Jay Brannan is een self-made artiest pur sang. Alles doet en regelt ie zelf. Met slechts wat gastartiesten levert hij wederom een uitstekend album af maar laat ik wel heel eerlijk zijn: het woord herhaling druipt er vanaf.

Zo horen we in No Ship de kashaka terug die we ook op In Living Cover konden horen (op het nummer Blowin' in the Wind) en daarmee lijkt het er verdomde veel op maar ook qua gitaarpartijen en manier van zingen hoor je niet echt progressie. Jay doet wat Jay goed kan: mooie liedjes, fluweelzacht gezongen en op gitaar begeleid met hier en daar een verfraaiing in de vorm van een cello, piano of viool.

Voor heel veel mensen zal dit ongetwijfeld onderhand wel een beetje saai beginnen te worden en zelf merk ik ook wel dat er nu wat verzadiging begint op te treden ware het niet dat ik toch nog steeds kan genieten van dit soort liedjes die Jay voor ons bundelt op Always, Then, & Now.

Een album met toch wel een groot nadeel: Jay ziet er niks meer in om het op cd uit te brengen (laat staan vinyl) dus is er nu geen andere mogelijkheid dan het aan te schaffen via iTunes, iets wat ik eigenlijk niet graag doe. Ik wil iets in handen hebben, maar goed, voor dit soort sympathieke artiesten heb ik het dan wel over en laat ik eventuele pindakaasversies online aan me voorbij gaan.

De nieuwe EP is vooralsnog alleen als download te koop. Ach, ik gun het de man wel dus vooruit dan maar (ik vind zelfs gekochte downloads geen bezit: doe mij maar cd's of lp's).

Around the World in 80 Jays biedt meer van hetzelfde en is wederom Jay met zijn gitaar zoals ik hem ook van de live-optredens ken. Hier en daar spaarzame toevoegingen als in strijkers op Nesta Rua en ook een a capella gezongen nummer ontbreekt deze keer niet (Llorando (ja het ie een herhaling van zetten op deze manier).
Het is een beetje een trucje aan het worden. Leuk al die talen maar de uitspraak is en blijft vaak erg beroerd. Leuk voor bij de optredens waar hij steevast een nummer in de taal van het bezoekende land zingt maar zo op cd pakt het voor mij toch iets minder charmant uit.

Maar goed: ik heb een zwak voor deze artiest en zijn selfmade attitude. Hij doet bijna alles zelf en dat waardeer ik in hem.
Dan is dit gewoon een geinig tussendoortje.

Jay Brannan speelde een hoofdrol in de film Shortbus en op de soundtrack daarvan stond al een nummer van hem genaamd Soda Shop.
Zijn rol in die film was uiterst gewaagd (om nu in een trio het amerikaanse volkslied in je blote kont te laten toeteren terwijl je zelf ondertussen de piemel van een ander als microfoon hanteert... ik bedoel maar....).
Dit album daarentegen is verre van gewaagd, ik denk zelfs dat velen het als saai weg zullen zetten. Toch wist het mij enorm te raken vanwege het simpele karakter (viool en akoestische gitaar), de laidback voice van Brennan en zijn komische teksten afgewisseld met maatschappij-kritische.
Het is een selfmade man en dat waardeer ik ook wel: de cd is via zijn eigen website, die hij zelf onderhoudt, te koop en hij speelde zich op youtube in de kijker met een aantal van zijn liedjes: gitaar om en spelen maar, met of zonder shirtje.
Scott Matthew, die veel nummers schreef voor Shortbus en een bijrolletje als zichzelf had in die film, wist me eerder dit jaar al enorm te ontroeren met een soortgelijk album en nu doet Jay Brannan hetzelfde. Wat een heerlijk lief, klein plaatje. Dit is er eentje om te vertroetelen en om flink van te gaan houden.

Jay Brannan was tot vorig jaar een onbekende artiest voor mij. Ik kwam zijn debuut Goddamned tegen en werd er spontaan verliefd op. Ook bleek dat ik de artiest in kwestie wel degelijk kende maar dan als acteur in de film Shortbus waar hij ook liet horen leuk te kunnen zingen.
Goddamned is een cd die nog zeer regelmatig de weg naar mijn cd-speler weet te vinden en ik was dan ook zeer verheugd met dit 'tussendoortje' waarop 7 covers en 2 eigen composities. Of het nu een volwaardig album is of EP is niet helemaal duidelijk (ook niet door Jay zelf) maar wat maakt het uit; ik heb er 9 juweeltjes bij gekregen en heb daar niet jaren op hoeven wachten, sterker: hij komt in september voor het eerst naar Nederland en kan daar laten zien dat hij live een verademing is om live mee te maken met al zijn charme.

In Living Cover opent met een eigen compositie genaamd Beautifully. Alle ingrediënten zijn weer volop aanwezig: de zachte stem van Jay, de akoestische setting op gitaar. Heerlijk om weer te horen.
Jay is een slimme muzikant van deze tijd. Hij maakt volop gebruik van internet en zo is hij via youtube aardig weten door te breken met zijn thuisgemaakte clipjes. Terra Naomi is komen opdraven in eentje daarvan om mee te zingen op haar eigen nummer Say It's Possible. Op dit album keert het nummer terug maar dan zonder Terra zelf. Best een beetje jammer, want een duet met de oorspronkelijke zangeres zou leuk geweest zijn. Verder treur ik er niet om want Jay kan het zelf ook goed af. De toevoeging van cello maakt het een droevig liedje en ik hoor deze versie eigenlijk nog liever dan het origineel.
Jay Brannan wordt nog al eens vergeleken met Joni Mitchell. De mannelijke Joni lees ik ook wel eens. Dat lijkt me iets te veel eer, maar het is natuurlijk geen vervelende vergelijking. Op deze cd komt dan ook een Joni Mitchell-cover voorbij in de vorm van All I Want. Jay behandelt het met respect en weet er een mooie eigen inkleuring aan te geven. Inclusief de kenmerkende snik!
Bob Dylans Blowin' in the Wind is een gevaarlijke keuze, want hoe vaak is dit nummer al niet gecovered en kan er eigenlijk nog wel wat aan toegevoegd worden?! Jay probeert het origineel aan te pakken: zang en wat ritmisch getik moet voldoende zijn om dit nummer een personal touch te geven en op de één of andere manier lijkt het te werken ook. Het is er niet mijn favoriete nummer van deze cd mee geworden maar ik waardeer zijn durf om het op deze manier aan te pakken. Alsof Jay naast je op de bank zit en dit persoonlijk voor je zingt. Zoiets zou het live ook moeten gaan worden naar het schijnt.
The Freshmen van The Verve Pipe is eerder als mp3-single verschenen. Dit nummer draait rondom de piano en zorgt daarmee voor een fijne afwisseling op In Living Cover iets waar Jay toch al goed in slaagt ondanks het feit dat we hier te maken hebben met rustige, akoestische nummers. Door dit soort toevoegingen wordt het nergens saai. The Freshmen is een prachtig nummer dat ik al vele malen gehoord heb en waar ik maar naar blijf luisteren telkens weer verwonderd over de eenvoudige schoonheid er van. Soms is er gewoon niet veel nodig om een nummer schitterend te laten zijn.
Jann Ardens Good Mother volgt en ook dat nummer ken ik al wat langer. Ook hier spreekt de eenvoud weer tot de verbeelding. Een akoestische gitaar en zang. Dat is het. En je ziet hem zo zitten in zijn woonkamertje in New York.
Het origineel van Both Hands is afkomstig van Ani DiFranco. Jay zingt het nummer acapella. Het nummer moet het hier in z'n geheel hebben van de zang en achtergrondzang die harmonieus met elkaar samenvloeit. Kort maar krachtig.
Zombie was het lokkertje voor dit album want al volop te beluisteren op internet. Wie kent deze heerlijke song van The Cranberries niet?! Jay maakt er een zeer warm nummer van met dank aan de cello. Voor mij is het een favoriet van dit album. Prachtige versie en dat terwijl ik al zo dol ben op het origineel. Zie daar maar eens overheen te komen. Nee, dat lukt niet. Evenaren lukt wel...of...... toch...... misschien nog net even mooier?!
Afsluiter Drowning kende ik ook al langer. Het is het eerste nummer dat Jay ooit schreef op 19-jarige leeftijd. Je hoort het er niet aan af en het staat nog steeds als een huis. Op dit nummer speelt de piano een hoofdrol en het is tevens het langste nummer op In Living Cover.

Jay had zelf nooit verwacht ooit een cover-album op te nemen ook al speelt hij ze veel tijdens optredens en zijn de fans er dol op.
Zijn eigen reden om het toch te doen is de volgende:
"Expressing myself through my songs is one of the main reasons I write music, so singing other people's words felt a little fraudulent or uncool"' aldus Jay. "Over time, I learned to appreciate songs that speak to me, whether I like the melody or think the lyrics are funny or ironic, or if it's a song that meant something to me at a certain point in my life or has a personal story behind it".

Het maakt mij allemaal niet uit: ik vind dit een prachtige cd die wat mij betreft nog veel langer had mogen duren. Het wachten is nu op een volgend 'eigen' album van de man. Maar eerst nog eens even zien en horen hoe hij het er live van af gaat brengen in Amsterdam. En tot dan kom ik mijn tijd wel door met In Living Cover!

Jay Brannan; de man met de scherpe tong, de man die cynisch is, maatschappij-kritisch, de man die maar niet aan de man kan geraken.
Het leverde mooie, eenvoudige liedjes op. Het bracht ons vermakelijke live one-man shows op gitaar.

Rob Me Blind is de volwaardige opvolger van Goddamned. Natuurlijk was daar In Living Cover nog; een album vol covers die wonderlijk goed uitpakten mits je van stripped-down gitaar folkliedjes houdt en je een beetje tegen de wat ijle zang van Brannan kunt.
Maar ook dat album is al weer 3 jaar oud. Hoog tijd voor een vervolg van deze selfmade man die het vooral van YouTube moet hebben.

Op In Living Cover stond het nummer Beautifully: absoluut één van de mooiste nummers van dat album. Hier keert het terug na de opener Everywhere There's Statues, een nummer dat voortborduurt op wat we allemaal al van de beste man kennen. Beautifully is op single verschenen en heeft een ander arrangement gekregen. Lees: meer tierelantijnen en een wat voller geluid. Eerlijk gezegd geef ik dan toch de voorkeur aan die eenvoudiger versie. Dit is net iets te veel kitsch. De kerstboom kan ook té vol gehangen worden. En nu ik het daar toch over heb... waar is dat charmante kerstnummer Dear Santa toch gebleven?
The Spanglish Song is de meest recente single en was al bekend door het internet. Als altijd weer gepromoot door de bekende YouTube clipjes: Jay en gitaar, meer niet.
Deze versie krijgt ook weer wat meer opsmuk en Jay zingt het voornamelijk in het Spaans. Het zal ongetwijfeld wel weer met een flink accent zijn. Verder een prima nummer maar echt iets nieuws krijgen we niet te horen. Jay doet wat ie altijd doet.
De titeltrack Rob Me Blind krijgt ook meer toevoegingen dan we gewend zijn. Het valt gewoon op maar dat komt omdat de basis nog steeds akoestisch is en dan is het toch even opkijken als je allerlei toevoegingen krijgt. Zou Jay dan toch wat centen hebben overgehouden aan zijn succes?! Leuk nummertje maar op het debuut zou ik het een van zijn mindere hebben gevonden.
Greatest Hits heeft weer zo'n lekkere cynische ondertoon. Het nummer is al een tijdje uit en nog steeds vind ik het heerlijk. Bombastisch op momenten maar dan wel op de Jay manier en absoluut één van de betere tracks op dit album.
Spanje won er ooit het Songfestival mee maar of Jay dat nummer kent betwijfel ik. La La La is dus niet een cover van Massiel die het Songfestival in 1968 won met dezelfde titel.
Dit is een eenvoudig nummer dat me op bijzondere wijze snel in zijn greep weet te krijgen. Zou het komen omdat Jay voor het eerst een electrische uitbarsting laat horen op een nummer van hem? Geen idee, wel dat ik dit nummer geweldig vind.
Denmark is ook een ouwetje in een nieuw jasje. Vintage Jay met versieringen zou ik haast willen zeggen. Eenvoudig maar doeltreffend.
Myth of Happiness lijkt aanvankelijk een wat minder opvallend nummer maar blijkt er eentje die je vaker moet horen. Gewoon een degelijk akoestisch gitaarnummer met wat lichte toevoegingen van andere instrumenten, iets waarmee Jay dit album echt is gaan 'experimenteren' .
“I experimented with percussion, which scares the shit out of me. I’ve always stayed away from drums because they’re so loud, but I wanted to go there".
The State of Music laat ook wel weer de beperkingen van Jay horen: hij blijft toch wel dicht rond hetzelfde gitaarriedeltje hangen. Dit kan ook komen doordat het misschien niet 's werelds beste zanger is. Het is toch zeker ook een groot deel charme waarmee hij je voor zich moet winnen en daar moet je gevoelig voor zijn. Ik heb er wel wat mee maar begrijp absoluut dat veel mensen dit allemaal maar wat magertjes vinden.
En dan mag A Love Story dit album afsluiten. Jay op de romantische toer? Het zal toch zeker niet. Nee hoor: 'I was betrayed by love'. Gelukkig maar zou je haast gaan zeggen want een gelukkige Jay moeten we niet hebben. Doe maar die cynische zwartkijker. Veel leuker.

En is dit album leuk? Niet als je de voorgangers niet veel aan vond. De toegevoegde instrumenten maken de songs per definitie niet echt anders en het zijn nummers zoals we ze al vaker van hem hoorden. Wel leuk als je de voorgangers kon waarderen.
Het is allemaal zo bijzonder niet maar ik kan er wederom prima van genieten.
Het heeft niet de impact die het debuut indertijd op me had maar dat hou je met dit soort artiesten altijd wel.

Jay ken ik als een zeer veelzijdig muzikant. Hij beheerst diverse instrumenten en draait zijn hand er niet voor om om in dienst te staan van de artiest met wie hij op dat moment het podium deelt. Of dat nu REVERE is of Bryde (er zijn er meer), de bands waar ik hem live heb kunnen zien, hij doet het gewoon.

Zoals hij nu A Map with No Memory heeft uitgebracht. Een persoonlijk album met schitterende instrumentatie, met dank aan de strijkers, waaronder Ellie Wilson.
De wat klassiek georiënteerde nummers worden afgewisseld met meer elektronische composities, maar ook dan zijn de strijkers nooit ver weg.

De muziek biedt troost (of dat de bedoeling is durf ik niet te zeggen, maar zo voelt het voor mij althans).

Ingetogen, en elke keer een beetje ontluikend als de eerste bloemen die uitkomen in de lente. Een prachtig jaargetijde.

Het zal niet voor iedereen weggelegd zijn, het is ook voor mij een hoek waar ik niet heel vaak te vinden ben, maar juist omdat het hier om Jay gaat ben ik er oprecht ingedoken en dat loont.

Zelf zegt hij:

“The album is called A Map With No Memory and it is about places, the end of a relationship, and some people I love.
It's been the main thing on my mind for a few years now, and I am really proud of it, so I genuinely hope you like it.”

Schitterend album. In z'n geheel op Bandcamp te beluisteren: Jay Chakravorty - A Map with No Memory (2021)

Minder trip-hop of film noir dan zijn voorganger, maar met een organischer geluid. Het klinkt soms haast als soul en een nummer als Blind heeft heel lichte bossanova invloeden alsof Kings of Convenience met Astrud Gilberto op het podium staat.
Misschien komt dat door het stemgeluid van Jay-Jay Johanson dat qua sfeer een beetje doet denken aan Antony (maar dan minder klassiekerig en het ontbreken van de vibrato) of James Blake (maar dan minder experimenteel) en het lijkt een minder akoestische variant op Kings of Convenience.
Het is een rustig album dat het gevaar loopt saai te worden naarmate het vordert en dat toch weet te ontwijken doordat er een serene sfeer gecreëerd wordt die een behaaglijk gevoel oproept.
De instrumentatie is spaarzaam en toch uiterst effectief en het warme stemgeluid past daar prima bij.
De voorganger heb ik vaak gedraaid en ik denk dat ik hier nog even zal moeten inkomen. Wel zeer geschikte muziek voor de late uurtjes en alle romantici onder ons.
En ik denk dat liefhebbers van Chet Baker hier ook wel raad mee weten en wie James Blake te moeilijk vond doen moet Jay-Jay Johanson zeker eens beluisteren.

Jay-Jay Johanson heb ik pas leren kennen met zijn voorlaatste album Self-Portrait. Dat beviel me goed waardoor ik de man eens wat verder ben gaan ontdekken.
Zijn nieuwe album Spellbound bevalt me weer uitstekend en met terugwerkende kracht zijn discografie induikend kwam ik als eerste Tattoo tegen: Portishead meets Chet Baker.
Fijne electronica met een jazz-feel.
Misschien wat te luchtig (het bossanova-achtige Quel Dommage) maar daarom niet minder fijn. Het betere werk voor uw cocktailparty wellicht. Dat klinkt een beetje neerbuigend, maar zo bedoel ik het zeker niet. Dit is gewoon het betere werk dat ook geschikt is als achtergrondmuziek voor beschaafde feestjes. Daarbij kent het genoeg rafelige kantjes om het boeiend te maken en te houden.
Jay-Jay heeft een aangenaam stemgeluid: niet echt een krachtige zanger, weinig echt bereik en toch weet hij er een gevoelige snaar mee te bereiken, iets wat Chet Baker ook kan alhoewel niet iedereen dat met me eens is.
Tattoo is een uiterst aangename late-night trip waar het heerlijk mee thuiskomen is: relax en geniet.

Het was deze hoes die me nieuwsgierig maakte naar dit album.
Wat doet deze naakte man helemaal alleen op dat verlaten strand?
Dat moest worden uitgezocht. Al snel bleek dat het hier om de hoes van een heruitgave ging. De originele hoes uit 1972 (zoals hier op de site afgebeeld) nodigde me minder uit, maar dat maakte niet meer uit, mijn nieuwsgierigheid was al geboren.
Al snel kwam ik er achter dat het hier bleek te gaan om een conceptplaat van de man achter het geluid van Histoire de Melody Nelson van Serge Gainsbourg. Gainsbourg schreef op zijn beurt naar verluid een tekst als aanvulling bij deze (instrumentale) plaat.
En dan ga je zoiets beluisteren en probeer je te achterhalen wat die man daar toch bewoog om helemaal alleen en naakt op dat strand te gaan staan.
jazz? rock? avant garde? funk? Geen flauw idee, maar bizar was die eerste trip wel.........

Het opent al geheimzinnig met L'Enfant La mouche Et Les Allumettes. Een kerkklok slaat, een motor ronkt, een klok tikt, grind kraakt onder voeten en dan opeens begint het met een psychedelische gitaar op de achtergrond. Onheilspellend als in een detective. Jazzy trompetten en allerhande toeters en blazers gaan door onder begeleiding van tromgeroffel. W.t.f. is dit????
L'Enfant Au Royaume Des Mouches klinkt als een op hol geslagen progrock band die dus echt compleet de weg kwijt is. En wie heeft dat Jesus Christ Opera koor ingehuurd??? Maar mijn hemel, hoe gek ook, het klinkt wel fantastisch.
Een klaterval aan water maakt een einde aan het geheel en gaat over op piano: Danse Des Mouches Noires Gardes Du Roi vangt aan en doet dat met een hoop zwierigheid en kitsch. Lloyd Webber gaat rock en bizar. Wow, dit klinkt avontuurlijk. Maar dan blijkt er iemand te biljarten ofzo en belanden we in een mini-operette-achtige bizarre-suikerspin-wereld die niet bestaat maar je wel degelijk doet beseffen dat je er midden in zit (Danse De L'enfant Et Du Roi Des Mouches). Vreemde figuren gaan aan je voorbij, ze lijken je aan te raken en trekken dan gelijk weer terug. Eén en al zoetigheid en freaks door elkaar. Welkom in de wondere kermiswereld van Vannier!
Le Roi Des Mouches Et La Confiture De Rouse zet ons op de trein en neemt ons mee naar Oosterse bestemmingen. Indische waterlelies openen zich en de elfjes dansen ons tegemoet. Maar niet voor lang want aan het einde van het nummer doet de wekker ons ruw ontwaken en horen we het gezoem van insekten. Klotebeest, duvel op. Kinderen op de achtergrond en op hol geslagen strijkers doen ons terechtkomen in een conversatie der blazers (L’Enfant Assasin Des Mouches) . Maar al snel komt de drumfamilie zich er mee bemoeien en weg zijn ook de kinderen. Kan het wat zachter? ............................. dank u.
Op Les Gardes Volent Au Secours Du Roi neemt een koor het weer over en lijkt het of iedereen stoned is. Maar hierdoor bevinden we ons wel in een hemel-achtige omgeving. Majestueus stappen we voort. Engelen scheren over onze hoofden. Maar ook die verdwijnen halverwege plotsklaps uit het beeld. We horen de kerklok weer en een hijgende man (de naakte man van het strand soms?).
Een kinderstem lijkt de man nog harder te doen rennen, zijn gehijg neemt alleen maar toe. Ren! Vlucht! Maar waarheen dan?
Hij komt aan bij Mort Du Roi Des Mouches waar een gitaar opent gevolgd door strijkers. Geen mooidoenerij, maar wel een hoop bevreemding veroorzakend. Maar die psychedelish getinte rockgitaar klinkt wel verdomde lekker.
Op Pattes De Mouches protesteren de violen door luid tokkelend hun onvrede te uiten. Ook de blazers schijnen niet verder meer te willen. Maar allez, niet zeuren, we overstemmen het wel met een wals: Le Papier Tue Enfant. Lieflijk, heel frans op de accordeon, maar ondertussen heeft het toch een venijnig laagje.
De dwarsfluit neemt het over op Petite Agonie De L’Enfant Assasin en walst nog even heel kort door. En het danst gewoon heel snel het sprookje uit. En je denkt: 'wat was dit in hemelsnaam???'.

Op de heruitgave staan nog 2 extra tracks afkomstig van de EP POINT D'INTERROGATION.
Van mij mogen dat soort extra's achterwege blijven.

Weet ik nu meer over die man op het strand? Welnee. Dit album levert meer vraagtekens op dan dat het vragen wist te beantwoorden.
Eén ding weet ik wel zeker: ik ben een bijzondere ervaring rijker en heb genoten van een album voor avonturiers (iets wat ik niet altijd ben).
Een avontuur dat ik nog heel veel wil gaan beleven, zoveel is zeker!

Hier zullen geheid een hoop liefhebbers voor zijn vermoed ik zo. Graag verneem ik hun bevindingen van dit zeer bijzondere album.

We hebben een tijdje niet veel meer gehoord van Jens Lekman (zijn laatste album is al weer vier jaar oud).
Even was ik bang dat we niets meer van hem zouden horen maar gelukkig is er nu een EP verschenen die laat horen dat de sympathieke Zweed het nog niet verleerd is.

Ik heb hem een keer live gezien en het plezier spatte er af, zelfs zo erg dat hij na afloop gewoon aan de zijkant van het podium een soort privé optreden gaf voor de achtergeblevenen en zelfs daarna ging hij gewoon door op straat.

Dat spelplezier is ook weer terug te horen op deze EP: je zou er bijna door vergeten dat we nauwelijks een zomer hebben gehad want zomers klinkt het!
Trompetjes, violen en de zoetgevooisde stem van Lekman in vrolijke popliedjes met een bite. Het lijkt of hij er zijn hand niet voor om draait.

Hopelijk volgt er snel een volwaardig album want ik ben er helemaal klaar voor. Ik wil namelijk nog wel even nazomeren in deze veel te vroeg begonnen herfst. Laat Lekman dan maar het zonnetje in huis zijn.

Het heeft even geduurd maar vorig jaar verscheen eindelijk weer eens wat nieuws van Jens Lekman in de vorm van een EP.
Dit jaar is het dan eindelijk tijd voor de opvolger van Night Falls over Kortedala uit 2007 alweer.
De sympathieke Zweed is terug en opent eenzaam op piano met de track Every Little Hair Knows Your Name die ook als afsluiter terugkeert in andere vorm uiteraard.

Tien nummers lang horen we een uiterst relaxte Lekman voorbijkomen waarbij het lijkt of de stekeligheden wat naar de achtergrond zijn verdreven. Daarvoor in plaats krijgen we warme zomers getinte klanken met nog steeds opvallende teksten.
Misschien een beetje braafjes maar ook Lekman wordt blijkbaar volwassen. Een track als I Want a Pair of Cowboy Boots doet me bijvoorbeeld denken aan Kings of Convenience.
Belle and Sebastian is ook zo'n bandje dat me te binnen schiet als ik dit album hoor.
Allemaal wat veilig, braafjes en binnen de lijntjes misschien maar daardoor niet minder smakelijk.

Uiterst geschikt voor een zomer waarop de terrassen goede zaken doen. Nu is dat ook dit jaar weer twijfelachtig dus in dat geval komt deze cd als een geschenk uit de hemel.
Het avontuur lijkt wat minder geworden maar het maakt Lekman er niet minder sympathiek op.

Sympathiek is ook een perfecte term voor I Know What Love Isn't. Een ietwat kabbelend album maar daar is op zich niks mis mee, althans niet voor mij en daarbij vind ik de inkleuring ervan erg goed gedaan.
Misschien hebben we iets te lang moeten wachten op nieuw werk maar daarmee is hij bij mij niet in de vergetelheid geraakt (prima herinneringen ook aan het enige optreden dat ik ooit van hem heb meegemaakt).

Tien lieve liedjes. Niet meer of minder.

Een nieuwe Jens Lekman. Whatever....... best gek, want ik was er nogal een liefhebber van. Zijn live-optreden in Rotown was er ook eentje om niet te vergeten: de man ging door naast het podium en later gewoon buiten op straat voor de deur. Geweldig!

En toen was daar I Know What Love Isn't en hoe lief en leuk ook: het vuurtje was een beetje gedoofd.

Maar dan hoor ik To Know Your Mission met zijn tekst en fijne melodie. Fris en fruitig. Plotsklaps ben ik die wanstaltige hoes vergeten. Kom maar op Jens: ik heb zin in een flink potje vrolijkheid. Dat hebben we nodig in 2017!

En dat krijgen we dan ook: het is dat het nog winter is, want de zonnestralen komen je tegemoet zodra je dit opzet. Maar let op het venijn: de teksten zijn echt niet altijd zo opbeurend. Liedjes over een tumor op een huppel-disco-deuntje (Evening Prayer); je moet er maar opkomen.

"It's been a hard, long year
For a friend who's not sure if he's close enough to be allowed to care or just be there
To include you in his evening prayer"

Jens is weer scherp. Zijn zoetgevooisde stem matcht goed met de luchtigheid van de liedjes die wel verdomde goed in elkaar zitten. Tekstueel gezien blijft ie me het hele album boeien: ik blijf echt naar hem luisteren, en dat is iets wat ik echt niet altijd doe. Teksten staan bij mij nooit op het eerste plan als het om muziek gaat.

Met Life Will See You Now levert Jens Lekman een aangename verrassing af. Blij dat ie terug is!

Jens Lekman waardeerde ik al een tijdje erg hoog, maar toen ik hem eenmaal live had gezien wist hij me definitief in te pakken. Het was één van de allercharmanste optredens die ik ooit gezien had en de sfeer was goed. Een bijzondere artiest waar ik al snel een zwak voor had.
En dan is daar opeens, voor mij vrij onverwacht, een nieuw album.
Night Falls over Kortedala opent met And I Remember Every Kiss. Het klinkt wat kitscherig door de strijkers en doet verdorie denken aan oude crooners. Opeens schieten de Scott Walker albums 1 t/m 4 door mijn hoofd; niet bepaald slechte albums om mee vergeleken te worden. Heerlijk, deze orkestrale bombast. Toch herkennen we Lekman er overduidelijk in. Wat dat aan gaat heeft deze artiest wel een compleet eigen signatuur.
En dan bij de eerste tonen van Sipping On The Sweet Nectar wil ik spontaan 'The Looooooooveeeeeboat' gaan zingen. Het is een dansbaar liedje waar je de matrozen aan boord van het cruiseschip hun big smile al ziet opzetten. Barry Manilow eat your heart out...
En hoor ik daar Diana Ross & the Supremes? Is mijn I-pod op hol aan het slaan? Maar ik heb toch geen Diana Ross in mijn collectie? Nee, het is nog steeds onze eigen Jens met het liedje The Opposite Of Hallelujah. Het is een lekker deuntje waar ook een band als Belle & Sebastian op patent lijkt te hebben.
A Postcard To Nina heeft ook een beetje een soul-invloed. Oude Motown-tijden herleven nu in het hoge noorden. Lekkere blazers, laidback zang en we hebben een wederom een aangenaam nummer te pakken. Wat een heerlijk ontspannen sfeertje straalt hij hier toch uit.
Into Eternity heeft weer een beat die doet denken aan Copacabana, Loveboat en weet ik het wat. En horen we daar opeens de lambada voorbij komen? Op de gratis EP's die Jens het internet opslingerde stond al eens een nummer die erg aan deze stijl doet denken. Het is dat mijn vakantie in het buitenland al weer voorbij is, maar op dit soort nummers zie ik me al helemaal zitten in een leuk havenstadje op een terrasje in de zon met zicht op alle bootjes die aanmeren.
I'm Leaving You Because I Don't Love You is wederom lekker up-tempo en klinkt erg luchtig. Maar vergis je niet: onder die harpgeluiden en piano-tingel-tangel klinken wel degelijk wat electronische beats die het nummer daardoor iets eigenwijs weten mee te geven. Voeg daarbij de desolate zang van Lekman en dan is er toch echt wel sprake van iets bijzonders.
Bij If I Could Cry (It Would Feel Like This) breekt het glazuur in het intro haast van je tanden zo zoet. En dan toch weer die wat tegendraadse dingen die Lekman er aan toevoegt..... niet te opvallend waardoor het freaky gaat worden, maar juist heel subtiel. Zweedse soul anno 2007.
Your Arms Around Me herbergt ook dwarrelende harp-riedels, een vioollijn en subtiel gitaarspel. Op het eerste gehoor een mooi popliedje, maar als je vaker gaat luisteren ontdek je steeds meer laagjes. Laagjes die heel subtiel zijn opgebouwd en die er voor zorgen dat alles klopt en toch ergens vervreemdend klinken.
Shirin is weer zo'n Belle & Sebastian-achtig nummer wat redelijk rustig van start gaat en dan op een gegeven moment toch weer een duwtje in de rug krijgt waardoor het uitmondt in een vrolijk moppie muziek.
Een kinderstem opent It Was A Strange Time In My Life, een fluit zet in en het gekras van de plaat gaat voort. Al snel is het een melancholiek liedje waar ik een enorm zwak voor heb gekregen. Wat een prachtige samenzang hoor ik hier toch ook. Jens Lekman weet me geen moment te vervelen op dit nummer. Wat zeg ik? Op het hele album niet! Mooi zwierig vioolspel maakt het plaatje compleet.
Kanske Ar Jag Kar I Dig is het enige nummer waar de titel in zijn eigen taal staat terwijl er wel degelijk engels wordt gezongen. Het is een funky-soultrack die soms wat Beck-achtige dingen in zich herbergt.
Sax opent op Friday Night At The Drive-In Bingo en doet me soms een beetje denken aan wat foute songfestivalnummers uit de Scandinavische landen. Of dit als fout te bestempelen valt laat ik aan iedereen zelf over, want pakkend is het wel. Dit nummer zal tevens op single verschijnen. Een gewaagde keuze lijkt me.
Ik kan concluderen dat dit album een Lekman-light lijkt te zijn als je er vluchtig doorheen wandelt. Doe dit niet; geef het meerdere kansen, want onder alle luchtigheid schuilen een hoop zeer interessante dingen en uitermate sterke composities.

Jeremiah Lloyd Harmon is een naam waar in Nederland de bellen niet van zullen gaan rinkelen (was bij mij ook niet het geval).

Deelnemer van American Idol, daar indruk gemaakt en uiteindelijk met wat omwegen zijn eigen pad gekozen met een duwtje in de rug van Ben Platt.
Afkomstig uit een streng gelovig gezin en dan homo zijn: genoeg stof voor een album en net dat kleine beetje extra inzet om jezelf te bewijzen.

En dat doet Jeremiah op Namesake. Zijn talent is al hoorbaar op opener Castles in the Sand, ingetogen door de akoestische benadering (ongetwijfeld heeft hij naar Nick Drake geluisterd), maar ook expressief dankzij de klassieke begeleiding. Zijn vocalen zijn sterk, maar je moet er van houden.

En dan volgt Almost Heaven, een nummer waar hij al veel lof mee oogst. Het is ook een prachtig nummer. Die prachtige stem, de pianobegeleiding en de opbouw waar het koor een extra zetje geeft om het prachtig te laten ontvouwen. De strijkers en blazers zorgen voor een dramatisch tintje. Zo'n nummer waar je achtereen naar kunt luisteren.

Titeltrack Namesake is akoestisch op gitaar. Een lief lentebriesje. Het kan zo simpel zijn: zijn zang draagt het nummer, en wat doet die stem me soms toch aan die van Mick Hucknall van Simply Red denken.

Sweet June Nectar is het eerste nummer dat me aan Ben Platt doet denken. Ik moet zeggen dat de zang van Ben me net wat meer raakt, maar waar Ben sosm wel heel erg aanzet, daar weet Jeremiah zich beter te beheersen. De strijkers geven dit nummer net dat beetje extra wat het nodig heeft en de blazers maken het af. Een nummer waar soul in zit.

Skinnyheeft ook een rustige, akoestische inslag. Jeremiah kan zijn nummers dus heel sober houden waardoor zijn vocale kwaliteiten naar boven komen. Het zijn ook de nummers waar ik sterk een George Michael gevoel krijg. Niet vocaal, maar ik hoor het George zo zingen en hoe mooi zou dat dan toch zijn.

Mermentau draait dan weer om de piano en vocaal trekt hij alles uit de kast zonder te overdrijven, toch wel de kracht van Jeremiah.

Lake Rita is typisch zo'n nummer voor mij. Wat expressiever en dramatischer. Ik kan me voorstellen dat mensen hier juist zijn zang wat minder trekken. Maar het jazzy toontje bevalt me prima net als de instrumentatie. Ook hier weer nergens uit de bocht vliegend, maar behoorlijk beheerst. Het strijkers beetje dat zoetgevooisd een basis weet te leggen: schitterend.

Dat Jeremiah duidelijk niet van plan was om een album vol glitters te maken blijkt ook uit Silver Spoon. Hier horen we de jazzy inslag van zijn EP sterk terug. Het nummer is vrij sober en dat maakt het juist sterk. Zijn stem leent zich voor Ben Platt-achtige musical bombast of Rufus Wainwright-kitsch, maar hij weet zich daar vandaan te houden. Voor mij toch wel verrassend. Ik had het niet erg gevonden als het wel zo was, maar dit soort nummers zijn simpel in al hun eenvoud en zorgen dat ik er rustig van word. Een fijn en comfortabel omarmend gevoel. Wat wil je nog meer in deze huidige onzekere tijden waar we verplicht zijn thuis te blijven vanwege de corona crisis?!

Op Mary Ann horen we dan wel een aanzwellend piano geluid waar Rufus Wainwright zich niet voor zou schamen. Piano en zang: soms is er gewoon niet meer nodig dan dat.

Concerning the Void is ook vrij ingetogen net als Century Man, en daarmee laat deze zanger horen niet helemaal voort te borduren op Almost Heaven. Pure eenvoud die daardoor eigenlijk nog beter aankomt.

Namesake is een aangename verrassing in het huidige muzieklandschap. Je krijgt hier niks nieuws voorgeschoteld, maar Jeremiah Lloyd Harmon bewijst hier geen goedkope American Idol ster te zijn die zich wel even laat plooien door platenmaatschappijen. Hij deed dat privé al niet (hij trok zich niks aan van zijn gelovige familie) en hij doet dat muzikaal ook niet.
Hiermee oogst hij zeker mijn bewondering.

In alle eenvoud is dit gewoon een heel erg mooi album.

Jeremiah Lloyd Harmon kondigde op Facebook zijn nieuwe album aan. Onverwacht en snel volgend op alle voorgangers. Een druk baasje dus. Maar de bijbehorende boodschap zette nogal wat vraagtekens: 'I’m releasing a new album tomorrow. It will be my last release as JLH. Consider it my parting blessing x'
Afwachten maar.

Dit album begint stemmig op piano met het instrumentale Behold the Man en eindigt ook instrumentaal (Souvenirs).

Ik vond hem op z'n vorige albums niet heel scherp meer, maar zo'n nummer als The Vicar is hemels. Hiermee heeft hij gelijk mijn aandacht. Misschien is dat wel waar hij op hint? Een nieuwe start onder een andere naam omdat hij niet heel veel succes heeft???

Hierna volgt het schitterende Fair Game for Foul Birds omlijst met strijkers en rustig tokkelende gitaar.

Mascara heeft iets feestelijks en tegelijkertijd ook iets emotioneels in zich. Zwierig zonder frivool te worden.

Op Some Wise King neemt Jeremiah gas terug in een akoestisch getint nummer waar de strijkers weer van de partij zijn en hij zijn zang als middelpunt laat schitteren.

The Old Man Is Passed doet me denken aan Rufus Wainwright. Eenzelfde cabareteske vibe en ook hier een schitterende toevoeging in de vorm van strijkers.

Franz Marc is de hoofdpersoon van dit album. The Apocalyptic Vision is een boek van Frederick S. Levine dat gaat over de Duitse expressionistisch kunstschilder Franz Moritz Wilhelm Marc. Een mooie piano-ballade.

Will I Ever See the Day lijkt een demo: vrij kaal opgenomen, slechts begeleid op gitaar. Het zijn dit soort nummers, ook op de vorige albums, waarvan ik denk 'had je er niet meer van kunnen maken?'. Het is niet af of zo.

Souvenirs is zoals gezegd een instrumentale afsluiter. Een prachtig stuk op piano.

Wat de boodschap van Jeremiah ook gaat zijn. The Apocalyptic Vision is een alleraardigst album dat helaas geen potten zal breken. Dat is jammer, want Jeremiah heeft veel in zijn mars. Als hij het beste van zijn laatste albums gebundeld zou hebben zou er een zeer sterk album uit gekomen zijn. Nu is het dat wederom net niet, maar nog steeds sterk genoeg om van te kunnen genieten en net wat beter dan de voorgangers.

Debuut Wolastoqiyik Lintuwakonawa uit 2018 is helaas een verborgen parel gebleken, ook op deze site. Het album komt deze maand alsnog uit via de reguliere kanalen, dus wie weet of dat gaat bijdragen aan meer bekendheid.

Motewolonuwok is vandaag uitgekomen en is ook makkelijk verkrijgbaar. Terecht, want iedereen zou dit geweldige album moeten horen. Zeker als je liefhebber bent van Antony & the Johnsons (om maar eens een voorbeeld te noemen).

Ook nu laat hij zijn eigen volk 'aan het woord' op dit album. Teksten in een taal die wij niet verstaan, Wolasotqey, maar nu ook in het Engels. De schitterende orkestratie maakt het af en zorgt regelmatig voor een brok in de keel moment.
Daarnaast weet Dutcher nu ook een wat rustiger en meer toegankelijk jazzy geluid neer te zetten (Pomawsuwinuwok Wonakiyawolotuwok) en dan denk ik een beetje aan het latere Talk Talk.

Zelf is Dutcher onderdeel van de queer gemeenschap en ook dat onderwerp schuwt hij niet. Dat is tegenwoordig blijkbaar juist geen aanbeveling (iets met rode lap, of beter regenbooglap, die niet zo goed werkt voor veel mensen blijkbaar). Maar laat je dit echt niet weerhouden. Er wordt niets door uw strot geramd.

De zang doet zoals gezegd soms denken aan Antony/ANOHNI en dat komt door de ietwat opera-achtige inslag. Muzikaal gezien is het dus lastig in een hokje te plaatsen: het is experimenteel, jazzy, pop, rock en ik wil wereld er ook wel aan toevoegen. Hij is een kunstenaar die strijdbaar zijn bedreigde taal en cultuur verdedigt.

Puur, emotioneel en uitdagend. Laat Jeremy Dutcher deze keer niet aan u voorbij gaan dames en heren. De nieuwe Sufjan is geweldig, maar deze kan er uitstekend naast staan.

Allejezus wat is dit een schitterend album geworden!!!

Taggen kan helpen, dus bij deze: Chameleon Day zal het zelf wel in de gaten houden, Broem ook wel net als dix, en dan hebben we misschien de volgende users die interesse kunnen hebben: swoon, Juul1998B, Edamboy, muziekobsessie, Lura, erwinz, hidalgo, Cordj24, overmars89, Roxy6, -SprayIt-, deric raven, henrie9, musicfriek, Martin Visser, GrafGantz, Fathead, Mjuman, Koen St, Barney Rubble, davevr, bommel en vinylbeleving (sorry als ik iemand vergeten ben).

Op de valreep van 2018 in aanraking komen met iets bijzonders. Heerlijk is dat.

De in Toronto wonende Jeremy Dutcher is een componist en tenor. Zijn composities zijn een mengeling tussen klassiek, jazz, electronic en wereld. Op zijn debuut Wolastoqiyik Lintuwakonawa (Our Maliseet Songs) komt het er allemaal uit.
Buiten de muziek is de man ook actief in de LGBT gemeenschap.

Het is een gedurfde en unieke plaat geworden en zeker qua zang niet altijd even gemakkelijk wellicht (ik hoor soms Jamie van The Irrepressibles en dan weer Antony).
Dutcher heeft oude Indiaanse stemmen, afkomstig van 100 jaar oude wax cilinders, nieuw leven ingeblazen en voorzien van nieuwe klanken.

Expressief en dramatisch, maar tegelijkertijd ook heel aards en puur. Een vertaling naar nu van traditionele muziek. Een prachtig eerbetoon aan de Canadese voorouders. Zodra het té traditioneel wordt heb ik er wat moeite mee (de indianen-klanken vind ik niet altijd even makkelijk te doorgronden), maar zodra het wat meer de klassieke kant opgaat ben ik één en al oor. De strijkers en piano zijn hier zo hemeltergend mooi in combinatie met de tenorzang van Dutcher.

Nieuwsgierig geworden? Wolastoqiyik Lintuwakonawa | Jeremy Dutcher - jeremydutcher1.bandcamp.com

En laat ik eens wat mensen taggen: muziekobsessie, Mjuman, Lura, -SprayIt-, Martin Visser, Bardt1980, Chameleon Day, brajoapau, bommel, Broem, Maartenn, LucM, nico1616.

Op het forum is er een topic 'MM Memorabele quotes'. Niet helemaal mijn ding, maar het schoot me te binnen toen ik dit album beluisterde, want mocht er een topic 'Memorable albums' bestaan dan komt The Reluctant Graveyard van Jeremy Messersmith daar niet echt in te staan.
Er is nu eenmaal weinig memorabels te ontdekken aan dit album, maar dat gaat onderhand voor wel heel erg veel albums op dus wat maakt het uit allemaal. Messersmith heeft een zonnig, vrolijk album uitgebracht waar ik heel soms een kleine Beach Boys-echo in terughoor. Ook niet bepaald een favoriet gezelschap van mij, maar hier stoor ik me er niet aan.
Dit album doet wat het doen moet: een kleine glimlach op je gezicht toveren, je voet mee laten wiebelen op de maat van de muziek om je na afloop met groot gemak te laten terugkeren naar de orde van alledag, je misschien nog afvragend welk album je daarnet ook al weer gehoord hebt. Nee, dat is niet lelijk bedoeld, dat is gewoon zoals het is bij mij. Ik word hier best blij van en als ik het dan echt niet meer weet draai ik het gewoon toch nog een keer?!

1987. Er heerst in zinderende spanning in stadion de Galgenwaard te Utrecht. Het voorprogramma van Prince gaat bijna beginnen. Maar voor het zover is draait er continue die ene plaat. Wie is toch die fantastische zangeres die het voor elkaar krijgt om het hele stadion in zijn handen te laten meeklappen op de maat van de muziek ? En dat terwijl het alleen maar vanuit de speakers draait !
Het bleek dus Jill Jones te zijn, Prince-protegee nummer zoveel. Maar wel zijn beste ! Ook nu nog steeds een schitterend album met daarop haar (veel betere) versie van het Prince-nummer With you enhet fantastische Mia bocca en My man.

Tja, wat moet je zeggen op dit soort releases. Veel werk dat na z'n dood uitgebracht is had nooit uitgebracht mogen worden. Crash Landing is voor mij zo'n voorbeeld.
Een aantal live-albums konden er eigenlijk best mee door.
Neemt niet weg dat er telkens zo'n vies bijsmaakje aan zit en dat gaat ook op voor Valleys of Neptune.
Normaal hou ik met helemaal niet meer bezig met al die releases dus waarom deze keer wel? Is het het artwork? Zijn het de titels die er op terug te vinden zijn? Ik weet het niet. Er was iets dat mij aantrok om het weer eens een keer te proberen met een 'nieuw' Hendrix album, want dat ik Hendrix hoog heb zitten is misschien nog licht uitgedrukt.
En hoe maf is het als je Valleys of Neptune dan opzet. Het is en blijft heerlijk om de man te horen en om wat andere versies die ik niet kende te beluisteren. Dat het allemaal zeer vertrouwd klinkt is dan ook niet meer dan logisch.
Eerlijk is eerlijk: ik heb behoorlijk kunnen genieten met al die negatieve bijgedachtes even opzij leggend.

Jimmy Gnecco is de zanger van de band Ours; een voor mij onbekend gezelschap dus een frisse kennismaking.
Het waren de tattoos, zichtbaar op de hoes van het album, die de aandacht trokken. Niet dat ik nu zo'n tattoo-freak ben, maar om maar aan te geven wat je kan doen besluiten om naar een album te luisteren.
Nadere inspectie leerde me ook dat de zang wat weg zou hebben van de sombere Rufus Wainwright en dat het soms deed denken aan Radiohead-voorman Thom Yorke. Niet de minsten dus.
Nu kan ik aan dat rijtje een enorme lijst toevoegen van artiesten die ik in de kast heb staan, maar doe dat niet.
De muziek is vrij akoestisch en sober en op dat punt vind ik Gnecco niet erg opvallen tussen die lange rij niet door mij genoemde namen, maar het is wel essentieel voor mijn beoordeling die er toch ietsje lager door uitpakt. Nergens is The Heart verrassend te noemen en helaas weet het ook nergens mijn hart te raken (om maar eens dicht bij de titel te blijven).
Dat het verder wel degelijk een mooi album is staat buiten kijf. Het is en blijft van het soort dat ik erg weet te waarderen alleen in dit geval heb ik het allemaal iets te veel gehoord.
Blijft over: een mooi en melancholisch album dat ik wel degelijk wil aanraden!

Ik hoor er totaal geen ABBA in (vooruit: het intro van Masterplan misschien). Als alles wat vrolijk is die referentie moet krijgen is er wel heel veel ABBA-achtige pop te vinden
Maar goed dat is en blijft altijd persoonlijk en zoals gezegd hoor ik het er niet in. Wat ik wel hoor is vrij originele pop die erg moelijk te duiden is. Ik snap dat herman er The xx bij haalt ook al heeft het er in principe niet veel mee van doen. Gevoelsmatig liggen ze niet eens zo heel ver van elkaar en zo kan ik ook Beach House er wel bijhalen die dat ook doet en verder totaal niet op The xx of jj lijkt.
Het maakt allemaal niet uit ook want ik vind dit een heerlijk plaatje waar mijn humeur flink van omhoog schiet en wat geen minuut te kort of te lang duurt. Ja, misschien zullen veel mensen daar over klagen: het duurt nog geen half uur, maar ik vind dat wel de kracht van dit soort albums. Het blijft daardoor erg leuk en het gaat mij niet vervelen en als ik meer wil dan gooi ik het gewoon op repeat. Ik kan er in elk geval geen genoeg van krijgen. Dit soort originele pop kan bij mij wel een potje breken. Als Belle & Sebastian op zich laten wachten mag er best een andere frisse wind waaien en als die toevallig jj heet zit ik hier goed uiteraard! De vraag is wel hoe lang dit houdbaar zal zijn: want het is typisch muziek waar je een tijdlang erg graag van snoept en iedereen weet wat daar het gevolg van kan zijn: misselijkheid en vingers die voorlopig niet meer richting snoeppot gaan...... hoe dan ook gaan mijn vingers voor wat betreft deze cd voorlopig nog wel even richting de playknop.

jj n° 2 was typisch zo'n album dat aanvankelijk een beetje aan me voorbij was gegaan, maar toen ik het eenmaal gekocht had raakte ik er behoorlijk verslaafd aan.
Mooi natuurlijk dat er al zo snel een opvolger is. Op zich niet zo heel vreemd als je bedenkt dat de albums elk een half uur duren.
Waarom niet alles op één album gezet kun je dan denken, maar daarmee zou het aan kracht verliezen vrees ik. Een half uur jj is precies voldoende.

Goed, jj n° 3 dus............
Let Go was al bekend en ook het nummer My Way deed z'n ronde. Helaas is dat niet terecht gekomen op dit album. Misschien omdat er een sample op staat van Charles Manson. Who knows?!
Let Go draai ik al een tijdje heel erg graag: lekker zweven met jj en als afwisseling op de nummers van het vorige album een lekker opvallend nummertje.
En dan valt gelijk op dat dit hele nieuwe album een zelfde soort sfeer heeft als Let Go. De beats zijn wat meer naar de achtergrond verdwenen en het klinkt iets minder pittig en gekruid dan n° 2.
Is dat erg? Ja en nee. Ja, omdat ik dat pittige popgeluid zo heerlijk vond aan n° 2 waardoor het zo'n verslavend plaatje werd en nee omdat meer van hetzelfde ook niet echt gewenst was.
Dus dit is niet meer van hetzelfde? Ook hier weer een ja en nee als antwoord. Ja, omdat het een erg herkenbare sound is en nee omdat de vibe van dit album anders is: rustiger en soms zoals genoemd zelfs wat zweverig (dromerig zo u wilt).
Dit alles brengt me dan ook wat in verwarring want ergens mis ik het poppy geluid toch wel wat. O zeker, het is nog wel aanwezig, maar toch in mindere mate. Tegelijkertijd kan ik ook wel weer wat met deze wat lomere, warme sound.
Voordat ik er helemaal uit ben is het album al weer ten einde en kan ik constateren dat een half uur net als de vorige keer gewoon voldoende is, dat er genoeg leuke dingen in verwerkt zijn om het weer erg leuk te maken, maar dat ze tegelijkertijd moeten gaan oppassen voor een eventuele n° 4; die mag er best over een jaar al komen maar dan moet het roer toch drastisch om wil het blijven boeien en wil ik er enthousiast over blijven.
jj n° 3 is ietsje minder dan het vorige album maar ik vind het verder een prima aanvulling en in waardering is dat lastig uitdrukken: een 3,75 is niet mogelijk en daarom geef ik toch de 4* met de mededeling dat jj n° 2 mijn favorietje is.

Het is lang geleden dat jj echt van zich liet horen (op wat sporadische nummers tussendoor na) maar ze zijn terug.
Terug met de o zo herkenbare sound die soms een beetje donkerder lijkt, maar het is niet schokkend. Zingt Elin Kastlander nu af en toe wat rauwer of lijkt dat maar zo? En 'ruige' gitaren op All Ways, Always?!

Wat moet je eigenlijk nog van dit duo zeggen? Het zijn heldere, alternatieve popliedjes zoals we gewend zijn en zelfs met de titel zijn ze nu niet bepaald aan het veranderen geslagen.
Never change a winning team maar daarin schuilt wel het gevaar dat 'men' het nu onderhand wel weet.

V is gelukkig toch goed genoeg en klinkt wat voller van sound, ietsje zwaarder wellicht. Een term die dit album overigens niet goed recht doet als je er niet aan toevoegt dat dit in perspectief gezien/gehoord moet worden. Het is en blijft jj en dus krijgen we 12 heerlijke nummers voorgeschoteld die vertrouwd aanvoelen en waar je nu niet het gevoel hebt daar zo lang op gewacht te hebben. Waarschijnlijk maar goed ook dat het even geduurd heeft want nu is het toch wel weer erg fijn om te horen dat ze er nog steeds zijn.

Maar eerlijk is eerlijk: heel erg verrassen doen ze niet meer.

Joan as Police Woman heeft nu haar eigen 'Pin Ups' (coveralbum van David Bowie) die ze uitbrengt en verkoopt tijdens haar optredens die ze op dit moment geeft.
Het is een album met opmerkelijke covers geworden van rap tot rock en van indie naar pop. Althans dat zijn de originelen. Joan geeft daar haar eigen kenmerkende twist aan.

Het album gaat van start met de Jimi Hendrix-classic Fire. Verwacht geen gierende gitaaruithalen maar verwacht een Nina Simone-achtige interpretatie met hier en daar hoge, kirrende uithalen en fluisterende bezweringen. Joan Wasser haalt vocaal alles uit de kast om dit akoestische nummer zo bijzonder mogelijk te maken. Dat ze violist is horen we in dit nummer weer een keer duidelijk terug, want dat instrument krijgt een belangrijke rol. Move over Jimi? Nee, dat niet, daarvoor is het een té grote klassieker en heb ik de man veel te hoog zitten, maar dit is in elk geval een bijzondere start.
Van rock naar pop en dat gebeurt d.m.v. een Britney Spears-cover genaamd Overprotected. Britney? Covert Joan Britney? Jawel en dat doet ze op een fijne manier. Het nummer komt in dit vernieuwde jasje ineens heel anders over en Joan maakt er een catchy nummer van met rafelige randjes die Britney in z'n geheel doet vergeten. Alhoewel, misschien moeten we erkennen dat La Spears toch wel klassieke popliedjes op naam heeft staan.
Ringleader Man is een nummer van rapper T-Pain. Aangezien ik totaal niet bekend ben in dit genre kan ik er weinig van zeggen ten aanzien van het origineel. Ik ga er maar van uit dat dit een onherkenbare versie is geworden. Ik vind het wel een sexy nummer eigenlijk en Joan laat zien dat het een artieste met lef is door zoveel genres bij elkaar te voegen op één album om het vervolgens in haar eigen blender te gooien waardoor er een zeer smakelijk en vooral coherent geheel tevoorschijn komt.
Baby is een Iggy Pop song afkomstig van het album The Idiot en Joan houdt het nummer puntig. Een katje met scherpe klauwtjes is het hier wel. Doet me een beetje denken aan het sfeertje dat P.J. Harvey soms schept.
Whatever You Like is wat zwieriger en heeft van die lekkere achtergrond-brom-vocalen. Opvallend, want ook dit is van oorsprong een hiphop-nummer van de artiest T.I. en hier meet Joan op haar eigen vrouwelijke wijze een stoere houding aan in met name haar manier van zingen, want de muziek is zoals gezegd helemaal niet zo ruig. Bijzonder nummer dat mij goed bevalt.
Lady lijkt haast wel een CocoRosie nummer met de electronica en maffe stemmetjes. Voeg daar korte flarden gitaarsolo tussendoor en je hebt een maffe cover van een nummer dat ooit door Adam Ant werd gezongen en wat zijn eerste single was stammend uit 1979.
De meest complexe cover is misschien wel die van Public Enemy's She Watch Channel Zero, en het opmerkelijke is dat ze het zo weet te verbouwen dat het eigenlijk weer een zeer herkenbaar Joan as Police Woman-nummer wordt. Ze doet dit echt op voortreffelijke wijze en het is wederom hiphop dat als uitgangspunt mag dienen.
Sacred Trickster is afkomstig van Sonic Youth's album The Eternal. Ze heeft het nummer gestript tot een handjeklap-pop-song met drums als begeleiding. Je ziet de cheerleaders al aan de kant staan huppelen en schreeuwen.
Sweet Thing is een Bowie-cover van het album Diamond Dogs. Ik herkende het aanvankelijk niet eens, misschien door de kale gitaar-benadering (ook hier moet ik denken aan P.J. Harvey). Het zijn hier weer de vocalen van mevrouw Wasser die de aandacht weet te trekken en het nummer naar een hoger niveau tilt.
Noemde ik in opener Fire al de naam Nina Simone, nu mag ik die er zeer zeker bij gaan halen want Keeper of the Flame is een nummer dat van haar afkomstig is. Dit ruim 8 minuten durende nummer wordt wederom gedragen door de stem van Joan en mag best een eerbetoon genoemd worden aan de soul/jazz van Nina Simone. Electronische toetsen en akoestisch gitaargetokkel begeleiden die zang en maken er net zo'n tergend nummer van als waarin Nina Simone ook zo kan uitblinken. Hier en daar op de achtergrond wat spaarzame strijkers en het nummer groeit uit tot een groots, opbouwend geheel waar de onderhuidse spanning voelbaar is.

Cover-albums zijn en blijven lastig maar Joan as Police Woman weet er een geheel eigen album van te maken en als je dat kunt dan mag je jezelf een voortreffelijk muzikant noemen en dat is ze in mijn oren dan ook.
Ik heb slechts één zeer groot punt van kritiek: lieve Joan, breng dit album gewoon via de normale kanalen uit want dan hoeven we iets minder moeite te doen om er aan te komen want het is namelijk meer dan de moeite waard!

Het was liefde op het eerste gezicht, deze Joan Wasser, tijdens het concert van Rufus Wainwright in Paradiso ergens halverwege de jaren 2000. Het debuut was nog niet uit maar zou snel volgen.

En wat voor een debuut was dat zeg, net als de opvolger. En zelfs het coveralbum viel niet tegen. The Deep Field was zeker ook niet verkeerd maar ik merkte wel dat ik een klein beetje uitgekeken raakte op 'de formule' als daar überhaupt sprake van was.

Wat neutraler t.o.v. The Classic wat als ik de vooruitgesnelde nummers als uitgangspunt kan nemen een soulgeluid mee zou krijgen. Blazers in de hoofdrol en soulkoortjes om het nog eens extra vet te accentueren met Joan als onmiskenbaar middelpunt met haar smachtende manier van zingen.

En ja hoor: Witness voldoet er gelijk al aan. Soul op de Joan-manier. Vette orgelpartijen, koortje en blazers. Dit is even andere koek van mevrouw.
En ook op Holy City horen we warme blazers inclusief gitaarsolo. Misschien even wennen allemaal.
Dat doet de titelsong niet. Dat nummer was al bekend, maar ik heb niks met deze doo-wop riedel.

En zo horen we vrij veel gloedvolle Joan-soul maar ook de broeierigheid is nog aanwezig (Get Direct en Stay) en afsluiter Ask Me is zelfs reggae!
Misschien dat Rufus Wainwright met zijn laatste album (in samenwerking met Dap Kings en Mark Ronson) een inspiratiebron is geweest maar ik vind dat Joan net even verder gaat en daarmee meer soul aflevert dan Rufus indertijd met zijn Out of the Game.

Het is misschien even wennen allemaal want dit is een behoorlijke koerswijziging maar mij bevalt ie wel.

Twee albums op 4,5*, eentje (een soort tussendoortje) 4* en een EP 4*. Helemaal leip van haar als violiste in de band van Rufus Wainwright en toen ze eenmaal solo ging en ik haar live heb mogen aanschouwen kon het niet meer fout. Joan Wasser werd een lievelingetje en het leek er op ook een blijvertje....

En toen las ik de vernietigende stukjes en lage stemmen hier op musicmeter. Users die haar hoog hadden zitten ook nog eens. Elke artiest heeft recht op zijn of haar misser. Natuurlijk. Maar ik ben daar nu nog niet klaar voor. En zo vermeed ik dus maar de luisterpaal en was het wachten op de cd, want die was inmiddels wel besteld.
Met angst en beven moest ik er dan maar aan geloven, hopende dat ik het pertinent oneens zou gaan worden met mijn voorgangers hier op de site.

Haar stem is gelukkig herkenbaar uit duizenden zodra ik Nervous voor het eerst hoor. Het geluid is wat rauwer, wat rokeriger en wonderwel past haar stem daar goed bij. Het gruizige randje van de muziek mengt vloeiend met haar hese vocalen. Het is redelijk uptempo, maar dat Joan van vele markten thuis is hoorden we al op het album Cover dat eigenlijk een perfecte opmaat blijkt te zijn voor de opener van The Deep Field blijkt nu. Ik denk dat velen dat album ook niet kennen en daarom misschien wat verrast zullen zijn van deze sound. Mijn nervositeit is in elk geval al ietwat gedaald na dit nummer.
The Magic kende ik al door de opvallende videoclip die dat nummer begeleidt en daar viel ik eigenlijk al heel snel voor. Joan heeft soul, soul anno 2011. Funky, swingend, zwoel en broeierig. Gewoon een heerlijk nummer waar mijn humeur van stijgt en waar ik niet stil op kan blijven zitten. Als een krolse kat kringelt Joan zich om je benen, bedelend om aandacht en tegelijkertijd haar tanden tonend om je te laten weten dat zij 'in charge' is, en niemand anders.
The Action Man gaat van start als een soort echo van The Magic. Ook hier komt dat warme soul-geluid terug met dank aan het orgel. Het ademt in de verte ook wel een rokerig Beth Gibbons/Portishead geluid, het sleazy nachtclubleven lijkt niet ver weg. Fijn ook die blazers die het duet aangaan met gitaren en viool die nu eens niet stroperig of zoet klinkt en ondertussen wriemelt dat orgel zich overal doorheen. Tijdloos noem ik zoiets.
Flash is het langste nummer van dit album. Tergend, haast treiterend tuft de diesel voort. Het is een boeiende trip waar heel veel gebeurt. Behoorlijk psychedelisch ook. Het zonnige optimisme van het begin maakt plaats voor reflectie en een wat donkerder sfeer. De achtergrondzang op dit nummer versterkt dat nog eens extra en geeft het een Afrikaans sfeertje mee (ongetwijfeld het resultaat van haar trip naar dat continent). Voor mij is dit nummer een heerlijke trip die me meezuigt als in een draaikolk waarin je je maar al te graag door naar beneden laat zuigen. Het is bijna alsof je in trance raakt hierdoor. Je krijgt er soms zelfs een claustrofobisch gevoel bij. Een zeer spannend nummer wat mij betreft.
Run for Love heeft dat lome, trage waar ze op haar vorige albums ook al om bekend stond met als enige verschil dat de nadruk meer op de groove ligt en het veel meer rockt en daardoor rauwer overkomt. Weg zijn de pianogetinte nummers. Maar of dat heel erg is? Dit is een andere kant van Joan. Het boeit, het schuurt en het bijt. Een katje met zeer scherpe nagels.
Op Human Condition wordt de stem van Joan wat meer naar voren gehaald en mag partner Bryce Goggin wederom voor de achtergrondvocalen zorgen; vocalen die meer worden ingezet als instrument dan als echte, begeleidende achtergrondzang. Ook hier hoor ik toch een ietwat Afrikaanse echo. Het is heel subtiel en je krijgt hier geen Paul Simon Graceland gevoel, maar het is wel degelijk tastbaar. Het is een warm nummer en heeft tegelijkertijd iets kils. Prince kon dat in de jaren '80 ook zo goed, met name in zijn Sign O' the Times periode.
Kiss the Specifics heeft een beetje oude Memphis doo-woop swing. Ik las ergens anders het vergelijk met Cat Power ten tijde van haar album The Greatest en gelijk dacht ik 'ja verdomd'. Wat zijn die blazers toch geil en dat koortje hoort hier gewoon helemaal bij. En van zo'n orgel ga je toch spontaan lopen kwijlen zo lekker.
Chemmie krijgt wederom de gitaar toegewezen als hoofdrolspeler. Joan is wat dat aan gaat veelzijdig: violiste, piano en gitaar.... het maakt niet uit. Talent heeft ze zeker. Toch is dit het eerste nummer waar mijn aandacht een beetje verslapt. Misschien omdat het tot nu toe allemaal nogal overweldigend is geweest en het toch ook wennen is aan de stijlbreuk. Daarbuiten heb ik ook gewoon het gevoel dat dit nummer wat minder qua compositie is, gelukkig dan ook dat het einde me toch weer bij de les trekt en ik kan concluderen dat ook dit nummer eigenlijk gewoon erg lekker klinkt. Hoezo minder goede compositie?!
Forever And a Year is wat minder soul op de manier zoals tot nu toe veelvoudig opgevoerd, en lijkt ons nog één keer mee terug te willen nemen naar haar vorige twee albums (Covers niet meegerekend). Het is wat fluisterender, knisperiger en zweveriger, toch een beetje zoals we Joan tot nu toe altijd kenden. Hier valt wederom op hoe bijzonder haar zang toch kan zijn. Je moet er van houden, want het is en blijft vrij uitgesproken. Op dit album overigens geen duetten met grootheden als Antony of Rufus, haar muzikale maatjes.
I Was Everyone vat het album eigenlijk heel mooi samen. Sprankelend, ongrijpbaar en toch ook meer benaderbaar dan voorheen. Het heeft een prachtige sound die met recht hartverwarmend genoemd mag worden. Mijn hart bloeit wel open van dit soort nummers en ik geniet met volle teugen van de blazers en die soul-sound die het heeft. De opbouw is geweldig en zorgt voor een spetterend einde van The Deep Field.

Mijn hemel. Nu pas besef ik hoe misleidend recensies kunnen zijn (uiteraard ook die van mijzelf). Ik was zo bang voor een vreemd album van een artieste die de weg aan het kwijt raken was.
Het lijkt er inderdaad op dat ze die weg kwijt is, maar daar heeft ze wel een andere weg voor terug weten te vinden die de spanning er in weet te houden. Want wees eerlijk: wie zat er te wachten op nog meer van hetzelfde? Dat kan toch alleen maar minder zijn dan?!

The Deep Field is een warm, overweldigend album geworden waar ze mij een enorm plezier mee gedaan heeft. Misschien verkeer ik nog wel erg veel in een Adele roes en daar sluit dit album eigenlijk best goed bij aan, ook al is dit heel anders en heel wat lastiger te doorgronden. Avontuurlijker? Zeker weten, en daardoor ook niet voor zo'n groot Adele-publiek geschikt, maar misschien wel een goed alternatief voor mensen die 21 juist een doorsnee-album vinden en daardoor wat tegenvallend.
Ook de Joan As Police Woman liefhebbers zelf zullen nogal verdeeld raken over dit album, dat blijkt wel uit de tegenstrijdige reacties alleen al op deze site. Het is misschien ook geen makkelijk album, maar spannend is het zeer zeker.
Mijn liefde blijft in elk geval mooi nog even voortduren! De dames heersen tot nu toe flink zo aan het begin van een nieuw muziekjaar!

Zoals ik eerder al zei zorgde Joan Wasser met haar debuut voor het mooiste album van dat jaar (later ontdekte ik Little Annie en die onttroonde haar een jaar later alsnog van die eerste plek).
Ook haar optreden wat ik zag was zeer sterk.
En dan komt er het beruchte tweede album waarvan je op voorhand al weet dat het een stuk lastiger gaat worden om je te verrassen. Je kent immers haar klanken, de sound, de stem en de maniertjes.
Dan hoop je slechts op 1 ding en dat is dat het niet tegenvalt, en alles wat meer is dan dat is meegenomen.
Honor Wishes mag het album openen en het is herkenbaar Joan As Police Woman. Piano en ietwat lijzige zang domineren dit ietwat jazzy nummer. Joan creeert er duidelijk een eigen wereld mee en wij mogen daarin een kijkje nemen. Op de een of andere manier voel ik me bij haar muziek altijd wat buitengesloten. Ik mag kijken maar ze laat me niet helemaal toe. Misschien juist ook wel de kracht van haar muziek. Het weet het spannend te houden. Overigens doet David Sylvian ook mee op dit nummer.
Holiday start alvast lekker broeierig met een zwoele bas. Het nummer klinkt op de een of andere manier wat frisser dan de opener. Waar ik daar lekker loom binnenkwam daar is dit een plens water in het gezicht.
To Be Loved heeft al wat meer tijd gekregen om op mij in te werken en het heeft me al een tijdje in haar greep. Het had ook op het debuut kunnen staan en dan doel ik zeker ook op de kwaliteit ervan. Het is een schitterend, puur liedje dat het zonder allerlei opsmuk prima weet te redden.
Na To Be Loved gaat het over in To Be Lonely. Liefde en eenzaamheid liggen dicht bij elkaar. De toon op dit nummer is somber en dat is te danken aan het pianospel en de strijkers die treurig meedoen. Betoverend mag ik wel zeggen.
Op Magpies horen we opeens blazers. Het geeft het nummer een opgewekte toon mee zonder in nepperige vrolijkheid te vervallen. Want ondanks het wat uitgelatener sfeertje vind ik het nog wel degelijk een droevig lied.
Start of My Heart past mooi bij deze zwoele avond waarop ik dit stukje schrijf. Alsof de warme gloed van vandaag nog even doorgaat. Het weet me goed warm te houden in elk geval.
Hard White Wall is wat meer MOR. Een uitstekend nummer, maar wel het eerste dat me vooralsnog niet helemaal over de streep weet te trekken.
Furious is wat uptempo en dat is goed. Het geeft de nodige afwisseling aan dit album en zorgt er voor dat je uiteindelijk niet inkakt (waar ik zelf hoe dan ook geen last van heb).
Titelsong To Survive is een lief, redelijk klein gehouden nummer. Het is dat de strijkers het een zekere grandeur weten mee te geven zonder het klef of zoet te maken.
En dan zijn we alweer aangekomen bij het laatste nummer To America. Rufus Wainwright bezong America al op zijn vorig jaar verschenen album Release the Stars. Dezelfde Rufus bij wie Joan in de begeleidingsband zat en ook de Rufus die hier het duet aangaat met Joan. De twee voelen elkaar goed aan en de stemmen smelten mooi in elkaar over in dit beheerst gezongen en gespeelde sprookjesnummer dat een vrolijk slotakkoord krijgt in de laatste minuten d.m.v. de blazers.
Het mag duidelijk zijn: Joan As Police Woman stelt me niet teleur. Integendeel. Wederom weet ze me te pakken. Natuurlijk is het minder verrassend dan het debuut; we kennen haar nu immers al.
Nee, dit is wederom hartverscheurend mooi en ik denk dat de liefhebbers van haar eerste album dit ook wel weten te waarderen en ik kan de mensen die dat album maar niks vonden vertellen hier ook niet aan maar niet aan te beginnen. Ze zullen er wederom niets mee kunnen.
Ik kan dat dus wel en ik zet dit album alvast bij mijn favorieten van 2008.

Laat ik voorop stellen dat ik een groot liefhebber ben van Joan As Police Woman. Ook live wist ze me enorm te boeien.
Vooraf was ik wat huiverig voor dit album met Benjamin Lazar Davis (wie?!).

Ze hebben elkaar gevonden door hun liefde voor Afrikaanse muziek. Dat kan dan weer interessant worden, maar het zorgde er niet voor dat ik mijn reserves aan de kant kon schuiven.

En dan is het resultaat te beluisteren. Die liefde voor Afrikaanse muziek hoor ik niet terug. Het is toch vooral een Joan As Police Woman plaat, minus de betovering. Het komt allemaal wat kil op me over waardoor het niet weet te raken zoals ze dat op haar vorige albums wel wist te doen.

Alle nummers glijden langs me heen. Met alle liefde wil ik Joan wederom in mijn armen kunnen sluiten, maar vooralsnog is dat niet het geval en er moet heel veel gebeuren wil dat gaan lukken.
Een dipje in de liefde. Dat mag. Volgende keer beter en hopelijk geen definitieve verwijdering.

Joanna Newsom..... het lelijke eendje dat een mooie zwaan werd....

Althans, voor mij dan. Want dat debuut kan ik nog steeds niet pruimen. Dat drammerige verwende kind. Bah. Het koste dan toch ook aardig wat moeite om nummer twee, Ys, op waarde in te kunnen schatten. Maar het lukte me en dat album waardeer ik een heel stuk meer. Have On on Me blijf ik wonderschoon vinden. Ook haar meest toegankelijke dus misschien niet helemaal verrassend wellicht.

Hoe zou dat uit gaan pakken op haar nieuwe worp 'Divers'?!

Anecdotes mag de sprookjestuin openen (wat dat aan gaat is de hoes goed gekozen) en wederom is het weer twijfelen. Kan ik de zang aan of gaat het weer een martelgang worden? Maar de sfeer die ze neerzet is tijdloos. Als luisteraar word je al snel die hoes binnengetrokken en dan is het aan hem of haar te genieten van het fraais er te beleven valt of de dreigende wolken die te zien zijn gaan overheersen en het komt nooit meer goed. Na drie albums mag dat eigenlijk geen verrassing meer heten. En daarmee pak ik gelijk 'het grote probleem': Joanna Newsom verrast niet meer. Maar is dat erg?!

Wat volgt is een wervelwind van nummers. Ze weet zich deze keer in te houden met niet al te lange nummers (een ruime zeven minuten is het maximale). De harp is niet verdwenen en het lijkt alsof de piano wat meer de kern vormt en deze gaat diverse dansen aan met andere klassieke instrumenten waardoor alles over elkaar heen dwarrelt en Newsom daar vrolijk doorheen huppelt als een kind dat zich nog steeds verwondert over elke dauwdruppel en spinnenweb in deze tovertuin.
De naam Kate Bush is ook deze keer niet helemaal te vermijden, zoals trouwens ook op haar vorige album, maar ze heeft voldoende eigen smoel om grande dame Bush slecht als een soort echo te laten weerklinken.

Ja het krengetje laat weer van zich horen, af en toe wat jengelend, maar ik kan haar aan. Het is haar gelukt. Ik ben weer om. De pracht en praal wint het gewoon van die stem, een stem die dit misschien net even boeiender maakt. Haal het weg en er blijft slechts een mooi album over. Laat haar zingen zoals ze doet en het prikkelt, irriteert, verwondert en betovert. Het kan allemaal op één album. Een album waarin ik met alle graagte nog heel veel muzikale paden hoop te bewandelen, want het is er eentje die vraagt om nog vele draaibeurten (ook al weten we nu onderhand wel een beetje waar we aan toe zijn bij La Newsom).

Divers voldoet aan mijn verwachtingen en zal geen nieuwe vrienden of vijanden maken denk ik zo.