menu

Hier kun je zien welke berichten meneer als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bløf - Naakt Onder de Hemel (1995)

Ooit Bløf leren kennen door een cassettebandje van een vriend die dan weer bevriend was met Peter Slager. Van daaruit naar de CD presentatie van dit album gegaan in Het Arsenaal Theater in Vlissingen. Ik weet nog dat ik echt stijl achteruit sloeg tijdens het concert. Nederlandse muziek was ‘not done’ die dagen. Maar dit was gewoon retesterk met een 4-tal zeer gemotiveerde muzikanten.

De dag erna (of twee dagen) naar de platenwinkel gegaan om de cd te halen. Die vertelden dat ze deze nog niet hadden maar er zou ‘s middags iemand komen om ze te brengen. Dus ‘s middags er weer naar toe en toen bleek het de zanger van de band zelf te zijn die een doosje met cd’s kwam brengen. Aardige knul met wie ik nog heb staan te praten over het concert zelf. Natuurlijk het cd’tje gekocht. Was hij wel blij mee

En ik heb deze plaat dus al meer dan 20 jaar en zet hem nog regelmatig op. Maar dan zijn het vooral herinneringen die naar boven komen van zeer goede tijden. En bij elk nummer voel ik de sfeer van ‘toen’ in mijn lijf. En dat is een goed terugkijken.

Hoogtepunt blijft dan vooral voor mij ‘Laatste Ronde’ wat zo herkenbaar is voor ws menig café bezoeker maar in een goed Zeeuws Bruin café kan ik dit nummer nog steeds beleven terwijl ik de laatste slokken weemoedig neem van mijn hartvullend bier:

Gewogen maar te licht bevonden... Niet dit album want dit album is ware historie voor mij. Ik moet die jongens hier nog eens voor bedanken, ergens hangend in een kroeg met ‘Hard en Ziel’.

Bløf - Polaroids_01 (2021)

De afgelopen dagen las je al in wat regionale sites dat de band een EP uitbracht waarvan 01 ws de eerste van een aantal opvolgers zal zijn.

De band, zoals ik las, ziet dit kleine album als een soort reactie op de Lock-Down. Ze mogen weer en ze hebben zeker het podium gemist. Jakobsen geeft aan dat hij het thuis ook eigenlijk wel prima naar zijn zin heeft gehad. Zoek je wat verder dan heeft toetsenist Bas Kennis juist wat last van oververmoeidheid. Ergens zijn de leden toch wel aan het twijfelen over het voortbestaan van de band. Maar goed, diep kijkend in je eigen ziel kom je altijd terug op dat wat je werkelijk bent en deze mannen zijn podium dieren. Maar daarvoor moet je wel de band Bløf zijn want solo stellen de mannen weinig voor. En, voor je het podium opgaat, moet je wel iets nieuws uitbrengen.

Blijkt, uit de interviews, dat ze eigenlijk weinig energie krijgen van studio opnames maken. En dat hoor je heel goed aan deze 5 'kiekjes' (waarvan ééntje wel heel lang...).

Peter Slager zijn teksten zijn allang niet meer scherp, wereldbestormend of diepgaand. Geen vrouwen meer te veroveren, geen stormen op zee meer te doorstaan, geen alcohol meer om volledig gelukkig in te verdrinken. En wat mis ik dat soms.

Muzikaal merk je dat de mannen elkaar ook niet echt opfokken in de studio. Een weinig gedreven, de instrumenten worden niet meer uitgedaagd en de zang van Jakobsen beklijft niet. Je merkt nog wel een bijzondere opleving in het nummer 'Wonderen zijn Welkom" wat ze zelfs als een soort (vooral door de lengte van 9.25 minuten) Bohemian Rhapsody beschouwen.

Dat de mannen dadelijk het podium zullen gaan betreden zal goed voor ze zijn. De door het publiek gegeven energie hebben ze net zo keihard nodig als een bloem de zon. Daar zijn ze op hun sterkst. Het is lang geleden dat ik een concert van ze bezocht heb en ik heb een vaag vermoeden dat er ergens licht aan het einde van het bestaan van deze band komt.

Coldplay - Ghost Stories (2014)

0,5
Mag ik dan toch even..?

Zelden dat ik een lage waardering in de MuMe lijsten geef. Ik heb vaak zoiets van 'Zo'n band/artiest heeft toch ook z'n best gedaan, niet ?'. Ik bedoel, smaken verschillen..

Maar deze Ghost Stories krijgt de 0,5 van mij dubbel en dwars door de strot geduwd..

Pas geleden schreef ik nog bij ' Viva la Vida and...' dat het soms wel heel goedkoop is om Coldplay te bashen (en dat ik er weleens aan mee deed), maar dit album is het 'bashen omdat het Coldplay is' niet eens waard.

Triest gepiel in de ruimte, de meest valse gitaarrif aller Coldplay tijden in het nummer 'True Love', ongeinspireerd gekabbel van wat instrumenten, een irritante samenwerking met Avicii en het grootste dieptepunt zijn zowel de stem als de teksten van Chris Martin (als dit je zielselroerselen zijn bij een scheiding, dan zijn de teksten van de laatste 2 scheidingsalbums van Phil Collins puur literatuur).

Dit is dus gewoon een belediging aan de luisteraar, zowel elke cent die er voor betaald wordt als de absurde overtuiging om dit te delen met de rest van de wereld.

Dit gaat dus niet meer opgezet worden. Een farce !!

Durft niemand in de studio's soms tegen die gasten te zeggen dat het dus echt waardeloos is..??

Next....!

Dream Theater - Awake (1994)

5,0
Vandaag een aantal keren naar het nummer ‘A Change of Seasons’ geluisterd van het gelijknamige album. Nummer wat, volgens mij, in het verlengde ligt van dit album. Dus deze ook maar weer eens opgezet en ik geniet met volle teugen. Wat een kracht, een beheersing en uitstraling heeft het album. Toen ik ooit het album aanschafte moest ik het echt vaak draaien om te doorgronden. Dat was niet moeilijk met de sterke opening van ‘6:00’. En de stilte na “...Mary Jane” meteen gevolgd door de introdrill van ‘Caught in a Web’. Smullen ! Daarna kwam er zoveel op mij af wat ik ook echt wilde beleven maar dat ging zo snel, zoveel en ook een heftige intense beleving. Nog altijd probeer ik bij ‘The Mirror’ de verschillende stijlen te doorgronden maar dat besef komt nooit omdat ik steeds meegesleept wordt naar het Dream Theater Walhalla en ik daar alleen nog maar voluit kan genieten.

Uiteindelijk blijft dit mijn favoriete DT album en daar heeft ‘Space-Dye Vest’ ook mee te maken. Een klasssiek begin groeiende tot een klassiek nummer wat ik zelf beschouw als een afscheidscadeau van Kevin Moore. De piano in het nummer is de rode draad en er zit zoveel gevoel in het gehele nummer. Toch ergens ook een anomalie in het geconstrueerde geweldige geweld van het gehele album.

Ik geef niet vaak punten op MuMe maar deze gaat al 24 jaar met mij mee, dus de volle mep ! 5 sterren

Frost* - Falling Satellites (2016)

Voluit en achter elkaar aan het luisteren. Dit album zuigt je gewoon mee. Heerlijk genieten.

Review - The Prog Report: compleet mee eens en de muzikale vergelijkingen herken ik zeker.

Finidi schreef:
Poppy melodieën
Huh ? Hoe kom je daar nu bij ?

Genesis - Archive #2 (2000)

Alternatieve titel: 1976 - 1992

Al een paar dagen weer eens naar deze Archieven aan het luisteren en wat mij opvalt is een stuk plezier, uitproberen en creativiteit wat er gebracht wordt in de studionummers. Er zijn allerlei aanwijsbare redenen waarom de meeste nummers niet op de reguliere albums terecht zijn gekomen maar ze hebben absoluut bestaansrecht in het oeuvre van de band.

Bijzonder zijn ook de verschillen tussen bepaalde nummers. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst ‘Do the Neurotic’ hoorde. Ik vond het (toen) zo geen Genesis maar ik ging compleet uit mijn dag van plezier (vooral als de band echt gierend een hogere versnelling ingaat) en ik kan er nog steeds op kicken. Maar zet daar dan eens het Jazzy-achtige ‘Submarine’ tegenover. En ergens in het midden dan ‘Naminanu’. Uitproberen, uitproberen, verkennen en lekker gewoon losgaan. Ik haal hier veel plezier uit en ik voel dat ook in de spelende band zelf. Gewoon een lekker moppie musiceren met elkaar.

Dat de band vandaag de dag nog maar weer eens met elkaar op tournee is gegaan zegt ook wel iets over het spelplezier van deze mannen. Podiumdieren, musici, entertainers. Yep, ik hou echt van de muziek van deze band !

Genesis - Duke (1980)

5,0
Opgenomen in mijn top 10. Ik kon niet anders..

Genesis - Selling England by the Pound (1973)

vigil schreef:
Ze komen binnenkort naar A'dam toch? Dan zullen ze dit album vast wel in zijn geheel spelen, kan niet anders.

Dat zou jij wel willen hè. En dan het liefst Gabriel aan de microfoon terwijl Collins intens gelukkig met zijn rollator naar zijn drumkit rent terwijl Steve Hackett samen met Tony Banks op een mooie avond proost en ze vriendschappelijk gezamenlijk Gabriel gaan ondersteunen omdat hij wil weten waar zijn land ligt.. Komt, godsamme, plots Steve Hogarth naar voren om een duet te gaan zingen met Gabriel. En zie ik daar Fish achter de coulissen.. ? Nee..



Maar goed. Ik vind het wel leuk wat Minneapolis hier deponeert. Dit album is natuurlijk een gigant in de progwereld met vorig jaar een mooie nummer 1 van Firth of Fifth in de onvolprezen Prog Ladder 2022 . Juist nu is het daar goed toeven omdat de randen van de prog worden afgetast (met dit jaar best wel wat metal invloeden) en er soms echt leuk strijd wordt geleverd van wat nu wel en wat niet prog is. Ik leer daar juist zoveel andere muziek (en bands) ook kennen. Één van de beste games hier op MuMe om aan mee te doen.

Bijzondere is dat ik juist door Genesis zoveel andere muziek heb leren ontdekken. De band heeft een basis om ‘U’ tegen te zeggen. Collins nam mij mee naar Brand-X, The Beatles (Tomorrow Never Knows op Face Value was echt een turning point) en allerlei jaren 80 muzikanten. Hackett nam mij mee naar de klassieke werelden van Bach en zijn Bay of Kings uit 1983 is echt een mooie introductie naar de wereld van de klassieke gitaar. Gabriel nam mij mee naar zijn Real World muziek en zijn Womad festivals. Ik leerde Brian Eno beter kennen en de wereld van Manu Katché. Gabriels samenwerking met Kate Bush is nog altijd het ideale muzikale huwelijk. En reken maar dat ik echt nog niet alles op heb geschreven m.b.t. andere samenwerkingen. En juist vandaar uit ging ik weer andere muziek leren kennen.

Zonder de prog had ik niet mijn klassieke muzikale fases gehad (die steeds vaker gaan overheersen). Ik heb instrumenten leren te bespelen door de akkoorden van Banks, Rutherford en Collins (die overduidelijk ook zijn akkoordenschema’s van The Beatles heeft gejat -zo’n Dear Prudence is een blauwdruk voor vele Collins nummers) te bestuderen. Vooral die van Banks en Rutherford zijn soms geniaal. De meest bijzondere akkoorden vind je op de tweeling albums A Trick of the Tail en Wind and Wuthering.

Juist ook de verschillende muzikale veranderingen die de band heeft doorgemaakt bracht mij op andere muzikale paden. En heeft zoveel andere bands geïnspireerd. Ik had bv Marillion niet leren kennen zonder Genesis omdat ze een zanger hadden die wel wat van Gabriel had. En ook hier kan ik weer doorgaan over andere bands zoal Radiohead, Elbow enz..

Rutherford en Banks (solo) die hebben mij niet echt op andere muzikale paden gebracht maar ik zie die twee ook echt als de kern van deze band. Dat was, is en blijft hun project. Grondleggers van de Prog.

Man, ik kan nog wel uren hierover doorgaan. Ik moet eens op deze band afstuderen d.m.v. een hypothetisch onderzoek of een essay gaan schrijven. Genoeg input ook vanuit MuMe en haar users.

Binnenkort de lente inluiden in Amsterdam wanneer Genesis op 21 maart speelt. Ook afscheid nemen van deze band. Ik hoop vooraan te staan zoals ooit ergens in de jaren 80 in de Kuip. Ik zie er ergens wel en ergens niet naar uit. Ik ben ze zo dankbaar..

Het is een afsluiting van een periode. Een hele mooie trouwens. Daarna alleen echo’s..

Jeff Buckley - Grace (1994)

5,0
devel-hunt schreef:
De status van deze plaat nooit begrepen, iedereen vindt het prachtig terwijl ik een vrij saaie plaat hoor met een zanger die kan zingen, zeker, maar een stem die me ook snel tegen gaat staan.
Zijn vroegtijdige dramatische dood draagt onherroepelijk bij aan de magie van deze plaat waar ik geen magie aan af hoor. Hellelujah van en door Leonard Cohen, klein en ingetogen, is trouwens veel beter dan de theatrale uitvoering die ik hier hoor.


Een eerlijke open en persoonlijke reactie:

Snap ik ergens wel. Ik had er eerst ook niet zoveel mee. Totdat ik een zeer heftige emotie meemaakte in de vorm van een toch wel zeer gevoelige verliefdheid. Toen sloeg de sfeer, de woorden en de muziek van Grace bij mij in als een bom zoals geen ander album mij ooit heeft geraakt. Ik snapte Grace. Als voorbeeld kan ik hier het nummer 'Last Goodbye' noemen.

Ergens wens ik je dit niet toe, maar deze ervaring, in combinatie met deze muziek, liet mij beseffen hoe diep ik iets kon beleven.

Dat is voor mij een unieke status en ik heb - tot de dag van vandaag - nog steeds moeite met het luisteren naar de schoonheid van deze muziek omdat het mij zo hard geraakt heeft.

Kevin Godley - Muscle Memory (2020)

Bijzondere verrassing zo op de vroege morgen. En dat in 2020. Staat dan ook meteen op. Tsjonge.

Leonard Bernstein & Stephen Sondheim - West Side Story (1957)

Alternatieve titel: Original Broadway Cast Recording

Dit is zo'n mooi album ! Klassiek in zowel uitvoering, beleving, verhaal als tijd. Oftewel tijdloos ! Als je ooit de liefde (en alle daarbij behorende facetten) tussen twee mensen tastbaar kan voelen in muziek dan is het wel in deze uitvoering. Ik vind het ook een mijlpaal in de overgang van de klassieke muziek naar de hedendaagse.

Meerdere hoogtepunten zoals 'Tonight' waar het verlangen naar elkaar wordt bezongen of 'One hand, one Heart' waar het geloof in de eeuwige liefde zo mooi gebracht wordt:

Make of our hands one hand
Make of our hearts one heart
Make of our vows one last vow
Only death will part us now
Make of our lives one life
Day after day, one life

Now it begins, now we start
One hand, one heart
Even death won't part us now
Death won't part us now


Opera, musical, een absoluut hoogtepunt ! Of het nu een specifiek MuMe album is gezien de klassieke inslag weet ik niet maar het is wel een album wat elke MuMe luisteraar in zijn/haar Klassiekers Kennis zou 'moeten' hebben.

Marillion - F​.​E​.​A​.​R. (2016)

Alternatieve titel: Fuck Everyone and Run

Marillion van nu vergelijken met Marillion van toen is net zoiets als dat je nu eind 40 bent en jezelf vergelijkt (en terugverlangen naar de tijd) met toen je 18 was. Vol energie, nog onervaren, verfrissend, alles is nieuw, maagdelijk en je zit zo ontzettend strak in dat 18-jarige lijf dat je het niet eens in de gaten hebt. En dat dan vergelijken met wijsheid, energie zoeken, ervaren, herhaling, je beheerst je kunstjes in het echtelijk bed en ergens is dat ooit zo goddelijke lijf wat aan het uitbuiken.

Kijk eens in de spiegel en luister. Zie en hoor je dan 'Script' ? Of zie en hoor je dan 'F.E.A.R.'? Of wat wil je horen ?

Ik zie en hoor beleving, interesse, verfijning, plezier en gevoelens in de Marillion van 2016 geschoeid op jarenlange ervaringen van andere, ook hele mooie, albums.

Marillion - Fugazi (1984)

Hmmm, ergens was dit album bij mij in de vergetelheid aan het raken. Maar door de laatste twee toffe berichten van de grazende heren RuudC en lennert (ook al in 2012 ?) kwam er weer een verlangen om dit album eens te gaan beluisteren. Ook de andere ‘oudere’ albums met Fish staan op de Marillion playlist die ik voor de zomer van 2018 heb aangemaakt.

Waarom is dit album naar de achtergrond geraakt bij mij ? Het was mijn eerste album van de band wat ik kocht toen het net uitgekomen was. Samen met een vriend hadden we gehoord van een nieuwe Genesis-achtige band waarvan de zanger zijn gezicht net zo schilderde als Gabriel in de jaren 70. Als 17-jarige fans moesten we dat natuurlijk hebben ! Op de fiets naar de winkel om de lp’s aan te schaffen. Hij kocht ‘Script’ en ik ‘Fugazi’.

Laten we zeggen dat ik zeer moest wennen aan het album. Een vreemde ietwat depressieve hoes (toen toch ook zeker altijd van belang om het geheel van een album tot je te nemen), teksten waar ik als 17-jarige een weinig van begreep. De zang was lichtelijk ‘des Gabriels’ en ik hield wel van deze zang, de man er achter, de hoge uithalen en de kracht van zijn stem. De band erachter was meer achtergrond en niet zo sterk als de zanger. Allemaal wat iel. Nee, dan was ik toch wel wat jaloers op mijn vriend die ‘Script’ had gekocht. Inmiddels natuurlijk gekopieerd gekregen van hem op een BASF 90 cassettebandje . Mooiere hoes, ik vond de muziek wat steviger en dieper binnenkomen. Maar hé, ik had wel 20 gulden (of daar in de buurt) betaald voor ‘Fugazi’ en dat was best wel een smak geld om je ‘verlies’ toe te geven dat het andere album beter was (ik heb dit trouwens al eerder ergens op MuMe verwoord, geloof ik)

Toch veel beluisterd in die dagen. Liggend op bed, de teksten ontledend. Heerlijk album maar een te groot fan van een andere band waarmee ik het vergeleek. Later kwam dit wel goed na een legendarisch concert in Utrecht waar Fish nog zijn gezicht beschilderd had.

Maar nu, 2018, leer ik het album als 50-er herwaarderen en kan er dieper in gaan. En ergens ook omdat het ‘andere’ Marillion nu veel credits heeft en deze Marillion periode van de begin jaren 80 daardoor ook wat naar de achtergrond dreigt te raken. Ik vergelijk de zowel oude als nieuwe Marillion niet met elkaar want daarvoor zijn de ego’s van zowel Fish als Hogarth te groot en te verschillend. En de invloed van de betreffende verschillende decades op de muziekstijlen en het instrumentale ook.

En toch: geen enkel Marillion album heeft een mooiere script opening dan het wanhopige “So Here I Am Once More...”.

Marillion - Holidays in Eden (1991)

Eens een keertje de 4 bladzijdes met reviews hier gelezen en dan sta ik toch wel te kijken hoe dit album becommentarieerd wordt. Het bijzondere is dan dat het album door de jaren heen verschillende benaderingen krijgt. In het begin vooral als een commercieel album, een popplaat, Genesis Jaren 80/90, ijzersterke songs, catchy, melodieus, glad maar toch proggy.

Ik vind het zelf een album waar Hogarth aan de ene kant en Rothary, Trewavas, Kelly en Mosley aan de andere kant, elkaar voor het eerst echt ontmoeten. En tsja, welke kant ga je dan op ?

Mooi voorbeeld is dan het stukje commercie van Hogarth natuurlijk met zijn 'Simons Car' van 'How we Live':
Simon's car How we live - YouTube wat in ontmoeting komt met het Progverleden van Marillion.

Je wilt aan elkaar het beste van jezelf laten zien maar ook open staan voor de ideeën van de ander. Dat geeft schoonheid maar ook kwetsbaarheid. En je wilt dit ook aan je fans laten horen want dit is het eerste product waar er geen schaduw van Fish meer is nadat het seizoen geëindigd is. Wie hou je en wie verlies je ? En is het ook niet eens tijd om de fanbase groter te gaan maken ? Onzekerheid ligt op de loer maar ook de uitdaging van een nieuwe nog te ontdekken weg. En dan levert dit album dus dan ook verschillende belevingen op van de luisteraar. Begrijpelijk.

Ik mag het album zelf graag beluisteren. Juist ook omdat het onderdeel , stuk basis, is geweest van het verdere latere werk van Marillion. Het was een nieuw huwelijk en uiteindelijk is dat een zeer goed, geslaagd huwelijk geworden met heel veel leuke kindjes ! Marillion raakt mij hier soms dieper dan eerder werk en het latere werk. Ik weet niet wat dat is maar het is, voor mij denk ik, de kwetsbaarheid hier van het elkaar ontdekken, een nieuwe weg ingaan. Ik heb hier ook absoluut niet de associatie met de jaren 90 tijd. Ik vind het zelfs wat tijdloos.

Peter Gabriel - Peter Gabriel (1982)

Alternatieve titel: 4

5,0
Ik zit nu al een paar dagen naar de geremasterde versie van dit album te luisteren maar wat is dat een openbaring geworden. Zoveel meer te horen, te ontdekken. Het geeft dit toch al zeer memorabele album een (nog) diepere laag.

In mijn oren het beste studio album wat Gabriel ooit heeft gemaakt. Volle mep 5 ***** !

Peter Gabriel - So (1986)

Dus...

'Gabriel, Oh my Gabriel...': Solist, einzelgänger, wereldverbeteraar, muzikant, poëet, artiest...

Ik ben zelf geen purist die de periode voor zijn 'commerciële' ophemelt omdat hij toen 'minder' bekend was. Maar ik was wel opgegroeid met PG 1 - 4. Dat waren voor mij mystieke albums met verwondering, vragen en een doolhof van geluiden waar ik geen grip op had. Mysterieus dus..

Na vele mooie nummers (San Jacinto, Wallflower, Humdrum, Biko, Moribund The Burgemeister, Here Comes the Flood, On the Air en het door mij zeer gewaardeerde Lead a Normal Life: Peter Gabriel - Lead A Normal Life - YouTube kwam hierna een bijna totaal instrumentale score van de film Birdy ! Voor mij het hoogtepunt (en eindpunt) van deze periode ! Eerlijk gezegd kon het voor mij niet mooier ! Gabriel op zijn hoogtepunt.

Alles wat hierna kwam kon voor mij alleen maar tegen vallen. So...

Dus..

Toen deze kwam was ik zeker benieuwd. Jaren 80. MTV. Het hele liefdadigheidsinitiatief van de heren Sting, Bono, Sting, enz... Natuurlijk goed dat muziek zich met liefdadigheid verenigt, maar voor mij was het ook een soort 'sticky feeling' met deze heren.

Het vele 'ook te zien op de buis' van de 2 populaire videoclips op MTV was wat ontluisterend. Zeer 'vette' grooves in nummers als Sledgehammer, Big Time, niet mijn ding.

Red Rain, In Your Eyes en Mercy Street waren de meer WOMAD/Real World muzikaal georiënteerde nummers die zijn nieuwe richting lieten horen (die vooral wordt voorgezet op 'US'). En dat is gewoon niet mijn muziek.

Ik ga het echt niet afkraken want er zit veel achter deze plaat zowel muzikaal zeer goed geproduceerd als tekstueel zeer mooi en intrigerend. Ook het verhaal achter de plaat, de opnames met de dichtgespijkerde deur, het sampelen. Zeker interessant. Maar op afstand..

Vorig jaar ben ik ook naar de Ziggodome geweest voor het -tig jarig jubileum. Weinig indruk op me gemaakt. Was het jaar daarvoor naar een bioscoop in Tilburg voor de integrale bioscoopfilm van Live Blood ! Een mooi oeuvre overzicht ( + covers). Niet echt live, maar zeer van genoten. Beter !

So zit het Dus...

Peter Gabriel - Wallflower (1982)

Weer zo'n EP toevoeging. Leuk voor een Catawiki of Discogs maar (persoonlijke mening) nutteloos voor een MuMe waar het vooral om de reviews gaat m.b.t. beleving en kwaliteit. De beide nummers van deze EP kunnen ook bij het desbetreffende album besproken worden en of dat dan nog eens hier bij deze toevoeging gaat gebeuren ?

Nu lijkt het mij meer dat deze EP toegevoegd wordt om het toevoegen. Kwantiteit op MuMe IPV kwaliteit. En daar zijn andere, zoals eerder aangegeven, sites voor.

Phil Collins - Face Value (1981)

5,0
Twee antwoorden:

Wikipedia: Involvement of Eric Clapton

This was the first of two Phil Collins singles that featured Eric Clapton. The other single was "I Wish It Would Rain Down" from Collins' final album of the 1980s, ...But Seriously. Collins later admitted to The Mail on Sunday that the pair "were both a little the worse for wear," when they recorded this. He also recorded some dobro for "The Roof is Leaking," which was not used on the final Recording.

Genesis News:

If Leaving Me Is Easy
It is quite difficult to hear Eric Clapton’s guitar work on If Leaving Me Is Easy. It is easier to appreciate Arif Mardin’s string arrangement. The song is definitely a highlight on the album though it should theoretically bore us all to death. But the way Collins sings – like a broken man -, the terrific saxophone intro and the “wake-up call” at the end make these five minutes of music something very special. Collins has rarely played this song live as he felt disappointed with a certain restlessness in the audience. If Leaving Me Is Easy is no music for the masses, but rather an opportunity for the masses to get themselves another beer. Which is maybe just another way to tell the quality of a song.

Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

jasper1991 schreef:
Het concept is natuurlijk losjes daar en niet zo concreet.


Nou...:

' The Dark Side of the Moon built upon experiments Pink Floyd had attempted in their previous live shows and recordings, but lacks the extended instrumental excursions which, according to critic David Fricke, had become characteristic of the band after founder member Syd Barrett left in 1968. Gilmour, Barrett's replacement, later referred to those instrumentals as "that psychedelic noodling stuff", and with Waters cited 1971's Meddle as a turning-point towards what would be realised on the album.

The Dark Side of the Moon‍ '​s lyrical themes include conflict, greed, the passage of time, death, and insanity, the latter inspired in part by Barrett's deteriorating mental state; he had been the band's principal composer and lyricist.The album is notable for its use of musique concrète and conceptual, philosophical lyrics, as found in much of the band's other work.

Each side of the album is a continuous piece of music. The five tracks on each side reflect various stages of human life, beginning and ending with a heartbeat, exploring the nature of the human experience, and (according to Waters) "empathy"."Speak to Me" and "Breathe" together stress the mundane and futile elements of life that accompany the ever-present threat of madness, and the importance of living one's own life – "Don't be afraid to care".By shifting the scene to an airport, the synthesizer-driven instrumental "On the Run" evokes the stress and anxiety of modern travel, in particular Wright's fear of flying. "Time" examines the manner in which its passage can control one's life and offers a stark warning to those who remain focused on mundane aspects; it is followed by a retreat into solitude and withdrawal in "Breathe (Reprise)". The first side of the album ends with Wright and vocalist Clare Torry's soulful metaphor for death, "The Great Gig in the Sky".

Opening with the sound of cash registers and loose change, the first track on side two, "Money", mocks greed and consumerism using tongue-in-cheek lyrics and cash-related sound effects (ironically, "Money" has been the most commercially successful track from the album, with several cover versions produced by other bands). "Us and Them" addresses the isolation of the depressed with the symbolism of conflict and the use of simple dichotomies to describe personal relationships. "Any Colour You Like" concerns the lack of choice one has in a human society. "Brain Damage" looks at a mental illness resulting from the elevation of fame and success above the needs of the self; in particular, the line "and if the band you're in starts playing different tunes" reflects the mental breakdown of former bandmate Syd Barrett. The album ends with "Eclipse", which espouses the concepts of alterity and unity, while forcing the listener to recognise the common traits shared by humanity".

Queen - Hot Space (1982)

Thijs78 schreef:
(quote)


Natuurlijk is Zeppelin een band van grote klasse. Ik schat Queen toch hoger in op het gebied van zang (Plant's stem was zeer onstabiel) en gitaarspel (Page speelde al dan niet opzettelijk erg slordig en nonchalant). Ook visueel gezien en qua lichtshow, zat Queen op een hoger niveau.


Even lekker kissebissen: uit Wikipedia m.b.t. Robert Plant en daarna hou ik op want we hebben allemaal gelijk nietwaar ?

Robert Anthony Plant, CBE (born 20 August 1948) is an English musician, singer, and songwriter best known as the lead singer and lyricist of the rock band Led Zeppelin. A powerful and wide vocal range (particularly evident in his high-pitched vocals) have given him a successful solo career spanning over 40 years. Plant is regarded as one of the greatest singers in the history of rock and roll, and has influenced musicians such as Freddie Mercury, Axl Rose and Chris Cornell.[1] In 2006, Heavy Metal magazine Hit Parader named Plant the "Greatest Metal Vocalist of All Time".[2] In 2009, Plant was voted "the greatest voice in rock" in a poll conducted by Planet Rock.[3][4] In 2008, Rolling Stone editors ranked him number 15 on their list of the 100 best singers of all time. In 2011, Rolling Stone readers ranked Plant the greatest of all lead singers.[5]

Qua stijl vind ik Mercury fantastisch en ik mis hem nog elke dag. Ik geef ook Bikkel 2 gelijk dat het later overging in een meer Greatest Hit show. Maar dat is weer een andere discussie...

Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

5,0
Ik vind dan vooral het gegeven dat het een bepaalde periode beslaat vernieuwend m.b.t de carrière van Queen. Natuurlijk bekend met de 1e drie albums, maar daar heb ik vooral jeugdherinneringen aan. Luisterend in de jaren 70 als jong ventje terwijl ik - liggend op mijn buik - op het hoogpolige tapijt van mijn ouderlijk huis aan het monopoliën was met vriendjes.

Maar dit kende ik niet, deze kracht, dit smachtend zoeken van een 4-tal muzikanten richting de persoonlijke grenzen van hun vermogen in relatie tot de beheersing van samenspel, zang en muzikaliteit. Dat is zo uniek om te mogen beluisteren ! Genialiteit verworden tot muziek omgezet in een document.

Nu hoor je ze op Live at the Rainbow regelmatig zeggen "Our Latest Album Sheer Heart Attack". En regelmatig de vraag aan het publiek of ze het kennen. Duidelijk de onzekerheid van een band die misschien aan het doorbreken is.

Geen intro/outro nog van het 'God Save The Queen'. Nog geen meezingers/stadionknallers. Maar puur de muziek. En vooral de beheersing van hun instrumenten, zang. Dat is zo strak en mooi..

Dat de genialiteit zich omzette in commercie is eigenlijk onomkeerbaar. Een Band For The Masses. Met alle gevolgen van dien. Wat moeten die mannen in een rollercoaster hebben gezeten op de toppen van hun succes ! En hoe daar mee om te gaan ? Maar het kon niet anders. Een logisch gevolg.

Ook logisch zijn dan albums als A Night at The Opera & A Day at the Races. Meer dan geniaal en dat betaalde zich uit. Dat daarna 'mindere' albums uitkwamen kan alleen maar het gevolg zijn geweest van te heftige invloeden vanuit het geld en de aanbidding die ze kregen. Ga daar maar eens mee om.

Freddy is niet voor niks bezweken aan zijn extra-ordinairy levensstijl. Deacon zocht rust. May en Taylor zijn pure muzikanten, die kunnen niet zonder. Zoeken (en vinden) nog echo's van hun verleden in 2014. Soms vraag ik mezelf weleens af: 'Waarom treden jullie in 2014 nog op met echo's van het verleden ?'. En dan denk ik dat het voor de fans zal zijn, om hun muziek levend te houden,de herinnering aan Freddy voort te zetten, de lol van op het podium te staan, de adrenaline...

Dat we nu dit album mogen horen/beleven is eigenlijk een schat die begraven lag en meer dan waardevol is nu hij weer opgegraven is.

Zelden dat ik mijn eeuwige top 10 hier verander. En sinds 2009 heb ik nooit wat veranderd in deze. Maar - zonder één twijfel - dondert deze mijn eeuwige top 10 in. Op nummer 3.

Regina Spektor - Remember Us to Life (2016)

Ergens in juni 2016...

meneer schreef:
Hoe zou het toch met Regina Ilyinichna Spektor zijn ? Moeder geworden ? Teveel gedronken op de premiere feestjes van Orange is the New Black ? Ouder en 'wijzer' geworden ?

Van mij mag ze wel weer eens iets uitbrengen. Omdat ze intrigeert..


Ergens in januari 2017...

Na het uitkomen van dit album hoorde ik een paar nummers maar ik vond het allemaal wat op elkaar lijken. Maar toch word ik de laatste weken steeds meer verdiepend in de muziek van dit album meegenomen. En steeds regelmatiger merk ik plots wat kippenvel op mijn armen. Meestal is dat een goed teken.

Ja, Miss Spektor heeft een echte transformatie doorgemaakt. Waar ze ooit rauw uit de speakers klonk en overgaand op een zichzelf begeleidend nummer met een stok slaand op een stoel ging ze zich steeds meer melodisch richten op het geheel van een album. Een duidelijk ouder wordende muzikante die haar dons afschudt en prachtige veren tentoonstelt. Maar haar stem blijft hetzelfde. Ook op dit album. Heel soms hoor ik lichtelijke herhalingen van patronen van haar oudere albums en soms een echo van haar muzikale verleden (The Trapper and The Furier). Maar ook duidelijk vernieuwingen en deze (vooral bij bepaalde outro's van nummers) vind ik intrigerend worden voor toekomstige albums.

Soms heb ik weleens de neiging om Brian May, John Deacon en Roger Taylor op te roepen om met al hun muzikale kunsten deze dame aan te vullen want ze heeft duidelijk herkenbare kenmerken van de schrijf- visuele- en zangkwaliteiten van ene Freddie Mercury. En zo'n kwalitatieve aanvulling mis ik weleens in haar muziek.

Aan de ene kant is het natuurlijk een uniek mooi iemand die we stilletjes voor ons zelf, de weinige kenners, willen houden omdat je soms de mooie dingen ook voor jezelf wilt houden en met weinig andere mensen wilt delen.

Aan de andere kant is het natuurlijk een grove schande dat deze vrouw door zo weinig mensen wordt gekend en gewaardeerd in ons land.

Talk Talk - Laughing Stock (1991)

5,0
Alicia schreef:
♥♫Prachtige plaat♥♫

Ik had al tig jaren "slechts" de eerste vier albums, plus wat maxi singles en verzamelaars van dit geweldige trio op lp en cd staan. Nu heb ik eindelijk deze ♫♫ gevonden ... waar was ik al die tijd?


Op ontdekkingsreis denk ik ? Tip van mij: Mark Hollis - Mark Hollis zoals je weet, de zanger van Talk Talk heeft nog even een zeer prachtig 'vervolg' album gemaakt. In mijn opinie een opvolger van Laughing Stock en Talk Talk - Spirit of Eden

The Police - Ghost in the Machine (1981)

Ik las gisteren bovenstaand bericht van bikkel en daarna de eerdere geposte, en toch wel positieve, reviews. En ik dacht: kom, dat is lang geleden. Laten we het weer eens proberen..

Ik weet nog dat ik deze LP kocht als overtuigd Police Fan en dat het album mij toen zeer teleurstelde. Het was toen voor mij een brei van muziek en vooral de stem van Sting vond ik wat weggewerkt tussen 'andere' stemmen of wat minder op de voorgrond. Ook de blazers en het ietwat frivole Caraibische synthersizertje op de achtergrond vond ik niet passen bij de energie en het frisse van de eerder uitgebrachte albums.

Ja, er zijn wat goede nummers maar die zijn op twee vingers te tellen en wat was ik blij dat er een paar jaar later het zeer interessante en zeker volwassen album 'Synchronisity' uitkwam.

Goed, ik luister nu naar het laatste nummer 'Darkness' van dit album en daar gaat het ook bij blijven. Het blijft een brei.. blazers.. Stingkoortjes... ik ben 35 jaar later nog geen druppel veranderd blijkbaar.

Yes - Yessongs (1973)

5,0
Ik ga niet in op de -tig live versies van het album.
Ik ga niet in op de -tig vervangers van Jon Anderson.
Ik ga niet in op de -tig Tours van de -tig soorten Yessen (old & new).

Maar ik ga wel in op dit echt helemaal fantastische album uit 1973 wat een mijlpaal is in mijn prog-beleving. Al gloeiendgruwelijk 44 jaar oud maar zo strak, zo afwisselend, vaardig, helder en muzikaal mooi. Elke keer weer als ik het album opzet dan ben ik verrast door de kwaliteit, het gedrevene, de kracht en de uitstraling van het gehele album.

Ik ga weer eens een sterren beoordeling geven. Dat verdient dit album. Vuufe !!