Het contract met RCA werd met de release 'Red hot rhythm & blues' afgelost. Diana kreeg het aanbod om weer terug te keren naar Motown. Aanvankelijk was ze terughoudend, maar Berry Gordy (die inmiddels Motown al verkocht had aan MCA, maar nog wel bij het bedrijf werkte) maakte het een stuk makkelijker. Diana zou niet alleen een niet alleen zangeres zijn bij dat label, maar tevens voor een deel eigenares van het label. Diana besloot om voor 'Workin' overtime' samen te werken met Nile Rodgers. De man die in 1980 -samen met Edwards- zorgde voor haar best verkochte album tot op heden.
'Workin' overtime' werd een album in de stijl new jack swing. Een stijl die we nog niet eerder van Ross hoorden, en bedoeld was om een jong(er) publiek voor zich te winnen. Het verwachte succes werd met dit album niet gehaald, want dit bleek haar slechts verkopende (studio)album tot op dat moment , en zelfs tot op heden te zijn. Door middel van het uitbrengen van singles werd er getracht de succes van het album nieuw leven in te blazen maar dat is niet gelukt.
Echt raar vind ik het niet, want rond deze tijd werden er gewoon veel betere albums in de new jack swing-stijl uitgebracht, waardoor dit album in de schaduw stond van de betere releases uit die tijd. Bij ieder nummer ontbreekt de potentie om uit te groeien tot een hit(-single). Tekstueel en instrumentaal is het oké, maar nergens uitblinkend. Nummers als 'Bottom line', 'This house' en 'Keep on dancing' gaan wel, maar zijn niet bepalend geweest voor de status die Diana al geruime tijd verworven heeft, als een van de meest invloedrijke zangeressen ooit.

De twee grootste artiesten uit de Motown stal die samen een album opnemen. Het lijkt haast te mooi om waar te zijn, maar in 1973 is er daadwerkelijk een duet album verschenen van de legendarische Diana Ross en Marvin Gaye. Beide artiesten hadden zeer succesvolle jaren achter de rug. Hij had één van de meest essentiele soulalbums ooit gemaakt: What’s going on, en zij speelde in de succesvolle kaskraker Lady sings the blues en werd geroemd vanwege haar acteer prestaties. Je zou dan ook verwachten dat dit album een meesterwerk zou moeten zijn, maar dat is niet het geval. Verkoopcijfersgewijs is dit album ook niet een gigantisch succes geworden met “slechts” rond de één miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. Ondanks deze gegevens is het zeker geen slecht album.

De chemie die Marvin Gaye had met -de toen al overleden- Tammi Terrell tijdens hun optredens, ontbreekt duidelijk tussen hem en Diana Ross. Diana Ross was ten tijde van dit album zwanger en ze vertoonde bepaalde allures, ze uitte haar ongenoegen aan Berry Gordy over het feit dat Marvin Gaye in de studio graag een jointje opstak en ze eiste dan ook dat hij daarmee ophield. Marvin weigerde echter zich aan te passen aan de wensen van Ross, waardoor de opnamesessies afzonderlijk plaats vonden. Toen later een schrijver Marvin interviewde voor een autobiografie over Ross, sprak hij zelfs minachtend over de grootse diva. Ondanks dat eindigde Marvin wel met de zin “In spite of everything, I know that she (Diana) loves me, and that’s all that counts”. In het nummer Love twins zegt Diana namelijk ”I love you (too) Marvin”.

Speciaal voor dit album staken ze een aantal covers in een nieuw jasje. Zo zijn Stop, look and listen (to your heart) en You are everything covers van The Stylistics. Beide overtreffen de originele versies. Daarnaast staat er ook een prachtige versie op van Pledging my love, een cover van Don Robey, wederom overtreft deze versie het origineel. Tot slot een cover van Wilson Pickett in de vorm van Don’t knock my love. Met afstand is dit het meest energieke nummer op deze plaat, maar ze weten de dynamiek die Wilson in het nummer legt niet te evenaren of verbeteren. Misschien komt dat ook omdat Diana Ross dit nummer haat(te), zo vertelde ze aan Marvin tijdens de opnames van dit nummer. Het is zelfs te horen op een alternate version van dat nummer! De “eigen” stukken die volgen laten te wensen over. Het is nergens catchy of echt genieten geblazen, al blijft het natuurlijk altijd nog boven de middelmaat. Wellicht had dit te maken met het vertrek van Holland-Dozier-Holland. Love twins vind ik dan nog het beste wat er tussen zit. Een tamelijk relaxte laidback funknummer.

Dat beide grootheden niet echt zin hadden in dit album is te merken (vind ik althans), al zullen er zeker mensen zijn die dat niet met mee eens zijn. Zelf denk ik dat dit wel weer zo’n idee zal zijn geweest van Berry Gordy, al heb ik daar geen directe aanwijzingen voor kunnen vinden. Ironisch genoeg zijn de beste artiesten van Motown niet op hun best. Gelukkig zouden er nog wel ware juweeltjes van deze soulmuzikanten afzonderlijk volgen, zoals bijvoorbeeld Diana Ross uit 1976 of Here, my dear uit 1978. Dit album is helaas niet het beoogde juweeltje geworden.

Geen enkele reactie tot dusver geplaatst en ik ben tevens de eerste stemmer. Erg jammer want dit zo’n beetje het beste album van (Diana Ross and) The Supremes. Dit was het laatste album waarop Diana Ross te horen was, ze startte in januari 1970 haar solo carrière. ‘Cream of the crop’ staat voor ‘het beste’ en die benoeming past perfect bij de inhoud van dit album.

Het eerste nummer ‘Someday we’ll be together’ (o.a. geschreven door Johnny Bristol) is denk ik het mooiste nummer dat ooit door Motown is uitgebracht samen met –natuurlijk– ‘What’s going on’ van Marvin Gaye. Het was al uitgebracht door Johnny Bristol zelf in 1961 en werd later door hem bewerkt omdat hij door Jr. & The All-Stars zou worden ingezongen maar Berry Gordy vond dit de perfecte afscheidssingle voor The Supremes. Het zure is eigenlijk dat de Supremes niet eens de backingvocals zingen, sterker nog, ze zingen helemaal niets op dit nummer, dit nummer was namelijk bedoeld als debuut solosingle voor Diana maar werd op het laatste moment gebruikt voor dit album. Het werd de laatste nummer 1 hit in Amerika voor Diana Ross & The Supremes.

Maar ook alle andere nummers zijn geweldig. Hun versie van ‘Hey Jude’ vind ik gewoonweg prachtig. De cover ‘Blowin’ in the wind’ is ook mooi, de achtergrondzang is tevens verzorgd door Florence Ballard die in 1967 uit The Supremes werd gekickt. Florence hoopte waarschijnlijk dat ze na het vertrek van Diana terug mocht in de Supremes, niets was minder waar. In 1976 zou zij straat- maar dan ook straatarm overlijden. Ze werd slechts 32 jaar. Het leven van Florence is ronduit tragisch en intens droevig.

‘The beginning of the end’ is ook een juweeltje. De achtergrondzang werd hier verzorgd door Syreeta Williams (ondekt door Stevie Wonder) en zij zou oorspronkelijk de nieuwe leadzangeres worden van The Supremes, Berry Gordy besloot echter op het laatste moment dat Jean Terrell een geschiktere zangeres was, die qua stem overigens heel veel leek op die van Diana Ross. Ook nummers als ‘Can’t you see it’s me’, ‘The young folks’ en ‘Shadows of society’ zijn allemaal zeer de moeite waard.

Er zijn ook maar weinig albums uitgebracht die zo’n rijke maar niet altijd even mooie geschiedenis kennen. Misschien dat het album ‘What’s going on’ (Marvin Gaye dus) daarvoor ook in aanmerking komt en ‘Rumours’ van Fleetwood Mac bijvoorbeeld ook en zo zijn er slechts een paar anderen. De geschiedenis achter deze albums zorgde voor perfectie, kwaliteit en muziek op z’n best.

Van de hele Diana Ross, The Supremes of Diana Ross & The Supremes catalogus vind ik dit waarschijnlijk het allermooiste album. Dit is nou Motown op z’n best.

Inderdaad, een prachtige albumcover. ‘Love child’ was het eerste album van Diana Ross & The Supremes dat geen nummers bevat van Holland-Dozier-Holland. Eigenlijk mag dit album gezien worden als een Diana Ross soloalbum. Mary en Cindy (de twee dames op de hoesfoto) zongen vrijwel niet mee op dit album. De achtergrondzang werd verzorgd door sessiegroep The Andantes. Zo zal de luisteraar van dit album ook tot de conclusie komen dat Diana’s stem (hoe verassend!?) centraal staat op dit album. Wat ik goed vind aan dit album in vergelijking met vorige Diana Ross & The Supremes albums, is dat de teksten veel volwassener zijn en voorzien zijn van sociale themas. Daarnaast is dit album veel meer soul georiënteerd, terwijl eerdere opnames meer soul/pop waren. Nummers als ‘Does your momma know about me’ (origineel van Bobby Taylor), ‘He’s my sunny boy’ (origineel van Smokey Robinson), ‘I’m living in shame’ (die op hun volgende album zou verschijnen) en de titeltrack ‘Love child’, weerspiegelen zo’n beetje wat liefde inhield voor een jonge vrouw uit Detroit rond de tweede helft van de jaren ’60. Eigenlijk weerspiegelt de hoesfoto dat ook wel. Het swingende ‘Some things you never get used to’ is ook een fijn nummertje. ‘Keep an eye’ zou later door Diana Ross worden heropgenomen en verscheen op haar debuutalbum. Wat mij betreft een van de betere albums die Diana Ross (en The Supremes, alhoewel ze dus vrijwel niet te horen zijn) heeft/hebben gemaakt.

Diana Vickers heeft voor iemand van haar leeftijd (20) een opmerkelijke, en aparte kleurklank. Mede daardoor is haar uitspraak en hetgeen ze zingt niet altijd even duidelijk (zelfs de Britten kunnen soms maar met moeite horen waarover ze zingt; vooral als ze live optreedt). In ieder geval onderscheidt ze zich ermee voldoende van veel andere zangeressen van deze tijd; en leverde het haar een vierde plek op bij de vijfde serie van de Britse X-Factor. De tot op heden laatst verschenen pseudo-indie single My wicked heart beluister ik al een aantal maanden, en ik vind na (heel) veel luisterbeurten nog steeds een geweldig nummer. Liefhebbers van Red Hot Chili Peppers verafschuwen het nummer, ze vinden het plagiaat van Under the bridge. Hoewel Diana Vickers toegaf dat ze, voordat ze het nummer schreef, luisterde naar de hit van RHCP, vind ik de overeenkomsten nog wel meevallen overigens. In de hoop meer van dat soort nummers te ontdekken, heb ik dit album eens een aantal luisterbeurten gegeven.

Helaas heb ik geen enkel nummer kunnen vinden dat een beetje in de buurt komt van My wicked heart. Met dit album oriënteert ze zich dan ook meer op (synth / electro) pop. Het mooiste nummer vind ik Me and you; het buitenbeentje op het album. Qua instrumentatie is het een mix van folk en pop; en juist in deze combinatie komt de stem van Diana het mooist uit de verf. Ook Hit en Put it back together zijn de moeite waard, de laatstgenoemde heeft één van de betere teksten heeft en ook het refrein is erg mooi. De twee singles Once en The boy who murdered love liggen best lekker in het gehoor, maar hebben ondanks de pakkende refreinen weinig om het lijf. De rest is helaas minder bijzonder, nogal gewoon.

Het enige wat dit album de moeite waard maakt is de stem van Diana, helaas blijkt het niet genoeg te zijn om dit album een voldoende te geven. Ik ben benieuwd of er ooit nog een opvolger zal verschijnen.

Dionne Warwick mag dan wel bekendheid hebben verworven met composities van Bacharach/David, maar dit album vind ik wel een van haar leukere. ‘Soulful’ is een compleet cover album. Zo bevat dit album maar liefst drie oorspronkelijke Beatles nummers, maar ook coverversies van o.a. Aretha Franklin, The Impressions en Otis Redding nummers. Hoewel de nummers geen meerwaarde zijn voor de originele uitvoeringen, mogen Dionne’s uitvoeringen er ook best zijn. De titel is echter niet geheel waar, het is meer een combinatie van soul en (voornamelijk) 70s R&B. Hoewel deze plaat is opgenomen in Memphis, Tennesse heeft het niet de Memphis sound en dat vind ik enigszins jammer. Over de gehele linie vind ik ‘Soulful’ iets te gladjes, maar verder is ‘ie wel oké. Favorieten zijn ‘We can work it out’, ‘Do right woman – do right man’ en ‘I’ve been loving too long’ hoewel het nummer ‘Hey Jude’ er ook wel mag zijn…

Soms, heel soms, kom je een nummer tegen die zo betoverend mooi is dat je hem nooit vergeet. In mijn geval is dat van toepassing bij het nummer Lately. Een nummer één hit in 1998 in de Verenigde Staten (Billboard Hot 100), maar buiten Europa werd het geen succes. Nederland is het enige land in Europa waar dit nummer een bescheiden hit werd, en dat blijft ontzettend jammer. Dit is nou een prima voorbeeld van een ballad die exact de juiste snaar weet te raken. De droevige tekst wordt met zoveel bezieling gezongen dat het lijkt alsof ze zelf hebben ervaren waarover ze zingen. Vaak is het zo dat als één nummer zo ontzettend mooi is, de rest alleen maar kan tegenvallen. Hier is dat een klein beetje van toepassing, maar dat komt vooral omdat Lately zo ontzettend mooi is. Toch staan er absoluut meer nummers op die de moeite waard zijn, waardoor dit album zeker bij iedereen een luisterbeurt verdient.

Te beginnen met het liedje dat deze CD mag openen. I never thought biedt een perfecte balans tussen R&B en nu-funk (< weet niet eens of dat genre wel bestaat). Enfin, in het nummer zit een riff die doet denken aan diegene die Prince gebruikt in Kiss. De semi-rap door één van de zangeressen is ook erg leuk gedaan. Het meest opmerkelijke nummer is echter een cover van George Michael, namelijk One more try. Ik denk dat ik niet hoef aan te geven dat het origineel beter is (zoals vaak), maar ook deze versie is genietbaar. Het is vooral erg soulvol, en daarom een mooie aanvulling op het origineel. Good ’n plenty en Missing u zijn ook een erg leuke nummers. Beiden hebben een fijn en swingend ritme, en de samenzang komt hier erg mooi uit de verf. Een ander memorabel moment, misschien wel hét meest memorabele moment, is de titeltrack Fairy tales. Wat zit een heerlijke groove in dat nummer. De instrumentatie bij dit nummer in het specifiek is echt perfect! Dit is het enige nummer dat Lately weet te benaderen. Jaren negentig R&B op z’n best. De overige nummers zijn helaas dertien in een dozijn, en zijn dus ook niet bijzonder, maar met mate beluisteren is een prima optie zodat ze niet gaan vervelen.

Niet lang nadat deze CD werd uitgebracht ging hun platenmaatschappij (Red Ant Records) failliet. Dat bracht gelijk de ondergang van dit trio met zich mee. Eén van de meiden deed later nog een auditie bij American Idol, maar kwam niet verder dan de theaterronde. ’t Blijft ook een tragisch iets, de showbizz ...

Met in achtneming dat dit album inmiddels 44 (!) jaar oud is, vind ik dit echt een retestrak album. De titeltrack is ondertussen een evergreen en is minstens net zo mooi als Aretha Franklin’s versie, die het nummer twee jaar later zou uitbrengen. Afwisseling genoeg wat mij betreft, van het funky ‘Fat man’ naar de prachtige ballad ‘Precious you’, en zo zijn er meer dergelijke voorbeelden op ‘See saw’. Net als veel soulalbums uit die tijd is deze plaat aan de korte kant, maar met zulke fijne nummers is dat wat mij betreft geen probleem; hij gaat dan gewoon op repeat. Album vertoont overigens qua stijl (en da’s natuurlijk ook logisch) veel overeenkomsten met Aretha’s albums rond diezelfde tijd. Zoals ik ook al las in een van de bovenstaande reacties, lijkt het nummer ‘The usual time’ inderdaad best veel op ‘Time is on my side’ van The Rolling Stones en laat ik dat nou net een heeeeeeel fijn nummer vinden. ‘The usual place’ is daarmee gelijk een van m’n favo nummers op deze plaat. Als geheel een sterk album dat na al die jaren (nog steeds) prachtig klinkt. Sixties soul op z'n best gebracht door de tamelijk
on(der)gewaardeerde Don Covay.

Donnie Fritts ben ik op het spoor gekomen dankzij Candi Staton. Vorig jaar bracht Kent een dubbel-cd uit met daarop al haar opnames die ze maakte bij Fame Studios (Evidence heet de verzamelaar), en één van de onuitgebrachte nummers betrof een prachtige ballad getiteld We Had It All; ja, dezelfde We Had It All die op Fritts’ debuut staat (Fritts is ook de oorspronkelijke uitvoerende artiest; hij schreef het liedje zelf). Enfin, het geluid van Prone to Lean is onmiskenbaar: dit ís de fantastische Muscle Shoals sound met blazers en al! Een fijne mix van country en soul. Hoewel Fritts op gebied van zang niet echt imponeert, zijn sommige nummers veel te goed om te negeren. Mooier dan We Had It All, een deep southern soul ballad over een verbroken relatie, wordt het niet meer, maar er staat nog genoeg op dat het album met gemak overeind weet te houden. Zo zijn het verhaal vertellende bluesy Rainbow Road - die ik overigens al kende in de coverversie van Bill Brandon - en de gospelachtige ballad Winner Take All doorgrond met de warmte uit het diepe zuiden, terwijl het ritme en de dynamiek van 300 Pounds of Hongry en Sumpin Funky Goin’ On je voeten automatisch laten bewegen. Ook bijzonder is het piano-georiënteerde You're Gonna Love Yourself dat gaat over een vrouw die in de wereld van de prostitutie is beland. O, en bekijk zeker 'ns even de imposante lijst aan muzikanten die op dit album meewerkten: Billy Swann, Dan Penn, Eddie Hinton, Jerry Wexler, Kris Kristofferson, Rita Coolidge, Spooner Oldham en Tony Joe White! Iets in mij zegt dat deze singer en songwriter heel veel meer aandacht verdient; z'n teksten zijn echt prachtig en doen denken aan het werk van Kristofferson, alleen zit hier meer soul in.

Het begon allemaal zo mooi voor Donny Hathaway en zijn Everything is everything. Critici noemden hem één van de meest veelbelovende soulzangers van die tijd, en een paar jaar later zou hij zelfs een Grammy ontvangen voor zijn duet met Roberta Flack! Niemand kon vermoeden dat de start van zijn carrière tevens zijn langzame ondergang betekende. Hij leed aan zware depressies, was paranoïde en er werd bij hem ook nog schizofrenie vastgesteld. Hiervoor kreeg hij medicatie, maar zijn vrouw gaf aan dat hij over het innemen van die medicatie nogal luchtig dacht, en wanneer hij die medicatie niet innam was het onmogelijk om met hem samen te werken. Een ruzie met zangpartner Roberta Flack was dan ook niet te vermijden. Op 13 januari 1979 pleegde Donny Hathaway zelfmoord op slechts 33-jarige leeftijd. Iets wat niemand kon vermoeden met de komst dan dit debuut.

”I hear voices, I see people – saying everything is everything.” Het album opent al gelijk met een ontzettend aanstekelijk deuntje dat waanzinnig lekker klinkt, maar slechts een middelmatige voorbode van al het moois dat nog komen gaat. Zo volgt gelijk na het openingsnummer al het prachtige, romantische Je vous aime (I love you), behalve de soulvolle vibe lijkt het nummer ook een bluesachtig sausje over zich heen te hebben gekregen en dat maakt dit nummer alleen nog maar mooier. De cover I believe to my soul is zo mooi geworden dat deze versie met gemak het origineel van Ray Charles weet te overtreffen. De rijke instrumentatie zorgt ervoor dat dit één van mijn favoriete nummers op dit album is. Ook al was Ray Charles een grootheid, bij het beluisteren van deze cover zou ik me bijna willen afvragen: Wie is Ray Charles? Die eigenheid weet hij ook toe toe passen bij de Nina Simone cover To be young, gifted and black. De echte blues komt ook aan bod. Namelijk in de vorm van het geweldige Misty, heerlijke relaxte sfeer waarbij -naast de geweldige stem van Donny- de piano centraal staat en mooi naar voren komt. Die relaxte sfeer wordt enige tijd later afgewisseld met het funky, upbeat Sugar Lee dat eigenlijk grotendeels gewoon een instrumentaal nummer is ondanks dat er diverse vocalen aan te pas komen. Wat mij betreft het minste nummer op het album, maar gelukkig is opvolger Tryin’ times een stuk leuker. Tekstueel erg interessant, gericht op sociale aspecten / de maatschappij. Het nummer kent een ietwat jazzy maar uptempo sfeer en daarmee is dit weer een afwisselende muzikale richting op dit toch al erg veelzijdige album. Spiritueel wordt het met het door hemzelf geschreven gospelachtige Thank you master for my soul. Met The ghetto krijgen we weer een grotendeels instrumentaal nummer voorgeschoteld, deze is stukken leuker dan Sugar Lee, al had een daadwerkelijke songtekst (afgezien van het refrein dat vrijwel alleen bestaat uit de woorden ”The ghetto”) zeker niet misstaan.

Jaren later kunnen we denk ik gerust spreken van een klassieker in het soul genre. Een album die door steeds meer opgemerkt en gewaardeerd wordt. Terecht overigens, want ook al is Hathaway al jaren niet meer onder ons, hij verdient zeker credits te krijgen voor zijn solo-albums en dus ook Everything is everything. Echt perfect vind ik dit album niet, maar alleen al vanwege zijn versie van I believe to my soul zou dit album bij eenieder een luisterbeurt moeten verdienen.

Extension of a man zou uiteindelijk het laatste album worden van Donny Hathaway. Net zoals zijn andere (solo-)albums, staat dit album wederom garant voor vakwerk. Het album opent met het instrumentale I love the Lord; He heard me cry, het was Donny’s grote wens om dit nummer te laten opnemen door een 45-koppig orkest, en die wens werd door Atlantic vervuld. Nadat het orkest het nummer had ingespeeld, stonden ze op en gaven minuten lang een staande ovatie aan Hathaway. Hathaway was overigens dolbij met het eindresultaat, hij had het gevoel dat hij een nummer had gecreëerd dat hem terug bracht naar zijn jeugd en zijn verleden als zanger van het lokale kerkkoor.

Someday we’ll all be free is ongetwijfeld één van de belangrijkste nummers uit zijn gehele oeuvre. Hathaway had enkel de melodie, en vroeg aan Edward Howard een tekst te schrijven voor die melodie. Howard keerde huiswaarts naar Chicago, maar had geen inspiratie voor het schrijven van een tekst, dus heeft hij het cassetjebandje waarop het instrumentale nummer stond, opgeborgen. Tot het moment dat Howard op een zekere dag besluit te gaan douchen. Hij viel over de gladde vloer, en op dat moment werd de eerste regel ”Hang on to the world” en later het hele liedje Someday we’ll all be free een feit. Howard schreef het nummer met Donny in z’n gedachte, als “moeilijk persoon”. Ondertussen worden het al jaren als klassieker door menig soul-liefhebber beschouwd, en het nummer is dan ook vrij veel gecoverd, onder andere door Alicia Keys. Flying easy is een wat minder nummer, met een jazzachtige sfeer, al heeft het wel een mooie tekst: ”We gather gold from the evening sun/ And it’s heavenly hues/ And we don’t have a thing to lose/ We’re flying easy and we do just what we choose”. Vervolgens is het weer tijd voor een instrumentaal nummer in de vorm van Valdex in the country, ook jazzy, maar het past prima tussen de andere nummers. Tijd voor wat blues ondertussen,
I love you more than you’ll ever know. Eén van mijn favoriete nummers op deze plaat, en een fantastische cover van Blood, Sweat & Tears. Come little children, het eerste swingende nummer bedoeld om de kinderen de straten op te nemen en ze een nieuwe dans te leren: ”The Donny Bag”! Dat Hathaway dol was op kinderen werd al duidelijk op de hoesfoto van zijn debuut.

Love love love doet erg denken aan het werk uit diezelfde tijd van Marvin Gaye. Wederom een cover. Ditmaal van J.R. Bailey, die te horen is als achtergrondvocalist op het tweede album van Hathway. Op deze versie is trouwens de bekende gospelzangeres Myrna Summers te horen op de achtergrond. The slums was het vervolg op zijn eerdere hit The ghetto. Ook één van mijn favorieten op dit album, en verreweg het meest funky nummer. Bassist Willie Weeks levert een mooie bijdrage op dit nummer! Meerwaarde had geleverd kunnen worden met een tekst, jammer dat we die niet krijgen. Magdalena is nog een persoonlijke favoriet, ademt de sfeer van de jaren ’20/'40 uit. Het had zo een nummer uit een kabaret voorstelling kunnen zijn, mede door de banjo die gebruik wordt in dit nummer. I know it’s you was het laatst opgenomen nummer voor dit album, en is de meest soulvolle track op dit album. Waarschijnlijk mijn favoriet! Stanley Clarke is ook op dit nummer te horen. Afsluiter Lord, help me verscheen ook al als b-kant op zijn debuut single, en werd o.a. geschreven door Billy Preston. Lekker gospelnummer en samen met het vorige nummer m’n favoriet. In het nummer zingt hij ”Help me to inspire those who need inspiration”, en dat is hem gelukt. Zelfs na zijn dood tot en met vandaag de dag.

Eindelijk een re-issue van twee prachtplaten van Doris Duke, een relatief onbekende southern soul zangeres. Doris vertrok in de mid-jaren '60 naar New York om haar geluk te beproeven. Ze nam onder de naam Doris Willingham een aantal 45's op, maar geen leverde het gehoopte succes op.

Een aantal jaar later, in 1969, nam ze onder begleiding van Jerry "Swamp Dogg" Williams haar debut LP "I'm a loser" op. Op deze LP staat haar bekendste nummer "To the other woman (I'm the other woman)" dat inmiddels is uitgegroeid tot een evergreen. Drie jaar later kwam een vervolg album "A legend in her own time" en ja, ze doet haar naam eer aan, ze is ook daadwerkelijk een legend! Wederom een prachtige southern soul plaat op het label van Swamp Dogg. Maar helaas voor Doris flopte dit album genadeloos, en belandde ze enigzins in de vergetelheid.

In 1975 bracht ze nog één plaat uit, ditmaal in Engeland, getiteld "Woman" en daarna werd het stil rondom Doris Duke. Ruim 30 jaar later zijn al haar 3 platen op CD uitgebracht en dat bleef bij de soulliefhebbers niet onopgemerkt. Eindelijk kreeg Doris de erkenning die ze dertig jaar eerder verdiende. Absoluut een aanrader!

NB: een soort gelijk album is verschenen in 2007, ook op het Kent label. Dit maal zijn het de southern soul zangeressen Sandra Phillips en Bette Williams die onder begleiding van Swamp Dogg de nummers opnamen (individueel), en ook dit album is wederom een echte aanrader voor iedere (southern) soul liefhebber!

Wie denkt dat dit album opgenomen is in Amerika heeft het mis. Hoewel deze plaat pure soul is, is het album “gewoon” opgenomen in Engeland. Tijdens een bezoek aan Engeland tekende Doris een deal voor een album bij John Abbey’s platenlabel Contempo. John Abbey was overigens editor bij de Blues & Soul Magazine.

‘Woman’ bevat een aantal interessante nummers, zoals bijvoorbeeld het openingsnummer ‘Woman of the ghetto’, een nummer oorspronkelijk door Marlena Shaw, die het overigens heeft medegeschreven. Persoonlijk vind ik deze versie van Doris geweldig, mooie instrumentatie en vooral de heavy funk elementen die erin voorkomen bevallen hier erg goed. ‘Hey lady’ had qua tekst zo van haar eerste twee albums kunnen komen, het onderwerp “overspel” staat centraal, en dit thema lijkt Doris op haar lijf geschreven, alleen is dit nummer een stuk funkier dan eerdere nummers van haar met vergelijkbare teksten. Dan een opvallende cover van The Supremes. ‘Love is here and now you’re gone’ is –zoals natuurlijk te verwachten is– een stuk deeper en ongepolijster dan dat je bij Motown zult horen en daarmee vind ik Doris haar versie mooier dan het origineel – deze versie heeft zoveel meer soul. ‘Pick up the pieces’ is een van m’n favorieten, prachtige melodie en instrumentatie mede door de strijkers. ‘Please come back’ is een eigen compositie van Doris en klinkt wat mij betreft ietwat als een modern soul nummer. ‘Grasshopper’ is echt dé funky knaller op dit album en ook een van m’n favorieten, een compositie van Bunny Sigler. ‘To Chicago with love’ is het allermooiste nummer op dit album, echt een puur deep soul nummer met een prachtige doch treurige tekst. Het gesproken stuk creëert een mooie gedeelte in het nummer. Ieder woord wordt vanuit het hart gezongen en dat kun je horen. ‘A little bit of love’ is een typisch Philly-soul nummer, is dat raar? Nee, het betreft namelijk een Gamble & Huff compositie en dat zegt denk ik meer dan genoeg – een floorfiller. De afsluiter ‘Full time woman’ is wederom pure soul en lijkt ietwat op ‘Pick up the pieces’, daarom is dit ook een van m’n favorieten dat alweer recht uit hart komt.

Helaas zou dit het laatste album worden wat Doris Duke ooit opnam. Wat deze vrouw hierna gedaan heeft, wat ze nu doet en of ze überhaupt nog leeft is niet bekend. Tijdens de release van de compilatie-CD uit 2005 is getracht haar op te sporen zonder succes. In 1981 is er een plaat uitgebracht genaamd ‘Funky fox’ door een artiest credited als ‘Sister Doris Duke’, maar hoorbaar is dat niet gaat om deze zangeres, hoewel het gerucht al jaren de ronde gaat. Jammer dat dit de zoveelste soulzangeres is, die verdwenen is in het niets. Om maar even de titel van haar tweede album erbij te pakken: A legend in her own time (deze) Doris Duke, een vrouw die wat mij betreft één van de best bewaarde geheimen in soulmuziek is.

Toch eigenlijk best lang uitgekeken naar deze release van Duffy. ‘Rockferry’ blijft wat mij betreft een van de beste releases van de afgelopen vijf jaar en daarom waren mijn verwachtingen voor dit album best hoog.

Het album opent met ‘My boy’, een nummer om goed in de stemming te komen voor de rest van het album. Naast pop/soul lijkt het nummer ook wat eigentijdse disco invloeden te bevatten. Vervolgens komt een ballad ‘Too hurt to dance’, een nummer dat m.i. gestript is tot de basis, met zo weinig mogelijk middelen is geprobeerd een nummer te presenteren dat opvalt vanwege de eenvoud maar toch staat als een huis. ‘Keeping my baby’ gaat ook wat meer richting disco, dit zou zomaar een opgepimpte versie kunnen zijn van een oud Boney M nummer, en nee, dat is niet bedoelt als belediging, de instrumentatie is op en top; er is veel aandacht besteed aan kleine details. ‘Well well well’, wederom een ijzersterke begeleiding maar ja, wat wil je ook met The Roots hè!? Wat mij betreft een goedgekozen leadsingle met een eigentijdse en moderne sound, verre van de “oude” soul sound zoals we bijvoorbeeld hoorden bij ‘Mercy’, dus ach, ik vind haar best vernieuwend met dit nummer. Om nog maar te zwijgen over het pakkende deuntje. ‘Don’t forsake me’ is het eerste nummer dat ons weer de oude Duffy laat horen en is tevens het eerste nummer dat “klassieke” klanken heeft en wat mij betreft geclassificeerd mag worden als soul in zijn meest pure vorm. De titeltrack ‘Endlessly’, een ballad, laat weer wat nieuws binnen het album horen, zo vind ik het zelf een pop/folk geïnspireerd nummer mede door de akoestische feel en heeft het verder weinig met soul te maken. ‘Breath away’ is wederom een ballad, wel een hele goede overigens, maar misschien is het net even teveel van het goede achter elkaar, er had op dit moment best een knaller á la ‘Rain on your parade’ gemogen. Wederom lof voor de instrumentatie want die is op dit album toch echt subliem. ‘Lovestruck’ heeft (ook) wat moderne disco geluiden is wat mij betreft dé knaller op het album, het nummer heeft het kaliber van een willekeurige Donna Summer hit alleen dan anno nu. ‘Girl’ lijkt zijn inspiratie vandaan te hebben gehaald bij het repertoire van 60s teen popsingers en is eigenlijk het eerste nummer waar ik aan moet wennen en me niet gelijk heeft overtuigd. De afsluiter ‘Hard for the heart’, het mooiste nummer is keurig bewaard voor het laatst, lekker ritme, mooie melodie en de heerlijke laidback beheerste zang -zoals maar weinigen kunnen- zorgen ervoor dat je naar meer verlangt.

Met ‘Endlessly’ stapt Duffy af van de pure Blue Eyed Soul sound die we hoorden op ‘Rockferry’. Er is plaats gemaakt voor vernieuwing in de vorm van eigentijdse en moderne klanken van genres van weleer (bijvoorbeeld disco). Misschien beantwoordt ‘Endlessly’ niet geheel de verwachtingen van menigeen, mede door de toch best andere stijl die Duffy aanneemt (zoals we bijvoorbeeld ook zagen/hoorden bij Gabriella Cilmi).

Zelf heb ik door ‘Endlessy’ nog meer bewondering voor haar, want hoewel velen ongetwijfeld zullen vinden dat een album is met een ouderwetse en authentieke soul sound, is het dat m.i. ab-so-luut niet. Eigentijds en experimenteel doch commercieel vind ik eerder op zijn plaats. ‘Endlessly’ creëert wellicht een vernieuwende sound en daarvoor kan ik haar alleen maar complimenteren. Haar stem blijft nochtans uniek en vooral haar beheerstheid qua zang zorgt ervoor dat ze langzaam maar zeker best gezien mag worden als de Dusty Springfield van nu – maar natuurlijk heeft ze nog een lange weg te gaan…

Nog een ruime maand en dan komt Duffy ein-de-lijk met een nieuw album. Ondertussen is dit album, haar debuut, alweer twee jaar oud dus vind ik het wel tijd worden voor nieuw materiaal. Inmiddels ben ik vele luisterbeurten verder en ik kan niet anders dan concluderen dan dat dit album nog steeds erg mooi klinkt. Vanaf het horen en zien van ‘Mercy’ op TMF was ik gelijk een fan. Ik ben dan ook erg blij dat alle nummers op dit album het kwaliteit van ‘Mercy’ hebben.

Duffy heeft een prachtige, mooie warme en aparte stem die we vrijwel nooit eerder hebben gehoord – zeker niet bij een blanke zangeres. Het lijkt erop dat Duffy de Dusty Springfield anno 2010 gaat worden. Ik maak overigens geen vergelijking tussen deze zangeressen omdat Dusty altijd nog (vele) treden hoger staat dan Duffy maar het begin is duidelijk aanwezig. Niet alleen qua stemgeluid maar ook qua genre. ‘Rockferry’ is namelijk een prachtige soul/popplaat met eigenlijk alleen maar mooie liedjes. Het album is met veel zorg en liefde in elkaar gezet; elk detail klopt wat mij betreft.

Het album biedt een prachtige afwisseling van ballads tot uptempo nummers. Net als bij Amy’s ‘Back to black’ is de deluxe uitgave echt een must want de bonustracks zijn een prachtige aanvulling naast de oorspronkelijke tracklist. Bij veel albums zijn de singles vaak het beste maar bij dit album zijn de niet-singles niet ondergeschikt aan de nummers die uiteindelijk zijn verkozen tot singles, allen zijn hoogwaardig afgewerkt en het album ‘Rockferry’ is dan ook verwerkt tot een mooi geheel. Het nummer ‘Rain on your parade’ was voor mij een van de beste nummers van de afgelopen tien jaar. Zoals vele critici al schreven is het een James Bond-esque nummer die van begin tot eind spannend klinkt. De bijbehorende videoclip was al even zo betoverend. Verder vind ik ‘Serious’, ‘Syrup & honey’, ‘I’m scared’, ‘Fool for you’ en ‘Please stay’ ook allemaal zeer de moeite waard. Hm, eigenlijk is alles de moeite waard aan dit album.

Duffy, een dame met klasse! Kom maar op met dat tweede album.