Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Wat ik wist van dEUS? Dat ze uit België komen. Daar hield het van te voren wel mee op. Een album die een bepaalde schizofrenie heeft voor mij. Ik vind namelijk de ene helft van de nummers wel interessant en de andere helft vrij vervelend. Tot de rij van interessante nummers behoren W.C.S, Jigsaw You, Via, Let Go, Hotellounge en het mooie Secret Hell. Dit zijn voor mijn gevoel ook meteen de meest rustige songs op dit album. De anderen vind ik vrij vermoeiend (kan blijkbaar gewoon slecht luisteren naar heel veel gitaar) en schreeuwerig.

Deva Mahal is de dochter van de blueslegende Taj Mahal. Eigenlijk hoef ik dan al niet veel meer te zeggen. Deva zong ook nog eens met haar vader tijdens zijn shows en wil nu meer op eigen benen staan. Ze zoekt het wel in een iets andere muzikale richting dan haar vader met dit album.

Dat blijkt ook wel meteen met krachtige opener Can’t Call it Love. Deva heeft een warme, krachtige stem waarmee ze hier uitstekende soul/R&B brengt. Het wordt allemaal nog beter met het nummer Snakes. Een superkrachtig nummer en wat een energie zeg! Die stem ook weer, dat is toch wel het grote wapen van Deva Mahal. Dit is meteen het beste nummer van de plaat moet ik zeggen.
Met Fire zoekt ze een andere kant. Dit nummer is rustiger, warmer en meer ingetogen. Allemaal weer gedragen door die stem. Die stem die nog maar eens meer de hoofdrol pakt op Dreamer. Het draag het hele nummer hier. Datzelfde valt ook te zeggen over het mooie Shards.
De titeltrack gooit er dan weer wat meer energie in. Inclusief een rap is dit een fijne afwisseling op de rest van de vorige nummers. Om het daarna meteen weer een stuk rustiger aan te doen in duet met Allen Stone. Stemmen passen wonderwel goed bij elkaar.
Na een kort gospel intermezzo horen we het met een beetje meer gitaar en een beetje meer groove omlijste Optimist. Waar ze met Wicked juist meer een poppy kant op gaat. Één van de mindere songs op dit sterke album is de ballad It’s Down to You. Wel krachtig gezongen, maar in alles gewoon te standaard. Waar ook afsluiter Take a Giant Step een ballade is. Die overtuigt dan wel wat meer.

Eigenlijk zegt de hoes genoeg. Echt zo'n mannetje die zichzelf ook echt een mannetje vind (luister daarvoor de teksten). De teksten die hij bezingt met één van de meest zeikerige stemmen die ik ooit gehoord heb. Belachelijk slecht.

Albumdebuut van Devon Gilfillian dat gaat van prima pop, naar prima ritmes. Van aardig naar saai. Van weinig aan naar tergend. Van weinig bijzonder tot een too much. En van niet zo boeiend naar nog meer saai. Oftewel, geen geweldige plaat dit. Veel platgereden paden en weinig originele keuzes.

Met DeWolff en de Dawn Brothers hebben we een bijzondere samenwerking te pakken. Als je de muziek van hen afzonderlijk bij elkaar zou gooien, verwacht je een heel andere sound dan dit album is geworden. Niet een roots/rock-achtige sound, maar een oude soulsound. Retro-soul, warm en soms ook wat smooth. Het album lijkt weg te zijn gelopen uit de jaren ’60. Een lekker album is het op zeker geworden. Een album met genoeg variatie ook (bv via de rock’n roll op C’Mon Baby). Het swingt vaak prima door en DeWolff en de Dawn Brothers weten hier prettig te verrassen met een uiterst smaakvol resultaat.

Prachtige mooie jazzplaat is dit. Dexter Gordon speelt op een intense manier zijn sax en set zo een paar prachtige jazzsongs neer.

4 sterren.

Dexter Story, het moge al vrij snel duidelijk zijn van wie deze artiest zijn naam heeft afgeleidt. Juist, Dexter Gordon. Dexter Story is multi-instrumentalist, composer, songwriter, producer en sounddesigner. Kortweg, hij doet alles wat met zijn muziek te maken heeft zelf. Echt alles zelf. En dat is allemaal terug te horen op zijn album Seasons dat dit jaar is uitgekomen.
Wij zijn dan ook reuzebenieuwd wat Dexter Story ons brengt met zijn nieuwe plaat. Tijd voor een recensie.

Het album opent met Underway(Love Is), een zomers, warm, gospelachtig en vrij luchtig nummer. En daarmee is met één term al snel de totale sfeer en voornaamste invloed van deze hele plaat genoemd. Dat is namelijk de gospel. Die horen we terug in alle 14 nummers van deze plaat.
We horen de gospel terug in het zompige, maar repetitieve Into the Hour. We horen het terug op het met Afrikaanse invloeden doorspekte Blood Drip. Of juist op het sympathieke God Sun. As Is is mooi en muzikaal, warm door de gospelinvloeden. Gyre Song is juist weer wat relaxter.
Gospel is da de basis, Dexter Story gaat weinig invloeden uit de weg. Noemden we eerst al Afrikaans, horen we de latin op Water Bearer, samenzag op Spring of juist muzikale vindingrijkheidjes op de titeltrack.

Mede door de gospelinvloeden is er één warm deken over deze plaat heen getrokken. En juist die warmte maak deze plaat zo sympathiek en bijzonder fijn om naar te luisteren. Het ligt allemaal prima in het gehoor, verveeld nooit en is vaak bijzonder muzikaal opgezet. Een leuk album om te leren kennen en een album dus, naar het blijkt, in weinig woorden te omvatten is.

Prachtige taal inderdaad, het Portugees. En ook een mooie stem. Moet wel zeggen dat het album voor mij echt als één geheel overkomt en dat je de plaat dan ook echt op die manier moet beluisteren. Dan kom je lekker in de sfeer, de inderdaad romantische sfeer, van deze plaat. En dat bevalt dan erg goed. Af en toe een los nummer zal dat minder doen, simpelweg omdat je dan de totaalindruk, de totaalsfeer die mijn inziens erg belangrijk is bij deze plaat, mist.

Een nieuw album van een wereldberoemde naam als Diana Ross krijgt natuurlijk de nodige aandacht. En na het beluisteren van dit album vraag ik me vooral af: waarom? Waarom laat zo’n grote naam als Diana Ross zich afschepen met dergelijke songmateriaal? Waarom is alles zo ongelooflijk saai? Waarom is alles zo mierzoet? Waarom is alles zo overgeproduceerd? Waarom wordt de in tijde van Motown zo sterk opgebouwde faam van Diana Ross zo te grabbel gegooid? Ik kan er kort over zijn: werkelijk niks aan dit album is interessant. Het is allemaal zo makkelijk, zo matig en soms zelfs afschuwelijk (Time to Call en Tomorrow). Was dit te verwachten? Ik weet het niet. Het zou mijn inziens in ieder geval niet mogen als Diana Ross als uitvoerend artiest op de cover staat.

Met zulke grote namen is dit album het vermelden waard. Vooral veel covers, maar de stemmen komen mooi samen.
1. Try it Baby – veel swing en koperwerk
2. I Second That Emotion – voegt niet per sé iets toe aan het origineel, maar luistert ook wel prima weg
3. Ain’t No Mountain High Enough – mis hier de kracht van het origineel
4. I’m Gonna Make You Love Me – best een leuk nummertje
5. This Guy’s In Love With You – best een lief nummer met wat koortjes en blazers
6. Funky Broadway – deze funkyness liggen the Temptations beter
7. I’ll Try Something New – lief liedje
8. A Place in the Sun – zo’n ‘laten we allemaal samen komen’-song
9. Sweet Inspiration – sweet is het zeker
10. Then – the temptations als de backings voor Diana
11. The Impossible Dream – het meer idyllische werk

Duitse funk (is dat dan fünk? ) in een bekend recept. Diazpora heeft de weg van andere funkbands gezien en volgt die weg ook nauwgezet. Recht-toe-recht-aan zonder verrassingen en echt nieuwe invalshoeken. Prima uitgevoerd, maar het doet je ook weer niet al te vaak opveren. Een stukje spoken word als bij Ready To Go is wel leuk en bij Hit Me hoor je duidelijk James Brown terug. Aardig plaatje.

Van de combinatie Canada en soul zijn aardig wat goede uitvoeringen te noemen en dit album van Dino DiNicolo valt daar helaas toch niet onder. Dat zit 'm vooral in de veelal wat matte uitvoering van de nummers. Het mist de echte overtuiging, de echte energie om te kunnen beklijven. Weinig nummers vallen dus echt op, waardoor het album teveel als achtergrondmuziek vervalt. Misschien dan dan alleen het groovy Sound of Soul en het vrolijke Keep Taking een extra benoeming waard zijn.

Ze maken dus al muziek sinds 2003, maar dit album is het eerste wat ik van ze hoorde. Een album met een groove, zo kan ik het wel het best omschrijven. Vooral nummers als Common Ground, Good to Do, Move On, Fool enHole in Your Sole hebben die groove op prima wijze in zich. Jammer is dat deze nummers dan te vaak afgewisseld worden door ietwat slappe en zoete andere songs. Dat haalt de gemiddelde kwaliteit dus danig naar beneden.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Dit is er wederom eentje in de rij van m’n vaders platenkast. Dit is typisch zo’n album dat ik associeer met autoreizen richting vakantieadressen in Frankrijk, Spanje of Italië. Alsof hij dan vooral deze cd’s meenam. De luisterervaring die ik nu had bij het beluisteren van dit album klopt nog steeds wel met de herinneringen die ik aan de muziek van Dire Straits heb. Het is allemaal prima, luistert prima weg, maar is ook zo saai. Het is bijna belegen muziek. Het kabbelt maar voort. Het zal allemaal heel knap zijn wat er met de gitaarsolo’s gebeurd en Knopfler heeft eigen best een prettige stem. Maar er lijkt verder zo weinig te gebeuren. Alleen Money for Nothing laat me nog enigszins opveren.

Ik vind dit dus helemaal niks aan. Veel te saai, veel te eentonig en weinig verheffend. Inderdaad niet wat je verwacht na die bekende single, maar dan nog liever die bekende single.

1,5 ster.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Het is me toch een potje lang geleden dat ik deze plaat heb gehoord. Ooit beluisterd door de faam die het had op de website. Daarna eigenlijk nooit meer. Toch wel weer fijn om het album weer eens te horen. Het zit zo kundig in elkaar. Wat iemand wel niet kan brouwen van een grote ingrediëntenlijst aan samples. Van de bangers Building Steam With a Grain of Salt, the Number Song enMutual Slump tot aan het meer sferische en relaxte van Changeling en de What Does Your Soul Look Like versies. Met Midnight in a Perfect World voor mij als hoogtepunt. Misschien moet ik me toch eens wat meer in dit soort (electronische) muziek gaan verdiepen.

Ik was af en toe wel gecharmeerd van de blaffende stijl van DMX en vond stiekem het nummer met Sisqo best cool. Maar als nu luister ik er eigenlijk helemaal niet meer naar.

2 sterren.

DMX is echt zo'n artiest waar ik wel de albums van in bezit heb, maar eigenlijk maar af en toe een los nummer van draai. Het nummer met MJB op dit album vind ik bijvoorbeeld erg sterk. Verder is het vaak middelmaat of daaronder.

2 sterren.

Dit album is er eentje van ups en downs. Nummers 1 t/m 7 is niet veel aan. Nummers 8 t/m 15 is wel aardig. Nummers 16 t/m 20 stelt weer weinig voor. En de laatste 3 nummers zijn wel weer oké.

2,5 ster.

Niet zo'n bijster interessant album van DMX. Alleen tracks 10 en 15 draai ik nog weleens. De rest laat ik liever links liggen. Het klinkt mij te goedkoop in elkaar geflanst. En DMX blaft zonder veel inspiratie.

1,5 ster.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit misschien wel de slechtste plaat is die ik dit muziekjaar gehoord heb. Sommige nummers zijn gewoon niks meer dan afschuwelijk en dat is toch niet best voor zo’n zangeres die op de cover heel erg hard haar best doet sexy te zijn. De muziek is dat in ieder geval niet met allemaal veilige en soms wat banale keuzes.

Ze komen zo onderhand uit alle landen. Hadden we laatst The Excitements uit Spanje, bandjes uit Engeland, nu hebben we er één uit Italië. Waar ik het dan over heb? Nou over funky soul bandjes met een vrouwelijke zangeres en de zogeheten Sharon & the Dap Kings sound.
Regelrechte kopieën of bandjes die hun eigen ding doen? Nou, de ene keer pakt het beter uit als de andere keer. The Excitements bevielen best prima, The Impellers een stuk minder. Nu is het aan Dojo Cuts, zij worden voorgestaan door een dame die Roxie Ray heet.

Het album opent met El Entro, een korte introductie met een It’s a Man’s Man’s Man’s World vibe. Al is het maar om de begintonen. Cool gitaartje verder en leuk orgeltje, maar echt een nummer is het niet. Dat is I Can Give wel, een nummer met een prima groove en hierop is te horen dat Roxie Ray een prima zangeres is. Maar dit schijnt wel meteen de standaard van dit album te zijn. Vanaf nu lijken veel nummers op elkaar en heb je soms niet eens door dat er alweer een volgend nummer ingestart is, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Ook de zangeres gaat je steeds meer irriteren. Is haar zang eerst fijn en vol, gaandeweg wordt het wat schreeuwerig en over the top. Je kan op deze wijze zo een nummer of zeven overslaan om te bespreken, want dat zij niet de uitzonderingen.
Uitzonderingen die er wel zijn, zijn onder andere het door leuke drumbreaks geleide Mamacita, het relaxte Take From Me en de fijne funky afsluiter What Do I Have to Do. Maar dat was het dan ook wel weer.

Wat de conclusie dan is? Standaard recept van mevrouw met stem en wat anderen op de instrumenten. Alle nummers lijken toch wel erg op elkaar en weten niet altijd allemaal te boeien. Album is zo voorbij zonder dat een nummer je echt pakt. Vocalen vaak té schreeuwerig en echte gevoel ontbreekt. Echt slecht wordt het nooit, maar de combinatie en de stijl is allemaal eens beter gedaan.

Wat een bijzonder fijne muziek is. Helemaal gemist nog, maar blij dat ik het toch nog heb ontdekt. Fijne sympahtieke combinatie van soul en funk. Niet per se heel origineel, maar wel uitstekend uitgevoerd. Prettig vooral. Dan weer wat meer groove, dan weer wat meer rust. Geen echte uitschieters maar gewoon een brede sterke basis.

Als je luistert naar het eerste nummer (Feeling Good is een intro) dan hoor je onmiskenbaar dat deze dame er een eigen stijl op na houdt. Iets wat ik zeer toejuich nu alles in de muziek zo op elkaar begint te lijken. Jammer is het dan toch ook wel een beetje om te constateren dat ze deze eigenheid niet een album lang vast kan houden en soms toch nog vaak voor de veilige keuze gaat. Maar interessant blijft het desalniettemin.

Eerste werk wat ik van Dominique Fils-Aimé hoor. Een werk dat begint met het makkelijke Grow Mama Grow en dat makkelijke duurt daarna toch wel voort, nummer na nummer. Ze heeft een prima heldere stem die fijn is, maar qua omlijsting is het toch wel wat saai. Het mist allemaal net die zo benodigde energie. Veilige keuzes staan aan de basis van dit album, of het is het doel om veilig en daardoor niet al te boeiend te zijn.

Good old Don Bryant maakt al muziek sinds de jaren ’60. In de lijn van artiesten als Solomon Burke en Mavis Staples maakt ook hij een comeback, jaren later. Het is een combinatie van covers en nieuwe songs en de eerste singles beloofden al dat Bryant er nog wel raad mee wist. Zo voert hij de klassieker A Nickel and a Nail opnieuw uit en doet hij dat op subtiele en overtuigende wijze. De ervaring hoor je ook gewoon terug in de wijze waarop hij dit soort songs oppakt. Luister bijvoorbeeld ook maar eens naar het met volle blazers en groove ondergedompelde Something About You. Soulvol genieten geblazen en wat heeft Don een prachtige stem. De beleving zit er nog lekker bovenop.

Die beleving in essentie komt misschien nog wel eens meer naar buiten op It Was Jealousy of luister maar eens naar de pijn in First You Cry. Zo hoort soul toch te klinken, fantastische nummers stuk voor stuk!

Hij tapt af en toe ook uit een ander vaatje. Zo hoor je de rock ’n roll swing terug op het vrolijke I Got to Know. Of je hoort meer blues terug op het groovende Can’t Hide the Truth. Maar bovenal is het soul wat hij brengt. Soul zoals soul moet klinken. Soul zoals in een tearjeerker als Don’t Give Up On Love. Soul zoals het fijne How Do I Get There. Soul met een funkyness op One Ain’t Enough. Soul groovy als What Kind of Love. Soul zoals Don Bryant is. Een geweldige plaat.

Wat een werkelijk fantastische stem heeft Don Bryant toch. Die stem is de sterke basis van dit sterke album. Helaas wel wat covers, maar ook die hebben vaak een prima uitvoering (wellicht op 99 Lbs na dan). De muzikale omlijsting op dit album is ook volledig in dienst gesteld van die stem. Zo noem ik graag de oprechte beleving op A Woman's Touch. Of swingen en groovend op Cracked Up Over You. Gospel is niet ver weg bij Walk All Over God's Heaven. Is It Over is werkelijk prachtig. Wat een fijne plaat is dit geworden.

Mercy Mercy is niet voor niks één van zijn grootste hits.
1. Mercy, Mercy – er zijn heel veel versies van, maar dit is voor mij toch wel de enige echte.
2. I’ll Be Satisfied – er zit een fijne swing in dit nummer. Helemaal stilzitten is lastig, maar uit je dak ga je ook net niet.
3. Come On In – en hier gaan we dus wel helemaal los. Stilzitten is niet mogelijk.
4. Can’t Stay Away – lekker loom en bluesy nummer
5. Can’t Fight it Baby – wat liever en rustiger nummer
6. You’re Good for Me – een ballad met blues, met meer dan genoeg passie
7. Take This Hurt Off Me – lekker funky en swingend
8. Daddy Loves Baby – de liefde verklaren met een randje
9. Come See About Me – vooral in de zang erg fijn
10. You Must Believe Me – valt eigenlijk niet zo op
11. Please Don’t Let Me Know – wat vuiger en bluesy. Fijn nummer
12. Just Because – afsluiten met een ballad

(bron: Opus de Soul)

Stomende soulnummers met een funkyinslag nodig? Luister dan eens naar deze plaat van Don Covay. Een man die invloed had op artiesten als Mick Jagger en op deze plaat onder andere wordt bijgestaan door MG Steve Cropper. Als je alleen deze naam al leest dan weet je dat het een meer dan prima plaat moet zijn. Dat is het dan ook.

Seesaw – Superfijn nummer, lekkere blazers, goede ritmiek en fijn gezongen
The Boomerang – swingt ook duidelijk de pan uit.
Everything Gonna Be Everything – swingt ook nog steeds, maar op een stuk rustigere manier
Fat Man – deze is dan weer wat meer van bluesy swing, inclusief blazers
Precious You – een stuk rustiger en met de juiste beleving gebracht
Iron Out the Rough Spots – prima, maar niet direct heel opvallend
Please Do Something – doowop ritme, maar wel wat meer bluesy
I Never Got Enough of Your Love – dit nummer houd het ritme nog even vast en is romantischer van aard
The Usual Place – fijn nummer met goede ritmiek
A Women’s Love – echt het gevoelige werk, falsetto zang
Sookie Sookie – leuke, vrolijk en swingende afsluiter

(bron: Opus de Soul)

I Like This a lot. Donald Byrd zag ik altijd veel terugkomen op de Blue Note Trips, dus probeerde ik eens dit album van hem uit en dat bevalt me zeer! Erg fijne jazzplaat.

4 sterren.