Met de release van het nieuwe album op komt haal ik Hardware... nog maar eens uit de platenkast. Dat was lang geleden en ik was alweer vergeten wat voor gemiste kans dit album is.

LP 1 is eigenlijk behoorlijk sterk met het titelnummer, Atlas, Rise, Moth Into Flame en Halo Of Fire. Al is dat laatste nummer toch een beetje een 'riff salad'. Am I Savage en Not That We're Dead zijn van minder niveau maar worden overeind gehouden door de rest van LP 1.

LP 2 brengt me te vaak het album Reload in herinnering. Saaie repetitieve midtempo rock waarbij alleen Here Comes Revenge en Spit Out The Bone positieve uitzonderingen zijn.

Met gekromde tenen heb ik geluisterd naar dit album. Op houterige wijze, gespeend van elke vorm van subtiliteit, werkt Metallica zich door eigen en andermans repertoire. Lichtpuntjes op dit album zijn voor mij Bleeding Me en The Four Horsemen, dat verrassend goed uitpakt.

Leuk dat Metallica na al die jaren nieuwe wegen blijft bewandelen, maar ik mag hopen dat deze weg doodloopt.

Soms luister je een album na vele jaren weer eens terug en blijkt een album een stuk beter te zijn dan je je herinnerde. Soms…..

In dit geval echter zijn de 75 minuten die dit album duurt een regelrechte worsteling. Opener Fuel is nog wel OK en The Unforgiven II kan ik ze nog wel vergeven. Voor de rest is het matigheid troef. Matige ideeën die veel te lang worden herkauwd. Deze CD kan weer voor onbepaalde tijd de kast in.

De combinatie van Metallica met orkest is niet bij elk nummer even geslaagd, maar op sommige nummers (For Whom The Bell Tolls, Call Of Ktulu, Bleeding Me bijvoorbeeld) werkt het erg goed. Op nummers als The Thing.. en -Human zit het orkest de band behoorlijk in de weg.

Metallica zelf speelt op deze registratie erg strak. Kirk Hammet vliegt nergens echt uit de bocht en James zingt erg goed.

Ik had er eigenlijk geen zin in, maar heb het album toch maar eens opgezet in de auto. En eerlijk gezegd was ik bij de eerste vier nummers best wel enthousiast. Ktulu leent zich natuurlijk prima voor een renditie met orkest, zie ook de eerste S&M, en ook het andere oudje doet het weer prima. Ook het 'nieuwe' The Day That Never Comes komt in deze uitvoering goed uit de verf.

Maar net op het moment dat ik overweeg dit album toch maar aan mijn collectie toe te voegen wordt het allemaal toch wel een klap minder. nummers als Confusion en Moth Into Flame komen toch minder sterk uit de verf. Pas bij Halo Of Fire laait het vuur weer een beetje op.

Deel twee van het album start moeizaam. Ik ben op z'n tijd zeker te porren voor klassiek, maar op dit album halen de klassieke stukken het tempo uit de plaat. The Unforgiven III wordt op een interessante manier uitgevoerd. Het is alleen jammer dat de stem van James de boel een beetje verstoort. All Within My Hands heeft het als nummer gewoon niet en Pulling Teeth is verrassend goed uitgevoerd, maar bllijft een skipnummer. Vanaf Wherever I May Roam is het allemaal prima te doen, afgezien van het verplichte nummer Nothing Else Matters....

Al met al valt deel twee van deze exercitie me erg mee. Er wordt met veel energie gespeeld en dat compenseert voor mij een beetje voor de foutjes die her en der gemaakt worden. Ik vind het overigens lovenswaardig dat er niet teveel aan de nummer gesleuteld lijkt te zijn.

De regelmaat waarmee ik dit album tegenwoordig draai komt vermoedelijk overeen met de regelmaat waarop Metallica een nieuw album uitbrengt. Ten tijde van de release was ik eigenlijk redelijk positief over dit album. Deels was dat wellicht te wijten aan de lage verwachting die ik had en de verrassing dat Metallica eindelijk weer eens een agressief album had uitgebracht. Die agressie kan ik in zekere mate nog steeds waarderen aan dit album. Zo ook een aantal nummers als Frantic, St. Anger, Sweet Amber, Dirty Window en All Within My Hands.

Het zijn de veel genoemde redenen waardoor de waardering tanende was: de brakke productie (al heeft het gitaargeluid zijn charme), de snare etc.... Helaas is de bijgevoegde DVD ook geen geweldig alternatief. Leuk om een keer te zien en met aangespannen snare te horen, maar de performance is best rommelig, de productie niet al te hoogstaand en zonder hulp in de studio klinken de zanglijnen van James een stuk minder.

Al met al toch 0,5* erbij.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Met de titel van zijn tweede solo-album uit 2018 gaf Michael Romeo al een niet zo subtiele hint dat we nog meer van hem zouden kunnen verwachten. De basis van War Of The Worlds // Pt. 2 stamt dan ook al uit de tijd dat deel één is opgenomen. Het album is ook opgenomen met dezelfde ritmesectie als de eersteling.

Deel één was al een knaller van een album, maar deel twee klinkt nog beter! Dat is vooral te danken aan het feit dat op het nieuwste album zanger Rick Castellano plaats heeft gemaakt voor zangrevelatie Dino Jelusic, ooit winnaar van het Junior Eurovisie Songfestival maar ook bekend van o.a. Trans-Siberian Orchestra, Animal Drive en Stone Leader. Zijn zangstijl doet enorm denken aan die van David Coverdale in zijn jongere jaren. Het is dan ook niet vreemd dat Jelusic als toetsenist en achtergrondzanger is gevraagd voor de liveband van Whitesnake.

Muzikaal ligt het album zoals te verwachten in het verlengde van het vorige album en wordt de luisteraar getrakteerd op bombastische symfonische metal met flinke progressieve- en klassieke invloeden. Bij die klassieke invloeden klinkt Romeo’s liefde voor filmscores duidelijk door, met name in de instrumentale tracks zoals Hunted en Brave New World.

Score: 83/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
15. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Sigh - Shiki (83)
15. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
18. Voivod - Synchro Anarchy (82)
18. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
20. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Net zoals The Devil's Blood lange tijd aan mij voorbij is gegaan zou Molassess wellicht ook aan me voorbij zijn gegaan als ik niet had gelezen dat deze band een soort van voortzetting van eerstgenoemde band was.

Na beluistering van het titelnummer gelijk over gegaan tot aanschaf van de LP. Wat een geweldig nummer is dat. Het eerste proggy gedeelte, dat afwisselt tussen 7/8ste en 6/8ste maten, werkt bezwerend en brengt je in een roes. Een roes waar je ruw uit ontwaakt als de band halverwege omschakelt naar een groovende 4/4.

Bij beluistering van de rest van de plaat thuis ben ik aanvankelijk toch wat teleurgesteld. Het waanzinnige niveau van de openingstrack word nergens meer gehaald. Toch openbaart, naarmate ik het album vaker hoor, de schoonheid van de rest van de plaat zich ook. Op nummers als Formless Hands, The Maze Of... en I Am No Longer houdt de band je als luisteraar in de greep met sterk opgebouwde nummers. We moeten echter wachten tot het afsluitende The Devil Lives, een nummer dat nog stamt uit de tijd van TDB, voordat we weer een nummer horen dat weer in de buurt komt van de sterke opener.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Dit album was onderdeel van mijn Vinyl Flatrate abonnement bij Pelagic Records. Hiervoor was ik niet zo bekend met deze instrumentale post-rock en ik betwijfel of ik dit album ook in huis had gehaald zonder dit abonnement.

Ik heb de LP inmiddels diverse keren geluisterd en ik moet zeggen dat de muziek nog niet echt vat op me krijgt. Ik hoor af en toe prachtige passages, maar veelal kabbelt de muziek me teveel door. Pas bij The Auguries slaat de muziek voor het eerst aan. Het navolgende 'Hold Infinity in the Palm of Your Hand' doet dat nog meer. Hier leidt de opbouw van het nummer voor het eerst op dit album tot een euforisch hoogtepunt. Prachtig! Met het afsluitende 'And Eternity In An Hour', een nummer opgebouwd uit prachtige strijkerspartijen en piano, eindigt het album in schoonheid. Als geheel weet dit album me echter (nog) niet in vervoering te brengen.

Score: 69/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
9. Dvne - Etemen Ænka (87)
9. Year Of No Light - Consolamentum (87)
11. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
11. Amenra - De Doorn (86)
11. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
14. Kauan - Ice Fleet (85)
14. Frost* - Day And Age (85)
16. Cult Of Luna - The Raging River (84)
16. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
16. Dordeduh - Har (84)
16. Wormwood - Arkivet (84)
20. Epica - Omega (83)
20. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
20. Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Mijn review op Zware Metalen

Nebula Septem, oftewel zevende mist, is het zevende album van Monolithe. Ter viering hiervan hebben de zeven bandleden voor dit album zeven minuten durende nummers ingespeeld. Om het thema compleet te maken, beginnen de titels van de zeven nummers ook nog eens met de eerste zeven letters van het alfabet en is elk van de nummers in een andere toonsoort, corresponderend met de zeven tonen uit de A mineur toonladder, gespeeld.

Allemaal leuk en aardig, deze feitjes, maar klinkt het dan ook nog ergens naar? Ik ben niet bekend met de eerdere werken van deze Franse doommetallers (collega Wouter heeft op deze site de albums Monolithe III en Monolithe IV van deze band beschreven), maar wat de heren hier laten horen klinkt prima.

De band maakt melodieuze funeral doom, waarin dankzij de bandbezetting met drie gitaristen, veel ruimte is voor meerstemmige gitaarmelodieën. Dit geheel wordt gedragen door een breed tapijt stemmige keyboards. Liefhebbers van bands als Novembers Doom en My Dying Bride weten hier vast wel raad mee.

De onlangs verschenen rerelease van dit album is het sluitstuk in het completeren van de discografie van deze band op vinyl. Ik had tot voor kort dan ook nog geen noot van dit album gehoord, op de herbewerking van Em Nome Do Medo op het album 1755 na dan.

Moonspell klinkt als een schaap in wolfskleren op dit album. In basis zijn de nummers op Alpha Noir eenvoudig van opzet, maar ze worden zo enorm heavy en met grandeur gebracht. Op nummers als Axis Mundi en Opera Carne vliegen de thrash riffs voorbij en tijdens het begint van Lyckanthrope is het heel even alsof ik naar Morbid Angel luister. Daarnaast komen de bekende gothic-invloeden natuurlijk ook voorbij en doen de industriële invloeden af en toe aan Rammstein denken. Maar bovenal klinkt Moonspell op Alpha Noir ook gewoon als Moonspell. Enorm sterk album!

Late kennismaking met dit album, naar aanleiding van de heruitgave van dit album op vinyl vorige maand. De periode van Moonspell na Irreligious en voor Night Eternal is destijds helemaal aan me voorbij gegaan en waarschijnlijk had ik die periode toen ook niet zo kunnen waarderen. Nu deze albums zo langzamerhand opnieuw uitgebracht worden, leer ik ze alsnog kennen en waarderen.

Dit album klinkt wat lichter dan ik van ze gewend ben. De gitaren staan wat verder naar achteren en het is de ritmesectie die op veel nummers het meeste gewicht in de schaal legt. Met verve, want het album klinkt ook zonder zwaar aangezette gitaar best zwaar en de nummers hebben een heerlijke drive, vergelijkbaar met de lichtere periode van Paradise Lost.

Indrukwekkend wat Moonspell op Hermitage laat horen. De band weigert op oude glorie te teren en blijft ook op het twaalfde studioalbum verrassen. Maar ondanks dat dit album verschilt van eerder werk klinkt het toch onmiskenbaar als Moonspell.

Over de productie ben ik een stuk enthousiaster dan james_cameron. Ja, het album klinkt kaal en sober maar dat past wat mij betreft helemaal bij de muziek en de dynamiek - op vinyl althans - is een verademing vergeleken met de vele platgeslagen moderne metalproducties die schreeuwen om aandacht op je Spotify-playlist. Dit is na het nieuw album van Soen het tweede muzikale hoogtepunt van 2021.

Wat een indrukwekkende live-registratie is dit! Moonspell in combinatie met een orkest werkt uitstekend, vooral in de nummers van 1755. Helaas is de uitvoering van mijn vinylversie via Alma Mater wel erg karig... Een stukje wit karton met opdruk om twee goudkleurige schijfjes gevouwen...... Geen inlegvel, inners o.i.d.
Voelt als een dikke middelvinger naar de vinylliefhebber.....

Naar aanleiding van de legendarische status die dit album schijnt te hebben maar eens geluisterd. In 1990 heb ik dit album helemaal gemist, maar ik kan me goed voorstellen dat ik er destijds helemaal weg van zou zijn. Nu vind ik de productie toch wel een behoorlijk storende factor, met name dankzij de drums die klinken alsof de drummer op nat karton staat te slaan. Desondanks merk ik dat ik dat ik naarmate het album vordert toch wel word meegezogen in de maniakale thrash metal van deze Amerikanen. De referenties aan Dark Angel, Kreator en Sadus zijn al eerder genoemd. Ik moet ook denken aan Sacrifice of 'ons eigen' Dead Head.

Ik heb deze onlangs, samen met The Eternal Fall, voor een klein prijsje opgesnord. Ik kende de band eigenlijk alleen van 'Feel Sorry For The Fanatics' en de gave hoes van The Eternal Fall, die ik als poster ooit op mijn kamer had hangen.

Op deze EP laat de band uitstekende, sterk op Death's Leprocy geïnspireerde, death metal horen. De grunt van Marc Grewe doet erg aan Chuck S. denken, maar ook de opbouw, de riffs en de drumpatronen volgen redelijk de blauwdruk van wat Death op het iconische tweede album deed. Het gebrek aan originaliteit wordt gecompenseerd met een bevlogen uitvoering.

En zo'n 35 jaar na dato heb ik de EP toch maar eens in huis gehaald om te horen wat de muziek achter deze hoes inhoudt. Wat ik bij de debuut-EP schreef gaat eigenlijk ook op voor The Eternal Fall met het verschil dat deze EP misschien een stapje vooruit is qua productie.

Ik word niet gehinderd door ook maar enige voorkennis van Mork Gryning bij het beluisteren van deze comebackplaat. Omdat deze plaat in menig jaarlijst van 2020 voorkwam heb ik hem in mijn 'te luisteren-lijst' gezet. De eerste luisterbeurt triggerde gelijk de aankoop van de LP. Wat een gave melodieuze black metal speelt deze band. Kort en bondig, meestal recht op het doel af, met af en toe wat opsmuk van een synthpartij of een koortje. Strak gemusiceerd en goed geproduceerd. Voor de trve BM-liefhebber misschien te braaf maar ik lust hier wel pap van.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


Ik volg het sentiment van enkele anderen hier. Motorpsycho heeft recentelijk enkele geweldige albums uitgebracht. In vergelijking daarmee is Ancient Astronauts toch een mindere release. Niet dat de nummers hier slecht zijn, maar de verrassing is er een beetje af. Uiteindelijk heeft deze LP daarom ook niet zoveel rondjes gedraaid als de Gullvag-trilogie of Kingdom Of Oblivion.

Score: 74/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Gaerea - Mirage (92)
3. Elder - Innate Passage (91)
4. Disillusion - Ayam (90)
4. Aeternam - Heir Of The Rising Sun (90)
6. Ghost - Imperia (89)
7. Star One - Revel In Time (88)
8. Allegaeon - Damnum (87)
9. Persefone - Metanoia (86)
9. Satan - Earth Infernal (86)
9. Crone - Gotta Light? (86)
12. Lalu - Paint The Sky (85)
12. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
12. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
15. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
15. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
15. Arð - Take Up My Bones (84)
15. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
19. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
19. Sigh - Shiki (83)
19. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
19. Dead Dead - Slave Driver (83)
19. Charlie Griffiths - Tiktaalika (83)
—. Voivod - Synchro Anarchy (82)
—. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Motorpsycho - Ancient Astronauts (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Devin Townsend - Lightwork (72)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Ik heb onlangs ook zo'n bedrag kapotgeslagen om dit album in huis te kunnen halen. En dan klaag ik over de gestegen prijzen voor vinyl . Enfin, voor dit album vind ik het absoluut de moeite waard..... wat een heerlijke trip is dit! Motorpsycho citeert hier zonder schroom uit het oeuvre van Pink Floyd zonder het eigen geluid te verloochenen.

Mijn review op Zware Metalen

Het is inmiddels dertig jaar geleden sinds het debuutalbum Lobotomizer van de Noorse band Motorpsycho uitkwam. Waar veel bands dan inmiddels wel gesetteld zijn met hun bandgeluid, blijft Motorpsycho zichzelf met elk album ontwikkelen. Begonnen als een hardrockband verkende de band vele genres in hun zucht om zich te blijven vernieuwen. En na al die jaren blijkt van een verminderde inspiratie nog zeker geen sprake, want nog geen acht maanden na het geweldige dubbelalbum The All Is One is er alweer een opvolger.

Met Kingdom Of Oblivion, alweer het 26ste studio-album, wilde de band een ouderwetse hardrockplaat maken. Met het openingsnummer The Waning voegt de band gelijk de daad bij het woord. De stuwende basriff waarmee het nummer begint doet sterk denken aan Children Of The Grave en ook Hole In The Sky komt als referentie voorbij. Het zal niet de laatste keer zijn dat deze plaat sterke herinneringen aan de eerste zes platen van de grootvaders van de heavy metal oproept. The United Debased ademt de sfeer van Vol. 4 en wat te denken van het elf minuten durende The Transmutation Of Cosmoctopus Lurker! Deze track laat zich omschrijven als King Crimson dat een stonernummer speelt. Hoogtepunt van dit album!

Maar Motorpsycho zou Motorpsycho niet zijn als er ook op deze plaat geen uitstapjes naar andere genres worden gemaakt. Op Lady May en The Hunt grijpt de band kortstondig terug naar folkrock in de traditie van respectievelijk Crosby, Stills, Nash & Young en Led Zeppelin. Nummers als The Watcher (Hawkwind), Dreamkiller en At Empire’s End zijn weer meer psychedelisch van aard. Zo is Kingdom Of Oblivion boven alles toch ook vooral weer een typisch Motorpsycho-album geworden waarin de luisteraar in zeventig minuten op een geweldige trip langs diverse genres wordt meegenomen.

Score:

91/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Na het wat tegenvallende duo ‘Yay!’ en ‘Neigh!’, herpakt Motorpsycho zich gelukkig weer op hun titelloze dertigste (?) album. Indrukwekkend om te horen dat een band met zo’n lange geschiedenis en enorme output 24 jaar na hun debuut het nog steeds in zich hebben om zulke sterke albums te produceren. Helemaal als je bedenkt dat dit album 81 minuten klokt.

Opener Lucifer, Bringer Of Light laat weer die typische drive van Motorpsycho horen en Stanley swingt als een malle. De heren laten hun innerlijke Led Zeppelin los op The Comeback en gaan helemaal los op de epics Balthazaar en Neotzar. En net als je denk dat de speelduur zich een beetje begint te wreken, sluiten ze af met het prachtige en lichtvoetige Dead Of Winter. Fantastische plaat!

Score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Het zijn dure tijden voor Psychonauts, maar ik kon The Light Fantastic niet laten liggen na het recente concert in Hengelo. En de muziek die de band hier laat horen rechtvaardigt de aanschaft alleszins. Vier van de tien nummers werden niet eerder uitgebracht. De overige nummers had ik (op California van de gelijknamige EP na), als redelijke nieuwkomer, ook nog niet.

Zoals hier al eerder gememoreerd betreft het hier allemaal relatief korte liedjes die teruggrijpen naar het wat minder progressieve repertoire van Motorpsycho. Ondanks dat het hier leftovers, die om verschillende redenen geen plaats verdienden op de reguliere albums, betreft is het niveau van de nummers bijzonder hoog.

Score: 82/100

Aardige EP van dit Funeral Doom-gezelschap, maar ik mis hier juist de melodieuze fratsen van The Icubus Of Carma. Dat was dan ook mijn kennismaking en referentiepunt bij deze band.

Kant A levert twee aardige nummers, maar bij Mountainous Shadows... mist ik een spanningsboog in de opbouw. Het titelnummer is meer een sfeervol intermezzo.
An Epic Dream Of Desire, dat kant B bestrijkt, is blijkbaar een heropgenomen nummer maar voor mij nieuw. Aanvankelijk opent het nummer nog wat vlak maar gaandeweg ontvouwt zich een heerlijk epos met heerlijke melodieën.

Wat mij betreft is het tweede deel van The Exuviae of Gods een stuk interessanter dan het eerste deel. De sterke melodieën in de nummers van deze EP maken dat ik de nummers boeiender vind.

Het afsluitende The Paling Crest is wat mij betreft het prijsnummer. Dit nummer gaat werkelijk alle kanten op, akoestisch en klein tot monumentaal heavy en melodieus.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

møl levert met Diorama een fijne plaat af maar na mijn aanvankelijke enthousiasme bij het voor het eerst horen van dit album, moet ik toegeven dat het enthousiasme tanende is. Het probleem met dit album wordt al door anderen aangestipt. Het klinkt allemaal een beetje te braaf. Goed, maar braaf.

Score: 70/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
6. Leprous - Aphelion (88)
10. Dvne - Etemen Ænka (87)
10. Year Of No Light - Consolamentum (87)
12. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
12. Amenra - De Doorn (86)
12. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
12. Hooded Menace - The Tritonus Bell (86)
15. Kauan - Ice Fleet (85)
15. Frost* - Day And Age (85)
15. NMB - Innocence & Danger (85)
18. Deafheaven - Infinite Granite (84)
18. Cult Of Luna - The Raging River (84)
18. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
18. Dordeduh - Har (84)
18. Wormwood - Arkivet (84)
- - . 1914 - Where Fear And Weapons Meet (83)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Cradle Of Filth - Existence Is Futile
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Swallow The Sun - Moonflowers (70)
- - . Carcass - Torn Arteries (70)
- - . møl - Diorama (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Dit lekkere beukalbum had wellicht niet misstaan tussen de thrashklassiekers uit 1986. Helaas komt dit album 34 jaar te laat om zich in de juiste tijdgeest met deze albums te meten, maar ook anno 2020 is dit album prima te pruimen. Dave Lombardo geeft dit album de juiste energie mee met zijn groovende drumpartijen, Scott Ian bewijst nog steeds een van de betere slaggitaristen in de thrashscene te zijn en Mike Patton blijkt ook een uitstekende screamer/brulboei voor een thrashband te zijn. Na een minuut of 40 ben ik er echter ook wel klaar mee. Had de covers van SOD en COC eraf gelaten, het intro eraf geknipt en een beetje kritischer geknipt in de langere nummers. Dan had dit album prima op één schijf gepast.

Deze plaat deed het goed bij mij in mijn tienerjaren. Vandaag de dag kan de plaat bij mij uit nostalgie nog een glimlach op mijn gezicht toveren. Muzikaal is het ongecompliceerd en rechtdoorzee en vooral tijdens de nummer waar de band wat serieuzer overkomt laten ze muzikaal ook horen meer in hun mars te hebben. Afsluiter The Big Freeze is het hoogtepunt van het album. De wat serieuzere houding zouden ze doorvoeren op de latere albums.

Score: 67/100

Matig solodebuut van James LaBrie, ondanks de prima songwriters en muzikanten die meewerkten op de CD. De songwriters halen met het geleverde materiaal nergens het niveau dat zij met hun eigen bands (Shadow Gallery, Magellan, Dali's Dilemma) halen. Debet hieraan zal ook zijn dat voor mijn gevoel James LaBrie ook geen connectie met sommige nummers heeft. Positieve uitzonderingen voor mij zijn As A Man Thinks, een bizar nummer uit de pen van Trent Gardner, en de opener His Voice.

Dit is de minste van zijn soloalbums.... nog net een voldoende. 3*

Ah, de 'usual suspects' hebben dit album al ontdekt. Ik kwam deze zojuist in een van de vele jaarlijsten tegen op YouTube en uit nieuwsgierigheid heb ik het album even gecheckt..... om vervolgens het album twee keer te luisteren. Wat een gaaf album is dit! Alsof Devin Townsend en Opeth samen een post-metal-album maken. Samen met Piah Mater toch wel mijn verrassing van 2024 en misschien prop ik deze nog wel op mijn jaarlijst...

Ik zie online dat de 54 minuten van dit album op een enkele LP zijn uitgebracht. Dan maar de CD bestellen.