Toen ik net into metal begon te geraken (2000) was ik dol op Iron Maiden en dergelijke bands, maar van de drie albums die een vriend van me van Dream Theater had vond ik eigenlijk alleen Falling Into Infinity de moeite waard. Images And Words was me te soft en Awake te chaotisch, FII had veel beter in het gehoor liggende nummers die tegelijkertijd zo ongelooflijk technisch en emotioneel waren dat het goed was. Nou ja, de zanger deed me niets en uiteindelijk heb ik het album niet zelf gekocht...

...tot twee weken geleden waar ik Falling Into Infinity voor 3 euro op een markt vond en toch maar besloot het mee te nemen. Ik bedoel, weg zijn van bands als Seventh Wonder maar niks van Dream Theater hebben is ergens toch ook wel vreemd. Meteen bij opzetten viel me toch de kwaliteit op, al begreep ik dat veel fans dit album te simpel en soft vinden. Soft is het misschien wel, maar ik ben dol op het prachtige basintro van New Millenium, het aan Queensryche herinnerende meesterslotstuk Trail Of Tears en de, in mijn ogen beste Petrucci solo ooit van Peruvian Skies.

Goed, niet alles bevalt me even goed, zo is You Not Me wel heel erg popperig en zingt LaBrie op Hollow Years vrij matig, maar al met al vind ik Falling Into Infinity minstens op gelijke hoogte als Awake staan.

Wat een gigantisch verschil in kwaliteit met het debuutalbum! De nummers lopen allemaal, de sound is geweldig, LaBrie's zang is overduidelijk een stuk gevarieerder dan die van Dominici en de technische trucjes zijn veel meer in dienst van het lied. Pull Me Under is een terechte hit, terwijl nummers als Take Your Time en Metropolis de basis leggen voor het zwaardere progressieve werk van de latere albums. Een terechte klassieker!

Een plaat die voor mij zelfs Images And Words overtreft in enkele opzichten.

Ik heb SFAM nog niet gehoord (en wil die ook even voor het laatste bewaren door alle goede verhalen) en sla zodoende misschien de plank mis als ik zeg dat SDOIT voor mij het eerste album is waar de band een echt goed hard nummer schrijft, maar in de volgorde zoals ik hun albums nu gekocht heb klopt het in ieder geval wel. The Glass Prison is een weergaloos beukend progmetal nummer waar men ook een perfecte lading emotie in de zang laat horen. Met Blind Faith en Misunderstood gaan we iets meer de melodieuze kant op, wat de band zoals altijd prima afgaat, helemaal de zanglijnen in het refrein van Blind Faith zijn oorstrelend prachtig!

Met The Great Debate wordt het allemaal weer een stuk harder qua muziek, maar ook qua onderwerp is het een stuk minder licht te verteren. Sterk nummer, waarbij de vele samples tussendoor me niet storen. Disappear is een nummer wat me tot nu toe steeds meer doet, maar toch verreweg het saaiste nummer van het album is.

De tweede cd slaat echter keihard terug. De ouverture zet me nog op een verkeerd been omdat het orkest overduidelijk uit een doosje komt, maar zodra de zes verschillende psychische aandoeningen worden uitgewerkt is het smullen geblazen. Persoonlijke favorieten zijn het over Asperger handelende Solitary Shell (heel herkenbaar door mijn enkele vrienden die hetzelfde hebben) en Losing Time (prachtig emotioneel, perfecte samenvatting van het concept).

Wat dit album voor mij beter maakt dan Images And Words is toch vooral het feit dat men de licht gedateerde jaren '80/begin jaren '90 sound heeft door laten evolueren naar een moderne en toch klassieke sound. LaBrie's stembanden waren duidelijk weer compleet genezen, omdat zijn zangprestatie fantastisch is. De enige reden dat het geen 5 sterren oplevert, komt toch vooral door Disappear en Overture, anders was het perfect geweest.

Jammer dat ik Octavarium nog niet heb, ik ben namelijk erg benieuwd hoe de Muse invloeden op het vorige album klonken. Niet dat ik het erg vind, in tegendeel, het is een welkome aanwinst voor het totaalgeluid in mijn optiek.

Na Train Of Thought krijg ik nu gelukkig weer de melodieuze Dream Theater waar ik zo van houd. Toegegeven, niet alle nummers zijn even sterk, maar vooral In The Presence Of My Enemies 1 & 2 zijn ware pareltjes die ik met alle plezier vaak zal draaien. Wel moet ik toegeven dat op bepaalde nummers het totaalgeluid ietwat gezapig over komt, maar dat zijn slechts kleine momenten.

Ben ik overigens de enige die The Ministry Of Lost Souls heel erg op 'Zombie' van The Cranberries vind lijken qua melodielijn?

Zeker niet slecht, maar tegelijkertijd ook een album wat je moet niet vaak zult horen draaien. Probleem is niet de fantastische productie, maar toch voornamelijk het feit dat ik hier de melodieuze wendingen echt mis en ook de zanglijnen lang niet zo sterk vind als op voorgaande albums. Halverwege wordt het album al beduidend interessanter voor me, maar dat is uiteindelijk toch niet genoeg om het een briljante score te geven. Leuk, maar ik hoor ze liever anders.

Aardig debuut, maar in vergelijking met wat Queensryche en Fates Warning toentertijd uitbrachten weinig imposant of innovatief. Dominici is geen slechte zanger maar valt weg in de afgrijselijke productie, dan klinkt hij op zijn soloalbums tegenwoordig toch een stuk beter. Probleem verder is toch ook het ietwat wisselvallige materiaal: The Ytse Jam en The Killing Hand zijn erg goed, maar een nummer als Afterlife zou zelfs Malmsteen zich voor schamen.

Alles bij elkaar laat Dream Theater hier wel al horen dat men een perfecte combinatie van Genesis, Marillion, Queensryche en Fates Warning is, maar het zou allemaal later toch zoveel malen beter worden. Om over die afgrijselijke cover nog maar te zwijgen, brrr.