Okay. Josh Groban dus.

Ik heb de man wel eens live gezien en dat was in de tijd dat ik best wel dweepte met zijn muziek. Ja, andere koek dan waar ik doorgaans naar luister maar oh wat heerlijk om af en toe pretentieloos te zwelgen in ietwat opgeklopte emoties. En die stem blijft gewoon mooi.
De laatste jaren is die relatie een beetje sleets geworden. Er moest wel iets gebeuren wilde ik mijn aandacht er bij houden.
Natuurlijk verwacht ik geen draai van 180 graden, maar iets nieuws whatever that may be zou leuk zijn.
En zie daar: verrassing nummer 1 was op voorhand al een feit. Rick Rubin als producer. Ik kon het eigenlijk niet geloven.

De instrumentale prelude Wandering Kind opent al prima en lijkt inderdaad een ietwat andere richting aan te geven, maar het is Bells of New York City die het echt mag gaan bewijzen of Rubin een ander stempel op de zoetgevooisde man kan drukken.
Zoetsappig is het zeker nog wel met de grootse orkestratie en aan die stem valt weinig te veranderen uiteraard. Toch voel ik een beetje een Tori Amos sfeertje in die ook wel met dit soort dingen goed uit de voeten kan. De huisvrouwen zullen het zeker nog leuk vinden, maar het heeft ook iets meer in zich om een breder publiek te kunnen bekoren. Verrassend en toch ook niet schokkend als koerswijziging.
Dat gaat ook op voor Galileo (Someone Like You). Zie dit nummer als Stephen Sondheim tegenover Andrew Lloyd Webber. Het klassieke tintje is er zeer zeker nog, maar het klinkt net even wat 'lastiger'. Lastiger binnen dit genre uiteraard want dat mogen we niet uit het oog (of oor) verliezen.
L'Ora Dell'Addio borduurt hier rustig op voort: het is herkenbaar Josh Groban, maar het lijkt alsof er een beetje verdieping in gegooid is. Of dat door Rubin komt betwijfel ik. Het is eerder het nummer zelf. Ik kan me zomaar voorstellen dat fans dit album tot nu toe wat taaier vinden om in te komen. Het is minder catchy, minder pakkend maar daarom niet minder fraai. Wel geldt nog steeds dat je een beetje van het genre moet kunnen houden want het is toch zeker geen Black Crowes, Public Enemy of Red Hot Chili Peppers.
Hidden Away is al een tijdje te beluisteren en valt veel beter in de categorie 'catchy'. Ik vind dit een mooi nummer. Minder mooizingerij ook voor mijn gevoel want dat is iets waar dit soort artiesten zich soms toch wel wat schuldig aan maken. Josh waakt hiervoor ondanks het feit dat hij niet kan verhullen dat hij een wat klassiek geschoolde stem heeft (waar ik overigens niet wil zeggen dat hij een goed zanger zou zijn van klassieke muziek). Het orkest is net als op de vorige nummers duidelijk aanwezig zonder een hoofdrol op te eisen. Het combineert behoorlijk goed met een redelijk natuurlijk, akoestisch geluid. Hierdoor ontstaat een warm nummer dat met verve gebracht wordt.
Helaas beginnen mijn tenen altijd te krullen als dit soort artiesten in een andere taal beginnen te zingen en dan al helemaal als het om het frans gaat. Ik vind dit zelden klinken en dat is in dit nummer al niet anders. Au Jardin Des Sans-Pourquoi staat me dus wat tegen en het heeft ook zijn effect hoe ik in z'n geheel tegenover dit nummer sta: ineens vind ik het te zoetjes.
Op Higher Window merk ik dat dit album iets te veel van hetzelfde biedt en dat moet gezegd worden: dat was op de voorgaande albums toch minder het geval. Gevoelsmatig was de variatie daar wat groter.
If I Walk Away mag proberen om dat gevoel snel teniet te doen. Het start sober en akoestisch, krijgt bijval van een achtergrondkoortje en de muziek zwelt aan. Het wordt grootser en grootser zonder dat het echt tot ontploffing komt. Prima nummer.
Love Only Knows is eigenlijk het eerste nummer waar ik pas echt het gevoel heb dat Rick Rubin te maken heeft met het album, misschien komt dat door de akoestische gitaar. Al snel komt het orkest erbij en vrees ik even dat we weer in hetzelfde riedeltje vervallen maar dat blijkt wel mee te vallen: het staat in dienst van het nummer en zorgt voor een fijn bedje van een wat soberder nummer, voor zover je hier natuurlijk van sober mag spreken want vocale en muzikale uithalen zijn wel degelijk aanwezig.
Voce Existe Em Mim kent een intro dat weet te boeien, zeker omdat het wat mysterieus van start gaat en dan opeens verstoord wordt door percussie en dat op positief verrassende wijze. Alleen komt hier toch weer mijn kritieke punt naar voren: hou het a.u.b. bij je eigen taal mister Groban. Het klinkt echt niet mooi zo. Jammer, want het werpt een smet op een nummer dat ik eigenlijk best okay vind.
War at Home is ietwat te veel 'kerst met Groban'. Zeker niet slecht, maar het zal het ongetwijfeld goed doen onder de kerstboom en dat hoeft van mij niet zo.
London Hymn geeft wat het al doet vermoeden: groots koor en het meest klassiekerig op dit album. Het is een soort intermezzo en haalt de 2 minuten net niet.
En dan de Nick Cave-cover. Tja, daar moet niemand aankomen natuurlijk. Straight to You is een all-time Cave favoriet van mij. Ik vind het erg lief dat Groban blijkbaar een goede muzieksmaak heeft maar blijf er met je poten van af. Dit is echt heiligschennis.
Goed, ik zal proberen dat heel ver weg te drukken en er objectief naar te luisteren...... nee, dat lukt niet, sorry. Het is en blijft natuurlijk een geweldig nummer maar dit doet afbreuk aan het origineel. Het is opgeklopt tot een luchtig bubbeltje.

Maar is heel Josh Groban dan niet opgeklopt zult u zich afvragen? Natuurlijk is ie dat wel een beetje, maar toch blijf ik er een zwak voor houden, zelfs met deze misser.
Opmerkelijk is dat deze artiest altijd wel een gezamenlijke liefde is geweest voor zowel mijn partner als ikzelf, alleen die vond dit album maar zo zo en vooral erg veel meer van hetzelfde. Daar is de liefde blijkbaar bekoeld. Doe maar 'In this Shirt' van The Irrepressibles. Ja, ja, mijn invloed heeft in de loop der jaren wel zijn werk gedaan

Eigenlijk ben ik al lang klaar met Josh Groban. Ooit kon ie een potje bij me breken maar tegenwoordig doet het me niet veel meer.
Prachtige stem natuurlijk maar ergens ook wel iets té mooi waardoor de emotie niet aankomt. Of beter gezegd: niet meer aankomt want met een oud nummer van hem heb ik nog steeds wel een bijzondere band (of een verdrietige beter gezegd).

Nu komt hij aanzetten met allerlei klassiekers uit diverse musicals en laten we eerlijk zijn beste Josh: dat hebben velen voor je al gedaan. Het begint nu toch echt heel belegen te worden zo. Zo belegen dat het me zelfs wat tegen begint te staan hier en daar. Dan gewoon liever de musical versies zelf, of dat nu de Broadway versie is of de West End.

Dit sleept allemaal te lang voort. Jammer. Ooit was ik een liefhebber, nu ben ik door dit album denk ik definitief afhaker.

Mooi stukje Lex en ik ben het deels met je eindconclusie eens: een stap vooruit zou ik het zelf niet willen noemen want zo ervaar ik het niet echt. Verder helemaal mee eens.



Dat doe ik ook. Hello Starling was een toevalstreffertje en bleek een blijvertje. The Animal Years vond ik een uitstekende opvolger en toen ik het debuut maar eens ging beluisteren sloeg er voor het eerst een soort 'verveling' toe. Het is een iets te zware term om mijn gemoedstoestand rond die cd uit te drukken, maar ergens kreeg ik het gevoel dat die andere 2 albums genoeg Josh waren voor mij. Toch ben ik ook The Hystorical Conquests of Josh Ritter gaan beluisteren en dat was wat ik verwacht had: prima album maar verder niet veel meer of minder. Daarna zijn Starling en Animal rustig de favorieten gebleven en zo ben ik naar deze nieuwe gaan luisteren en inderdaad wat ik al verwacht had: het blijven mooie plaatjes maar ik raak er niet meer zo door ontroerd of gegrepen als voorheen.
We hebben er weer fijn 13 nummers bij. Josh Ritter is een sympathieke artiest die je eigenlijk wil blijven volgen, maar tegelijkertijd is het een beetje de categorie waar ook een Tom McRae in valt: té sympathiek (zowel artiest als albums) om af te haken, maar ook weer niet dermate boeiend om hernieuwd euforisch te raken. Ergens hoop ik er stiekem nog wel een beetje op, maar zolang dit soort artiesten albums van dit kaliber afleveren ben ik op zich al tevreden genoeg.

Josh Ritter is een beetje een onzichtbare artiest lijkt het wel. Hij levert braaf prima albums af en op zich vergaart hij op deze site best wat stemmen, maar op de een of andere manier blijft hij een beetje in de schaduw hangen.
Misschien dat het met dit nieuwe album anders gaat verlopen. Het is in elk geval wel een aardige koerswijziging die hier ingezet wordt door Ritter.
Het klinkt allemaal vrolijker en de folk kantjes zijn vaak een beetje vervangen door een poppy variant. Blije pop-folk liedjes welhaast.
Zelf hou ik iets meer van de melancholie die te vinden was op de vorige albums, maar het zijn de schitterende muzikale toevoegingen (b.v. trompet en strijkers) die mij toch bij de les weten te houden. Daarnaast staan er wel degelijk nog wel wat nummers tussen die zo op de voorgangers hadden kunnen staan.
Meer afwisseling dus.
O ja: zou Josh Ritter nu uit die schaduw komen? Ik denk het niet. Typisch zo'n artiest die het moet hebben van een aantal liefhebbers die telkens terugkeren.
Ik ben er zo eentje, omdat ik van zijn fluwelen stem hou. Deze lieve pop-folk liedjes kan ik best wel waarderen en bij gebrek aan zomer haal ik met deze cd toch nog wat zonnestralen binnen.

Joshua Hyslop trad op in de V11 boot, Rotterdam in het voorjaar van 2016. Een innemende artiest met mooie liedjes. Een Canadees, mooie verhalen, z'n gitaar en mijn nies... gevolgd door een 'bless you' van zijn kant. Als het muisstil is wat genant, maar ja, soms niet tegen te houden

Na een kort album met kerstliedjes nu de volwaardige opvolger van In Deepest Blue: Echos.

Wederom een plaat vol mooie folknummers, niet hemelbestormend, maar wel bloedmooi. Hier en daar met zeer fijne toevoeging van strijkers. Ook zonder die toevoeging blijven de nummers overeind: de warme gloed is tastbaar en hij weet mijn aandacht heel intens vast te houden van begin tot eind.

Absoluut voer voor liefhebbers van artiesten als William Fitzsimmons, die ik zelf ook heel hoog heb zitten. Hyslop lijkt met zijn discografie nu toch ook wel een zekerheid te worden in mijn lijstje muzikale voorkeuren.

Echos is bloedmooi!

Het was de hoes die opviel: ik vond het eigenlijk te dom voor woorden. Laten we eerlijk wezen; een kerel met een gezichtsmasker die triest uit zijn ogen kijkt. Ik weet het niet hoor....
Maar hiermee lukte het Joshua James wel om mijn aandacht te trekken en dat was nodig want ik had nog nooit van de beste man gehoord.
Opener Coal War viel gelijk al op. Allereerst het relaxte, ietwat hese stemgeluid en daarnaast een soort afrikaanse invloed (ook al is dat niet echt de juiste omschrijving).
De overige nummers zijn ook doordrenkt van de melancholie terwijl veel composities een aardig up-tempo hebben meegekregen.
Heel erg veel nieuwe dingen horen we niet: het hese stemgeluid, het vette orgeltje, noem het allemaal maar op. Toch weet James zich in positieve zin te onderscheiden binnen de grote massa. Hoe dat komt weet ik eigenlijk niet goed: zijn het de sterke nummers, is het de sfeer? Dat is het mooie aan muziek: gevoel valt niet altijd onder woorden te brengen. Het hoeft ook niet altijd.
Joshua James heeft met zijn tweede album iets moois afgeleverd en ik kan wel zeggen dat het voer is voor liefhebbers van artiesten als Josh Ritter, Ray LaMontagne en heel in de verte ook William Fitzsimmons (die iets tragere nummers heeft).

Als echte Nederlanders zijn we niet vies van 'gratis'.

Nou dames en heren dit album krijgt u cadeau. Gratis. Voor nop.

De gulle gever is niemand minder dan Prince, die volgens de laatste berichten deze Judith Hill onrechtmatig weggekaapt zou hebben bij Sony. Hij krijgt een rechtspraak aan zijn broek.
Ach, daar is ie zelf ook niet vies van dus we gaan het zien.

Judith Hill heeft in elk geval wel mooi met Prince samengewerkt en dat levert een verrassend sterk album op dat wel een zeer duidelijk Prince-stempel draagt.
Maar wat dit nu juist zo aangenaam maakt is de losse funky stijl zoals ik de man graag hoor.

Judith zelf is ook niet helemaal onbekend daar ze al met andere grote artiesten als b.v. Josh Groban heeft gewerkt. Nu dus een eigen album dat we ook nog eens cadeau krijgen.

Er zou volgens de informatie nog een elfde track moeten zijn (Back in Time genaamd) maar dat is slechts 1 seconde. Of een foutje bij het uit te pakken bestand of het bestaat gewoon helemaal niet.

Dat dit een lekker album is staat voor mij wel vast. Had Prince het maar onder eigen naam uitgebracht

Judith Hill was aanwezig tijdens de misschien toch wel fatale vlucht van Prince waar het helemaal mis ging. Hij viel weg en zij probeerde hem weer bij positieven te brengen.Ik zal dat bericht nooit meer vergeten. Prince in een vliegtuig welke een noodlanding moest maken. Het was de griep, was de verklaring. Een week later was hij overleden.

Hill was een protégée van Prince en hij produceerde haar debuut Back in Time uit 2015. Maar Prince is niet de enige naam met wie ze werkte. Michael Jackson, Spike Lee en George Benson kunnen ook aan het rijtje toegevoegd worden. En er zijn er wel meer aan wiens album ze haar bijdrage leverde (Elton John, Carole King, Robbie Williams, Rod Stewart, Barry Manilow).

De invloed van prince is nog steeds goed te horen in een nummer als The Pepper Club. De funk spat er vanaf, de blazers maken het af. Ook funky is die andere single Queen of the Hill, waar het gaat om girlpower. Ik moet dan gelijk aan Janelle Monáe denken.

De geest van Prince waart sowieso het hele album rond: genoeg nummers om aan te wijzen. Ik hoor ook een beetje Aretha Franklin-achtige nummers zoals Irreplaceable Love (maar uiteraard ook dit nummer heel erg Prince).

Ten opzichte van haar vorige album zou ik bijna heel cliché willen zeggen dat Hill volwassener klinkt en nog verder gegroeid.

Golden Child is een warm bad vol schitterende nummers. Qua vocalen zal ze het niet halen bij de power van bijvoorbeeld La Franklin, maar ze weet mij wel te raken met haar ietwat rauwe geluid. Ze si alleen geen ster-zangeres. Ik ben dol op de blazers, gitaarsolo's (I Can Only Love You by Fire gaat richting de funkrock van Living Colour met bijna Janis Joplin-achtige vocalen) en vooral de soulvolle funk.

Echt genieten!

Judith Hill live is een feestje. Samen met haar ouders weet ze het publiek wel hoe ze kwaliteit moet voorschotelen.

Ook haar albums zijn uitstekend te noemen, niet zo verwonderlijk dat ik dit als Prince-fan zijnde vind, want zijn geest blijft rondwaren in haar muziek. Zo hoor ik flarden uit de periode 3121 voorbij komen op My Whole Life Is in the Wrong Key.
Prince was dan ook haar mentor en ze zat bij hem in het vliegtuig toen deze een noodlading moest maken omdat Prince onwel werd (niet lang daarna overleed hij).

De titel Letters from a Black Widow verwijst naar haar samenwerking met Michael Jackson en Prince: 'Okay okay, have it your way I guess I am Black Widow'.

Toch staat Judith met beide benen op haar eigen muzikale grond. Dat kan ook niet anders als je zelf al zulke ouders hebt die muziek met de paplepel hebben ingegoten. Soul, funk, blues, gospel..... we kunnen het er duidelijk wel in terughoren.

Het is allemaal niet hemelbestormend wellicht, maar als Judith op dit niveau albums blijft maken blijf ik er wel van genieten.

Judy Collins was een voor mij onbekende naam totdat ik het tribute album ter ere van haar hoorde en waar Rufus Wainwright me wist te ontroeren met zijn versie van het nummer Albatross.
Dat smaakte naar meer en dan is de keuze niet zo moeilijk: het moest het album worden waar dat schitterende nummer op te vinden was.

Michael from Mountains is een cover van Joni Mitchell en het maakt mij niet zo veel uit in welke versie ik het hoor, want deze kan er zeer goed mee door. Haar stem is net iets liever en de omlijsting misschien wat zoeter, maar een sterk nummer blijft het in elk geval.
Since You Asked is een eigen compositie en is ontroerend te noemen. Ook hier hoor ik de adem van Joni Mitchell in door. In het engels heb je hier het mooie woord 'moving' voor.
Sisters of Mercy is bekend van Leonard Cohen. Dat nummer kende ik zo goed dat dit wel even wennen was. Cohen zingt het expressiever, maar Collins heeft de betere stem. En zoals zo vaak met Cohen-covers: soms lijken die nog beter dan het origineel. In dit geval niet, maar ik geniet er wel van.
Ook Priests is een nummer van Cohen: een mooi, lieflijk folkliedje met harp, tinkelende bel en fluit.
Lasso! Di Donna doet Middeleeuws aan en dat is niet zo verwonderlijk als je weet dat dit nummer een ballade van Francesco Landini is en stamt uit de periode tussen 1335 en 1397. Ik vind het een verrassende wending op het album en het past wonderwel goed tussen de rest op dit album.
Both Sides Now is natuurlijk een klassieker van Joni Mitchell en dat nummer beschouw ik als een favoriet van deze grande dame. Judy Collins blijft dicht bij het origineel en het blijft hierdoor een lieflijk jaren '60 folknummer. Het blijft een heerlijk nummer, ook in deze versie.
Judy zingt ook een nummer van Jacques Brel: La Chanson des Vieux Amants. Ze zingt het ook gewoon in het frans zoals de titel al doet vermoeden. Mijn ervaring is dat Brel-covers bijna altijd wel iets aan scherpte verliezen en dat is hier ook wel het geval. Het klinkt me iets 'te mooi'. Zeker niet verkeerd, maar ik geef de voorkeur aan het origineel.
Sky Fell heeft mooie blazers die het nummer iets statigs geven. Absoluut een sterk lied door haarzelf geschreven. Jammer dat het maar zo kort duurt.
En dan is het tijd voor dat bewuste nummer Albatross wat in de versie van Rufus Wainwright zo goed wist uit te pakken. Zelf zei Collins dat Rufus het nummer compleet eigen heeft gemaakt in zijn versie en als ik het origineel hoor kan ik niet anders concluderen: wat een magistraal nummer is dat geworden. Maar dan het origineel van Collins zelf: hoe anders het ook klinkt; dit ontroert me net zo goed tot op het bot. Ze weet hier een gevoelige snaar mee te raken. Om verliefd op te worden: wat is dit een mooi nummer zeg. Absoluut het hoogtepunt van dit album!
En dan is het tijd om langzaam afscheid te gaan nemen van dit veel te korte album in de vorm van Hey, That's No Way to Say Goodbye, ja inderdaad alweer een nummer van Leonard Cohen. En ik zei het al eerder: Cohen is een hofleverancier van schitterende nummers en Judy Collins weet dit nummer goed in ere te houden en zet een mooie versie neer die niet veel afwijkt van het origineel maar wel een eigen sfeer meekrijgt door o.a. de meerstemmige zang.

Doordat ik de naam Rufus Wainwright zag staan op het tribute album was mijn interesse geboren, toen ik zijn versie van Albatross hoorde was ik om en nu ik dit schitterende album van Judy Collins zelf heb gehoord kan ik niet anders dan concluderen dat ik er een mooie cd bij heb staan in mijn kast en dat de muzikale schatkist er weer een parel bij heeft gekregen.

En nu is het album binnen en kan er wat meer over gemeld worden.
De gequote omschrijving is eigenlijk best wel een leuke want dit album is als een stuiterbal die werkelijk ale kanten op gaat. Toen ik de cd in mijn iPOD ging uploaden gaf het als genre hip-hop/rap aan en dat vind ik dan eigenlijk niet helemaal opgaan. Echt rap of hip-hop is dit niet te noemen buiten dat het wat lichte invloeden heeft maar dit album heeft verdorie zoveel invloeden. Net als hier op musicmeter moet je soms wat invullen nietwaar?!
Het album bevat een bewerking van Gwen Guthries Ain't Nothin Goin on But the Rent, bevat o.a een sample van Let's All Chant van Michael Zager. Tchaikovsky komt voorbij in combinatie met Cole Porter. Ik zie de namen Willy Dixon, Jody Watley, Cyndi Lauper en zo kan ik nog wel even doorgaan. Niet origineel? Wel degelijk want Juha maakt er een compleet eigen brouwsel van. Meneer is ook aardig gefocust op zijn geslachtsdeel blijkt wel uit een aantal teksten en ook de binnenhoes laat een dolkomische afbeelding zien van de 'structure of the reproductive system' waar een foetus te zien is in de balzak.
In diverse recensies heb ik omschrijvingen gelezen als Queer dub, Butlerian dancehall stomp, Bengal barbershop, Extravagantly gonzo taken on hip-hop to clubland.
En deze wil ik u ook niet onthouden: Take the soul of Prince, the mercurial energy of Eminem, the electro-noisiness of Xiu Xiu, and the Gothic complexity of The Arcade Fire and you can start to imagine Juha's newest album, The Grooms of God. It's all that and a lot of bass. The generally hyper-sexual lyrics soar in both imagery and cadence, celebrating the sexual, the animalic, the ignoble, the transgressive.... .
Het mag duidelijk zijn dat dit een zeer apart plaatje is waar ik zeer mee in mijn nopjes ben. Juha is een bijzondere artiest waarvan de naam overigens ook lastig uit te spreken schijnt te zijn (arabische naam) en op het eerste album was Juha volgens mij nog een driemansproject maar Collin Clay aka Jojoboy aka Moodyboy (in het hoesje staat the artist formerly known as Jojoboy) is toch degene die we verantwoordelijk kunnen stellen voor dit 'homo-radical-vegan-Anarcho-in-your-face-shit' album.

Ja, inderdaad, de zus van.

Na het grote succes met haar broer Angus dacht men dat het wel slim zou zijn om dit album, opgenomen in 2008, uit te brengen. Tot nu toe alleen in Australië moet ik erbij zeggen.

Zelf zegt ze hierover: "None of the tracks, I don't think, would be a far cry from being on a record that Angus and I made together. But it's just more... Maybe a little bit darker. There's some kind of horror movie themes going on in there."

Alleen al het artwork (met duidelijke film-invloed) maakt nieuwsgierig naar dit album.
Gelukkig is de inhoud ook zeer goed te pruimen. Liefhebbers van de nummers waarop Julia het voortouw neemt zullen verrukt zijn met dit album, tegenstanders zullen het mee vinden vallen. Het lijkt of haar stem hier iets minder snerpend klinkt (maar het kan ook mijn gewenning zijn na al die luisterbeurten van Down the Way).
Dit is een zeer goed verzorgd en mooi folk-album. Het zal geen potten breken, het is niets nieuws onder de zon maar dat is de samenwerking met haar broer ook niet en zie hoe het aanslaat overal!
Dat zou met dit album ook moeten kunnen: tien heerlijke pareltjes waar het heerlijk op wegdromen is. Dat is toch heerlijk op z'n tijd?!
Dit is alvast heel prettig de herfst ingaan op deze manier.

Voer voor liefhebbers van: Angus and Julia Stone, Isobel Campbell, Beth Gibbons

Is er nog plaats voor Jungstötter als ik Scott Walker, Cousteau, Tindersticks, Talk Talk, onze eigen Rotterdamse The Bullfight enzovoort al ken? Natuurlijk, er is altijd ruimte genoeg voor dit soort pop-noir. Dit solodebuut van ex-Sizzar zanger Fabian Altstötter past perfect in het genoemde rijtje. Niks nieuws onder de horizon dus.

Dit soort donkere romantiek werkt altijd wel. Love Is staat er bol van en mist de pathos hier en daar zeker niet.

Zijn er nog bezwaren? Misschien dat zijn stem nog wat mag rijpen voor dit genre, misschien dat we dit onderhand wel kennen. Maar verder niet echt. Op z'n tijd mag ik nog steeds graag naar dit soort plaatjes luisteren. Het is zelfs te lang geleden denk ik... welkom Jungstötter!

Met een opener als Line of Fire kan je toch alleen maar hopen dat ze dat niveau de rest van het album vast weten te houden.....

Het vorige album is aan me voorbijgegaan maar Line of Fire wist de aandacht op zich te vestigen.
Dit titelloze album voelt voor mij als een mengeling tussen Hot Chip en Midlake, allebei toch behoorlijk gewaardeerde bands door mij.
Laat ik maar gelijk beginnen met die openingszin: het is hopen en die hoop wordt wat mij betreft niet helemaal ingelost.
Er staan 10 prima nummers op dit album maar na verloop van tijd merk ik dat de zang me wat begint tegen te staan en krijg ik het gevoel dat ik net wat te veel spanning mis en het bloedstollend mooie geluid van de opener keert ook niet helemaal terug. Een nummer als Villain komt zelfs wat doelloos over.
In zulke gevallen blijft dan alsnog een zeer degelijke plaat over maar wel eentje die mijn verwachting niet voldoende inlost. Niet erg want er is immers niet al te veel ruimte over voor echte juwelen in een jaar: er moeten albums torenhoog bovenuit schitteren. Junip doet dat niet maar levert gewoon een prettig album af.

In 2019 kreeg ik de tip naar Across the Borders te luisteren, het vorige album van Júníus Meyvant.

Ik haakte al snel af vanwege de zang die me te veel aan Rod Stewart deed denken, het was een vluchtige beluistering maar ik had er geen zin in om er goed naar te luisteren. Geen stem dus van mijn kant en helaas een tip die misgeschoten was. Kan gebeuren.

Toen zag ik de hoes van Guru. Ene Júníus Meyvant was de artiest. Ik vroeg nog aan Bony Man of hij de artiest kende. 'Jazeker, hij zong afgelopen zomer op de trouwerij van een vriend. Vriendelijke kerel en een prachtige stem' Het deed geen enkele bel rinkelen, totdat ik iets over de combinatie soul en IJsland las.

Wacht.... was dit.... jazeker, dit is dezelfde artiest waar ik geen zin had om het album goed te beluisteren omdat zijn stem me niet beviel en ik associaties kreeg die me niet lekker lagen.
Hoe kan het toch zijn dat ik hier iets heel anders hoor?

Guru is een geweldig, warm album. Niks onderkoelde klanken uit het hoge noorden, maar zwoele, sexy vibes. Alsof de IJslandse geisers zich hier in volle glorie aan ons openbaren en ons ongelooflijk aangenaam verwarmen.

Wat een fijn album is dit. Soul vermengd met folk. En afsluiter Undravera verdient een pluim vanwege z'n originaliteit. De laatste Jonathan Jeremiah is zeker ook een prettig album, maar ik mis net de klik om daar van uit mijn dak te gaan. Hier voel ik het wel degelijk. Guru stijgt met elke draaibeurt een beetje meer in mijn achting en schiet meer en meer pijltjes in het muzikale hart.

En die opmerking bij het vorige album? Snel weer vergeten. Misschien ook niet opnieuw aan dat album beginnen en volop genieten van Guru. Voorlopig heb ik hier ook wel genoeg aan, want met Guru ben ik nog lang niet klaar.

Baltische ballades uit Letland.

Muļķa Stabule is het derde album van de groep JUUK. Voor mij totaal onbekend (voor wie niet zou ik zeggen), maar de hoes trok mijn aandacht en dat pakt heel goed uit. Het gaat hier om een fragment uit het schilderij van Frančeska Kirke 'Pjero rītā un vakarā'.

Wat een prachtige nummers staan er op dit album. Dat ik er geen woord van kan verstaan maakt het alleen maar mooier. De muziek is puur en komt recht uit hun hart richting die van ons de luisteraar.

We horen een perfecte mengeling van elektrische en akoestische instrumenten waar viool en fluit de voor mij zo nodige boost geven. Eenvoud en daarom doeltreffend. Mannelijke vocalen wisselen af met vrouwelijke en creëren daarmee een fijne balans. Een balans die we ook terughoren in de diverse stijlen: volksmuziek, rock, dreampop en folklore, allen samengesmeed tot één geheel.

De start van het album was in 2019, maar de Covid pandemie onderbrak de opnames die vorig jaar hervat werden. Daar mogen we blij om zijn, want Muļķa Stabule is een juweel.