Wat een heerlijk album van MDB! Ik was de band eind jaren '90 uit het oog verloren. Studietijd, teveel maand aan het eind van m'n geld, dus kwam er niet zoveel nieuwe muziek bij in huize Namsaap. De - als ik mij goed herinner - matige ontvangst van dit album deed mij ook niet popelen om dit album te luisteren.

Nu ben ik langzamerhand de discografie van de band aan het completeren en heb ik dit album op vinyl in huis gehaald. Ik ben blij verrast met het hoge niveau op dit album. De band experimenteert inderdaad met nieuwe elementen in de muziek, maar in de basis is het toch vooral typisch MDB dat ik op deze plaat hoor, vooral in de eerste nummers. Alleen de triphop van Heroin Chic smaakt me wat minder, als is het geen slecht nummer.

Tegen het einde van de plaat leunt het geluid wat meer tegen dat van labelgenoten Paradise Lost aan. Niet bezwaarlijk, want Base Level Erotica en Under Your Wings and into Your Arms zijn heerlijke nummers.

Score: 83/100

Aanvankelijk zat ik in het kamp van de users hier die A Mortal Binding ietwat tegen vond vallen en zelfs een beetje saai. Inmiddels ben ik daar toch enigszins op teruggekomen.

Het album komt wat moeizaam op gang. De eerste drie nummers (kant A) zijn weliswaar prima, maar het is vanaf het vette Unthroned Creed dat deze plaat pas echt opbloeit (verwelkt?). De gitaren worden wat meer aangezet en het riffwerk wordt wat imposanter. Het epische en grandiose The Apocalyptist is daarna helemaal een voltreffer. Ook het afsluitende Crushed Embers is een heerlijke klaagzang zoals alleen MDB die kan maken.

Vanwege de mindere kant A: 3,5 sterren.

In mijn optiek is deze EP voor interessant vanwege het prima titelnummer. Op Transcending (Into the Exquisite) expirimenteert de band met industrial. Aan mij is het niet besteed..... Ook de remix van het geweldige Crown Of Sympathy voegt voor mij niets toe aan het origineel.

Het nummer Symphonaire.... was ooit mijn eerste kennismaking met het doomgenre en liet een diepe indruk bij mij achter. De melancholie van de tranentrekkende vioollijnen, de traag doorrollende riffs en de tempowisselingen zorgen dat dit nummer blijft boeien ondanks de lange duur. De overige twee nummers zijn weliswaar een tandje minder, maar deze EP heeft voor mij de liefde voor het genre, en voor MDB in het bijzonder, wel aangewakkerd.

Score: 80/100

Wat een heerlijk album is The Angel and the Dark River! The Cry Of Mankind is een van de mooiste nummers uit het oeuvre van de band, maar eigenlijk staan er bijna alleen maar topnummers op deze plaat. Enige mindere nummer is wellicht Black Voyage. De jankende viool, de klaagzang van Aaron, de van treurnis doordrenkte gitaarpartijen, de traag voortploegende drums..... ze vormen een perfecte soundtrack voor deze regen- en stormachtige winterdag....

Score: 87/100

Wat heb ik uitgekeken naar dit album! Afgelopen weekend heeft de plaat overuren gedraaid op mijn draaitafel. Met name het tweede gedeelte van dit album (kant C en D) is bijzonder sterk, met The Long Black Land (prachtig hoe dit nummer in het tweede gedeelte loskomt) en The Old Earth. Eigenlijk is alleen kant B wat minder. De zanglijn van Tired Of Tears vind ik niet sterk en het saaie The Solace drukt mijn score ook.

De productie is werkelijk om door een ringetje te halen, al zullen er luisteraars zijn die de productie wat te clean vinden.

Score: 81/100

Iets minder sterk dan de debuut EP van MDB. Het titelnummer is een sterk staaltje van de band en ook Gather Me Up Forever is een sterk doomdeathnummer. Le Cerf Malade is nauwelijks een nummer te noemen, maar eerder een geluidscollage. Niet aan mij besteed.

Mijn review op Zware Metalen

Drie jaar geleden maakt Myles Kennedy indruk met zijn eerste soloplaat The Year Of The Tiger, een ingetogen en stemmig album waarin het overlijden van zijn vader op jonge leeftijd centraal stond.

Dat The Ides Of March uitbundiger uitpakt wordt duidelijk in het openingsnummer Get Along. Deze uptempo bluesrocker zou niet misstaan op een album van Joe Bonamassa, al doet het flauwe en lichtvoetige refrein behoorlijk afbreuk aan het nummer. Op A Thousand Words verraadt het gitaarwerk dat Kennedy zich heeft laten inspireren door Slash, maar het nummer mist de impact die het werk van zijn broodheer doorgaans wel heeft. Tegen de tijd dat het op deltablues geënte In Stride halverwege is, neemt de teleurstelling over dit album al flink de overhand.

Het titelnummer doet de valse start echter snel vergeten. The Ides Of March is een epos van jewelste waarop Myles laat horen wel degelijk boeiende liedjes te kunnen schrijven. Dit nummer houdt ergens het midden tussen Hotel California en Stairway To Heaven en is zonder concurrentie het prijsnummer van het album en een van de beste nummers dat dit jaar zal verschijnen!

Helaas vervolgt het album daarna weer het pad van de eerste drie nummers met bluesnummers waar gretig gebruik gemaakt wordt van zo’n beetje elk denkbaar cliché. Alleen Love Rain Down, Moonshot en Wanderlust Begins komen wat mij betreft nog boven het maaiveld uit. Het frustrerende van dit alles is vooral dat Myles Kennedy in de uitvoering laat horen wat een geweldenaar hij is. Het album is fantastisch ingezongen en zijn gitaarspel is om van te watertanden. Ook de ritmesectie met bassist Tim Tournier en drummer Zia Uddin levert een uitstekende prestatie.

De bluesliefhebber zal prima uit de voeten kunnen met deze plaat, en ik kan me voorstellen dat dit album prima ter opluistering kan dienen van een barbecue met vrienden op een mooie zomeravond tegen de tijd dat met Corona weer gewoon een matig biertje bedoeld wordt. Op het moment van schrijven van deze review is het echter al dagenlang grauw en regenachtig weer en is de zomer nog ver weg.

Mijn review op Zware Metalen

Myles Kennedy, bekend als frontman van Alter Bridge en de band van Slash, werkte zeven jaar aan een soloalbum waarna het materiaal twee jaar op de plank bleef liggen. Toen hij daar met frisse oren opnieuw naar luisterde besloot hij opnieuw te beginnen en nieuw materiaal te schrijven. Dat materiaal resulteerde uiteindelijk in zijn eerste soloalbum Year Of The Tiger.

Het centrale thema op Year Of The Tiger is het overlijden van zijn vader, een onderwerp dat hij eerder nooit durfde te verwerken in zijn muziek. Muzikaal staat dit album ver van zijn werk met Alter Bridge en Slash en refereert het meer aan delta blues, country en folk. Denk daarbij aan bijvoorbeeld aan de akoestische muziek van Led Zeppelin en Nick Drake. Het grootste gedeelte van de nummers is geschreven op de akoestische gitaar en direct opgenomen, aangevuld met drums en bas en hier en daar gebruik makend van een banjo, mandoline of lapsteelgitaar.

Deze aanpak leidt tot een ingetogen album waarin de zang van Myles Kennedy centraal staat en waar hij, dankzij het open karakter van de muziek, veel meer ruimte krijgt om dynamiek in zijn stem te gebruiken dan we van hem gewend zijn bij Alter Bridge en Slash. Hij gebruikt veel vaker de lagere registers van zijn stem en dat is verfrissend om te horen.

Year Of The Tiger is een prachtig album geworden met twaalf nummers die stuk voor stuk van een hoog niveau zijn. Dankzij de mooie productie van Michael ‘Elvis’ Baskette, ook huisproducer van Alter Bridge en Tremonti, klinkt het album ook nog eens als een klok.

Sfeervolle folkachtige muziek met een incidentele blackmetalmuzikanten-uitbarsting. Bij tijden klinkt de muziek erg mooi, echter tijdens de harde passages klinkt het vrij matig. Het weglaten ervan zou het album veel beter in balans brengen.

Al met al een krappe 3*** voor dit album.

Redemption is een heerlijke plaat om te luisteren. Mooie, gedragen en sterk uitgevoerde neo-prog zonder fratsen. Qua sound doet dit album me een beetje denken aan Threshold, vanwege de invulling van de synths en de sterke zangmelodieën en gelaagde refreinen. Natuurlijk tapt Threshold wel uit een aanzienlijk steviger vaatje.

Ik was in de veronderstelling dat dit het eerste album is van Mysterie dat ik hoor, maar blijkbaar heb ik in het verleden Delusion Rain ook geluisterd aangezien ik deze met vier stemmen heb beoordeeld. Daar zit dan misschien ook wel een zwakker punt in de muziek van deze band. Het mist wat verrassing en hooks die de luisteraar bij de les houden en de muziek memorabel. Desondanks zet ik Redemption met plezier nog eens op.