Heb dit album beluisterd in de trant van het 'CD's die aandacht verdienen' topic.

Best leuk album, het heeft in ieder geval positief verrast. Het is een erg energieke live-opname van een mij toch nu toe onbekende band die veel sterke popsongs spelen. Zeker eens en vaker het beluisteren waard.

Disco, disco en nog eens disco. Dat is toch wel wat de klok slaat op dit album. Of de nummers nu van een hoger tempo zijn, of van juist een wat lager tempo, overal is die hint naar de disco te noemen. De bekende discobeats bij de meer uptempo songs, en bij de meer slowsongs juist het mierzoete gezwijmel. Niet een bijster origineel en interessant album dus.

De eigenzinnige dames van Ibeyi weten mij altijd wel te boeien en dat is met dit album niet anders. Je weet dat je een veelvoud aan stijlen voorgeschoteld krijgt, maar je weet nooit helemaal precies hoe ze dat aanpakken. Eigenlijk kon alleen Me Voy mij iets minder boeien, maar voor de rest zijn het allemaal erg fijne en erg sterke, vaak verrassende songs geworden. Ibeyi maakt hier wederom een erg coole plaat.

Dan is je vader percussionist bij de wereldberoemde Buena Vista Social Club en ben je tweeling. Wat ga je dan doen? Juist ja, muziek maken. Cubaanse roots dus, maar opgegroeid in Frankrijk. Een er zit ook nog wat Afrikaans in deze dames. De EP van vorig jaar beviel mij al aardig, dus dan is het kleine stap naar deze eerste volledige LP.

Er staan dertien nummers op, waarvan er elf echt als nummer aangewezen mogen worden. Een intro en een outro tel ik meestal niet mee.
Maar laten we beginnen. Na de intro horen we Oya en nu vind ik dit niet de meest bijzondere opener. Een beetje saaiig, ondanks de verschillende invloeden die duidelijk hoorbaar zijn. Een stuk beter is dan het sfeervolle Ghosts, of die andere single River. Allebei erg leuke nummers. Beetje mysterieus en rijk aan geluid.
Think of You karakteriseert zich door de dikke beats, die onderliggende beats heb ik het over. Bijzonder in elkaar gezet. Wat dan in mindere mate te zeggen valt over het niet meer dan aardige Behind the Curtain.
Mijn persoonlijke favoriet en zonder twijfel het allerbeste nummer van dit album is Stranger/Lover. Echt een fantastisch nummer waar ook de vocalen een stuk dieper gaan en overtuigender zijn. Genieten geblazen!
Opvolgend is Mama Says ook erg sterk te noemen. Deze lijn moeten ze dus doorzetten. Dit is de muziek van Ibeyi die ik erg kan waarderen. Daar hoort ook het sfeervolle Weatherman bij. Of het mooie Faithful.
Helaas zijn vlak voor de outro nog een tweetal minder boeiende nummers. Yanira kan me niet echt boeien en Singles ontluikt mij een “mwa”.

Een vrij wisselende plaat dus, met vooral een erg sterk middenstuk. Vanaf favoriet Stranger/Lover blijft het vier nummers lang op een erg hoog niveau. Een niveau dat ze van mij wel een hele plaat vol mogen houden.

(bron: Opus de Soul)

Een nieuwe plaat van Ibeyi is altijd interessant. Er zit altijd wel weer iets anders, iets verrassends in hun muziek. De basis blijft natuurlijk die combinatie van electronische muziek en R&B, maar ze kiezen vaak voor altijd net even een andere invalshoek. Sereen lijkt om die Spell 31 het toverwoord. Herkenbaar blijven de zanglijnen en meer de meerstemmigheid. Echt zingen kan je het niet altijd noemen, eerder wat praten. Uitzondering daarop is op dit album Creature (Perfect). Een aardige plaat van Ibeyi. Ze hebben ook zeker betere gemaakt, maar slecht wordt het nergens en prettig is het altijd wel.

Het eerste (en enige) album van Ice Cube dat ik heb beluisterd. En moet zeggen dat ik er niet zo kapot van ben. Dit ligt vooral aan zijn rapstijl. Ik 'voel' het niet zo. Meeste producties zijn wel aardig tot goed. Maar Ice Cube zelf negativeerd het voor mij.

2,5 ster.

Idris Elba, dat is toch die acteur uit verschillende films en series? Ja zeker en hij wordt ook nog weleens benoemd als de volgende James Bond. Maar de beste man heeft naast snelheid (zie Discovery Channel) ook nog wat met muziek. Deze plaat is geïnspireerd op zijn karakter uit de serie Luther. Het is qua lengte ook meer een EP dan een LP.

Het bal wordt geopent door de titeltrack. Een nummer waarop Idris wordt bijgestaan door Wretch 32 en Tanika. Een aardig nummer met goede energie. Op Alice Loves wordt hij bijgestaan door Fred Cox. Dit nummer boeit dan wel weer een stuk minder dan voorgaande. Het houdt die energie vooral niet vast.
Een stuk vrolijker wordt ik dan van Wide Awake. Met de hulp van Shakka weet Idris Elba hier het beste nummer van dit album neer te zetten. Ook al Fires (met Fabienne) ook zeker een prima song.
De meer pop/rock kant wordt opgezocht met Sinner Man. Een nummer met de hulp van Tom Meighan. Dan is Paradise Circus (met Fabienne wederom) juist wordt kleiner en liever. Een mooi nummer.
Finish Line is dan weer wat moderner en heeft veel pop, bijgestaan door Stephen Ridley. Om dan af te sluiten met een feature van Greighwolfe op het knallende Bridges.

(bron: Opus de Soul)

Dit album is het tweede werkje van zangeres iET. In 2014 bracht ze met wisselend succes al het album So Unreal uit en deze opvolger is wellicht wel net zo eigenzinnig als die voorloper. Dat moet natuurlijk sowieso blijken. Wat ik wel kan zeggen over deze dame is dat je het standaard idee niet bij haar moet verwachten. Ze weet je sowieso te verrassen.

Die verrassing is er al met opener Clarity. Een nummer rijk aan vocalen en met een licht bombastische insteek. Een nummer dat uiterst sfeervol is waarbij je het gevoel krijgt dat er ook echt goed over nagedacht is. Datzelfde geldt eveneens voor Heavy On My Heart. De stem moet het ook hier weer doen. De begeleiding is minimaal en daardoor is het nummer al net zo sfeervol.
In Light and Dark zit wat meer productie, waar dan weer wat meer swing in zit. Sfeertje blijft verder vrij duister en Pete Philly zingt ook een wijsje mee. Het sfeertje blijft redelijk hetzelfde op Echoes. Toch heeft dit nummer ook een bepaalde speelsheid die ik nog niet eerder hoorde.
I Will Give is misschien niet direct het meest in het oog springende nummer. Het volgt de bekende weg van de bombastische ballad, maar is wel erg sterk gezongen. En dat is precies wat het nummer overeind houdt. Overall zit er wel een basis in alle nummers. Dat horen we ook weer op Now is a Good Time. Zo voegen ze hier aan die basis iets lieflijks toe.
Op My Ghosts hoor je dat er niet veel instrumenten nodig zijn om een mooi nummer te maken. Een goede stem is trouwens wel mooi meegenomen, dat bewijst iET hier. Om het dan wat duisterder te maken op Resonate. Het nummer schuurt ook wat meer door die gitaren en de intense zang.
Een totaal ander, meer zomers gevoel horen we op We Are Here to Stay. Al ontspant het door de zang nooit helemaal. Op Love is Love vind ik de rap dan weet wat misplaatst voor over het gehele album gezien. Buiten die rap is dit verder ook niet het meest boeiende nummer wat dit album te bieden heeft.
Inhale your Love zie ik als een bijna soort must-do en must-have voor de liefde om met afsluiter My Words Feel Numb een heel filmisch aandoend nummer te horen. Dit nummer kan zo in een serie, film of bij een attractie van een pretpark.

iEt, een Nederlandse dame die na twee Kitchen Recordings dit jaar haar nieuwe album uitbrengt. Dit album kreeg stand door middel van crowdfunding. Het wordt in de muziek blijkbaar steeds moeilijker om het geld bij elkaar te krijgen om je plaat uit te brengen. Mits je nog geen grote naam bent natuurlijk.
Nu is het zo dat al een beetje naar buiten kwam dat deze plaat anders zou zijn dan de Kitchen Recordings, dus voor de fans van die platen kan dit album weleens verrassen. Eens kijken wat ik er van vind.

Laat ik beginnen met een groot en belangrijk punt. iEt heeft een hele mooie en bijzondere stem. Warm en intens tegelijk, terwijl er ook meer dan genoeg energie uit komt. Dus dat is zeker al een pluspunt.
De nummers zijn qua sound best divers. Het album opent vrij intiem en drum gedreven met Fool en ook Time is een bijzonder lekker nummer. Innocence valt juist weer op door het swingende gitaartje, een gitaar die we ook duidelijk terughoren op Don’t Let Go, misschien wel het “ruigste” nummer van de plaat.
Hierna wordt het album juist weer wat kleiner en intiemer. Vooral Something Out There is een prachtig liedje. The Sunlight is ook zeker mooi. Achteraan de plaat vinden we nog het Corinne Bailey Rae achtige Stay en de mooie afsluiter So Unreal. Daar tussen zitten de twee beste nummers van de plaat. Hold On Tight karakteriseert zich door de groove en claps. Erg, erg fijn nummer. En natuurlijk niet het bluesy Ways vergeten. Wederom een bijzonder nummer.

Een vrij korte plaat dus, maar dat doet niks af aan de kwaliteit van de muziek. Van dromerig en intiem, naar groove en claps. Je vindt het allemaal in dit album.

Zonder twijfel één van de meest besproken duo’s in de muziekwereld. Maar we hebben het hier niet over persoonlijk rompslomp. Nee, we hebben het hier over de muziek. In deze periode was de muziek van het duo nog van hoge kwaliteit en hitmateriaal zoals de titeltrack. Op deze plaat staan ook een zestal nummers die geproduceerd zijn door de beroemde producer Phil Spector.
1. River Deep – Mountain High – ik heb het nooit zo goed geweten met deze wereldhit. Aan de ene kant lekker energiek, aan de andere kant ook wat too much voor mij.
2. I Idolize You – laat alles wat meer op z’n beloop. Fijne krachtige stem.
3. A Love Like Yours – de nodige bombast en nog een tempo extra naar beneden
4. A Fool in Love – het meer swingende werk en dat doet het goed
5. Make ‘Em Wait – houd de swing er in. Duidelijkere samenzang nu ook
6. Hold On Baby – knalt er ook nog wat energie tegen aan
7. I’ll Never Need More Than This – de nodige bombast is weer aanwezig
8. Save the Last Dance for me – een klassieker wordt hier best aardig gecovered.
9. Oh Baby! – knalt de groove, de funk en de blazers er weer lekker in.
10. Every Day I Have to Cry – fijn nummer waar gewoon alles aan klopt
11. Such a Fool for You – knalt die groove er nog even lekker in
12. It’s Gonna Work Out Fine – het verhalende soort song

(bron: Opus de Soul)

Een zangeres waar ik zo nu en dan los en vast al wat van gehoord had, maar nu dus voor het eerst een volledige plaat van haar hand. Dit is trouwens niet de eerste LP van deze Franse zangeres. Ze maakte er in 2011 al één, maar die heb ik dus zelf nooit gehoord.
Wat haar sterkste punt is, is haar stem. Die heeft een diep en donker geluid. En met diep bedoel ik diep. Niet alleen tekstueel gaat het diep bij Imany, maar qua timbre en qua gevoel ook. Die stem wordt ook nog eens vaak omlijst door mooie songs, mooie arrangementen. Vooral het begin van deze plaat is sterk, daarna verzand het een beetje.

Zangeres Ina Forsman heeft al een aardige fanschare aan zich weten te binden. Vooral haar sterke stem is daar debet aan. Mij persoonlijk heeft ze nog niet helemaal kunnen overtuigen, maar wellicht dat nieuwe album daar verandering in brengt. Opener Four Seasons kent een vrij poppy aanpak en biedt je als luisteraar een mooie serene sfeer. After Dark Hour is een meer uptempo nummer in de stijl van Daptone. Stubborn is midtempo, prima muziek maar niet heel verrassend. Pass You Bye blaast je lekker door het nummer heen. Freedom Manifesto is lekker funky, uitstekend nummer. That is All is vocaal uitpakken voor Forsman, al is het soms wat te schel in haar stem naar mijn smaak. Alone is ook weer veel leunend op die stem, waar het andermaal vocaal rammen is op As Long as it Takes. Good Man biedt dan wat meer groove, waar Mama’s Groove lekker funky en vol met blazers is. We Made It kenmerkt zich met een traditionele aanpak. Een fijne vintage sound met sterke zanglijnen. Het album sluit af met First of June waarin ze een ballad aanbiedt met vocale acrobatiek.

Er is eigenlijk maar één probleem met dit album en dat is dat Ina Forsman het er vocaal allemaal net wat té dik op legt. Tenminste in die mate dat het mij wat irriteert. Een soort vorm van overdaad schaad. Muzikaal zitten de nummers namelijk verder wel prima in elkaar, al niet altijd even verrassend. Maar zoals gezegd teveel akrobatiek in de stem en dat met name in de rustigere nummers. Het vrolijke Get Mine, het fijne Genius en Whatcha Gonna Do en het prima Chains bevallen me dan nog het meest.

In verschillende combinaties is Incognito al sinds de jaren ’90 een niet weg te denken groep. Met hun mix van jazz, funk en soul weten ze al jaar in jaar uit een grote schare aan fans aan zich te binden. Dat komt mede doordat je altijd wel weet wat je krijgt bij Incognito. Zal Amplified Soul daar een uitzondering in worden? Persoonlijk verwacht ik van niet, maar wie weet. Daarom maar eens aan de luistertest onderwerpen.

Het is een flinke plaat geworden met maar liefst zestien nummers. Daar zitten dan wel een paar interludes tussen, maar ze zijn goed hard aan de slag gegaan. Na de korte intro komen we bij I Couldn’t Love You No More en daarin horen de herkenbare Incognito stijl. Nummer heeft een positieve vibe, ondersteund met veel blazers. Zit ook een lekkere swing in het nummer. Rapture is dan een stuk rustiger. Die fijne uptempo, positieve vibe horen we wel weer terug op Hands Up If You Wanna Be Loved. Wederom een erg lekker nummer. Incognito hoor het liefst op deze manier. Hats valt prima in die lijn, waar Silver Shadow en Deeper Still juist weer wat relaxter zijn. Maar allemaal positief, vrolijk.
Na wederom een korte muzikale intermezzo horen we het door Stevie Wonder geïnspireerde Something ‘Bout July. Day or Night en Wind Sorceress zijn weer meer dan prima en wat je van deze band kan verwachten. Een stuk minder ben ik te spreken over Another Way. Dit komt door de schelle zang, welke mij irriteert. Een echt skip-nummer dus. Met I See the Sun gaat het dan weer de goede kant op. Net als met Never Known a Love Like This en The Hands of Time. Het album sluit af met het goede Stop Running Away.
Al met al een fijne plaat met een goede, positieve vibe. De afwisseling in de prima vocalen doen de nummers en het album als geheel goed. Net als de vele blazers daar aan toe dragen. Die maken de sound duidelijk voller.

(bron: Opus de Soul)

Het Britse Incognito is misschien wel één van de meest steady muziekgroepen in deze jaren. Ze doen al heel veel jaren mee (eerste plaat komt uit 1981) en hebben in wisselende samenstellingen altijd veel succes gehad. Ze malen er vaak ook niet om, om albums uit te brengen die meer dan een uur duren en dat is toch wel redelijk uniek aan het worden in deze tijd. Dit nieuwe album vormt daar geen uitzondering op. Waar dit album zeer waarschijnlijk ook op gaat vormen is de bekende sound van Incognito en de vele gastartiesten. Vanaf de opener horen we al het bekende recept van funk, jazz en R&B. Een heerlijke blend die de muziek van Incognito karakteriseert. De features op dit album zijn trouwens onder andere van Maysa, Imaani, Vanessa Haynes en Avery Sunshine. Het tweede nummer kent trouwens het zelfde idee en is al net zo fijn als de opener. Toch wel te prijzen dat deze Britten zo constant kunnen zijn door al die jaren heen. En ook knap dat ze hun sound ook in deze tijd nog neer kunnen zetten. Dit ondanks dat het in jaren ’80 eigenlijk al ontwikkeld is.
Everyday Grind is wat rustiger en de stuiterende drums vallen op, maar het idee is één en al Incognito. En dat is meteen de laatste keer dat het hier aangeef, want dat is op heel het album zo. Het is allemaal wel lekker ontspannen tot nog toe, daar brengen nummers als Racing Through the Bends, Selfishly, Move it Up en All I Ever Wanted niks aan. Daar tussendoor zijn wel wat andere stijlen te horen. Zo vallen de blazers op bij Loves Revival, is het lekker funky op Love Be the Messenger en horen we een ballad op I See the Light. Daarnaast is er ook ruimte voor solo’s van de muzikanten op een tweetal volledig instrumentale tracks: Echoes of Utopia en Bridges of Fire. De meest tegenvallende nummers zijn er in de vorm van Crystal Walls en Better Days. De eerst vliegt af en toe echt de bocht uit en de tweede is wat te plat naar mijn smaak. Maar overall dus een echt Incognito album.

Trots! Dat is het ijkwoord voor dit album. India.Arie is een trotse en ietwat verlegen zangeres die vol vervoering bezingt was beschrijft. De producties zijn erg functioneel gehouden en vaak best catchy. Tekstueel blijft het vaak en nooit storend hangen. En haar stem, tsja, die is van onvoorstelbare schoonheid.

De zangeres met het warme stemgeluid is de laatste releases wisselend in kwaliteit. Daarbij brengt ze niet hele constant albums uit en lijkt dit meer een warmhoudertje. Het valt blijkbaar onder haar LP’s in plaats van een EP, want met 27 minuten is het niet heel vol gestopt. Het is tevens niet echt vol gestopt met goede songs. Veelal saai en met hetzelfde recept (gitaar en stem). De opener is nog wel aardig te noemen.

India.Arie is weer terug met een nieuw album: en hoe!!!

Het eerste nummer dat ik hoorde was het ietwat commercieel klinkende 'I'm Not My Hair' met Akon. In het begin dacht ik dat ze die kant op zou gaan, maar niets bleek minder waar.

Na een ingetogen intro komen we via het nummer 'These Eyes' op de ultieme klapper van deze cd: 'The Heart of the Matter' Wat een mooi lied is dat zeg. Één van de beste (misschien wel de beste) van de liedjes in 2006 in zijn genre.

Het is een heel erg sfeervolle en ingetogen cd geworden. Een omgeving waarin de stem van India het best tot zijn recht komt. Het nummer India's Song is van deze ingetogenheid misschien wel het beste voorbeeld.

India laat op deze cd zeker weten horen waarin ze tot staat is met haar stem, teksten en muziek. Prachtig.

Het moet raar lopen wil deze cd niet in één van mijn eindlijsten van 2006 voorkomen.

Het is duidelijk. India.Arie is weer eens terug met een nieuw album en ze heeft ons weer veel te vertellen.
De titel Love & Politics zie je herkenbaar terug in de songs. Eigenlijk kan je elk nummer wel in één van deze twee onderwerpen stoppen.

India.Arie, de uitvindster van de acoustic soul (zo was immers de titlel van haar 1e album), brengt ons het bekende recept. Gitaar- en pianoriedeltjes ondersteunt door treffende en catchy producties. En soms gewoon elkker acoustic met alleen maar gitaar.
Daar komt dan nog de warme stem van India bij en je hebt een geslaagd concept waar ik alleen maar keihard "ja" tegen kan zeggen.

De 4 interludes/Grains gaan over God's creatie van de mens. Iets waar India.Arie altijd veel meedoet in haar albums. En dan de songs, onderverdeeld in de 2 thema's

- 'Therapy' = Love:
Catchy en erg herkenbaar R&B-achtig Arie nummer. Klinkt gewoon erg lekker en catchy. Blijft lekker in het hoofdje zitten. Tekstueel spitsvondig

- 'Psalms 23' = Love
Tsja, de titel zegt het al. Wederom bezingt India haar liefde voor de Heavenly Father. Ach ja, het hoort een beetje bij haar. Niet het beste nummer van dit album, maar zeker boven de middelmaat. Wel leuk om de spreuken door het nummer heen te horen.

- 'Chocolate High' = Love
Dit is eigenlijk een mierzoete love-ballad met Musiq Soulchild, maar daardoor niet minder lekker. De stemmen van India en Musiq passen bijzonder goed bij elkaar. Het refrein blijft meteen lekker hangen. Goede song zeg!

- 'He Heals Me' = Love (of God)
Zoals bij haar andere 3 albums bespreekt India.Arie ook hier weer veel de liefde voor God die zijj zeker met zich meedraagt. In 'He Heals Me' bezingt ze de positieve vibe die God haar als persoon geeft.
Muzikaal erg minimalistisch mooi gehouden nummer, hierdoor komen de prachtige vocalen van India erg goed tot haar recht in deze gospelballad.

- 'Pearls' = Politics
Herkenbaar gitaarriedeltje en mooie Afrikaanse invloeden geven dit nummer gestalte.
Erg mooi nummer die een soort aanklacht tegen de politiek is. Ze doen niks terwijl er zoveel te doen is, aldus India in haar teksten.
Zonder twijfel één van de betere nummers van dit album.

- 'River RIse' = Love (for God)
Wederom een gospelballad van de hand van India.Arie. Wederom mooi klein gehouden. God neemt al haar twijfels weg, aldus India.

- 'Yellow' = Love
Grappige tekstuele metaforen in de dit nummer. Zolang haar geliefde bij haar is ziet ze mooie vrolijke kleuren. Is hij weg dan wordt alles grauw.
Misschien wel het meest catchy nummer van dit album. Swing-a-long.

- 'Better Way' = Politiek
India goes electrische gitaar. Ja dat horen niet vaak. India goes funky. Er lekker nummer zeg! Vooral omdat het zo'n verrassende muzikale keuze is. Topsong!

- 'Long Goodbye' = Love
Misschien wel het mooiste nummer van het album. Bijzonder breekbaar en klein nummer. De vocalen van India dragen dit nummer. Heerlijke song wederom.

- 'Ghetto' = Politics
India.Arie beschouwt in elk land als een ghetto. Want misstanden en verschillen in levensstandaarden vinden we overal. Iets dat India.Arie in dit meeslepende nummer graag aan wil kaarten.

- 'The Cure' = Love
Een dedication song. Het gaat om de haat die mensen zo in zich dragen. En dat het enige medicijn voor deze haat de liefde is. Mooi sfeervol nummer.

- 'A Beautiful Day (bonus track)'
Typisch India.Arie nummer. Treffende productie met het gitaartje. Meeslepend gezongen. Ja, het is een mooie afsluiter van een mooi album.

India.Arie weet dus ook met haar 4e album te overtuigen. Muzikaal gezien misschien niet zo verrassend (op één nummer na). Maar wel erg goed uitgevoerd. En de warme stem van India neemt je simpelweg altijd makkelijk mee naar betere oorden.

India.Arie is een zangeres die uitblinkt in het neerzetten van een heerlijke sfeer op een album. Ook is elk nummer op zichzelf een topper, maar draagt het ook nog eens toe aan het totaalbeeld van het album. Het klopt gewoon wat deze dame doet.

Dit album is de langverwachte opvolger van het album waar India.Arie bekend mee werd (Acoustic Soul). En ik moet zeggen dat het van de 3 albums die deze dame nu gemaakt heeft toch misschien wel de beste is. Al ligt het debuutalbum dicht in de buurt.

India.Arie maakt zogenaamde nu-soul. Een dame met bewuste teksten en bewuste muzikaliteit. Vaak er catchy refreintjes zoals in 'Talk to Her' en 'Get it Together'.
Daarnaast ook nog veel prachtige ballads zoals 'The One' en 'God is Real'.
Gewoonweg een topalbum dat uitblinkt in sfeer en muzikaliteit. Het klopt simpelweg.

Al sinds haar debuutalbum Acoustic Soul is India.Arie een zangeres die ik volg. Een prachtige zangeres, zachtaardig en met een boodschap. Album op album bezingt ze sterke songs met haar warme stem. Wat dan wel weer jammer is, is dat ze het hoge niveau van haar eerste twee albums nooit meer behaalt heeft. Komt daar met Worthy een einde aan en benaderd ze dat niveau opnieuw?

Zoals gewend krijgen we eerst een intro om daarna met What If aan te komen bij het echte eerste nummer. Haar stem doet andermaal echt veel. Helder en warm als die is. Muzikaal loopt het op dat vlak wat achter, en is het een wat simpel popnummer. Steady Love is een ontspannen nummer zoals we die vaker van India gehoord hebben. Als een warm bad en liefdevol. Rollercoaster is een daadwerkelijk voortmarcherend nummer. Vrolijke energie, maar ook weer niet al te verheffend. In Good Trouble is een heel rustig nummer. Bijna meer dan vingerknippen is het niet, gaat verder dan ook vrij rustig voorbij. Crazy gaat op dezelfde rustige voet verder. Dit keer bijna alleen maar ondersteunt door de akoestische gitaar. Hour of Love wordt nog een slagje rustiger, mocht je twijfelen of dat kon. Beetje meewiegen, meer is er niet bij.
Na een korte interlude komen we bij That Magic. Een vrij onbezorgd en positief nummer. Makkelijk in gehoor en bijna evenredig vrij weinig om het lijf. Follow the Sun is walsend en liefdevol. Het heeft iets olijks over zich. We Are is een warme, rustige ballad. Niks meer en niks minder eigenlijk. Coulda Woulda Shoulda is wat te simpel en dan vooral qua productie. Matig nummer is het helaas. Prayer for Humanity is een met de nodige bombast gebrachte ballad. Krachtig hezongen en in het idee van Wings of Forgiveness, wat Arie eerder opnam. De titeltrack is een sympathieke song. Warm en liefdevol om met het laatste nummer aan te komen bij Sacred Space, een eveneens warme afsluiter. Als we de outro dan niet meetellen.

Een Malinese zangeres die niet schroomt haar Afrikaanse roots te mengen met hedendaagse muziek. Er zijn er meer zoals deze dame en allemaal hebben ze zo hun interessante ideeën. Inna schroomt ook pijnlijke onderwerpen als oorlog en vluchtelingen niet. Dit is echter niet altijd verpakt in hele goede songs. Over de gehele linie klinkt de plaat zelfs een beetje rommelig. Ups en downs zijn er genoeg te tellen in ieder geval.

In de trant van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Luisteren naar meer gitaar gedreven muziek is niet iets wat ik gewend ben en ik merk dat het wel echt iets is waar ik aan moet wennen. Gelukkig is de stem van de zanger prettig, dus dat scheelt vocaal al een hoop gewenning. In een ver verleden(2008) werd mij al eens een album van Interpol aangeraden. Dat ging om het album Turn On the Bright Lights. Toen heb ik mij niet meer verder muzikaal in deze band verdiept.
Ik merk dat ik een soort van tweedeling in de nummers op dit album. Aan de ene kant nummers waar meer aandacht is voor subtiliteit en sfeersetting. Aan de andere kant nummers waar ze voor mijn gevoel gewoon doorrammen met de drums en gitaren. Dat eerste ligt mij duidelijk beter dan het tweede. Hiermee kan ik zeggen dat opener Next Exit, afsluiter A Time to Be So Small, Narc en Take You on a Cruise mij het meest zijn bevallen.

Lekker hoor! Vooral de gehele sfeer van het album staat me zeer aan. Ben niet iemand die heel veel naar hiphop luisterd, maar dit zal nou net zo'n plaatje zijn die mooi in de rij past van die hiphopalbums die ik wel opzet.
Goede producties die zo nu en dan ook zeer verrassend en origineel uit de hoek komen. De raps liggen uitermate lekker in het gehoor. En dus de de sfeer in zijn geheel bevalt me.

Talent is deze dame niet te ontzeggen. Daarnaast heeft ze op deze plaat ook nog eens de beschikking over louter goede songs en je weet dat je een goed album in handen hebt. Om heel eerlijk te zijn heeft dit album bijna geen zwakke pleken. Vooral de eerste helft is van een bijzonder hoge kwaliteit.
1. Wish Someone Would Care – prachtig nummer, krachtige stem, krachtige vrouw
2. I Need Your Love So Bad – bluesy nummer. Erg goed, wat lichter dan het begin
3. Without Love There is Nothing – nog lichter van karakter, minder dan voorgaanden maar nog steeds goed
4. Please Send Me Someone to Love – een nummer met een heel fijne groove. Erg sterk gezongen met mooie zanglijnen
5. Another Woman’s Man – mooi uitgesmeerde ballad, krachtig gezongen
6. Suffering With the Blues – blues ballad die wat minder beklijft
7. Time is on My Side – klassieker in al zijn glorie. Terechte klassieker, dat lijkt mij duidelijk
8. While the City Sleeps – meer het statige, stemmige materiaal. Wel mooi.
9. Straight From the Heart – prachtig is die zang hier. Bepaald ook de gehele sfeer.
10. I’ve Been There – heel old school, prima nummer
11. I Need You So – mooi, rustig nummer
12. Breakaway – dit nummer valt een beetje uit de toon bij de rest. Begrijpelijkerwijs wel een hele grote hit, want o zo aanstekelijk en swingend.

(bron: Opus de Soul)

Een meer dan legendarisch soulalbum dat maar vier nummers bevat, maar toch ruim drie kwartier duurt. Een bijzonder album met uitgesponnen, psychedelische en funky soulnummers. De baritonstem van de legendarische Isaac Hayes wordt daaraan toegevoegd en door de jaren heen heb je een cultstatus te pakken.
1. Walk on By – niet vaker hoorde ik nummers zo goed opgebouwd als deze versie van de bekende Burt Bacharach song. Lang duurt het zeker, maar dat heb je tijdens het luisteren eigenlijk nooit echt door omdat je bij elke luisterbeurt opnieuw andere dingen hoort.
2. Hyperbolicsyllablecsequedalymistic – een schier onmogelijk uitspreekbare titel brengt wat meer funk en jazz in dit album. Een stuk korter dan de opener, maar nog steeds dik negen minuten genieten van muzikale vindingrijkheden
3. One Woman – hier gaat Isaac Hayes wat meer op de romantische tour. Een warm nummer door de mooie strijkers, maar ook door zijn bronzige stem. Wederom een plaatje zoals het opgebouwd is.
4. By the Time I get to Phoenix – in eerste instantie praat Isaac ons door het nummer heen. Na ruim acht minuten begint hij met zingen en dan is het nummer ook echt los. Prachtig nummer.

Misschien is Shaft wel het bekendste werk van Isaac Hayes. Wat me vooral erg interesseerde aan deze musicus waren die prachtige wauw-gitaargeluiden in de composities. Wederom een legendarische plaat dit.

Dé compilatie van het hitwerk van deze Stax-legende. Isaac Hayes met zijn bombastische stem en zijn sfeervolle composities maakt dan ook ongelooflijk boeiende muziek.

Blues, het is zomaar een genre die ook vaak gelinkt is aan de soulmuziek. Dat zullen we verder in deze artikelreeks nog gaan zien met bijvoorbeeld een artiest als Albert King. Nu dus werk van Ivory Joe Hunter, een pianist waarvan een aantal nummers op dit album zijn verzamelt. De blues is hier vooral in de zang hoorbaar, muzikaal ligt de basis in de jazz.

1. Jealous Heart – prettig nummer met een hele relaxte sfeer.
2. I Quit My Pretty Mama – past perfect in het plaatje. Hier heeft de piano wat meer de aandacht.
3. Waiting in Vain – blaast je lekker op weg, maar gaat daarna in het tempo verder waar de vorige nummers ook in waren.
4. No Money, No Luck – wederom van het rustigere karakter als de rest. De stem van Ivory Joe blijft prettig om naar te luisteren.
5. Too Late – Nu wordt het toch wel een beetje teveel van hetzelfde en ontwikkelt het zich meer en meer naar achtergrondmuziek. Prettige achtergrondmuziek
6. I Like It – Opent met een lekker swingen pianootje en saxofoontje. Eindelijk wat meer swing in de nummers doet me duidelijk goed.
7. I Have No Reason to Complain – hier wordt die swing alweer achterwege gelaten en maakt Ivory Joe een mooi nummer.
8. Lying Woman – Dit nummer is dan weer een stuk meer bluesy gezongen. Sterk gedaan.
9. Guess Who – Dit nummer ging eigenlijk vrij onopvallend voorbij
10. In Time – datzelfde is toch ook wel te zeggen van dit nummer
11. Code Song – de piano zorgt hier voor wat meer swing en vrolijkheid
12. Please Don’t Cry Anymore – Ook dit nummer is weer voorbij voordat ik erg in heb.
13. Don’t Fall In Love With Me – Lekkere saxofoon in dit nummer. Wel weer die rustige muziek.
14. False Friend Blues – Dit nummer gaat dan juist weer wat meer de blueskant op. Bevalt me goed mede door de afwisseling.
15. It’s You Just You – Traag en rustig, zoals de meeste nummers op deze plaat.
16. Changing Blues – Een afsluiter die er toch nog een beetje pit en energie in stopt.

(bron: Opus de Soul)

Het moge duidelijk zijn: met de stem van Izo Fitzroy is helemaal niks mis. Jammer is dan wel dat ze te matige songs heeft waar ze deze stem op kan etaleren. Totaal gezien zou je dit het best kunnen kwalificeren onder popsoul. De songs blijven helaas te vaak te vlak en te weinig bijzonder. Dit komt mijn inziens vooral doordat het productionele/muzikale gedeelte te simpel is. Hierdoor is er weinig verrassing te merken en houd het simpelweg de aandacht niet vast. Give Me a Moment en Red Line vind ik dan nog de beste songs op dit album.

Deze uit Engeland afkomstige zangeres is al een paar jaartjes bezig in de muziekwereld. Al de nummers die zij in die tijd uit bracht waren van een dergelijke kwaliteit dat de verwachtingen voor dit debuut hoog gespannen waren. We moeten het met de muziek van deze dame vooral zoeken in de hoek waar R&B en Pop samen komen. Met deze muziek worden we ruimschoots verwend, daar waar het album meer dan een uur bestrijkt. Dat is toch wel bijna een unicum te noemen in deze tijd.

Het start allemaal met Diamond, best een lekker nummer met hitpotentie. Die constant overslaande stem kan wellicht wel wat gaan irriteren gaandeweg. White Tiger is al net zo hitgevoelig als de opener. Een aanstekelijk en vrolijk liedje met voldoende energie. Dansen is gegarandeerd op dit nummer. Die aanstekelijkheid laat ze nog niet los op Skinny. Het is een vrolijke boel dit.
Naive Soul is zeker een lekker nummertje met wat meer R&B invloeden en fijne blazers. Tot nog toe helemaal niks mis met deze plaat. Dan is Give Me Love het eerste matige nummer. Adam & Eve is wellicht wat makkelijk, maar blijft ook vrolijk en aanstekelijk.
Er is wat meer rust met Gorgeous. Dat is dan jammer genoeg wel meteen één van de mindere nummers van dit album. De invloeden van Amy Winehouse horen we op Lost Paradise. Amy in een opgehipte versie en in een prima nummer. Glorious is daaropvolgend een nummer dat mij niet helemaal kan pakken.
Op What Makes You Happy laat Izzy haar stem weer veelvuldig over slaan. Het nummer is verder wat trager en rustiger. Met Mad Behaviour laat ze dan juist weer wat meer bombast horen. Het nummer is ook voller qua productie. Om daarna makkelijk te willen scoren met Circles.
I Know is ontspannen en luistert prima weg, waar Fly With Your Eyes Closed niet meer dan redelijk is. We komen stilletjes aan bij het einde. Nog drie nummers waarvan de eerste Hello Crazy genoemd is. Op dat nummer horen we in de verte iets van reggae terug. Een andere feeling, die van 80’s, komt terug op Someone That Loves You. Een ontspannen nummer die ons brengt naar de afsluiter Tree & Fire. Een afsluiter in de vorm van een kleine ballade.