N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

David Bowie is er nu nog een keer in de lijst. Dit album kende ik nog niet. Dit album geeft mij meteen gemixte signalen af. Het begint allemaal zo goed met het sterk opgebouwde Station to Station, het funky Golden Years en het sterk gezongen Word on a Wing. Maar TVC 15 vind ik een stuk minder. Stay grooved dan weer wel terwijl ik de cover van Wild is the Wind niet heel bijzonder vind. Geef mij dan maar de versie Nina Simone (ook niet het origineel) van die song maar.

De door blues gedreven soul van David Brinston kennen we al even en het is opvallend hoe productief de beste man is met elk jaar een nieuwe plaat. Kitty Whipped is vooral een uiterst relaxte plaat geworden waarin op de nummers het tempo weinig echt omhoog gaat. Hij wisselt serieuze nummers af met af en toe wat gekkigheid (Daisy Duke…, Club Booty).

David Porter kende ik inderdaad al van zijn werk met Isaac Hayes. Leuke keuze daarom voor soulalbum van de week.

De opener is best aardig. Porter heeft een warm stemgeluid en vocaal te boeien. Muzikaal is het dik in orde. Goede opener.
'Guess Who?' is in de lijn van de eerste song. Lekker rustige soulmuziek dus. Het glijdt allemaal lekker voorbij.
Nochtans dus een album dat lekker wegluisterd. Het knalt me dus ook niet omver. Op naar song nummer 3
Die song is 'I'm Telling You'. De intro belooft al wat meer funky invloeden. Lekker gitaarrifje. En ja, het is ook een stuk sneller nummer. Ja, ik vind dit een lekker nummer.
Daarna komt 'Just Be True'. Daarmee gaat het tempo weer drastisch omlaag. Niet dat het heel erg stoort. De sound van David blijft er conformtabel om naar te luisteren.
'The Way You Do the Things You Do' is een nummer dat in tempo afwijkt in het nummer zelf. Naar het einde toe gaat het iets meer uptempo. Het is één van de betere nummers van het album.
'Can't See You When I Want To' is een erg vol nummer. Zowel qua zang als qua orchestratie. Beetje saai nummer.
'One Part - Two Parts' gooit het tempo weer wat omhoog. Dat mag ook wel na de vorige song. Lekker nummertje.
'I Don't Know Why I Love You' is dan alweer de afsluiter. Een kort album dus. Goed gezongen, maar daar houdt het ook wel bij op.

Het album is dus maar zo-zo. Niet ergs ofzo, maar niet altijd even boeiend. Eigenlijk maar 2 uitschieters.

Maar zes maanden na zijn debuut My Whole World Ended kwam hij al met deze tweede plaat. De voormalig Temptations voorman had dan ook een lading songs op de plank liggen van eerdere, nooit afgemaakte projecten.
Dit album is bijzonder gevarieerd en laat horen dat Ruffin met zijn stem altijd 100% sterk staat.
1. Loving You (is Hurting Me) – upliftign begin van dit met een vrolijke titel getooide album
2. Put a Little Love in Your Heart – hoopvol nummer
3. I’m so Glad I feel for You – een soulballad pur sang met de nodige gospel invloeden
4. Feeling Alright – grooven op de piano
5. I Could Never Be President – funky, lekker blazers en goede energie
6. I Pray Everyday You Won’t Regret Loving Me – dat zijn dan groovende gebeden
7. What You Gave Me – wat rustiger, maar nog steeds met een goede energie en zijn stem draagt veel.
8. One More Hurt – gewoon een lekker soulnummer met groove
9. I Let Love Slip Away – rustig en romantisch
10. I Don’t Know Why I Love You – lekker directe drum en goede energie in dit nummer
11. The Forgotten Man – je zou het bijna een meezinger kunnen noemen
12. The Letter – lekker einde in de lijn van deze hele plaat

Een debuut om van te watertanden. Geweldige instrumentatie, een prachtstem en gewoon ijzersterke liedjes (onder andere dank aan Johnny Bristol) zorgen ervoor dat dit een niet te missen soulalbum is. Altijd samen met The Temptations geweest, maar solo staat hij ook zijn mannetje.

My Whole World Ended – heerlijke, vrolijke hit. Vrolijk qua toon, qua tekst toch een tuk minder.
Pieces of a Man – dat raspje in zijn stem is toch wel erg fijn.
Somebody Stole My Dream – recept blijft hetzelfde, herkenbaar Motown. De vocalen zijn het meest interessant.
I’ve Lost Everything I’ve Ever Loved – zit een goede energie in dit nummer
Everlasting Love – best een bijzondere cover, weet niet altijd even goed wat ik er nu mee moet.
I’ve Got to Find Myself a Brand New Baby – ligt volledig in de lijn van deze plaat
The Double Cross – doet het wat rustiger aan, ballads draagt hij ook makkelijk
Message From Maria – ook wat rustiger, ook al gooit hij er vocaal de nodige energie tegen aan.
World of Darkness – de gospel kijkt ook even om de hoek
We’ll Have A Good Thing Going On – volgt de lijn moeiteloos
My Love is Growing Stronger – weer wat rustiger van aard, met mooie koortjes
Flower Child – gooit er aan het einde nog een groove tegenaan

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Plaat uit mijn bouwjaar zie ik. Verder geen idee wat ik moet verwachten van Sylvian. De muziek die ik hoor associeer ik qua stijl en vibe wel echt met de 80’s. Zogezegd vind het een echte 80’s vibe hebben. Dat is dan misschien niet mijn favoriete decennium op muziekvlak, maar met de muziek van David Sylvian is niks mis. Vooral in het lage vind ik zijn stem erg mooi en ook muzikaal verrast het me positief. Neem het groovende/funky van Pulling Punches, het dromerige van Nostalgia en het kale van de titeltrack. Stuk voor stuk sterke songs en overall ook een goede ontdekking, dit album.

Dit album werd me op vocaal gebied aangeraden. Nou laat ik dan maar meteen mijn oordeel daarover neerzetten: het boeit me vocaal geenzins. Ik kan er, na meerdere luistebeurten, totaal niet aan wennen.
Ook muzikaal is het alles behalve plezant voor deze (ietwat verstokte) soulliefhebber. Maar ja, wie niet waagt...wie niet wint. Want er is immers genoeg rock die me wel bevalt.

Het was even inkomen, maar er is dan toch genoeg leuks te ontdekken op dit album van David Ward. Van Disco dingetjes tot grote vingers in de pap van Chic, van Michael Jackson inspiratie tot aan aardige ballads. Pik er gewoon je favoriete tracks uit want als geheel album zal het wat te weinig beklijven.

Album nummer vier alweer van Dawn Richard. Iemand die zich ergens beweegt tussen de R&B, pop en de dance. Dat laatste is op deze plaat een stuk minder terug te horen. Wat we wel horen is eenheidsworst. Alles lijkt op elkaar met van die overdreven trap-beats. Doordat alles zo op elkaar lijkt is het volledig inwisselbaar.

Eigenlijk een plaat uit 2015, maar bij ons ook pas begin 2016 was wijder verspreid. En recensies van de latere platen uit 2015 kan nog makkelijk zo in het begin van 2016.
Het Duitse Dial label staat nu niet bekend om hun soul/R&B releases, maar met deze Dawn Mok hebben ze dat dan toch gedaan. Soul/R&B van Duitse bodem is sowieso niet iets wat we vaak tegen komen. Het is eigenlijk ook niet de meest voor de hand liggende vorm van soul/R&B die je moet verwachten op deze plaat. Dat bewijst opener Untitled al met zijn mysterieuze, zwaar en wat depressieve toon. Veel synths en een redelijk modern electronische sound. Het korte Downpour kan daar niet echt een conclusie over geven en What We Came to Be stuitert wat meer, al heeft het wel weer die mysterieuze vibe. Wat moeiteloos voort vloeit in You Ended Up Being All I Know. Een nummer met zware bassgeluiden en waarin van alles gebeurd. Of dat allemaal wel zo fijn is weet ik zo net nog niet. Een gevoel dat ondersteund lijkt te worden door het onopvallende Like Thoughts or Moments We’ll Fall. Of Fade waarop de sfeer uit het begin wel terug is, maar waarop verder maar weinig gebeurd. Wellicht dat de eerste interlude voor onderbreking en een twist kan zorgen?
Alhoewel, End doet veel eer aan de titel. Er komt inderdaad geen einde aan. Dat komt omdat het wellicht wat teveel van hetzelfde is en blijft. Al is de minimale zang hier wel prettig in het nummer geplakt. Daze is dan wel echt iets anders, want voor het eerst echt een liedje. Zowaar ook eens echt wat zang. Of het subtiele Still With You, dat ook prima bevalt. Een korte opleving zo blijkt, luisterend naar het wel erg eenduidige Fade Down, You’re My Evidence. Even nog twee interludes achter elkaar plakken en beginnen aan het afsluiten van de plaat met Time. Een beetje een spacey nummer met veel soundeffecten.

Een album met te weinig hoogtepunten, alhoewel ook geen echte dieptepunten. Het knalt er in ieder geval niet vol bij mij in, of ik ben niet de grootste liefhebber van deze sound. Want een publiek zal hier vast wel voor zijn. Ik zit daar dus niet in.

(bron: Opus de Soul)

Als ik dit album in één woord moet omschrijven zou dat 'lauw' zijn. De producties zijn erg veel van hetzelfde laken en pak en de heren zingen steeds weer dezelfde uithaaltjes, dezelfde adlibs, dezelfde toonhoogtes. Nee dat maakt het maar saai en lauw dus.

Bij Daytoner valt meteen de wat aparte stem op. Daarna is de muziek alles behalve opvallend of apart. Het is eerder saai en troosteloos. Of het nu proberen met Motown invloeden (Second Stomp) of juist richting de hiphop gaan (Pacific). Het pakt allemaal maar zeer minnetjes uit.

Daytoner is terug met een nieuw album. De funkende combinatie gaat op de voet verder waarvan we ze reeds kennen en dat is de funk. Al vanaf opener Keep it Moving zit je er lekker funky in. Blazers, koperwerk, strijkers, van alles. Soms nemen ze tijd wat rustiger aan te doen (bv. op Just a Boy, The Hurt Inside), maar het vooral een feestje. Meeklappen en zingen op La La Land, Jiven op My Sweet Baby, stampen op Jet Speed en lekker een kort feestje op Numbers. Een album waar je een feestje mee viert.

Deze DD’s Brothers komen uit Frankrijk. De vibe van deze plaat is toch vooral wel zomers te nummers. Vrij relaxte songs met een lentegevoel. Jammer is dat vaak de ideeën wel goed zijn, maar dat de uitvoering toch wat te wensen over laat (bv. op Gimme Some More). Daardoor is het te weinig consistent.

Het vorige album van De Jeugd is al erg vaak in mijn cd-speler beland en mijn stem op dat album is volgens mij al 20x veranderd. Ik moet maar net zin hebben in die meligheid.
En dat is eigenlijk net zo met deze nieuwste telg van De Jeugd: ik moet er maar net zin in hebben. Productioneel is het sowieso allemaal erg fris en vaak sterk. Tekstueel is het grappig (of juist irritant nietszeggend). En de meligheid zit 'm ook in de rapstijl van de mannen. Je moet er maar van houden. En tsja, dat is bij mij niet elke luisterbeurt het geval.
Gooi het nu maar 2,5*. Maar dat kan nog wijzigen, naar boven of beneden (en een keer of 20 )

Dit zei, en dit vindt ik nog steeds. Het onbroekenhumorhiphop. Bastian levert af en toe nog wat goed werk met z'n beats en Willie flowt aardig, dat is het ook wel.

2 sterren.

Dit is niet een recensie van mijzelf. Maar wel eentje die voor mij precies aangeeft waar dit album over gaat en waar dit album voor staat: (bron: statemagazine.nl)

1989 is onmiskenbaar het jaar van drie niet al te stoere schoolvrienden uit Long Island die in werkelijk alles verschillen van de rest. Waar tijdgenoten zich vereenzelvigden met bijvoorbeeld een hard, crimineel imago, groffe teksten, rauwe beats en een millitant zwart bewustzijn tapt De La uit een compleet ander vaatje. Zij lopen rond in goofy Hawai-bloesjes, dragen een optimistische boodschap uit en komen vooral los en relaxed over. Met intelligente teksten op het randje van grappig, wacko, nerderig - onschuldig in ieder geval. Het levert ze al snel de bijnaam hippies van de hiphop op. In de clip van Me, Myself & I wordt fiks de draak gestoken met het stereotype door het trio met de curieuze namen Posdnuos, Trugoy the Dove en P.A. Pasemaster Mase. Het is mede deze afwijkende en frisse mentaliteit die De La Soul één van de leidende groepen van de Native Tongues-posse maakt, een stroming binnen de hiphop die sterk leunt op Afrocentrische teksten en ritmes uit de jazz. Andere leden zijn A Tribe Called Quest, Queen Latifah en de Jungle Brothers.
Nadat Stetsasonics Prince Paul een demo van Plug Tunin' in handen krijgt, blijft een contract bij Tommy Boy niet lang uit. In het voorjaar van 1989 verschijnt het mede door hem geproduceerde 3 Feet High and Rising. Samplen, eind jaren tachtig in schwung gekomen, is het woord. Bussen vol heel of half afgedankte artiesten worden door rappers herontdekt en mannen als James Brown zijn plots weer relevant. 3 Feet staat dan ook bol van de samples. Het album is een kleurrijke potpourri van knip- en plakwerk met de meest verrassende en (zeker voor die tijd) ongewone samples (wat dacht je van Steely Dan en Led Zeppelin?). Vele flarden muziek geknipt uit een platenkast vol muziekgeschiedenis. Hoeveel platen zitten er wel niet in verwerkt? Kijk maar eens op www.the-breaks.com. De La Soul wordt al snel aangeklaagd door de rock-groep The Turtles, voor het gebruik van een sample van hun single You Showed Me. Hiphop zou nooit meer hetzelfde zijn. Sinds die tijd moet werkelijk ieder stofje muziek dat door een ander is gecomponeerd worden gecleard. Lees: toestemming worden verkregen en bovendien een flink bedrag storten op een bankrekening.

3 Feet is een nieuw, fris geluid. Hiphop wordt opgeschud en opnieuw uitgevonden, wat dit album tot een van de sleutelplaten in de popgeschiedenis maakt. Het zijn niet alleen de rappers die veel indruk maken, maar vooral het geluid en de attitude. De lijnen van het speelveld waarbinnen hiphop zich afspeelt waren door Public Enemy al behoorlijk opgerekt maar zijn door dit album helemaal achter de horizon verdwenen. Alles kan voortaan. Skits (voor het eerst op dit album), hoorspelletjes, rare samples, grappen, maffe combinaties, lange samples. De La Soul laat het horen en weet bovendien alles te verwerken in tijdloze, knappe popliedjes. Nummers als Say No Go en Me Myself & I kunnen rekenen op fikse hitnoteringen en zijn nog altijd relevant. 3 Feet High is organisch (ondanks zijn totstandkoning), muzikaal en radiovriendelijk. Het is 1989 en de toekomst van rap lag open. Sinds 3 Feet heeft De La Soul nog maar sporadisch het hoge niveau van dit album weten te evenaren. Wie weet verbazen ze nog een keer, ze zijn er immers nog steeds.

Erg saaie cd van De La Soul. Op een gegeven moment heb ik niet eens meer door waar ik naar luister. Alles lijkt erg veel op elkaar. Heel af en toe weten verrassend uit de hoek te komen (Held Down)

2,5 ster.

Leuk album! 'Days of Our Lives' is absoluut de beste track op deze cd en zelfs Sean Paul stelt niet teleur als feature. Goede producties en raps met veel inspiratie gebracht.

4 sterren.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Dead Can Dance is voor mij vooral een MuMeLadder naam. Losse nummers dus, die eigenlijk niet zo waren blijven hangen. Dit is heel sferische muziek en in een sfeer die ik wel goed kan handelen. Ik krijg bij het beluisteren van de muziek continue een soort van X-Files associaties. Misschien omdat ze in de hitserie zelfde soort instrumenten in de soundtrack gebruikten? Kijken naar het hele album wordt in de gehele linie die sfeer heel goed neergezet. Misschien dat ik dan allen Dawn in the Iconoclast wat te freaky vind en wat zenuwachtig wordt van Cantara. Verder geen verkeerde plaat dit.

Natuurlijk superbekend van de single en hier laatste nummer 'We Don't Live Too Long'. Het album bestaat verder uit erg standaard R&B, niet al te boeiende nummers en standaardlyrics. Geen aanrader.

Dee Dee Bridgewater is al enige decennia actief. Al sinds de jaren ’70 released ze op regelmatige wijze, met een kleine dip in de jaren ’80, haar albums. Meestal verhoudt haar muziek zich ergens tussen de jazz en de soul, maar dit album doet het toch meer op de blues en de soul. Een album die je kan plaatsen in het rijtje van Mavis Staples en Bettye LaVette. Dames die begin jaren ’00 hun comeback maakten.
Op het album staan veelal covers, maar vaak genoeg gelukkig niet de geijkte keuzes. Daarbij zijn die covers vaak overgoten met een herkenbaar Dee Dee-sausje, waardoor het nooit echt kopieën worden. De soulwereld is sowieso nooit echt vies van covers geweest.

We starten met het heerlijk ontspannen Yes I'm Ready. Maar ook het meedeinende Giving Up is zeer de moeite waard. Om met de Al Green cover I Can't Get Next to You meer groove te brengen. Going Down Slow is meer bluesy van aard, een lekker loom nummer. Waar Why bluesy verder gaat. Fijne muziek.
Met de blazers op Baby wordt er ook weer wat extra's toegevoegd. Daar waar ze The Thrill is Gone op geheel eigen wijze covert.
The Sweeter He is brengt warme, gloedvolle en soulvolle muziek met gospelinvloeden. Waar I Can't Stand the Rain heel dicht bij het origineel blijft.
Op soms een uithaal na klinkt Don't Be Cruel best lieflijk, waar ze op Hound Dog tekstueel de versie van Elvis gebruikt. Een cover coveren dus, maar wel erg krachtig gezongen.
Try a Little Tenderness maakt ze iets meer jazzy en afsluiter Precious Lord is met een beetje gospel erin nooit vervelend.

Dee Dee draagt haar nummers vocaal met verve en muzikaal wordt haar prachtige warme, maar ook wat rafelige stem op de juiste wijze omlijst. Een zeer kundig gemaakte plaat.

Wie kan er nou stil blijven zitten als je dit nummer hoort.
1. Gravy – niets meer dan een fijn nummer
2. Slow Twistin’ – prima samenzang
3. Gee – klein feestje
4. Two Loves – rustig en mooi
5. A Hundred Pounds of Clay – makkelijk en prim
6. Eddie My Love – licht swingend
7. Mashed Potatoe Time – die ene megahit
8. Be My Girl – prima gezongen
9. I Sold My Heart to the Junkman – leuke en vrolijke song
10. Remembered You’re Mine – het betere ballad werk. Goed gezongen.
11. Hurry On Down – klein feestje weer
12. Splish Splash – en het feestje zet door

(bron: Opus de Soul)

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Nog zo’n favoriet van mijn muziekluisterende vader. Liggen onze interesses toch best ver uit elkaar. Twee klassieke rockbands direct na elkaar. Child in Time dat ook op dit album staat ken ik uit de top2000 vooral en heb ik altijd overdreven geblér gevonden. En eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat ik liever naar een Led Zeppelin luister dan naar een Deep Purple. Alles van Deep Purple komt nog overweldigender op mij over. De manier waarop er gezongen wordt, de manier waarop ze (natuurlijk) op hun gitaren rammen. Het gaat maar door en door en door…. Doe mij de klassieke rock maar op een andere wijze.

Ben dit album gaan luisteren naar aanleiding van de single 'Return of the Tres'. Maar de rest van het album valt me zwaar tegen. Erg monotome rappers zijn het en producties lijken ook al teveel op elkaar.

1,5 ster.

Dit vrij afwisselende album is eigenlijk best de moeite waard. Qua stijlen wordt er veel afwisseling gebracht want het gaat van surfer's pop naar ontspannen jazzy, van zoetjes naar stoer, van spacy naar reggae. Maar het gaat ook van poppy naar funky en van bossanova naar sereen. Een beetje disco hier en daar wordt ook niet vergeten. Dus als je van afwisselende platen houdt die goed zijn uitgevoerd dan kan je met die Blablablue geen buil vallen.

Ai, ai, ai. Dit is echt heel slechte hiphop. Die gasten kunnen geen woord duidelijk rappen en alles is the same. Misschien werkt het meer voor in een club ofzo? Maar niet mijn club dan.

1 ster.

Inhoudelijk stelt dit nik voor. En dat is ook iets dat je niet moet verwachten als je dit opzet. Sommige beats zijn bijvoorbeeld wel aardig knallend, maar die gaan dan weer teveel op elkaar lijken. Niet mijn ding.

1,5 ster.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Als naam en met wat losse nummers is Depeche Mode bekend bij mij. Als geheel album niet. Het begint eigenlijk allemaal best al lekker met World in My Eyes. Voelt misschien wat meer 80’s aan dan 90’s (al is het begin 90’s). Vaak aanstekelijk met veel elektronische invloeden. Natuurlijk staat die enorme hit in vorm van Enjoy the Silence hier ook op. Ik moet zeggen dat dit Depeche Mode album mij best goed is bevallen.

Beetje een niets-aan-de-hand plaat dit. Het is allemaal lekker, ligt lekker in gehoor, luistert lekker weg. Maar it doesn't blow me away.
Dus goede soul, maar soms wat middelmatig.