Judith Hill is één van die dames die wordt gezien als een protegé van Prince. Met haar debuutalbum Back in Time wist ze die belofte aardig in te lossen. De schijnwerpers waren dan ook weer fel op haar gericht bij deze opvolger.

Een opvolger dat start met de titelsong die begint als een subtiele ballad, maar daarna toch wat teveel wordt verpest door de overdadige productie. Hey Stranger is licht funky en verder vrij poppy. Een soort van soul/funk light dat prima in het gehoor ligt maar ook nergens echt bijzonder wordt. You Can’t Blame Me gaat een beetje op dezelfde gemakkelijke weg verder. Het klinkt allemaal fijn, maar er zit ook echt te weinig onder de oppervlakte om echt te beklijven. Bij the Pepper Club wordt er weinig aan de stijl veranderd. Licht funky, way blazers en een popritme. Hill heeft een prima stem, maar de songs hebben te weinig om het lijf. Irreplaceable Love is een ballad volgens succesvol recept. Het gitaartje en haar stem geven het gelukkig nog een klein randje mee. Chasing Rainbows wordt gezongen in bijna constante kopstem, die dan weer een beetje tegen gaat staan. Instrumentaal is dit wel een erg sfeervol nummer. I Can Only Love You By Fire is een nummer waar je bij kan zeggen dat het vocale gedeelte iets te lief is en misschien ook wel wat te mak is voor de wat vuigere instrumentatie. Op zich wel een lekker nummer. Gyspy Lover kent een cool wahwah-gitaartje. Een old school funky vibe waar de blazers en de gekozen zanglijnen goed bij passen. Queen of the Hill kent duidelijk invloeden van de kleine grote man uit Minneapolis. Om via een interlude te komen bij afsluiter We Are One. Een afsluiter in de vorm van een opgeblazen popballad. Meer is er van dit tegenvallende nummer niet te maken. Al met al een tegenvallende vervolgplaat dus.

De zangeres Judith Hill is altijd wat schatplichtig geweest aan Prince. Dat was altijd zeer goed terug te horen in haar muziek. Deze stoere dame heeft dus weer een nieuwe plaat met dit Letters From a Black Widow. One of the Bad Ones is een enorm krachtige en eveneens prachtige opener, gevolgd door het funky Flame. Dit is funk echt in je gezicht met een vrij originele stijl en een eigen sound. Dit klinkt echt heel goed en energiek. My Whole Life is in the Wrong Key heeft ergens wat meer blues en is eveneens fijn. Dan horen we het groovende en aan Prince schatplichtige We Are the Power, gevolgd door de vocale power van Black Widow. Touch heeft dan een meer traditionele aanpak. Een powerballad met koor zoals je die wellicht al kent. Ook Dame de la Lumiere is een powersong, maar ditmaal met een jazzy inslag. Hierna zou je kunnen zeggen dat het allemaal wat minder wordt, minder in de vorm van prima weg te luisteren en aardige muziek. Nooit minder naar slechte muziek, maar wel gewoon wat minder opvallend, minder aansprekend. Downtown Boogie is dan het eerste waar weer een extra glimlach van op het gezicht komt met zijn, inderdaad, boogie. De terughoudende afsluiter More Than Love sluit dan wederom een zeer prettige plaat van Judith Hill af.

Het was al eind jaren ’70 dat Judy Cheeks haar albums uit bracht. Op de overgang met disco ging zij daar mee door. Oftewel veelal zoete soul-dancepop. Die onmiskenbare jaren ’80 horen we gewoon weer terug op deze plaat. Judy Cheeks is duidelijk wat lang in dat decennium blijven hangen. Extra originaliteit heeft ze helaas ook niet mee genomen.

Juelz heeft een totaal nietszeggende flow, sommige producties zijn op zich wel oké, maar voegen toch evengoed weinig toe qua originaliteit. Dit is weer zo'n niet-mijn-hiphop-plaat.

1,5 ster.

Mocht je houden van liftmuziek/koffiehuismuziek, dan moet je deze plaat van Julia Biel eens proberen. Zelf vond ik er maar weinig aan en daar kwam ook nog eens bij dat ik mij gaandeweg meer en meer aan haar stem ging ergeren. Naarmate het album vordert wordt het songmateriaal ook nog eens slechter en slechter.

Pfff, en nu ligt er een dikke laag stof op. Ik luister het echt nooit meer. Deze man dankt zijn bekendheid toch wel een beetje aan zijn handicap en natuurlijk is het knap wat hij ermee heeft bereikt. Maar de liedjes zijn toch wel vrij simpel.

Crooners met de grote namen van bijvoorbeeld een Frank Sinatra lijken uit te sterven. Toch is Julian Velard een zanger die zich groot nog wel van deze stijl bedient. Niet per sé op de meest traditionele manier, maar wel met die sfeer als uitgangspunt. Mocht je al muziek kennen van Velard dan zal het niet heel veel verrassen met deze nieuwe plaat. Het is sympathieke muziek die uiterst makkelijk in het gehoor ligt en Julian weet je vooral vocaal vaak wel mee te nemen. Weinig mis mee, weinig verheffend tegelijkertijd.

Het is populair en naar het schijnt vooral onder de Nederlandse huisvrouwen. Van die jazzy, bigband-achtige popmuziek zoals bijvoorbeeld een Michael Bublé die maakt. Altijd staat er een uitstekende zangeres voor de groep, maar het is allemaal net iets té gelikt, té glad. En dat gaat er klaarblijkelijk al jaren in als zoete koek. In dezelfde categorie is de muziek van Julian Velard te scharen. Hier is hij met zijn nieuwe plaat: If You Don’t Like It, You Can Leave.

Deze nieuwe plaat van Velard valt makkelijk te scharen onder eerder genoemde genre-genoten, maar toch is er wezenlijk iets anders. Dat komt vooral door het algehele gevoel bij dit album. Is het minder glad? Nee, dat is het zeker niet. Zit het muzikaal heel anders in elkaar? Ook daar moet ik negatief op antwoorden. Is het zijn stem? Nee, die is erg goed hoor, maar overtuigt niet meer of minder dan zijn mede-artiesten. Het is algemene gevoel van gemaaktheid. Het komt op één of andere manier een stuk oprechter en echter over dan de platen van zijn genregenoten. Waar dit precies aan ligt kan ik heel moeilijk omschrijven en is eigenlijk alleen te omschrijven als een gevoel. Dat is wel in essentie waar muziek bij mij om gaat: het gevoel. Het gevoel dat het je geeft, het gevoel dat het creëert. En door het gevoel dat ik van If You Don’t Like It, You Can Leave krijg brengt Julian Velard mij door een fijne feelgood ode aan de stad New York. Luisteren deze plaat!

(bron: Opus de Soul)

Vrij kort jazzalbum van Julius Rodriguez. Een jazzalbum dat redelijk wat kanten op gaat. Het gaat van een swingende piano naar een lichtvoetige cover van All I Do. Van ontspannen geblaas naar juist wat meer de zenuwachtige jazz. Van juist veel piano naar gepingel op diezelfde piano. Van een wat vreemde Gregory Porter cover naar nog meer gepingel. Een afwisselend album, zowel in kwaliteit als in sfeer.

De door disco gedreven pop van Jungle wist in 2014 te overtuigen en aan nieuwkomers For Ever hebben ze weinig aangepast, tot de cover aan toe. De ritmes zijn weer lekker, de groove hoor je hier en daar ook, maar helaas is het ook echt teveel een herhaling van stappen. Hierdoor komt het soms ook wat saai over. Alsof het album rond Give Over een beetje vast zit in het eigen vangnet.

Het enorme succes van de single Busy Earnin’ bewijst maar eens te meer dat een single een artiest kan maken. Daarnaast bevestigde het ook nog eens de revival waaraan de discomuziek bezig is. De Daft Punk’s onder ons waren daar al debet aan. En ga zo de hitlijsten maar door, discodrums all over. Daar doet dit Britse collectief gewoon lekker aan mee en nu is er dus hun debuutplaat die simpelweg dezelfde naam als het collectief heeft gekregen.

Opener The Heat doet mij goed. Een fijne 80’s vibe, sterke electronics en een aanstekelijke swing. Accelerate gaat echt de discokant op. Zo hebben we discopop al een tijdje niet meer gehoord. Dat de eerder genoemde single zoveel aandacht kreeg ik verder ook meer dan terecht. Want wat een fijne song is dat zeg! Net als Platoon en het prima Drops. Echt een stuk sterker en ook opvallend vol qua sound wordt het met Time. Hiervandaan krijgt de plaat enige makke. Want, hoewel het allemaal erg lekker swingen en lekker luisterbaar blijft, gaan de nummers wel erg veel op elkaar lijken. Ik mis in dit gedeelte van de plaat echt hoogtepunten. Nummers als Busy Earnin’ en Time die je doen verrassen, die je echt aan het dansen zetten.Smoking Pixels is eerlijk gezegd zelfs wat onbeduidend. Daarna is het prima, maar niet al te verrassend.
Een aardige plaat met happy music. Elektronisch, dansbaar, zomers en vaak origineel. Een volle en coole sound. Het enige makke is alleen dat het allemaal wel een beetje teveel van hetzelfde is.

(bron: Opus de Soul)

Als je naar de muziek van Jungle gaat luisteren dan weet je dat er veel invloeden uit de disco komen. Dat is op dit Loving in Stereo niets anders. Dat is al duidelijk vanaf opener Keep Moving. Er zit dan vooral wat afwisseling in de details. Zoals koortjes (All of the Time), een rapper (Romeo), een wat meer timide sfeer (Lifting You) of een juist wat vuilere sfeer (Fire). De ene keer wat zompiger (No Rules), de andere keer wat meer rocky (Truth). Dan weer lichtvoetig (Just Fly, Don’t Worry) of juist dromerig (Goodbye My Love). Maar de disco wordt in mijn oren nooit echt los gelaten. Dat zorgt er aan de ene kant voor dat het album één gehele sfeer uitstraalt, aan de andere kant dat het wel allemaal wat op elkaar lijkt. Daarbij bekruipt mij door de eerdere albums van Jungle het gevoel dat ze dit allemaal eerder al eens beter hebben gedaan.

De op disco gestoelde muziek van Jungle is mij altijd wel goed bevallen. Volcano is hun nieuwste werk en ook hier horen we weer de herkenbare stijl van Jungle, maar ook duidelijk dat ze hier en daar wat anders proberen. Het begint in ieder geval allemaal lekker energiek en funky op Us Against the World, gevolgd de naar het meer naar de dance hangende Holding On. En die route kiezen ze vaker op dit album Volcano. Candle Flame heeft er dan weer wat rap bij, op stuiterende beats. Dominoes is één van mijn favorieten op dit album. Een heerlijk vette funky track. I’ve Been in Love doet wat stoerder aan, maar nog steeds funky. Dan horen we het hele sterke en interessante Back on 74, gevolgd en nog steeds funky You Ain’t No Celebrity. Coming Back kan dan juist zo op een dance-festival geplaatst worden. Niet helemaal mijn stijl. Dan is Don’t Play juist wel heel fijn en de disco doet onmiskenbaar ook weer mee op Every Night. Het ritme zit er ook nog lekker in op PROBLEMZ, waar Good at Breaking Heart juist weer meer timide aan doet. De laatste 2 songs, Palm Trees en Pretty Little Thing, zweven er dan juist weer meer een soort van boven. Net even anders dan de rest van de plaat.

Gooi wat broertjes, neefjes en vriendjes bij elkaar en laat ze knallen! Dan schijn je Jungle by Night te hebben. Na een EP en een vooruit gesnelde live-reputatie is het nu eindelijk tijd voor hun eerste LP.
Als je iets leest over deze band dan horen we termen als jazz, funk en afrofunk. Zelfs de naam van de legendarische Fela Kuti komt zo nu en dan voorbij. Dat is nogal een vergelijking, maar ook een mooie belofte. We gaan het horen.

Het moge duidelijk zijn, ze kunnen er wat van! Iedere muzikant weet wat hij doet. De blazers, de gitaren, de piano en vooral de drums. Allemaal retestrak, allemaal overtuigend, allemaal in een hoofdrol en allemaal ondersteunend naar elkaar. Ze vullen elkaar perfect aan, ze vormen één geheel.
De muziek is vooral in de basis funk, met bij elk nummer een eigen invloed. Zo horen we Oosterse invloeden op het rustige en prachtig opgebouwde Dawn, één van de topsongs van deze plaat. Elk nummer grooved, elk nummer is dansbaar, eigenlijk is elk nummer goed. Maar originaliteit is er altijd. Zodoende houden ze de plaat interessant, spannend, het beluisteren waarden.
Wat voorbeelden zijn de potten en pannen die we horen in opener Rangda. De blazers knallen net wat harder in Cycling. Ben je meer geïnteresseerd in tempowisselingen, in muzikale wisselingen dan is Gallowstreet 42 dé song voor jou. De jungle uit de bandnaam horen we in het korte NightFight.

Het echte genieten is er met Ethiopino, een track dat zich onderscheidt met een aanstekelijk loopje, grote muzikaliteit en rijke instrumentatie. Marsvin zal het vooral live goed doen, dat hoor je al helemaal in de dynamiek van het spelen. Een goed voorbeeld waar alle instrumenten samenvloeien.
Wat donkerder is Ghettos of the Mind. Dit nummer is wat rustiger en wordt gekarakteriseerd door de xylofoon. Eveneens genieten is afsluiter Bokoor. Een origineel en fris nummer met een geniale mondharmonica!!!

De verwachtingen waren hoog en die zijn ingelost hoor! De nummers zijn nu al vol dynamiek en energie, moet je nagaan hoe dat live gaat worden. Ik voorspel een grote toekomst voor Jungle by Night.

Altijd lastig om de muziek van Jungle by Night in woorden te vatten. Het is namelijk zo divers en altijd wel iets anders dat ze constant weten te verrassen. Van uitgesponnen opgewekte funkyness (Hangmat) tot aan een meer big band vibe (Love Boat). Of juist meer Aziatisch (Stormvogel) en volop synths (Spectacles 1). Het is allemaal weer erg boeiend.

Het waren tieners toen ze bekend werden. Hier en daar wat geholpen door DWDD en Radio6 was de afrofunk van de tieners van Jungle By Night goed te horen voor iedereen. En wat een plaat was dat zeg. Hidden draai ik nog steeds erg vaak. Vol van sound, groovend van de funk en bovenal uiterst muzikaal. Één duidelijke lijn volgen met z’n negenen, ik geef het ze doen. Na zo’n sterk debuut wordt al snel uitgekeken naar het vervolg. Die is dit jaar dan eindelijk gekomen in de vorm van dit The Hunt.

Graag bespreek ik dit album nummer voor nummer met jullie om mijn enthousiasme duidelijk te kunnen filteren. Zet gewoon even de plaat op en lees al luisterend met mij mee, laat je onderdompelen in tekst en muziek.
Empire is ongehoord ritmisch. Die gasten staan daar toch wel bekend om en ze brengen dat ook weer mee naar dit nieuwe album. Hele vette blazers ook.
The Move brengt die groove met zich mee. Damn! Wat een groove zeg! Een waar feestje op plaat.
Desdemona is toch weer wat meer freaky en het klinkt spannend. Het lijkt er wel op dat ze hun hele hebben en houden in dit nummer gooien. Energie ten top.
Tasmatica heeft ook die freak, maar dan in een aanzienlijk rustiger tempo.
Jakten is dan weer simpelweg funky as hell. Op deze manier hoor ik deze gaten het liefst.
Piranha swingt ook weer de pan uit. Leuke latininvloeden die toegevoegd zijn en wederom boordevol energie. En dat is zó belangrijk.
Weapon brengt dan juist weer meer de overheerlijke recht-toe-recht-aan funk.
Atilla is mijn favoriet van deze plaat. Dat komt toch vooral door de meer dan geweldige opbouw. Alles aan dit nummer is gewoon cool, supervet!
Hannoman staat dan wel een beetje in de schaduw van voorganger Atilla. Nog steeds goed, maar het steekt er niet boven uit.
Cherokee brengt wat meer rust in het album, zo naar het einde toe om dan met…
… To Sugar a Dream het kaarsje en het verhaaltje letterlijk uit de blazen.

Ik zit weer eens te stuiteren van vreugde als ik dit muzikale pracht hoor. Jungle By Night bevestigen hun status en hun kunde. Wederom een geweldige plaat!

Een liefhebber van de muziek van Jungle By Night wil ik mijzelf zeker wel noemen. We zijn alweer toe aan hun derde plaat en ook kleine jongens worden groot. De vorige twee albums waren bij mij persoonlijk een succes.
Dit nieuwe album is geïnspireerd op alles avonturen die zij meemaakten toen ze de wereld over reisden om hun muziek aan de man te brengen. Alle invloeden uit uiteenlopende landen werden meegenomen op dit album. Dat wordt dan hopelijk een kleine tweeënveertig minuten genieten van funk gecombineerd met allerlei wereldse klanken.

Opener Kingfisher is in ieder geval een ontspannen, wereldse opener. Dit is inderdaad wel een beetje de stijl die ik verwachtte, misschien alleen dan nog wat funkier. Funkier als The Ottoman Highlands. Al is het nog wel funk met de voet bij de rem. Helemaal los wil het nog niet gaan, maar dat lijkt dan ook wel weer een bewussie van de jongens van Jungle by Night.
Cruise Control was een single die ons al een beetje kennis liet maken met dit album. Een nummer dat muzikaal erg rijk is. Verder lekker funky en gewoon een fijn nummer. Om daarna met Polydance weer een stukje extra energie los te laten.
Caldera kent een rustige, ontspannen opbouw om aan het einde toch nog even los te gaan. Zit uitstekend in elkaar, dit soort nummers. Iets wat ook te zeggen valt over het sfeervolle Infinite. Een andere kant van de medaille hoor je dan op Extortion. Ze lijken hier een computerspelletje te spelen. In ieder geval een nummer met meer dan genoeg energie die er af en toe goed uit knalt.
Op Morning Stretch laten de jongens vooral de blazers hun werk doen, wat resulteert in een mooie volle sound. Culture Shock is daaropvolgend dan juist weer retestrak en onbedaarlijk funky. Heerlijk nummer waarbij je niet stil kan zitten.
Het album kent wel een ontspannen einde. Following a Broken Compass is helemaal ‘taking it easy’ en afsluiter Bout du Monde is al even ontspannen, maar wel erg sfeervol. Al met al wederom een zeer geslaagde plaat van Jungle By Night.

(bron: Opus de Soul)

De uitdrukking 'luistert goed weg' is al gevallen. En dat is het ook gewoon met deze plaat. Het luister lekker weg. Gewoon zo'n plaat die je er af en toe instopt en lekker weg luistert.

3,5 ster.

Moet deze positieve reactie toch al iets temperen. De producties klinken wat goedkoop, de raps zijn daarnaast altijd ijzersterk. Ik doe er een halfje vanaf.

Dit album heeft zelfs kortstondig in mijn top10 gestaan. Hiphop van de bovenste plank en met een positieve inslag. Soulvol, funky, maar vooral erg hiphop. Jurassic 5 hoort bij mijn favorieten.

4,5 ster.

Timbaland, NERD achter de productieknoppen en Justin als stem lijkt een goede combi. En dat is het ook wel, maar af en toe wordt het af en toe wel wat eentonig. Als je dit niet tevaak opzet blijft het best lekker.

Multitalent Justin Timberlake leek het muzikale gedeelte van zijn carrière even gedag te hebben gezegd. Tot hij, redelijk verrassend voor mij, toch dit jaar weer met een nieuw album op de proppen komt. Een album waar weer legio producenten voor ingehuurd zijn met usual suspect Timbaland en the Neptunes ook van de partij.

Het werd allemaal vooraf gegaan met de eerste nieuwe single Filthy. Een nummer waar ik in het begin even aan moest wennen, maar ik moet zeggen dat het toch wel een erg fijn nummer is geworden. Wel heel anders dan de vrolijke discoplaat die Midnight Summer Jam is, maar zo houdt Timberlake de variatie er lekker. Luister ook maar eens naar Sauce, een nummer dat geheid hitmateriaal is vanwege zijn aanstekelijkheid.
Het is op dit album niet altijd raak met Justin. De titeltrack heeft nog wel een geinig gitaartje, maar verder is het wat een lauwe song. Ook Higher Higher is redelijk inwisselbaar te noemen. Supplies is zelfs matig en Flannel wat te slapjes. Ook jammer is het wat té brave The Hard Stuff.
Ik luister dan toch liever naar het leuke Wave, het aanstekelijke Say Something en het fijne Montana. Of wat te denken van het cool geproduceerde Livin’ Off the Land en het onbezorgde Young Man. Prijsnummer op dit album is voor het duet met Alicia Keys (Morning Light). Een sympathiek nummer waar ik erg blij van word.

Een prettig album dus weer van Timberlake. Al haalt het over de gehele linie het niet bij het experimentele FutureSex/LoveSounds. Maar of Justin het niveau van die moderne klassieker ooit nog zal halen is sowieso de vraag.

Heb deze plaat nu een aantal keer beluisterd en ik moet zeggen dat ik op deze Justin Timberlake plaat toch vooral Justin Timberlake mis. Er zit weinig identiteit van de artiest in de nummers. Heb vaak het gevoel dat ze net zo goed door bijvoorbeeld een Usher gezongen hadden kunnen worden, zonder dat de nummers daar heel veel slechter van zouden worden.
Dat neemt niet weg dat het song a song an sich sterke popliedjes zijn. Het zit allemaal wel gewoon goed in elkaar.