Het valt me nu eens te meer op hoeveel reggae er in dit album zit, vooral te danken (of te wijten aan) producer Salaam Remi. En opnieuw valt het op dat de nummers waar Mark Ronson aan de knoppen zit (Rehab, You now I'm not good, Back to Black) de sterkste nummers zijn van het album. Benieuwd wat een derde album met (misschien) enkel Mark Ronson als producer had gebracht. Of nog een andere producer, want soms is het zoeken of we nu Winehouse horen of de mensen achter de knoppen. Bij wijze van spreken natuurlijk.

Back to Black is in elk geval een klassieker geworden. Leuke hits en je merkt dat Winehouse gegroeid is. Een album dat je regelmatig nog eens kan opzetten.

Ik ken opvolger Back to Black beter, het laat het een meer consequente Amy Winehouse horen. In dit debuutalbum hoor je dat dit vertrokken is vanuit de nummers van Winehouse, waar producer Salaam Remi mee aan de slag gegaan is. Dat levert een gevarieerd album op en als je door die sound door luister, hoor je hoe gevarieerd Amy Winehouse wel is. Bij Back to Black (ook met Salaam Remi) zal Winehouse al beter geweten hebben welke sound de opnames oplevert en zal daar meer naar geschreven zijn. Misschien is dat minder vrijheid, maar het zorgt wel voor een steviger album dat meer kracht uitstraalt.

Frank (zou genoemd zijn naar de hond die naar Frank Sinatra zijn naam kreeg) geeft een heerlijke mix van crooners, r&b en de 60 girlgroup pop. En dat met de unieke stem van Winehouse. Blijft een mooi album, maar hier is de producer nog baas, wat snel zou veranderen. Jammer dat we nooit een 3e studio album kregen.

Ik hou op zich wel van het genre met een mix tussen R&B, Soul en Hip Hop. Lang niet geweten dat Anderson .Paak dit genre zong trouwens. Wat misleidt door de naam en altijd gedacht dat het zo'n dj van Tomorrowland was. Helemaal mijn genre dus niet. Toch maar een keer opgezet.

Echt veel doet de muziek mij niet, het komt nogal zenuwachtig over. Zo ervaar ik het toch. De muziek is op zich niet slecht, maar het mist de nodige soul. En ik hou ook niet echt van zijn zang. Klinkt allemaal vrij commercieel, dus ik kan me wel voorstellen dat hij een groot publiek bereid. Maar niet echt mijn ding.

Ik leerde Andra Day kennen in haar debuutrol als Billie Holiday in de film The United States vs Billie Holiday. Ze trekt de film de hoogte in en zingt de nummers zelf ook. Dus eens zoeken wat ze zelf zoals maakt.

Dit album is misschien geen top album, daarvoor ontbreekt het aan sterke nummers. Maar haar stem is geweldig en de sound is heerlijk fris en zomers. Heel gezellig om naar te luisteren. Pop met voldoende soul. En niet slecht voor een debuutalbum, ik ben benieuwd wat er nog zal volgen.

Ik ben niet zo vertrouwd met het repertoire van Angel Olsen, nochtans is dit toch ook al haar 4e album (van ondertussen 5). Eigenzinnige artpop dat nergens opvalt, maar wel voor de nodige sfeer zorgt en eigenlijk wel zelfzeker klinkt. De nummers blijven na enkele luisterbeurten nog altijd niet hangen. Maar verder is er niets mis met het album.

Niet dat Angel Olsen een onbekende is, maar als volledig album is dit wel mijn echte introductie. Het klinkt wel goed, maar de muziek blijft toch wat oppervlakkig met nummers die niet zo blijven hangen. Een nummer als Shut Up Kiss Me laat toch horen dat er eigenlijk meer in zit. Live klinkt ze ook beter, denkelijk omdat ze daar meer controle heeft over de muziek, wat minder is in de studio. Fijne muziek, maar mist wat pit.

Een mooi album dat ik leerde kennen door het nummer My Heart Still Beats For You. Er mocht iets meer leven in het album, denk dat ze live beter zal klinken. Maar het is op zich zeker niet slecht, zeker vanaf de 2e helft van het album. Een album dat ik misschien nog wel eens ga opzetten, maar dat ik sebiet denkelijk al vergeten zal zijn. Eens horen wat de rest van haar repertoire zegt.

Ik heb Anouk nog nooit live gezien en ik moet eerlijk bekennen dat ik ergens toch niet sta te springen om haar ooit live te zien. Dit live album is het enige album dat ik van haar heb, naast verschillende nummers op algemene verzamelalbums. Ik moet het aangeven, de opname is zeker niet slecht. Een live album opnemen is niet evident. En dan bedoel ik dat je de sfeer moet kunnen vastleggen. Hoe die was in Gelredome weet ik niet, maar door dit album op te zetten wordt ik toch al wat meegesleept. Eén van de weinige artiesten misschien die op een live album beter klinkt dan op een studio album.

Altijd een dubbel gevoel met Arctic Monkeys. Zo'n nummer als Do I Wanna Know? heeft een mooie intro dat doet luisteren. Maar dan stilaan wat vervelend wordt. En dan bedoel ik er niet mee dat het slecht is voor alle duidelijkheid. De band heeft een duidelijke sound, sterke frontman en leuke riffs. Maar toch mis ik ergens die oprechte rock 'n roll. Ik heb ze een keer live gezien en had de indruk dat het optreden maar bleef duren. Muzikaal gezien vallen ze wel wat in herhaling en komt het toch eerder over als een gimmick dan als sterke muzikanten. Terwijl dat zeker niet zo is, maar het komt wel af en toe over.

AM is geen slecht album met de nodige klassiekers die een jong publiek hebben gevonden en nog lang zullen gedraaid worden.

Best wel een leuk album, al is het wel wat toegankelijker en braver dan andere albums. Maar deze muziek bij een heerlijk zonnetje en een frisse pint is toch wel genieten. Ik hoor geen uitschieters helaas. Maar ook niets mis met het album.

Aretha Franklin brengt een soul-album uit dat op het eerste zicht geen sociale stem laat luiden (uiteraard wel als je naar de teksten luistert) maar vooral leuke songs. En dan nog eens een album met vooral covers. Anno '68 schreven veel grote namen vooral hun eigen songs. Maar als je Lady Soul luistert, klinken de nummers allemaal als pure Franklin-nummers. Ze zet de songs perfect naar haar hand (stem) en gaat voluit. Hier hoor je duidelijk waar soul haar naam vandaan haalt. Jerry Wexler maakt er als producer een warm album van. Heerlijk om naar te luisteren.

Een album dat beter wordt na enkele luisterbeurten. Op Spotify is Eugene het meeste afgespeeld blijkbaar, maar ik ben vooral verkocht geraakt door Too Good en Hope. Een heerlijke soulstem met zwoele muziek. Hopelijk kan ik de zangeres een keer live zien. Voor mij is zij toch één van DE revelaties van 2021.

Je moet het wel aangeven, de covers van Arno worden Arno-nummers. Het album is niet nieuw natuurlijk, maar een verzameling van covers die Arno al eens gebracht heeft. Ik ben niet altijd zo'n fan van Arno. Het is maar bij enkele nummers dat hij zich compleet geeft, voor de rest lijkt hij wel een pak te zagen. Misschien lukt het enkel bij nummers die hem liggen. Een nummer als Les filles du bord de mer is echt iets voor hem. Helaas loopt het mis bij het Brel-nummer Voir un ami pleurer dat meer als een dronken zanger klinkt dan als iemand met de tristesse van Brel. Dat dronken-zanger-geluid heeft hij wel meer en maakt van sommige nummers iets genants. Wisselend album dus. Het mag dan wel de stempel van Arno hebben en goed gecoverd, het geeft nog niet allemaal goeie nummers.

Arsenal is vooral een goeie liveband, maar op het album klinken ze wat mij betreft al een beetje gedateerd. Ik moet er wel bij zeggen dat ik niet zo'n grote liefhebber van elektronica ben, maar Arsenal maakt het gelukkig wel wat zomers. Het album klinkt voor mij ouder eigenlijk, ik verschiet dat het nog maar van 2011 is. Enkele leuke singles maken het album wel goed, maar verder ben ik er niet helemaal wild van.

Drummer Art Blakey laat zich met dit album voor het eerst omringen door de Jazz Messengers. Je hoort Blakey duidelijk doorheen het album, maar hij laat genoeg ruimte voor de andere muzikanten. Dat het zo'n mooi geheel klinkt, kom waarschijnlijk omdat saxofonist Benny Golson 4 van de 6 nummers heeft geschreven en Art Blakey het geheel geweldig coördineert. Het is vooral het titelnummer Moanin' van en met pianist Bobby Timmons dat er bovenuit springt.

Hard bop is voor mij geen evident genre. Maar dit album klinkt echt wel goed. Niet alleen het beste van de hard bop, maar ook één van de betere jazz albums in het algemeen.

Eén van mijn eerste festivals was oa met Ashbury Faith. Een groep die misschien klinkt als dEUS maar de alures heeft van een Greenday. Ze hebben zelfs even internationaal succes gehad, voor zover dat succesvol te noemen is natuurlijk. Adrenaline is een gevarieerd album geworden dat meer dan enkel de hit Ladder is. En toch lukt het de groep niet om ergens meer uit een nummer te halen. Dit is gewoon goeie garagepunkrock van een trio jongen gasten. Eén van de vele Belgische rockgroepjes, maar dan wel goed gedaan moet ik zeggen. Het maakt van Ashbury Faith zo'n groep die als naam wel blijft hangen, maar waar niemand een hit van kan zeggen. Of toch geen 3.

Ik leerde Ashe kennen via haar concert in de AB in Brussel. Ik hou de optredens van oa Trix en Roma (beiden in Antwerpen) en AB in het oog om ook wat nieuwe namen te leren kennen. Als de datum lukt, de prijs meevalt en de muziek goed klinkt, koop ik graag een ticket. En ik was meteen verkocht bij Ashe die dit album in de AB kwam voorstellen. Het was wel verschieten als ik in de zaal kwam, want 80% van het publiek waren overenthousiaste tieners die bijna elk woord konden meezingen.

Maar zo overtuigd ik was voor ik een ticket kocht, zo overtuigd was ik tijdens haar optreden. Want de muziek van Ashe klinkt op het eerste gehoor zeer simpel en toch blijft het hangen. Heerlijke teksten, prachtige melodieën en invloeden van oudere artiesten. Ik moet bij Me Without You meteen denken aan The Beatles. En de teksten zijn zo simpel alsof het bandwerk is voor kinderliedjes, en toch zit er zoveel meer in. En je gelooft haar, want de zangeres schreef al haar nummers zelf.

Het debuutalbum Ashlyn klinkt op het eerste gehoor als een tienersterretje, maar voor je het weet ben je verkocht en merk je de boeiende teksten en mooie melodieën. De muziek is groots alsof het uit Broadway komt of Glee, maar tegelijk is het ook intiem en niet overgeproduceerd. Het album slaagt een brug tussen popmuziek en singersongwriting. Veel popsterren pakken uit met catchy beats en zijn meer popsterren dan zangers/zangeressen. Het is zo heerlijk om nog eens echte popmuziek te horen waar de liedjes zelf centraal staan. En hoe meer je er naar luister, hoe meer je verkocht geraakt. IJzersterk debuutalbum van een veelbelovende artieste!

Assunta Mano blijken sterke geschoolde muzikanten te zijn die met het debuutalbum A get well balloon mooi werk afleveren. Dit is zo'n album dat je wel eens opzet op de achtergrond, maar eigenlijk de echte ziel een beetje ontbreekt om boven de rest uit te schieten. Live zijn ze wel iets beter en ideaal voor kleine gezellige optredens of sfeervolle voorprogramma's.

Ik heb Axl Peleman als muzikant leren kennen toen hij nog in de groep Ashbury Faith zat. En daarna bij The Paranoiacs en Camden. Hij speelde nog hier en daar en zelfs als bassist bij de Kreuners. Het was dan ook een verrassing toen de zanger met zijn eerste album uitkwam en dan nog wel in het Antwerps. Het genre begon wel wat terug te komen. Voordien was het Antwerps vooral iets van volkse groepen als De Strangers of Katastroof. Kleinkunst was meer iets van de provincies buiten Antwerpen. Hier had je dan weer de rockgroepjes als dEUS waar Ashbury Faith en opvolgers mooi bij pasten. Met de komst van de Fixkes en andere jonge kleinkunstartiesten (soms via Nekka) in hun eigen taal begonnen te zongen, was het geen schande meer om in het dialect te zingen. Nu is dat sowieso geen schande, maar je komt er niet mee op de radio. Axl Peleman brengt met Dagget Wet een album uit dat recht in de lijn van zijn eigen genre licht. Iets tussen kleinkunst en de Nederrock van De Mens, Noordkaap en Gorki. Maar qua teksten veel persoonlijker. Niet ontoevallig zit Frank Vander Linden (De Mens) achter de productie. Axl Peleman speelt tal van instrumenten en heeft (buiten de cover van Doe Maar) alle nummers zelf geschreven. Dat maakt het natuurlijk veel echter en geloofwaardiger. Dat het geen eendagsvlieg zou zijn, blijkt al snel door de opvolger en de verdere richting die Peleman uitgegaan is met oa Volksliekes en kleine projecten als het zingen aan kampvuren bij jeugdbewegingen voor televisie.

Ik vermoed dat Axl Peleman al een tijd had gebroed op enkele nummers toen hij Dagget Wet in 2007 uitbracht. De 2 jaar die er op volgende leverden nummers op voor de opvolger In 't gezicht. Opnieuw met vooral Peleman aan het stuur, bijgestaan door Ron Reuman. Geen Frank Vander Linden als producer dit keer, Peleman en Reuman klaren de klus zelf. En dat is niet echt helemaal geslaagd moet ik zeggen. Weg is de eenheid hier en de muzikanten hadden volgens mij een kritische blik nodig van een derde bij de opnames. Toch konden ze rekenen op enkele gasten als Piet Van den Heuvel, Eva De Roovere, Karen Damen, Steven De Bruyn en Wim Opbrouck. Kwaliteit is wisselend en ook de teksten zijn niet altijd geslaagd. Jammer. Misschien had het bij Dagget wet moeten blijven en had hij weer iets anders moeten zoeken om zijn zoveelste ei te kunnen leggen.