93. Gorillaz - Hong Kong
Album: Gorillaz - D-Sides (2007)

De eerste keer Gorillaz in deze lijst; de zeer veelzijdige zo-goed-als-eenmansgroep komt dus nog een keer langs. Hong Kong is ‘slechts’ een b/d-kantje en dat verraadt toch wel de geweldige klasse van Damon Albarn. Om heerlijk bij weg te dromen.

92. Sonata Arctica - Don't Say a Word
Album: Sonata Arctica - Reckoning Night (2004)

Het schijnt dat dit een van mijn meest gedraaide nummers ooit is. Toch is dit niet mijn favoriet van Sonata Arctica en ligt ook het hoogtepunt van deze powermetalband (of hoe je het ook wel noemen, zelf kiest de band voor Melodic Metal) net een paar jaren eerder, op het album Silence. Op Reckoning Night hintte de band al naar richtingloze spielerij, maar is dit nog één van de voltreffers.

91. Porcupine Tree - Up the Downstair
Album: Porcupine Tree - Up the Downstair (1993)

Wederom een nummer dat ik tijdens het schrijven van mijn scriptie erg heb weten te waarderen. Het begint met een bijzonder fijn basloopje in combinatie met een pulserende drumbeat. Niet veel later waan ik mij in een onderzeeër in een jaren 90-videogame. En halverwege gaat het dan echt los. Wat een ontzettend lekker nummer is dit toch! Maar ook van Porcupine Tree is dit niet het hoogtepunt, deze band komt later nog zeker een keer langs.

90. Teleman - Düsseldorf
Album: Teleman - Brilliant Sanity (2016)

En daar hebben we antwoord op de vraag van GrafGantz: yes, er komen ook nummers van de laatste twee-en-half jaar uit. Teleman steekt hiermee ver boven de eindeloze stroom aan alternatieve indiebandjes uit. Lekker aanwezige synths, net even een ander soort refrein en al met al gewoon een onweerstaanbaar ritme. Tot zover mijn plaat van 2016.

89. Rush - Subdivisions
Album: Rush - Signals (1982)
Ook in de top 100 van: vigil

Over lekkere ritmes gesproken. De mannen van Rush hadden er een aantal jaar lang een abonnement op en ook bij dit nummer klinken de drums weer nagenoeg perfect. Tijdens het luisteren vallen me weer eens de aparte maatsoorten op, dan weer 7/8, dan weer vierkwarts – en is dat refrein nou echt volledig in driekwartsmaat?

88. Michael Jackson - Smooth Criminal
Album: Michael Jackson - Bad (1987)

Michael Jackson is een overgewaardeerde artiest, maar dit nummer is een zeer positieve uitzondering. In plaats van zeurderige ballads of flauwe refreintjes nu eens een nummer dat vanaf de eerste seconde vol je aandacht heeft – al duurde het heel lang voordat ik nou wist dat het over een Annie ging die al dan niet OK is.

87. Jethro Tull - Steel Monkey
Album: Jethro Tull - Crest of a Knave (1987)

Sommige albums komen twee keer voor in mijn top 100. Crest of a Knave is er één van: een album dat gemaakt werd na de artistieke hoogtijdagen van de band en dat destijds nog een Grammy voor de beste Heavy Metalplaat heeft ontvangen. Nou kan er na de eerste tien seconden van dit nummer zomaar iemand beginnen te screamen, maar het album bevat ook genoeg spul dat richting Dire Straits gaat. Deze sound is dan ook niet bij alle Tull-fans van het eerste uur even geliefd. Zelf tel ik desalniettemin zes ijzersterke nummers op het album, waarvan dit de één-na-beste is.

86. Calexico - Close Behind
Album: Calexico - Feast of Wire (2003)

En dan is het nu even tijd voor een filler…

85. Snoop Dogg ft. B-Real - Vato
Album: Snoop Dogg - Tha Blue Carpet Treatment (2006)

…zodat we nu kunnen genieten van Snoop (Doggy) Dogg/Lion! Ik las al iets over iemand die blij was met ‘echte muziek’, laten we hopen dat deze worp ook gewaardeerd wordt. Broer, vader en moeder snappen in elk geval helemaal niets van het feit dat ik ook naar hiphop luister, met al die niggers, bitches en motherfuckers. Toegegeven, de teksten zijn hier inderdaad niet heel hoogstaand, de klavecimbelbeat is dat zeker wél.

84. Pink Floyd - High Hopes
Album: Pink Floyd - The Division Bell (1994)
Ook in de top 100 van: herman

Mijn moeder is groot fan dus ik ben wel redelijk met deze muziek opgegroeid. En feitelijk was dit het eerste nummer van de band dat ik écht goed vond. Als je me tegenwoordig zou vragen wat mijn favoriete band is, is de kans tevens groot dat ik Pink Floyd noem – al dan niet in een genuanceerd overzicht met de verantwoordelijken voor de bovenste drie platen uit mijn top 10. Maar Pink Floyd blijft toch bijzonder speciaal. En oh, hoe snapte ik als vijftienjarige het niet dat Allmusic dit album slechts twee sterren gaf en Dark Side of the Moon vijf sterren. Dat waren (en zijn) toch twee gelijkwaardige albums?

Voor elk wat wils..... Van waanzinnig goed tot waanzinnig [censored]!
Het liedje met de minste promotie heeft bij mij de meeste aandacht getrokken.

Crest of a Knave had ik toevallig vanmorgen nog in de cd-speler. Het blijkt wel lastig om iets over het onderhavige album te lezen danwel te schrijven zonder aan die heavy metal grammy te refereren. Fijn album, fijn nummer, al zou ik zelf zo tien andere Jethro Tullfavorieten hebben. Nuja, wellicht komen die allemaal nog

Niet verwacht om Dusseldorf bij jou in de lijst te zien, freitzen. Inderdaad een heerlijk nummer, nu al van het beste wat 2016 te bieden heeft!

Helaas viel het kwartje bij Dusseldorf bij mij niet zo, i.t.t. bij Steam Train Girl wat ik een paar jaar geleden een geweldige single vond van Teleman.

Verder mooie entries voor Pink Floyd, Snoop Dogg en Calexico.

Mooi om Doctor's Cat in de lijst te zien of die het bij mij gaat halen, valt te betwijfelen, maar er zullen zeker vergelijkbare nummers instaan...

Mooi dat eea gewaardeerd wordt! Jethro Tull komt nog wel een paar keer voorbij maar tien keer gaat helaas niet lukken. Heel veel meer indie zoals Dusseldorf gaat er verder ook niet komen. Wel nog wat meer metal de komende tijd

Michael Jackson overgewaardeerd, hmmmmm.

Dat Don't Say a Word een van je meest gedraaide nummers ooit is snap ik wel. Powermetal is sowieso een vrij aanstekelijk genre en dit nummer is gewoon erg fijn. Ik hoor hem nu voor het eerst en ik heb meteen zin in een tweede keer. Fijne bridge ook.

Subdivisions kende ik al en die maatwisselingen waren me al opgevallen, maar ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan hoe knap dat is en hoe eigenzinnig Rush eigenlijk is.

83. The The - Uncertain Smile
Album: The The - Soul Mining (1983)
Ook in de top 100 van: nclo

Dit is één van de nieuwere nummers van deze update, wat dus meteen aangeeft dat ik qua muzieksmaak soms een ontzettende ouwe lul ben. Maar laten we het daar maar niet over hebben. Zoveel interessants weet ik bij dit nummer verder niet te verzinnen, behalve dan dat ik bij het luisteren van de weergaloze pianosolo spijt krijg dat ik de laatste tijd zelf zo weinig mijn keyboard aanraak.

82. Paul Simon - Duncan
Album: Paul Simon - Paul Simon (1972)

De eerste notering van maar liefst drie keer Paul Simon, waarvan twee solo en eentje met Art. Here’s my song – prima Paul, we luisteren. En we genieten van die prachtige fluit.

81. ABBA - The Day Before You Came
Album: ABBA - The Singles (1982)

Het was alweer even geleden dat er vrouwelijke zang in de lijst was langsgekomen. The Day Before You Came is in mijn ogen het beste voorbeeld van de uitstekende schrijverskwaliteiten van Björn en Benny. Wat een ontzettend droevig nummer is dit toch. En hoe volwassen in vergelijking met de niets-aan-de-hand-pop van Dancing Queen (ja, ik weet waar het nummer daadwerkelijk over gaat) en consorten. Let ook even op het couplet: ik had het bij Rush al over ongewone maatsoorten, maar ABBA kan er hier ook wat van. In mijn herinnering werd dit nummer overigens ooit gebruikt in het tv-programma ‘Het Klokhuis’ – kan iemand dit misschien bevestigen?

80. Jethro Tull - Fat Man
Album: Jethro Tull - Stand Up (1969)

Alweer de tweede notering van Tull… en wederom een ongebruikelijke keuze. Eveneens een fijne ongebruikelijke instrumentatie in dit nummer, om het over de ongebruikelijke tekst maar niet te hebben. Of toch wel, want die is natuurlijk veel te leuk. Het schijnt een soort revanche te zijn op een voormalig gitarist, die vertrok uit onenigheid over de muzikale koers van de band. En probeer je ook eens voor te stellen dat een vrouw dit zou zingen en dat ze, overal waar ‘man’ staat, ‘woman’ zou gebruiken.

79. Mostly Autumn – The Spirit of Autumn Past (Part 2)
Album: Mostly Autumn - The Spirit of Autumn Past (1999)

Eigenlijk vond ik Mostly Autumn helemaal niet zo leuk. De nummers die Kees Baars in zijn Arrow Classic Rock Bingopaleis draaide waren saai, terwijl hij er vaak met veel te veel waardering over sprak. Omdat Kees het maar bleef draaien, leende ik toch maar eens een album uit de bibliotheek en daar stonden toch wel een paar fraaie nummers op. Het album was verder behoorlijk wisselvallig, fijne folkriedeltjes werden afgewisseld met amateurisme en slechte Pink Floyd-imitaties. Heather Findlay kan eigenlijk helemaal niet goed zingen, de man die hier de zang verzorgt heeft ook geen ontzettend sterke stem, maar toch word ik er bij vlagen enorm door gegrepen. De laatste twee-en-halve minuut – juist, vanaf die ietwat knullige verhoging – zijn wat mij betreft het mooist.

78. Talk Talk – Give It Up
Album: Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Dat orgeltje aan het begin! Hoe ontzettend fijn klinkt dat toch. Na een paar maten begint Mark Hollis dan aarzelend te zingen – of weet hij precies wat hij doet? Ja natuurlijk weet hij dat: Hollis is een genie. Doodzonde dat hij al achttien jaar geleden gestopt is met muziek maken. Aan de andere kant: zijn laatste soloplaat was bij vlagen toch net wat te veel gedreutel. De laatste drie Talk Talk-albums, nadat de synthdrums achter waren gelaten, waren in ieder geval nog van topkwaliteit. En wat betreft The Colour of Spring: wie weet er überhaupt nog een beter album te noemen?

77. Eloy – Poseidon’s Creation
Album: Eloy - Ocean (1977)
Ook in de top 100 van: Casartelli

Het wordt beter en beter… we zijn inmiddels aangeland bij onze Duitse spacerock-vrienden van Eloy! En dat ze Duits zijn dat zul je merken. Frank Bornemann had besloten om zijn Ian Anderson-imitaties achter zich te laten en gewoon met zijn eigen stem te gaan zingen. En dat er dan een accentje aan zit, so be it. De ongeoefende luisteraar kan wellicht een what-the-fuck-moment krijgen na de meesterlijke eerste vier minuten. Tenminste, zo ervaarde ik het jaren geleden wel. Gelukkig heeft Casper jullie twee jaar geleden al voorbereid. Bij hem stond deze plaat precies één plekje lager, al is het aantal Eloy-nummers in mijn lijst dan weer wat lager. Desalniettemin een zeer unieke band en absoluut één van mijn favorieten.

76. Anathema – Release
Album: Anathema - A Fine Day to Exit (2001)

Met Anathema hebben we wederom een fantastische artiest te pakken. De heren uit Liverpool, die hun carrière begonnen met doom en death-metal, zijn inmiddels geëvolueerd naar een band die net wat te vaak de emotionele snaar wat te veel probeert te raken, al dan niet ondersteund door elektronische experimenten. De beste platen liggen ertussenin en A Fine Day to Exit is hierbij mijn favoriete album. Kijkend naar één van de mooiste hoezen die ik ken denk ik nog maar eens aan mijn scriptiebegeleider, die zichzelf van het leven beroofd heeft. Het leven is soms zo onwerkelijk.

75. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84)
Album: Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
Ook in de top 100 van: herman

Blijkbaar heeft YouTube de albumversie geblokkeerd. Prima, dan maar via een andere manier. Simple Minds heeft hier een nummer gecreëerd wat je zonder moeite twintig minuten lang kan afspelen. Maar vier minuten had ook prima gekund. Het themaatje met de trillende synths is ijzersterk; onvoorstelbaar dus dat dit alleen als gelimiteerde versie in Italië op single is verschenen.

Jammer, ik dacht toch niet dat ik die lat zo hoog gelegd had.

A propos: de ultieme Mostly Baarsdraak was toch wel het nummer dat op het album na jouw nummer 79 komt (ik moest dat opzoeken, want ik ken het album verder niet): The Gap Is Too Wide. Het album wat daarvoor zit (en toevallig ook hun debuut is) bevat eveneens fijne folkriedeltjes, amateurisme en... nou ja... Pink Floyd imitaties. Daarvan heb ik op mijn beurt dan weer een paar nummers in het hart gesloten (en uiteindelijk besloten dat het album 3,5* waard was). Niet vanmorgen maar wel vorige week nog gedraaid.

Weer 9 pracht nummers! Zeker ook die van Mostly Autumn. The Gap Is Too Wide had ook niet misstaan natuurlijk.... ABBA is vertegenwoordigd met hun een na beste liedje, benieuwd of hun beste ook nog langs komt?!

De beste ABBA is net geweest helaas
Welke is dan volgens jou het beste?

Het zal je niet verrassen denk ik dat Eagle bij mij (en vele anderen) als favoriet in de boeken staat.

Dat is inderdaad een prima keuze. Bij mij komt Eagle op vier, ook nog na Soldiers en The Visitors.

Maar ik raak wel benieuwd wat volgens jou de beste nummers ooit gemaakt zijn musicborst! Jammer dat je (nog) niet in de lijst staat...

Gekke ik, heb ik nou echt zonder het te merken mijn top 100 tuinmeubelen zitten aflopen.

Volgens mij wordt dit een mooi lijstje. Sonata Arctica, Eloy en hun nummers zijn prima, en ook Mostly Autumn en Porcupine Tree mogen er zijn.

Een erg mooie lijst tot nu toe! Al blijkt al wel dat je een muzikale voorkeur hebt voor enig bombasme (Naast prog en metal, ook de wat meer uitgesproken new-wavenummers) en de muziek moet verder ook niet te chaotisch worden(hoewel enige ontoegankelijkheid geen probleem lijkt te zijn). Dat is voor mij overigens geen bezwaar. Dit zou maar zo eens een lijst kunnen zijn waarin ik weer een ontzettend gaaf nummer ga ontdekken.

Sowieso is ABBA's The Day Before You Came al een echte topper!

74. Burzum – Det Som En Gang Var
Album: Hvis Lyset Tar Oss (1994)

Het moet inderdaad niet te chaotisch worden in deze lijst, Misterfool heeft gelijk. En ontoegankelijk is geen probleem. Blackmetalhead Varg Vikernes levert hier met ongeveer drie akkoorden in veertien minuten tijd een waar meesterwerk af. Soms hoeft het leven niet ingewikkeld te zijn… helaas maakte Varg het zichzelf vervolgens wat moeilijk door een paar kerken in brand te steken en een andere metalhead om het leven te brengen.

73. Edwyn Collins – A Girl Like You
Album: Gorgeous George (1994)

De eerste keer een Collins in de lijst en verrassing, het is niet Phil! A Girl Like You is zo’n rocknummer dat gewoon helemaal klopt. De heldere stem van Collins, een vibrafoon erbij en dan zo’n lekker smerig gitaartje. Ongelofelijk dat dit nummer nog nooit in de top 2000 van Radio 2 heeft gestaan.

72. Bomfunk MC’s – Freestyler
Album: dat wil je waarschijnlijk helemaal niet weten

Vroeger vond ik het jongetje in de clip echt ontzettend cool – vooruit, nu nog steeds. Destijds zei de muziek nog weinig; jaren later hoorde ik het weer eens toevallig en toen pas merkte ik hoe lekker hij eigenlijk was. Ja, wel gruwelijk fout natuurlijk. Vooral ook geen andere nummers van deze Finnen beluisteren en het gewoon lekker houden bij deze F-F-F-F-F-F-F-Freestyler.

71. Iron Maiden – Afraid to Shoot Strangers
Album: Fear of the Dark (1992)

Van Iron Maiden had ik ook wel vijf andere platen kunnen kiezen voor deze lijst. Seventh Son of a Seventh Son, Infinite Dreams, Heaven Can Wait, Blood Brothers, Rime of the Ancient Mariner… bij Maiden weet ik nooit zo goed wat nou echt mijn favoriet is. Vandaag dus dit nummer, met een wat atypisch maar zeer fraai intro. Na een paar minuten dan toch de kenmerkende gitaren en een prima solo, zoals we het van Maiden kennen. En dan het herhalen van de titel op een bekend akkoordenschema. Is het een trucje wat Maiden doet? Ja, soms wel. Maar het blijven toch – dooddoener alert – uitstekende muzikanten. Wellicht beter om gewoon maar te luisteren, dan stop ik met leuteren.

70. Pink Floyd – On The Turning Away
Album: A Momentary Lapse of Reason (1987)

Wederom een plaat van Pink Floyd en wederom eentje zonder Roger Waters. Dit gaat een wat scheef beeld geven, want de hoogtijdagen van Pink Floyd waren wel degelijk mét ome Roger. Wel freitzen, waar blijven die nummers dan? Blijf wachten, dan word je geduld beloond. Ondertussen zingt ome David je wel weer even in slaap.

69. Mike Oldfield – Hergest Ridge (Part Two)
Album: Hergest Ridge (1974)
Ook in de top 100 van: vigil, Casartelli

Dacht je dat met Burzum de langste plaat van de dag wel geweest was, komt Mike Oldfield nog even om de hoek kijken. Niet met die eeuwige bellen, nee, de beste man heeft veel betere muziek gemaakt. Hergest Ridge verscheen direct na Tubular Bells en het schijnt hem heel wat moeite gekost te hebben; je hóórt hem ook af en toe gek worden. De tweede helft van het nummer is één van de meest intrigerende stukken muziek die ik ken.

On The Turning Away is voor mij het hoogtepunt op de live-cd/dvd "Delicate Sound of Thunder" welke in 1988 uitgebracht werd. Notabene PF's eerste officiële livealbum, live video's even niet meegerekend. Er moet volgens mij nog een schat met live opnamen ergens bij iemand in de kluis liggen....

68. Ostara – Bavaria
Album: Kingdom Gone (2002)

Dit nummer heb ik tijden geleden bij de MuMe-ladder leren kennen, toen ik daar nog actief was. Het album was verder niet zo bijzonder, maar Bavaria blijf ik maar draaien. Kerkklokken, een tamboerijn, en een tekst hier en daar aan ‘langs de schaduw van jouw wanhoop’ doet denken. Wonderlijk nummer.

67. Deep Purple – Highway Star
Album: Made in Japan (1972)

Meestal hou ik het gewoon bij de studioversie van een nummer. Hier is een uitzondering: als een van mijn eerste cd’s kreeg ik van mijn ouders de welbekende live-cd Made in Japan, met deze Highway Star als opener. Ja, dat was nog eens rock. De studioversie gaat een tempootje lager, maar is nog steeds indrukwekkender dan een doodgedraaid nummer als Child in Time.

66. Coldplay – The Hardest Part
Album: X & Y (2005)

Net als nummer 67 kreeg ik ook X & Y van mijn ouders cadeau op een vroeg punt in mijn muzikale ontdekkingstocht. Dit nummer was vrijwel direct mijn favoriet. De algehele onmacht die het nummer ademt, het refrein waar Martin ineens van falsetto naar normale zang gaat, het open einde met de piano… dit nummer heeft misschien wel de sterktste associaties met mijn middelbareschooltijd, waar ik me vaak toch redelijk verloren voelde en me afvroeg waarom het bijna iedereen wel lukte om vriendschap en liefde te vinden en mij maar niet.

65. Porcupine Tree – Arriving Somewhere But Not Here
Album: Deadwing (2005)
Ook in de top 100 van: Casartelli, Sammael

De tweede keer Porcupine Tree! En opnieuw gaat het nummer over de tien minuten heen. ‘Arriving Somewhere…’ is waarschijnlijk één van hun meest gevierde nummers en mag in deze lijst ook eigenlijk niet ontbreken, al is dit ook typisch zo’n nummer dat ik al talloze keren in een toplijst heb geplaatst en dat ik, bij het maken van weer een nieuw favorietenlijstje, wel eens over het hoofd wil zien wegens te lang, te bekend, te saai, te weet ik veel. Het middenstuk blies me jaren geleden nog wat meer omver dan tegenwoordig. Maar goed, hij staat er dus in. Een nummer met – eerlijk is eerlijk – een magnifieke opbouw en een bijna perfect geluid, iets wat je aan Wilson wel toe kan vertrouwen. Het album heeft verder altijd dicht tegen een top 10-notering aan gezeten en het titelnummer had bij nader inzien ook nog wel een plekje in deze top 100 verdiend.

64. Big Country – In a Big Country
Album: The Crossing (1983)

Het is weer tijd voor wat vrolijkheid. Doedelzakken uit Schotland – of zijn het toch gewoon gitaren? Hoe dan ook, het is één van de beste drum-intro’s ooit, waarbij ik het zelden kan laten om die ‘Sha’ mee te blèren.

63. Renaissance – Day of the Dreamer
Album: A Song for All Seasons (1978)


En wat voor zang, dames en heren. Annie Haslam gaat voor mij door als één van de beste zangeressen in het genre symfonische rock. En waar ik symfonisch schrijf daar bedoel ik ook symfonisch, want het Royal Philharmonic Orchestra mag meedoen. Dit nummer is – niet algemeen geaccepteerd, maar vandaag toch zeker wel – het hoogtepunt van de band. Hier komt alles samen binnen tien minuten: interessante akkoordenschema’s, aparte maatsoorten, een heel scala aan instrumenten, zacht en hard… nou ja, een beetje hard dan. Het is geen metal natuurlijk. Maar o zo mooi.

62. Equilibrium – Aus Ferner Zeit
Album: Rekreatur (2010)

Want metal, daar sluiten we vandaag mee af. Equilibrium is een gezelschap uit Duitsland dat ik heel hoog heb zitten. Als je Wintersun op nummer 94 helemaal niks vond dan is het wellicht beter om dit nummer naast je neer te leggen. Ook hier wordt het nodige gekresen en is het bombasme niet van de lucht. Maar waar Wintersun doorgaans hartstikke depressief is, klinkt Equilibrium juist optimistisch met zijn folk-invloeden. Hoewel de zang associaties kan oproepen met Duitse kampbeulen bedoelt Robse het allemaal niet zo kwaad. En onthou: blaffende honden bijten niet.

The Hardest Part, prachtig nummer inderdaad. Die middelbareschool-associatie heb ik ook wel trouwens, we zijn dan ook ongeveer even oud.

En nog even over On The Turning Away: prachtige ballad van een onderschatte Floyd-plaat. Learning To Fly, Sorrow en One Slip zijn ook al zo heerlijk. Voor mij met afstand hun beste post The Wall-plaat.

tsja, Annie Haslam is buitencategorie! Renaissance is voor mij de band waar ik de basis vind van de hele stroming symfonische/progressive rock. Verder weer een prachtlijstje waar ik Bavaria nog van moet opzoeken.

Bedankt voor de reacties, wordt erg gewaardeerd! En dan is het nu weer tijd voor de volgende serie, met veel gitaargeweld vandaag.

61. Bathory – Nordland
Album: Nordland (2002)

Het Zweedse Bathory is, op zijn zachtst gezegd, niet een alledaagse metalband. Zo zouden ze in 1985 al gestopt zijn met live-optredens omdat zanger Quorthon dit teveel gedoe vond. Diezelfde Quorthon besloot in de laatste jaren van de band alle instrumenten maar zelf te gaan bespelen: kan natuurlijk prima als je toch geen optredens houdt. Een groot muzikant in de technische zin van het woord was hij niet, maar het is hetzelfde verhaal als bij Burzum: sfeer creëren kon Quorthon zeker en daar gaat het toch uiteindelijk om. Helaas overleed hij twee jaar na het uitbrengen van dit album.

60. Tame Impala – Let It Happen
Album: Currents (2015)

YouTube belooft mij een ‘music video by Tame Impala’, maar dat valt helaas wat tegen. Ach, zo schijnt het ook dat Tame Impala een rockband is. Let It Happen is in elk geval een zeer fijn dansbaar nummer dat moeiteloos verschillende stijlen combineert. Met name de eerste vijf minuten zijn zeer sterk. Voor mij het hoogtepunt van 2015.

59. Sonata Arctica – Gravenimage
Album: Winterheart’s Guild (2003)

In het kader ‘zielige nummers’ komt nu voor de tweede keer Sonata Arctica voorbij. Geen snelle gitaarsolo’s deze keer van de Finnen, maar een machtige power ballad als ik dat zo tenminste mag noemen. Vooral de fraaie piano met de pedaal-effecten valt op. Althans, ik hoop dat het een echte piano is, dat maakt het wel zo leuk.

58. Dälek – Eyes to Form Shadows
Album: Absence (2004)
Ook in de top 100 van: Dance Lover, kobe bryant fan

Hé verrek, hiphop! Keiharde beats! Dälek is zonder twijfel een van mijn favoriete acts in het genre en Eyes to Form Shadows is het hoogste hiphopnummer in deze lijst. Het zal geen verrassing zijn dat Dälek veel meer dan alleen hiphop is. Zo verschijnen ze april volgend jaar in Tilburg op een festival voor ‘stonerrock, doom, psychedelica en avant-garde metal’. Op het zeer sterke ‘Absence’ staat nog veel meer overdonderende muziek, maar ook de andere albums van Dälek, elk met een andere stijl, zijn de moeite waard om eens gehoord te hebben.

57. Peter Gabriel – San Jacinto
Album: Security (1982)
Ook in de top 100 van: vigil, Casartelli

Het is weer tijd dat twee van de meest aanwezige proggers van het forum getagd worden. De stand is nu 4-4, wie zal er aan het eind van de lijst de meeste tags verzameld hebben? Beiden kozen ze in hun top 100 dus voor dit nummer van Peter Gabriel, wiens afsplitsing van Genesis in 1975 helemaal niet zo slecht was als veel mensen hem doen voorstellen. Terwijl Gabriel muzikaal zijn eigen gang kon gaan bleek Collins een uitstekende vervanger op zang, waarvan er nog meerdere nummers in deze top 100 zullen terugkomen. Ook Gabriel solo komt nog een keer langs: van het wisselvallige Security-album is dit namelijk nog niet eens zijn beste nummer.

56. Amorphis – Cares
Album: Elegy (1996)

Opnieuw metal uit Finland. Amorphis gaat mee sinds 1990 en leverde met Tales from the Thousand Lakes een waar meesterwerk af in het doom-genre. Dit album wisten ze vervolgens nog te overtreffen met Elegy, waar de band een duidelijke muzikale evolutie had doorgemaakt. De logge gitaren en grunts waren wat meer naar de achtergrond gedrukt, om plaats te maken voor een melodieuzer geluid met fijne folkinvloeden. Dit nummer duurt slechts vier minuten maar bevat van alles wat, inclusief een supervet industrialstukje. En waar veel tijdgenoten de grunts inmiddels hebben laten vallen, wordt er door Amorphis tegenwoordig nog steeds gegromd op plaat. Eén van de beste metalacts van dit moment.

55. Judas Priest – Turbo Lover
Album: Turbo (1986)

Tijdens het schrijven van deze stukjes en het beluisteren van de bijbehorende nummers merk ik zo langzamerhand dat het toch allemaal wel Heel. Erg. Goed is. Tot het moment dat ik aangekomen ben bij Judas Priest, die lerenbroekendragers met dat cheesy plastic nummer waar over een Turbo Lover wordt gezongen. Waarom heb ik dit nummer überhaupt in de lijst gezet? Eenmaal met YouTube op de achtergrond weet ik het wel weer: de notering is absoluut terecht. Zanger Rob Halford, die bekend staat om zijn enorme bereik en speenvarkengekrijs, kan ook een uitstekende prestatie leveren als het wat lager en gecontroleerder moet. In de coupletten is echt elk woord raak.

54. Ozzy Osbourne – No More Tears
Album: No More Tears (1991)

The Prince of fucking Darkness heeft na zijn tijd bij Black Sabbath een hoop troep gemaakt en is best wel een idioot. Maar op No More Tears klinkt hij daadwerkelijk evil. Woeste gitaren in de coupletten en zo’n lekker over-de-top-intermezzo met piano erbij. Fuck, zo hoort het.

Gravenimage is legendarisch.

Lekkere lijst, freitzen! Wintersun en Sonata Arctica terugzien doet me goed En Turbo Lover mag ik ook graag. Voorlopig geen tijd om de onbekende nummers te beluisteren, maar ik zal ze noteren.

53. John Talabot – Depak Ine
Album: ƒin (2012)

Dat is natuurlijk hartstikke leuk, zo’n Doctor’s Cat en Bomfunk MC’s, maar tegenwoordig wordt er ook nog prima dancemuziek geproduceerd. Vandaag de Spanjaard John Talabot: iemand die thuis is in het genre mag mij vertellen wat het precies voor dance is. Ik was ervan overtuigd dat ik dit dankzij iemand zijn top 10 ontdekt had, maar het album blijkt gek genoeg met 235 stemmen en een gemiddelde van bijna 4* bij niemand in zijn top 10 te staan.

52. RPWL – The Road of Creation (The Creator)
Album: Beyond Man and Time (2012)

Begonnen als Pink Floyd-coverband hebben de Duitsers van RPWL nu een eigen geluid ontwikkeld. Dit nummer is afkomstig van het zeer sterke Beyond Man and Time en is daar nou niet bepaald een publieksfavoriet. Bij nadere analyse is het voor progrocktermen ook allemaal niet heel spannend wat er gebeurt: met een beetje goede wil is er een constante driekwartsmaat en de akkoordenschema’s heb ik ook wel eens interessanter gehoord. Wat wél bijzonder lekker is: de combinatie tussen bas en ritmesectie, waar de bas excelleert in het refrein en de drums in de coupletten.

51. Therion – Wisdom and the Cage
Album: Gothic Kabbalah (2007)

Bij Big Country had ik het over de ‘SHA’ aan het begin die vaak mee wordt geschreeuwd. Bij dit nummer van het Zweedse Therion is dat de ‘JAAAAAA’! Een heerlijk begin van een puntig en bombastisch nummer dat ik ook alweer bijna negen jaar ken. Als één van de eerste metalalbums die ik ooit van de bieb leende heeft deze plaat toch wel een voorsprong ten opzichte van andere Therion-albums, die vaak wat doelloze nummers en dito operazangeressen lijken te bevatten… of zou het zo zijn dat ze hier ook écht op hun best waren?

50. Dire Straits – Money for Nothing
Album: Brothers in Arms (1985)

Eigenlijk kan ik ook wel tien Dire Straits-nummers in een dergelijke toplijst zetten. Maar dat is niet zo interessant voor de meesten en eerlijk gezegd heb ik de meeste nummers ook wel een beetje gehoord. Money for Nothing blijft toch lekker met dit intro – in de singleversie wel te verstaan, de versie op het album duurt véél te lang. Die bevat dan echter wel weer het beruchte couplet over ‘that little faggot’ dat er op de radioversie toch maar uitgepiept is…

49. Big Country – The Storm
Album: The Crossing (1983)

Had ik het al even over Big Country gehad: wel, ze blijken nog een prachtig nummer gemaakt te hebben. Afkomstig van hetzelfde album als de vorige, wel in een totaal andere sfeer. De ‘hoo-hoo’s’ zijn hier van een zeer hoog niveau.

48. Bathory – One Rode to Asa Bay
Album: Hammerheart (1990)

En daar is weer een artiest die al eerder langs is geweest. Ten tijde van Hammerheart bestond Bathory nog uit drie man en daarom klinkt het technisch ook best sterk, met Quorthon op dit nummer in topvorm. Een epische afsluiter van een plaat die qua sfeer wel wat gelijkenissen heeft met Metallica’s Ride the Lightning; zo’n riff op 3:12 doet me in positieve zin denken aan Fade to Black. Waarschijnlijk het nummer dat bij nader inzien het meeste in deze top 100 mist.

47. Mike Oldfield – Ommadawn (Part One)
Album: Ommadawn (1975)

Oh wat sluiten we vandaag weer af met mooie muziek. Negentien minuten lang Mike Oldfield en ietwat minder neurotisch dan de vorige keer. Oldfield kiest hier voor structuur: een zorgvuldig opgebouwd nummer waar een themaatje aan begin, midden en eind terugkomt, zeer goed uitgewerkt met een vrolijke start en steeds meer spanning en climax naarmate het nummer vordert. En altijd leuk natuurlijk om zo’n zinnetje in je nummer te stoppen waar fans vervolgens, volgens het boekje van de cd-reissue, het over de herkomst oneens zouden zijn – some believing the words are of Welsh origin and others declaring that the are closer to Irish where the last line of the lyrics can be interpreted as ‘I am the fool with music, fool with music'. Terwijl je het natuurlijk gewoon in je slaap had kunnen verzinnen.

Ommadawn

Depak ine is toch gewoon een mumeladder klassieker? Fijn nummer overigens (maar dat is dan weer weinig uitzonderlijk hier)