Donald Byrd ben ik gaan kennen tijdens mij stage bij Blue Note, het label dat ook deze plaat uitgeeft.
Daar ooit gedraaid, goed bevonden en meegenomen maar eigenlijk nooit meer opgezet. Door het soulalbum van de week topic toch weer in de aandacht en onder gehore gebracht.
Een opvallende keuze voor een soulalbum van de week, zo op het eerst oog. Maar niets is minder waar. Het is jazzalbum met een hoog funkgehalte en af en toe wat aanstekelijke zang.

Nu moet ik zeggen dat het zeker geen slecht album is, maar me helemaal overhoop blazen doet het me ook niet. Daarvoor kabbelt het mij iets teveel voort. Vooral vocaal is allemaal niet overtuigend. Muzikaal dan weer wel, maar daar mis ik ook een bepaald gevoel dat het op mij overbrengt waardoor ik lyrisch wordt. Tsja, muziek luisteren is bij mij nou eenmaal een gevoelskwestie.

Wat wel bijzonder aan deze plaat is. Waar ik de cover ook zie, ik sta er altijd even voor stil. Het valt me altijd op.

Fantastische cd van Donnie. Tekstueel van ongekend niveau, muzikaal behoren bij de top en vocaal erg sterk. Het funkt aan alle kanten, maar is toch ook op een bepaalde manier erg innemend. Perfecte sfeer en erg origineel.

Waar vroeger in de soul de spreekwoordelijke stok nog weleens in het hoenderhok werd gegooid is het genre toch steeds meer tekstueel naar love-songs gegaan. Maar opeens is daar Donnie (met zijn debuut Colored Section) en doet weer ouderwets rebels. Tekstueel is dit album bijna onovertroffen in vergelijking met andere hedendaagse soul. Muzikaal is het erg origineel en vocaal staat het als een huis. Het neigt inderdaad naar een jong meesterwerk.

Donnie Fritts is een oudgediende die altijd zijn tijd neemt om zijn platen te maken en uit te brengen. De meesten zullen hem kennen van zijn combinatie van country en soulmuziek. Anderzijds zou hem kunnen kennen van de bescheiden hit We Had it All, of juist zijn werk met bekende namen als Candi Staton, Dan Penn, Eddie Hinton en Tony Joe White. De essentie zal in ieder geval duidelijk zijn en dat is dat de beste man sinds de jaren ’70 zijn sporen duidelijk verdiend heeft. En nu dus weer tijd voor wat nieuw werk van zijn hand, oh my.

We worden inderdaad wat ouder met z’n allen en dat is ook terug te horen in de stem van Fritts. In het mengen van stijlen dan weer duidelijk niet. Opener Erroll Flynn laat weer de bekende saus van blues, roots en een beetje country horen. Gebracht met het gevoel van de soul. If It’s Really Got to Be This Way volgt het idee van de opener moeiteloos en haakt daar prima op in.
Memphis Woman and Chicken, waarschijnlijk de twee zaken waar Fritts het meest van houdt, valt vooral op door de goede groove die het nummer heeft. Om dan even een volledige stap de country in te zetten met The Oldest Baby in the World. Een nummer met een stemmig einde.
In Tuscaloosa 1962, bringing back sweet memories, zit weer wat meer groove. Dit komt toch wel mede door de piano. Om zich dan van een meer gevoelige kant te laten horen via Them Old Love Songs. De titel verklapt het eigenlijk al een beetje. De gevoeligheid laat hij duidelijk niet los met het ook wat meer speelse Foolish Heart. Om dan die gevoeligheid door te laten ontwikkelen in een trieste variant. Dat horen we op Lay It Down. Een klein en qua sfeer wat triester liedje. Wel echt een liedje.
Dan is Good as New duidelijk een stuk hoopvoller en vrolijker van karakter. Het contrast is groot en mooi uitgewerkt. Een kleine tegenvaller is het daarna ook om Temporarely Forever Mine te horen. Een nummer dat is maar beschrijf als de gemene deler.
Opvallend is Choo Choo Train. Het meest poppy nummer van het album. Heeft ook iets aanstekelijks. Om de plaat dan af te sluiten met de titeltrack. Een erg rustig en mooi nummer.

Hoe oud je ook bent, je kan bepaalde dingen nooit verleren. Dat laat Donnie Fritts ons hier ook weer horen. Een fijne plaat van zijn hand die het wachten op de volgende weer aanwakkert. Benieuwd hoeveel tijd hij daarvoor gaat nemen.

(bron: Opus de Soul)

Donny Hathaway is echt zo'n zanger die soul zingt zoals soul gezongen moeten worden. Op en top beheersing van zijn stem en ongelooflijk veel gevoel. Daarnaast de meest prachtige halen ondersteudn door zijn eigen perfecte pianospel. Donny Hathaway is een gigant in de soul muziek en wordt met deze compilatie veel eer aangedaan.

Wat ik zo bijzonder mooi vind aan dit album is dat je echt de gospelroots van Hathaway terughoort (bijvoorbeel din nummer 3). Donny Hathaway benut hierop zijn vocale en muzikale talenten volledig. Heb maar weinig zangers met zoveel gevoel en tegelijkertijd met zoveel muzikaliteit muziek horen maken. Staat niet voor niks in mijn top10 dit.

Persoonlijk heb ik altijd een beetje het gevoel dat Donny Hathaway te vaak vergeten wordt in de soulwereld. Misschien komt dat wel door zijn veel te korte carriere door een vroege dood, maar dat doet niks af aan zijn nummers. Zijn nummers zijn namelijk van constante topkwaliteit. Ook op dit debuut weet Hathaway te overtuigen en werd niet voor niks als een soulbelofte gezien. Opvallend aan de muziek van Hathaway is dat hij best vaak covers speelde, maar die altijd zo naar eigen hand zette dat het een eigen nummer werd. Eeuwig zonde dat zijn paranoìa en depressies hem tot zelfdoding brachten.
1. Voiced Inside (Everything is Everything) – de gospel is bij Donny Hathaway nooit ver weg en dat hoor je meteen bij deze opener. Volle sound met de blazers, het sterke koor en natuurlijk de warme en krachtige stem van Donny. Een gedreven opener.
2. Je Vouse Aime (I Love You) – als je zo toe gezongen wordt dat iemand van je houdt dan ben je toch meteen klaar? Wat een romantiek en wat een passie. Donny Hathaway betovert je hier met zijn gouden stem, de backings versterken het nog maar eens, niet voorbijgaande aan de muzikale omlijsting.
3. I Believe To My Soul – de groove zit er meteen in, helemaal als de stem van Donny dan ook nog samen vloeit met de instrumenten. Krachtige blazers bepalen dit nummer, net als de groove uit het toestenwerk. Vocaal gaat Hathaway hier aardig los.
4. Misty – ik vind dat dit album altijd een beetje een bluesy vibe heeft. Vrij relaxte song met de nodige instrumentale invulling. Vol en rijk zijn daarvoor de juiste woorden.
5. Sugar Lee – gospel all over again. Goede groove in dit nummer dat vooral muzikaal is op wat kreten na. De muzikanten en Donny op piano gaan helemaal los op hun instrumenten.
6. Tryin’ Times – alleen de intro al. Dan ben je toch al verkocht? Je voelt de energie en de groove die onderliggend ligt. Die komt dan uiteindelijk ook echt los. Fantastische song.
7. Thank You Master (for My Soul) – hier komt de gospel en Donny’s geloof duidelijk om de hoek kijken. Geweldig opgebouwd nummer waarbij de spanningsboog constant on point blijft, mede door de instrumentatie. Donny laat zijn kunde op de toetsen duidelijk horen.
8. The Ghetto – Donny Hathaway op zijn grooviest. Bijna volledig instrumentaal nummer waar de muzikanten, inclusief Donny zelf, helemaal los gaan in een nimmer aflatende groove.
9. To Be Young, Gifted and Black – Donny Hathaway in zijn meest gevoelige modus. Natuurlijk een nummer met een duidelijke boodschap. Hathaway maakt zich dit nummer volledig eigen en raakt.
10. A Dream – meest bombastische nummer van dit album. Zit niet alleen in de instrumentatie, maar ook in de zangwijze. Een zeer boeiend nummer waar ik steeds weer nieuwe dingen in ontdek.

Vocale perfectie, legendarisch pianospel, tomeloze emoties en muzikale genialiteit samengebonden door één artiest en op een schijfje gezet. Donny Hathaway is zonder meer één van de aangrijpendste vocalisten die er ooit is geweest. Zoveel emotie in een stem is ongehoord, het raakt me gewoon. Helaas wordt deze man vaak niet in lijstjes genoemd, maar des te meer is het ietwat onbekende virtuoos. De man begeleidt je op deze cd door zijn emotionele toestand en elk nummer is prachtig.
Sterk instrumentaal begin, Someday We'll All be Free is één van de meest intense soulsongs die ik ooit gehoord heb en eigenlijk zijn er geen superlatieven genoeg om de genialiteit van dit album uit te leggen. Gewoon luisteren en laat je overdonderen en emotioneren.
5 sterren!!!

Geweldig om te horen hoeveel gevoel Hathaway met alleen zijn stem al in de nummers kan leggen. Daarnaast speelt de man prachtig piano.
De band voegt ook echt iets toe aan de live-performance. Dit is één van de allerbeste live soulcd's die er bestaan.

Een erg aparte vrouw, deze Doris Duke. Je hebt bij het belusiteren van deze cd het gevoel dat Doris precies doet wat ze zelf wil, niks meer en minder.
Geweldig stemgeluid, zoals mikkip ook al aangeeft. Ze brengt extreem veel gevoel in de liedjes door haar stem, gewoonweg prachtig dus. En dat is ook absoluut het allersterkste punt van deze cd.
De liedjes zitten allemaal goed in elkaar, dus daarmee zit het ook wel goed. Maar af en toe is het wat eentonig. Erg jammer voor zo'n goede artieste. Een mooi meegenomen tip die ik zeker nog vaker ga beluisteren. 3,5 ster.

Als er dan een album is waar zo positief over geschreven wordt, dan moet ik het wel beluisteren. Dat is ook zo met dit album van Dornik. Op verschillende websites, kranten en andere media werd er zeer positief gesproken over dit album. Wie Dornik is? Dat lijkt nog vrij lastig te achterhalen. Zo schijnt er maar weinig bekend te zijn over deze Engelsman. Alleen dat hij drumde in de band van Jessie Ware. Maar met dat gegeven alleen maak je natuurlijk niet direct een topalbum.

Het album opent met het sterke en vrolijke Strong. Disco is duidelijk een grote invloed op de muziek hier. Een invloed die we gaandeweg blijven horen. Hier wordt ik wel blij van ja.
Blush is een stuk rustiger van de voorganger. Ook minder vrolijk qua vibe. Over het geheel heeft het wat weg van een niet zo slijmjurkende Robin Thicke. Dat is dus positief bedoeld, want die andere naam is een grote slijmjurk. Dornik blijft daar ver van weg.
Buiten de disco haalt Dornik zijn inspiratie ook duidelijk bij Michael Jackson vandaag. Ook iets dat je door het hele album hoort. Luister alleen maar eens naar de zanglijnen in Stand in Your Line. Als dat geen MJ is dan weet ik het ook niet meer. Een redelijk relaxed nummer verder. Heeft zeker iets aanstekelijks. Stiekem groeit dit nummer uit tot een favoriet.
Ook Shadow is een meer dan prima nummer met een lekker relaxed ritme. Second Thoughts doet daar weinig aan af. Nummer heeft een beetje de zelfde vibe en ook de zelfde kwaliteit.
In verhouding is Mountain dan een stuk frivoler en zomerser. Dit ligt allemaal eigenlijk alleen maar in de wisseling van ritme. Wederom ben ik er zeker over te spreken. Iets wat ik een stuk minder ben over Chain Smoke. Wat een dergelijk te standaard nummer doet tussen de rest is voor mij een raadsel. Met Something About You gaat het helaas dezelfde kant op. Wederom geen al te boeiende song.
Gelukkig is daar dan Drive. Een nummer met een lekker funky gitaartje. Een erg lekker nummer. Die funkyness, met wat disco, staat Dornik heel goed. Om af te sluiten met het moderne, vrij rommelige maar wel lekker funky On My Mind.

Heeft het album van Dornik de zich zo toegeschreven kwaliteiten? Ja zeker, dat herbergt deze plaat. Het probleem is alleen dat het niet een heel album lang vol gehouden wordt. Vooral het begin is sterk en er zitten maar twee echt mindere songs bij (toch 20% op tien nummers).
Verder: dat Dornik goed naar Michael Jackson heeft geluisterd moge duidelijk zijn.

(bron: Opus de Soul)

Beluister n.a.v. dit topic:

Tijdens de release van dit album was ik wat meer into hiphop en ik kocht deze cd toen ook. Toentertijd heel veel beluisterd, maar ik ben de laatste jaren de link met hiphop een beetje verloren. Dus het was al even geleden dat ik dit album hoorde. Dit toch wat te lange album leunt vooral op de dikke producties. Inhoudelijk gaat het nergens over, maar dat past dan ook wel weer bij de hiphopstijl die je hier gepresenteerde krijgt. Een plaat boordevol features van bekende en minder bekende namen. Zoals wel vaker bij hiphop halen veel onnodige skits/interludes de vaart er danig uit. Still D.R.E. (tijdloos goede productie), Forgot About Dre en What’s the Difference (beiden met een uiterst vinnige Eminem), The Watcher, the Next Episode (Nate Dogg) en the Message zijn dan toch wel favoriet.

Het Nederlandse Dragonfruit is volledig nieuw voor mij. Luisterend naar dit album is wel vrij duidelijk dat ze voor een bepaalde sound hebben gekozen en die het hele album niet meer los laten. Het is een vrij relaxte sound in een vrij vol geluid. Naast de zang zit er ook wat rap in of wat er ook wel op een rappende manier gezongen (of op een zangerige manier gerapt). De vibe die je oppakt bij het horen van opener Gears of the Giant Machine, blijf je ook alle opvolgende songs horen. Misschien dat je kan zeggen dat alleen afsluiter Some Say wat afwijkt met een meet 90's R&B sound, evenals het iets meer swingende Know Better.

In 2008 ontmoetten wij het nieuwe Engelse toptalent Duffy. Met haar debuutalbum 'Rockferry' overtuigde ze iedereen. Het lange wachten op het vervolg is nu gestopt en met ‘Endlessly’ kan Duffy bewijzen dat niet een eendagsvlieg was.

Met de matige single ‘Well, Well, Well’ werden we al lekker gemaakt voor het album. Maar wat het meest opviel was het nasale stemgeluid van Duffy. We zijn dus benieuwd hoe de rest van het album ervan afbrengt.

'My Boy' is de opener van dit album. En eerlijk gezegd niet echt een opener die mij meteen omver blaast. Het nummer klinkt vooral wat kinderachtig.Het nasale stemgeluid van Duffy dat we hoorden op de single 'Well, Well, Well' is ook hier aanwezig. En hopelijk niet het hele album aanwezig, want dat zal me gaan irriteren.
'Too Hurt to Dance' is een meer Rockferry-waardig nummer. Mooi gezongen, zoals we van Duffy gewend zijn. Het nummer is erg goed opgebouwd. Het allemaal wel wat zoet, maar dat past mijn inziens goed bij deze dame.
Met 'Keeping My Baby' gaat ze daar goed in verder. De vergelijking met het steengoede Rockferry zal nog lang gemaakt worden en ik moet zeggen dat dit nummer er zo bij past. Luistert heerlijk rustig weg en is één van mijn favorieten van dit album.
Dan de gewraakte single 'Well, Well, Well'. Er is al veel over gesproken. En dan vooral over het stemgeluid van Duffy. Over de ritmiek hoeft ook niet gesproken te worden, want dat zit erg goed in elkaar. Maar die stem, dat irriteert gewoon vrij snel. Aan de andere kant, er zijn dit jaar wel ontelbaar slechtere singles uitgekomen van andere artiesten.
'Don't Forsake Me' dan, een nummer waar ik bijna ademloos naar geluisterd heb. Zo hoort Duffy haar nummers te maken! Een prachtige ballade, perfect en gevoelig ingezongen. De juiste, minieme instrumentatie en prachtig opgebouwd. Wat een uithalen! Kip-pen-vel!
De vraag is dan natuurlijk of we zo lyrisch kunnen blijven met de titeltrack 'Endlessly'. Wat opvalt is het mooi gitaar-arrangement. Ten eerste omdat we dit nog niet eerder gehoord hebben van Duffy. Ten tweede omdat het de stem van Duffy goed ondersteund. Het sfeertje van het nummer is bijzonder authentiek. Erg mooi gedaan weer. Ook een nummer zoals Duffy het best tot haar recht komt. Zodoende hebben we hier twee favorietjes achteréén
Met 'Breath Away' wordt die aardige authentieke sfeer ook weer benaderd. Alleen is het voor het gevoel allemaal wat minder uitgevoerd als bij de vorige twee nummers. Helemaal niks mis met dit nummer, maar het had wat spannender gekund.
'Lovestruck' kent een funky begin en die funkiness blijft ook goed in de instrumentatie zitten bij dit nummer. Het weer eens wat swingender werk en dat is welkome afwisseling bij dit album. Het geheel is allemaal wat meer pop, in plaats van de bekende soul. Maar het is wel gewoon een lekker nummer. Een nummer waar 'Girl' naadloos op aansluit. Wederom een erg poppy sound, maar zeker niet te versmaden. Het is zelfs uiterst aanstekelijk te noemen.
'Hard for the Heart' is dan alweer de afsluiter van dit toch wel korte album. Maar de afsluiter is erg waardig. Mooi nummer, vooral erg aantrekkelijk door de leuke break die er in zit.

En dan zijn we dus alweer klaar met Endlessly. En het moet gezegd worden: het haalt het niveau van haar debuut zeker niet. Niettemin kunnen we weer genieten van een aantal erg mooi nummers en kan ik stellig zeggen dat Duffy zeker geen ééndagsvlieg is.

Laten we Duffy maar gewoon als Duffy beschouwen en alle vergelijkingen met bijvoorbeeld een Winehouse en/of Springfield achterwege laten. Deze dame heeft immers genoeg exposure van haarzelf. Bovenal vocaal is het helemaal top. Muzikaal soms wat eentonig, maar al om al een uistekend album met vooral een mooi geheel.

Samen met zijn Indications timmert Durand Jones nu al een tijdje aan de weg. Toch nog toe hebben zij samen zeer geslaagde albums gemaakt met een vintage soul sound als de basis. Dit soloproject van Durand Jones gaat een andere kant op, want hij leunt hier veel nadrukkelijker op de southern soul. En is ook een zeer persoonlijk album geworden. En-wat-voor-één!
Laten we gewoon beginnen bij het begin en dat is de vorm van Gerri Marie. Een opener die je meteen oppakt en meeneemt in dit album. Stemmig qua sfeer, sterk en vol inleving gezongen. Na een korte interlude gaan we verder met Lord Have Mercy. Een song die heerlijk rocked en grooved. Het hese, wat schorre stemgeluid van Durand Jones is heerlijk. Dit is echt een geweldig fijne song. Sadie is dan juist weer wat meer licht bluesy. Hier hoor je de southern soul duidelijk in door. Wat een nummer is dit zeg! Je wordt er echt ingezogen. En dat geldt misschien nog wel meer voor het door gospel gedreven I Want You. Dat groezelige orgel, die stem, die beleving. Een zeer doorleefde song inclusief koor. Wauw, simpelweg wauw!
Dan de titeltrack, een nummer dat zich bedient van gospel en blues. Dat zicht bedient van soul en een enorme beleving of noem het inleving. Een zeer intense song. Durand Jones gooit zijn persoonlijkheid, zijn persoonlijke verhaal, zijn hart vol overgave in dit album. That Feeling lijkt daar probleemloos op voort te borduren. Weer die enorme intensiteit, er spreekt een bepaalde urgentie uit. Urgentie van Jones om zijn verhaal te vertellen, zijn verhaal te bezingen. Hij gaat er vol in en vol weer eruit. Dan weer een korte interlude naar See it Through. Dit nummer is een meer traditioneel uitgevoerde soulsong al zitten er ook wel wat rocksolo’s in die wat extra’s toevoegen. En hierna komen we uit bij eigenlijk het enige tegenvallende aspect van dit album. Durand Jones waagt zich namelijk aan een cover van Someday We’ll All Be Free. Een nummer dat origineel van Donny Hathaway is en ook al zingt Durand goed, toch is het niet een uitvoering die heel veel toevoegt aan het geniale origineel. En dan moet ik zeggen dat vooral de toegevoegde rap wat misplaatst aanvoelt. Ik hoor Jones dan liever een Letter to my 17 Old Self zingen. Een nummer waar jazz, funky en soul moeiteloos gemengd worden. Warm, bijna zalvend nummer. Om dan aan te komen bij Secrets, een nummer dat ons samen met Durand terugbrengt naar jeugd, de plaats waar hij opgegroeid is.
Wat een album is dit geworden zeg. Oké, er staat misschien één wat mindere song op, maar alles daaromheen is van een dusdanige schoonheid en laat een dusdanige persoonlijkheid spreken dat die cover snel vergeven is. Durand neemt het wat rauwer op in vergelijking met zijn werk samen met the Indications en dat smaakt 100% naar meer.

Album nummer twee van Durand Jones & the Indications. Voorgaand album met dezelfde naam als de groep werd al goed ontvangen en de singles van dit album beloofden al net zoveel goeds. Opvallend op dit album is dat buiten Durand Jones ook drummer Aaron Frazer wat meer zangruimte krijgt. Wat ik er dan van vindt? Dat lees je hier onder.
Het album opent met Morning in America. Dit is precies zo’n nummer waar je van meet af aan meteen lekker in zit. Het ritme, de vibe, de stem, de warmte. Het valt als een heerlijke deken over je heen. Het enige wat je nog maar hoeft te doen is optimaal genieten. Bij Don’t You Know is het weer de rijke en warme instrumentatie die je verwelkomd op dit nummer. Kopstem staat Durand Jones ook goed, mooie backings ook. Nummer klopt qua sfeersetting, qua combinatie van vocaal en instrumentaal. Mooi rustig nummer. Door Circles lijkt het een doel op zich te worden om met de nummers warmte te brengen. Dit keer is het vooral het diepe stemgeluid van Durand die daar aan bijdraagt, evenals de sfeervolle strijkers. Heerlijk nummer weer. Court of Love is een ballad pur sang. Traag, zoetgevooisd en liefdevol. Even helemaal ontspannen en dicht tegen je geliefste aan zitten. Het perfecte nummer daarvoor die je benodigde warmte en liefde brengt. Het nummer Long Way Home heeft iets positiefs. Dat lijkt vooral in de instrumentatie te liggen, maar ook door de directe manier van zingen die hier wordt aangehouden. Je hoort het raspje op de stem hier nog wat beter, lekker hoor. Too Many Tears is een vrij korte, mooie en gevoelige ballad. Nummer heeft iets puurs over zich. Walk Away heeft een mooie volle opbouw in de instrumentatie. Daar valt de stem van Durand dan erg mooi in. Er zit een mooie urgentie in zijn stem die je naar zijn zang doet luisteren. What I Know About You is een nummer waar het zwaartepunt 100% zeker op de vocalen ligt. Durand draagt dit nummer, samen met de backings, met zijn stem. En hij doet dat met verve, want die stem is meer dan krachtig genoeg. Listen To Your Heart heeft een iets moderner karakter. Dat lijkt mij een beetje in de zanglijnen te liggen. Verder een vrij zoet nummer met wederom ook de nodige warmte. Sea Gets Hotter heeft een zomerse ritmiek, bijna een bossanova. De zang zit er lekker fel op en de sound is onveranderd warm. Wat een warme plaat is dit toch in z’n geheel. How Can I Be Sure is een heerlijk relaxte song met andermaal de nodige warmte. Vrij lieflijk gezongen, mede door het gebruik van de kopstem. True Love is een kwestie van alles nog even heerlijk afsluiten. Prachtig nummer met een sterke sfeersetting. Nog eenmaal onder gedompeld worden in de warmte die Durand Jones en zijn kornuiten al het hele album brengen.

In mijn ogen hebben Durand Jones & the Indications nog geen misworp gehad in hu oeuvre. Ze kiezen vaak steeds voor een net andere stijl binnen de soul. Daarnaast hebben leden Durand Jones en Aaron Frazer ook hun soloplaten met succes uitgebracht. Nu dus weer tijd voor de originele samenwerking met het nieuwe Flowers. Voorgegaan door de intro die inderdaad Flowers heet komen we bij het aangenaam relaxte Paradise. Warme sound ook en met een mooie falsetto gezongen. Sweet soft soul lijkt de gekozen stijl te gaan worden op dit album. Dat bewijst ook op het nummer Lovers’ Holiday met z’n jazzy sound. Een nummer dat me erg goed bevalt. Dan door naar I Need the Answer. Een mooie warme sound, koortjes die uitstekend werken en vocalen die er goed bij passen. Voeg daar de fijne blazers aan toe en je hebt een heerlijk nummer. Daarna gaat het uitstekend door naar Flower Moon. Dat loopje is uiterst fijn, wat een plaatje van een nummer is dit. Really Wanna Be With You zet zonder twijfel het hoge niveau voort. Been So Long kan je daar ook zonder twijfelen toe rekenen met z’n aanstekelijke refrein. Vier nummers achter elkaar een kwartet aan voltreffers. Perfecte kern voor dit album.
Everything is uiterst rustig zwoel en glad. Maar het glijdt niet uit, dus net glad genoeg. Rust and Steel heeft een kleine knipoog naar de meer psychedelische kant van de soul. Het doet mij een beetje aan de muziek van Rotary Connection denken. If Not for Love is ook raak met zijn fijne ontspanning. Without You sluit dan dit album af. Het past perfect bij het hele plaatje. Een fijne, smooth, afsluiter. Hiermee kunnen we wel concluderen dat Flowers een voltreffer van een plaat is voor Durand Jones & the Indications.

Met het album America Love Call wisten Durand Jones & the Indications hun naam definitief te vestigen. Vergeet voor kwalitatief goede muziek ook hun debuutplaat niet, maar die bleef toch wat meer op de achtergrond. Op de albums waar steevast zowel gezongen wordt door Durand Jones als door Aaron Frazer hoorden we toen een sterk opgebouwde vintage soul sound. De vooruitgesnelde singles van dit album lieten een wat andere sound horen dan we gewend waren. Wat gelikter leek het vooral. Maar hoe pakt dit het gehele album door uit? Nou, het album start in ieder geval met het heerlijk sfeervolle Love Will Work It Out. Een nummer inclusief aanstekelijk refrein, een mooie relaxte sfeer met een fijne instrumentatie die warmte uit straalt. Het vocale en het muzikale gedeelte lijken ook precies goed samen te vallen. Dan klinkt het opvolgende Witchoo wel anders. Een nummer met een lekker ritme, een fijne energie en meer dan genoeg groove. De wat snelle zang past er ook nog eens heel goed bij. Private Space is daarna wat rustiger, met de falsetto van Aaron Frazer. Muzikaal weer uiterst smaakvol en sfeervol verpakt. More Than Ever dan, een zoet nummer dat balanceert op de grens van te zoet of precies zoet genoeg. Daarmee gelukkig niet minder sfeervol, want een mooie sfeer neerzetten kunnen deze mannen duidelijk wel. Het nummer Ride or Die is ook wat zoeter, mede door de falsetto in de zang. Een warm en fijn nummer. The Way That I Do is een meer disco-esque nummer. Een beetje meebewegen mag zeker wel op dit nummer. Reach Out brengt het tempo juist weer naar beneden. Andermaal mooi sfeervol en warm. Een prettige song en leuk spel tussen leading en backing vocals. Sexy Thang begint met lekker wat groove om daarna de brug over te steken naar veel rustigere vibe. Om dan weer moeiteloos de brug terug over te steken naar weer meer groove. Sea of Love kent meer ontspanning en is lekker relaxed. Waar het album afgesloten wordt met I Can See. Een even zo relaxte afsluiter van dit zeer sfeervolle album waar de warme sound de boventoon voert.

Twee albums van Dusty in één jaar. Dusty is zonder twijfel te rekenen tot de allerbeste zangeresse van het Britse Koninkrijk. Met haar kwam de introductie van de Blue Eyed Soul als genre. Beide albums staan vol met covers.
1. Mama Said – oubollig en doet mij weinig
2. You Don’t Owe Me – heeft een bluesy karakter in de zang wat ik wel mooi vind
3. Do Re Mi – moeilijk serieus te nemen, wel heel erg kneuterig
4. When the Love Light Starts Shining Through – vrolijk nummer, doet een beetje country aan
5. My Colouring Book – heel erg traag. Voelt een beetje Kersterig aan.
6. Mockingbird – doet mij een beetje rommelig overkomen. Stem lijkt niet aan te passen bij de instrumentatie.
7. Twentyfour Hours from Tulsa – heeft wel iets leuks
8. Nothing – eindelijk weer eens echt met overgave gezonge
9. Anyone Who Had a Heart – beetje vermoeiende zang
10. Will You Love Me Tomorrow – echt een niemendalletje
11. Wishin’ and Hopin’ – probeert te swingen, maar komt nooit los
12. Don’t You Know – die blues in de zang staat Dusty goed. Erg sterk nummer
13. I Only Want to Be With You – en we gaan weer braver
14. He’s Got Something – en zelfs nog een stapje braver
15. Everyday I Have to Cry – pompiedom
16. Can I Get a Witness – best een aardige cover. Al lijkt het wel veel.
17. All Cried Out – een heel stemmig nummer
18. I Wish I’d Never Loved You – niet al te boeiend
19. Once Upon a Time – waar is mijn aandacht?
20. Summer is Over – hele lange lijzige noten

(bron: Opus de Soul)

Is ze de grondlegster van de blue eyed soul? Ach, wie weet. In ieder geval is het erg mooi en is dit een goede compilatie. Zoals op elke verzamelaar mist er wat werk, maar ach het is zeer genietbaar.

Een zangeres waar je sowieso niet omheen kan, maar dit keer ook nog eens met een album waar je niet omheen kan. Het absolute pronkstuk van de collectie van de Britse Springfield. Zwoele sound, heldere stem en stuk voor stuk topsongs.

Just a little Lovin’ – heel zoetjes en liefjes. Zit verder wel goed in elkaar.
So Much Love – met aardig wat bombast, nog steeds zoetjes
Son of a Preacher Man – een klassieker en met recht. Springfield laat hier ook een wat rauwere kant van zichzelf horen en dat bevalt mij prima.
I Don’t Want to Hear it Anymore – doet mij weinig, blijft wat te vlak
Don’t Forget About Me – die blazers en het gitaartje maken veel goed
Breakfast in Bed – ze lijkt hier zichzelf soms een beetje te overzingen
Just One Smile – liefjes, zoetjes en vooral heel romantisch bedoeld
The Windmills of Your Mind – altijd al een beetje een zeiknummer gevonden
In the Land of Make Believe – dat gepiep van haar met de vocalen doet het ook niet voor mij
No Easy Way Down – zoetjes en vooral heel zwoel (gezongen)
I Can’t Make it Alone – het gaat even zoetjes verder.

De aritestennaam kan je lezen als Division. Na een, voor mij, wat mislukt debuut probeer ik dit jaar toch weer eens de muziek van deze Canadezen uit. Ik moet zeggen dat ze vooruit zijn gegaan. Het begint allemaal rustig en easy met aardig sterke songs als Keep Calm en Mood. Toch zeker de eerste helft is fijn om naar te luisteren. Helaas wordt het de 2e helft echt te saai, waardoor het wat minder sterke indruk achter laat. Maar zeker beter dan het debuut.

Er wordt hier nog al wat aan afkortingen gebruikt. DVSN is een Canadees duo die de laatste tijd meer en meer air-time weet te vergaren. De naam staat voor Division en het tweetal zijn Daniel Daley en producer Nineteen85. Dit is hun debuutalbum en R&B is het hoofdingrediënt van hun muziek.

R&B zeg ik dan? Ja zeker, dat blijkt de meest slicke soort van R&B te zijn, ook weleens RnB genoemd. Tenminste, als ik af ga op albumopener With Me. Veel slicker en smoother krijg je het bijna niet. Of toch wel? Jazeker! Want daarna is er Too Deep. Superslicker dan superslick en ook weleens bedroom-music genoemd. Dan hebben we nu toch hopelijk het slick-heids-gehalte wel gehad.
Dat klopt op zich wel. In Try/Effortless zit wel wat meer pit dan voorgaande songs. Met nadruk met wat meer, want echt veel pit is het nog niet. Wel een wat fijner nummer over de gehele linie en sowieso een stuk fijner dan Do It Well. Dat nummer verzand namelijk volledig in het niets.
In+Out valt dan wel weer wat meer op, maar dat ligt vooral aan de veel te dik aangezette productie van het nummer. A little bit too much, zeg maar. Misschien biedt de titeltrack wat soelaas? Maar helaas is dat niet zo, want dat blijkt een zouteloos nummer te zijn. Nog zoutelozer is Hallucinations. Een gaap onderdrukken is haast onmogelijk.
Eindelijk een keer echt cool is het met Another One. Blijkbaar hebben ze bij DVSN toch nog ergens hun kwaliteiten vandaan weten te halen en dit samen gepakt in dit nummer. Een kleine hoera is wel op z’n plaats hier.
Hier blijft het dan ook wel bij, want Angela is niks meer doen oeverloos gezwijmel. Om het geheel dan af te sluiten met The Line. Een nummer dat weer maar weinig voor stelt. Al met al een heel teleurstellende plaat van dit Canadese duo dus.

(bron: [url=http://opusdesoul.nl/recensie-dvsn-sept-5th-2016[/url])

Één van de meest interessante nu-soulartiesten is voor mij toch ook altijd wel Dwele geweest. Een zanger die multi-instrumentalist en groot talent heeft. Hij doet vaak alles zelf en spreekt voor hem. Zijn debuut Rize had niet al te veel naam en faam, maar daar stonden al aardig goede nummers op. Met Subject (2003) en Some Kinda (2005) zat Dwele op de toppen van zijn kunnen. Twee fantastische albums met een eigenzinnige sound. Op Sketches of a Man was dat ook nog goed terug te horen, maar Dwele vloog echt goed uit de bocht met W.W.W. uit 2010. Dit album mistte de herkenbare sound en was toch wat te commercieel geënt. Nu is het 2012 en komt Dwele met een nieuwe plaat op de proppen: Greater than One. Erg benieuwd of hij zijn oude niveau weer oppakt.

De opener is in ieder geval als erg sfeervol. Dat belooft dus veel goeds. Going Leaving is vrij herkenbaar Dwele. De aanwezige productie, de zanglijntjes en natuurlijk het koperwerk. Lekker sfeervol, prima weg te luisteren, prima nummer. Maar nog geen top. Dit kan er ook gezegd worden over Takes22Tango. Fijn nummer, niet al te verheffend.
Raheem DeVaughn had al een grote rol op zijn vorige plaat, op What You Gotta Do horen we hem ook een wijsje meezingen. De mannen passen prima bij elkaar, de stuiterbal productie is opvallend.
What Profit is niet al te bijzonder, net als Obey en This Love. Ze klinken allen gewoon te standaard. Dwele krijgt wat hulp op Must Be. Hij wordt daar bijgestaan door J Tait, L’Renee en Black Milk. Het lijkt wel of deze features hem wat extra inspiratie en energie geven, want dit is gewoon een fijn nummer. Een goed nummer zelfs, maar dat mocht ook wel na de drie vorige. Andere hulp komt op de twee nummers daarna. Monica Blaire helpt Dwele twee keer met haar mooie stem om de nummers op te leuken. Swank is aardig, Patrick Ronald is een stuk interessanter, eigenlijk gewoon een fijn nummer. Leuke verhalende vorm en prima vibe
Special is dan weer een nummer dat zonder al te veel opsmuk voorbij gaat, vrij teleurstellend dus. Met Love Triangle is het helaas ook niet veel beter.
Afsluiter Frankly My Dear is een stuk eigenzinnger en misschien wel het beste nummer van deze plaat. Wel een beetje laat.

Dwele brengt met Greater than One een zeer onevenwichtig album. Er staan een paar leuke nummers op, maar het meeste is gewoon grauwe middelmaat. Deze man heeft in het verleden zulke goede platen gemaakt, dat het steeds weer erg tegenvalt als hij dat niveau niet nog een keer haalt. Maar dat is dus wel de waarheid. Dit album is gewoon niet heel bijzonder.

Dwele doet het weer! Wat een fantastische artiest is hij toch! Wederom weet hij een album te maken van een erg hoog niveau. Het klopt gewoon, zowel muzikaal, vocaal als tekstueel buit Dwele al zijn talenten volledig uit.
Het is een heerlijk laidback werkje geworden met zijn herkenbare jazzy-producties. Het geluid is soms wat commerciëler als ik gewend ben, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van alle songs.
Antwan Gardner blaast ook weer af en toe zijn trompetje mee.
Het zomeralbum van 2008. (tot nog toe)

Bijzonder muzikale artieste is Dwele zeker. En in vergelijking met zijn vorige cd is dit toch wat funky-er met aardig wat blazers en iets meer up en mid-tempo songs.
Is zeker sterker als de vorige plaat. Luister dit als ik in een laidback-bui ben.

Erg muzikale artiest, deze Dwele. Speelt alles zelf in, schrijft alles zelf en mixed en arrancheert het zelf af.
Met zijn laidback stem en producties bezingt hij in de nu-soul stijl veel over de liefde. Dit zijn we onder andere wel gewend bij dit genre. Erg chille cd, maar inderdaad lijkt het soms wat teveel op elkaar. Zijn volgende plaat is beter.

Zonder twijfel één van de beste en meest muzikale soulzangers van de laatste jaren is Andwele Gardner, beter bekend onder zijn artiestennaam. Met ‘Subject’ vestigde hij zijn naam, met ‘Some Kinda…’ overtuigde hij helemaal en het laatste ‘Sketches of a Man’ was ook erg overtuigend. En dan nu een nieuwe plaat. Een nieuwe plaat met een wat aparte titel: ‘W.Ants W.orld W.omen’. Het album is ook in deze drie gedeelten opgesplitst. Reden om het ook op deze manier te recenseren.

W.ants
Dit gedeelte is gevuld met songs die vooral gaan over die dingen die Dwele kraag zou hebben. Gucci shoes and bags passeren de revue. Muzikaal is heeft dit gedeelte een erg R&B-achtige sound. Erg commercieel ingesteld gedeelte is het te noemen. Daarnaast wordt Dwele bijgestaan door de ietwat onzinnige gastrapper David Banner. Ook de zelfgenaamde Soul-hippie Raheem DeVaughn zingt een wijsje mee en dat nummer (Dim the Lights) is dan meteen de beste van dit gedeelte.

W.orld
Dit gedeelte van de plaat is de Dwele die we kennen. Leuke, verrassende en spitsvondige producties. Leuke muzikale gedeeltes en goede zang. Dwele zou gewoon een plaat vol met dit soort nummers moeten maken. Nu-soul met een jazzy feeling.
Absolute topsong van dit album zit ook in dit gedeelte van de plaat. Die song heet ‘My People’. Ook zijn vaste vrienden van Slum Village doen mee op een song in dit gedeelte.

W.omen
Dit is het gedeelte met de meeste songs. Dit is het gedeelte voor, over en met de vrouwtjes. De slick Dwele komt tevoorschijn en het tempo gaat wat omlaag. Nu bezingt Dwele niet alleen de vreugdes met de dames, maar ook de problemen die relaties kunnen opleveren.
‘Love Your Right’ is hier erg catchy en ‘I Wanna’ klinkt weer heel oldschool R&B.

Dwele heeft dus een erg wisselvallig album afgeleverd met dit ‘W.Ants W.orld W.omen’. Hij is het best in het maken van muzikale songs zoals in het W.orld gedeelte. Dus hopelijk pakt hij dat de volgende keer weer op.