna het nummer langzaam loskomt. Hoe meer erbij komt, hoe meer je het gevoel gaat hebben dat er naar een hoogtepunt gewerkt wordt. In dit geval is dit de saxofoonsolo van Theo Travis. Een moment om kippenvel van te krijgen.

Alles klopt hier. Ik kan niets anders zeggen dan dat het een prachtig nummer is van de heren van Porcupine Tree. Ze hebben hiervoor en hierna nog veel meer van dit soort parels gemaakt, maar dit is er eentje die zeker tot deze categorie behoort. (Porcupine Head)

137
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Grendel [17:40]



Market Square Heroes | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2018: 99
2017: 154
2016: 114
2015: 116

Genomineerd door: uffing

Marillion kennen we van het tijdperk Fish (t/m 1988) en het tijdperk Steve Hogarth (vanaf 1989), allebei goed voor verschillende hoogstandjes in het complete oeuvre. Grendel verscheen als b-kant op debuutsingle Market Square Heroes. Grendel is een complexe compositie die is opgebouwd uit verschillende segmenten. Met John Gardner’s boek Grendel als inspiratiebron beschrijft het nummer de Beowulf mythe vanuit het perspectief van het monster. Het muzikaal en tekstueel zeer fraai opgebouwde nummer heeft inmiddels terecht een cult status verworven onder Marillion fans. (HugovdBos)

136
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - The Start Of Something Beautiful [7:40]



Deadwing | 2005 | Verenigd Koninkrijk

2018: 145
2017: 282
2016: 184
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

135
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Fish - Crucifix Corner [7:25]



A Feast of Consequences | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2018: 242
2017: 182
2016: 106
2015: ---

Genomineerd door: vigil

In 2013 verraste Fish toch wel met een nieuw album. Niet het feit van het nieuwe album was verrassend, maar vooral de kwaliteit ervan. Want qua stem en bereik heeft hij in de loop der jaren flink moeten inleveren, maar op het zeer sterke album 'A Feast of Consequences' merk je dat geen moment. Dat komt omdat hij binnen zijn mogelijkheden gewoon erg goed, ingeleefd en emotioneel zingt. Maar vooral door de kwaliteit van de composities.

Ook zeker hier. De opbouw vind ik prachtig in dit nummer. Eerst zingt Fish je nog rustig toe, waarmee hij als het ware een soort intro geeft op wat komen gaat. Toch voel je de spanning toenemen, hij trekt je het nummer in, ook doordat hij zo ingeleefd je echt kan toezingen. Na drie minuten gaat het tempo en de intensiteit omhoog, ook door meer muzikale ondersteuning. om vervolgens weer mooi verstild te eindigen met een Fish die je bijna persoonlijk een verhaal lijkt te willen vertellen, alleen begeleid door een piano.

En let vooral ook even op de tekst. Dit nummer maakt deel uit van de High Wood-suite, die het grootste gedeelte van het album beslaat. Eigenlijk moet je het ook vooral als geheel beluisteren, want dat komt het het meest tot zijn recht. Hij verhaalt hierin over zijn grootvader, die tijdens WO I vocht in België.
Het luisteren van die High Wood-suite heeft mij al meerdere malen kippenvel gegeven. Mooi, hoe je met muziek zo goed een verhaal weet over te brengen, wat je ook nog kan raken. En daar is Fish wat mij betreft echt een meester in. (Bonk)