Kirk Fletcher is een begenadigd sessiegitarist die bijdragen heeft geleverd aan albums van menig bluesartiest. Nu is het tijd voor een album van Fletcher zelf, en in dat opzicht is de gekozen titel "My Turn" een passende. In tien tracks bewijst Kirk Fletcher dat hij het bluesspectrum zeer goed beheerst. Niet alleen qua gitaartechniek, maar ook qua stijlen binnen het bluesgenre. Fletcher wisselt instrumentale nummers af met liedjes voorzien van zang. Zijn gitaarspel is warm en gloedvol, maar ook swingend en funky. "Ain't No Way" is een groovend bluesfeestje met een lekkere stuwende bas en smaakvolle gitaarlicks. Het instrumentale "My Way Home" is een prima blauwdruk van wat Kirk Fletcher kan op de gitaar en "Blues for Antone" is elektrische blues pur sang. Met "My Turn" laat Kirk Fletcher horen dat hij de status van sessiegitarist wel is ontgroeid en het prima afkan onder zijn eigen naam.

Van Kiss krijg ik op ”Sonic Boom” precies wat ik verwacht. Heerlijke classic rock met heerlijke gitaarriffs, lekkere solo’s en onweerstaanbare en meezingbare refreinen. De heren zijn het duidelijk nog niet verleerd, al is het niet de band in de vertrouwde samenstelling. Dat mag de pret niet drukken, want vanaf begin tot eind ademt ”Sonic Boom” Kiss uit. Meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen. ”Sonic Boom” is Kiss ten voeten uit.

"Follow the Leader" verscheen in de hoogtijdagen van de zogenaamde nu-metal. Met deze plaat brak Korn door bij het grote publiek. De puristen zullen dit wellicht het begin van het einde vinden, maar ik vind "Follow the Leader" een intrigerende plaat, al is dit eigenlijk niet mijn genre. Korn combineert hier rock, metal, elektronica en invloeden uit de hip-hop. Dit levert een interessant geluid op. Dit is een energieke plaat waarbij de logzware riffs, elektronica beats en de door merg en been gaande stem van Davis je bij je strot grijpt. Soms gaat het zwaar over de top, maar dat past ook wel een beetje bij deze band. "Freak on a Leash" blijft een vet nummer (kun je dat nog steeds zeggen tegenwoordig, vet?). De bijbehorende videoclip is overigens echt een kunstwerkje! Na deze plaat ging het snel bergafwaarts met Korn, maar "Follow the Leader" vind ik een uiterst vermakelijke plaat.

Bij "Issues" van Korn ben ik afgehaakt. Voorganger "Follow the Leader" heb ik bestempeld als een intrigerende plaat, ook omdat het totaal niet mijn genre is. Maar de intrigerende geluiden hebben op "Issues" plaatsgemaakt voor wisselvalligheid. Interessante en goede nummers (bijvoorbeeld "Falling Away From Me" en "Beg For Me") worden afgewisseld met een flinke bak herrie. Het lijkt wel of er teveel vullers op deze plaat staan. Misschien is daarom de plaat wel wat aan de lange kant. Mijn gevoel zegt me dat op "Issues" het kunstje is uitgewerkt. Voor een niet liefhebber van het genre is het interessante er dus nu wel af.

Krezip heeft me sinds hun debuutplaat niet echt meer weten te verrassen. Het is niet slecht, maar het is allemaal wel erg inwisselbaar. Live was de band goed tot zeer goed, maar de platen voegden daar mijn inziens weinig meer aan toe. Leuk om hun bekende nummers zo nu en dan nog eens op de radio voorbij te horen komen, maar een volledige plaat (los van hun debuut) draai ik nauwelijks nog.

Ik vond en vind "Nothing Less" een bijzonder sympathiek album. Destijds vond ik het een verademing om te horen en daarnaast ben ik wel gevoelig voor een stel jongens en meisjes dat met een aanstekelijk enthousiasme, spelplezier en energie muziek maakt. Laten we ook wel wezen: de muziek op "Nothing Less" is verre van revolutionair of vernieuwend, maar het luistert allemaal wel heerlijk weg. Het album is een mooie balans tussen de rockers (bijvoorbeeld "All Unsaid" en "Won't Cry) en rustige nummers. De ballads "I Would Stay" en "Everything and More" blijf ik mooie liedjes vinden. Na "Nothing Less" heeft Krezip me eigenlijk niet meer weten te bekoren. Het jeugdige en de onbezonnenheid was er toen wel vanaf en later hebben ze meer gekozen voor een mainstream/pop benadering die me gewoon minder goed ligt. Dat neemt niet weg dat ik na al die jaren "Nothing Less" nog steeds een fris rockalbum vind.

Ik moet het Krezip nageven. Na een aantal inspiratieloze standaard aandoende rockplaten komt Krezip met "Plug It In" met in een mijn eigen ogen nieuw geluid. Een geluid dat meer neigt naar pop met duidelijke invloeden uit de jaren 80. Het klinkt mij in ieder geval verfrissend in de oren. Wereldschokkend is het ook niet en de liedjes zijn na verloop van tijd behoorlijk inwisselbaar. Ik krijg er een beetje 13 in een dozijn gedachten bij. Vanwege het nieuwe geluid vind ik het zeker niet slecht, maar ook zeer beperkt houdbaar. Leuk om de singles nog eens op de radio voorbij te horen komen, en live stond deze band echt haar mannetje. "Plug It In" als geheel weet me niet volledig te overtuigen, maar tenenkrommend slecht vind ik het ook niet. Redelijk is de term die er dan het beste bij past.

Ik hoor hier een meisje dat mooi kan zingen (als ik zelf zo mooi kun zingen, zou dat behoorlijk wat glaswerk schelen zeg maar) op luchtige popmelodietjes en aanstekelijke deuntjes. Niets mis mee, alleen is het gewoon niet mijn ding. Het is allemaal te voorspelbaar en niet spannend. Het ligt prettig in het gehoor en de hits "Black Horse and the Cherry Tree" en "Suddenly I See" zijn uiterst catchy en zijn prima om op de radio voorbij te horen komen. Maar dat is wat mij betreft voldoende. Het blijft bij mij niet voldoende hangen en ik vind dit meer muziek voor op de achtergrond of in de lift. Aardig, maar niet meer dan dat.

Debuutplaat "K" van Kula Shaker komt uit in de hoogtijdagen van de Britpop, waarbij met name Oasis de scepter zwaait. Kula Shaker komt met een iets andere aanpak, niet vernieuwend, maar wel erg fris. Kula Shaker combineert rock met funk en voegt daar nog wat oosterse invloeden aan toe. Dit leidt tot een uiterst smakelijke mix genaamd "K". Opener "Hey Dude" valt direct met de deur in huis en rockt en funkt van begin tot eind. De oosterse invloeden zijn met name hoorbaar op "Govinda" en hitsingle "Tattva". Daarnaast bevat "K" een uiterst respectvolle ode aan The Grateful Dead middels "Grateful When You're Dead/Jerry Was Here", waarbij het nummer halverwege subtiel overgaat in kenmerkende Grateful Dead psychedelica. Ook het funky "303" spat uit je speakers. Rustpuntjes zijn er ook genoeg, waarbij ik met name het eerder genoemde "Govinda", maar ook "Start All Over" erg mooi vind. Later wordt er nog een cover van "Hush" toegevoegd aan deze plaat als een soort bonustrack, maar ook zonder die single is "K" gewoon een heerlijk debuut en een welkome afwisseling in de Britpopscene.

Het duurde even na het tweede album van Kula Shaker, maar dan is daar toch eindelijk ”Strangefolk”. Het debuutalbum ”K” vind ik nog steeds een van mijn favoriete albums van de jaren 90. Ik zal het maar direct zeggen: ”Strangefolk” kan daar mijn inziens niet aan tippen. Wel vind ik dit een geslaagde comeback, want het is zeker geen slecht album, verre van dat zelfs. Openingsnummer ”Out on the Highway” doet me nog het meest aan ”K” denken. De typische elementen van Kula Shaker zijn op ”Strangefolk” alom aanwezig. Het mooie orgelspel en ook de Oosterse invloeden zijn niet ver weg. Toch vind ik het allemaal wat wat bedachtzamer en behoudender klinken. Vooral op de tweede helft van het album wordt er behoorlijk gas teruggenomen. De liedjes zijn gelaagder, dat wel, maar ik mis een klein beetje het vuur van ”K”. Bij ”6ft Down Blues” veer ik even weer op. Al met al is ”Strangefolk” een bijzonder prettige luisterervaring, en dus ook een dikke voldoende. Erg fijne muziek om naar te luisteren, en wat mij betreft hoeft Kula Shaker er nog niet de brui aan te geven.

Dit is niet echt het genre waar ik heel warm voor loop. Toch heb ik meerdere pogingen gewaagd om deze plaat te doorgronden. Ondanks dat er een aantal sterke nummers op staan vind ik het toch wat te log en te lomp allemaal. Soms heel erg groovend, maar te vaak eentonig en in herhaling vallend. Desondanks zal ik andere Kyuss platen zeker een kans geven.

Ook bij deze plaat van Kyuss moet ik hetzelfde constateren als bij "...And the Circus Leaves Town". Dit is gewoon niet mijn ding. Ik hou op zich wel van een stevige portie gitaren, maar dit is mij te log en op den duur te eentonig. Daarnaast heb ik moeite met de productie, waar voor mijn gevoel de bas te veel naar voren is gemixt. Dit versterkt ook het logge en zware sentiment. Misschien is het wel juist de bedoeling in dit genre, maar het werkt voor mij averechts. Maar ik geef het nog niet op. Ik wil de Kyuss plaat "Welcome to Sky Valley" zeker ook een kans geven, voordat ik tot mijn slotconclusie kom aangaande deze woestijnrockers. Je weet tenslotte maar nooit.

De andere albums van Kyuss kunnen me niet echt bekoren. Door het logge en zware karakter ontstaat er een muur van geluid waar ik maar moeilijk iets mee kan. Op ”(Welcome to) Sky Valley” is dat in mijn beleving anders. Nog steeds is de basis log en zwaar, maar ik hoor veel meer melodie en dynamiek. Ook zit de bas goed in de mix en zijn vele gitaarlicks bluesy, waardoor de subtiliteiten beter hoorbaar zijn. Het gevoel van een ondoordringbare muur heb ik op ”Welcome to) Sky Valley” niet meer. Een grote fan van Kyuss zal ik nooit worden, en ik had de hoop al opgegeven dat Kyuss me zou kunnen overtuigen, maar ”(Welcome to) Sky Valley” verrast me dan toch. Dat is het mooie van muziek; uit onverwachte hoek komt er dan toch zo’n album die je tegen je eerdere ervaringen in toch pakt. Voor mij is ”(Welcome to) Sky Valley” zo’n album.