Aardige EP met een aantal 'live'-uitvoeringen uit mijn favoriete Ozzy-periode. Blijkbaar is het begrip live op deze EP nogal rekbaar en is alles in de studio opnieuw opgenomen. Toch is er vibe in de nummers die het aardig maakt om dit document terug te luisteren. En laten we wel zijn... sommige van onze favoriete 'live'-albums zijn behoorlijk nabewerkt in de studio.
Niet dat deze EP zich kan meten met Live & Dangerous, Unleashed In The East of Alive! hoor. Maar toch hebben deze uitvoeringen een rauwe energie die op No Rest For The Wicked en The Ultimate Sin mist. Daarmee wil ik niet zeggen dat deze uitvoeringen beter zijn dan de originele studioversies, maar het is wel aardig om de nummers zo te horen.

Aardige, maar rommelige liveregistratie die vooral interessant is vanwege You Said It All, een in de haast geschreven nummer dat een single had moeten worden, maar nooit in de studio werd opgenomen. Erg sterk is het nummer op zich weer niet. De live-uitvoeringen van Mr. Crowley en Suicide Solution zijn ook niet heel sterk maar hebben wel een rauwe charme.

No More Tears is Ozzy’s meest succesvolle album in termen van verkoop, al zijn er ook bronnen die Blizzard Of Ozz als meest verkochte album noemen. Producers Duane Baron en John Purdell voorziet dit album van een ijzersterk geluid en weten Zakk Wylde enigszins in toom te houden waardoor we veel meer facetten van zijn spel te horen krijgen dan op het voorgaande album. Minder “balls to the wall”, meer nuance – zonder aan kracht in te boeten.

Absolute prijsnummer is het het titelnummer, met de geweldige baslijn, de slidegitaar van Zakk Wylde en Ozzy die bijzonder sterk zingt. En het tweede deel de orkestraties en de fenomenale solo van Zakk maakt het helemaal af.

Daarvoor hebben we al het sterke Mr. Tinkertrain gehad, het swingende I Don’t Wanna Chance The World en heeft Ozzy met Mama, I’m Coming Home zijn sterkste ballad ooit laten horen.

Na het titelnummer horen we nog een paar prima nummers waarvan Hellraiser het meest opvalt. Helaas is na Time After Time de koek wel een beetje op. Zombie Stomp is nog wel aardig en was in een meer gefocusde versie een stuk beter geweest, maar A.V.H. voelt als mosterd na de maaltijd en ook Road To Nowhere kan ik missen op dit album. Als dit album na Time After Time was gestopt, dan had het kunnen wedijveren om een plekje als sterkste album van Ozzy’s discografie.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon

No Rest For The Wicked markeert de entree van Zakk Wylde, de blonde gitaarbeul met een voorliefde voor pinch harmonics en massieve riffs. Zijn spel is rauw, onstuimig en vol bravoure. Daarmee geeft hij Ozzy’s vijfde soloplaat een nieuw, krachtig geluid, dat zich onderscheidt van het werk met Randy Rhoads en Jake E. Lee.

Het album opent furieus met Miracle Man, waarvan de riff onmiskenbaar knipoogt naar Hendrix’ Foxey Lady. Wat volgt is een ijzersterke A-kant, met nummers als Devil’s Daughter, Crazy Babies en Breakin’ All the Rules, die allemaal drijven op Wylde’s spetterende gitaarwerk. Ozzy’s herkenbare vocalen klinken op dit album weer uitstekend en de productie is vet en stevig, precies passend bij de bombastische jaren ’80 metal waar Ozzy zich inmiddels volledig in thuis voelt.

De B-kant doet nauwelijks onder voor de ijzersterke eerste helft. Bloodbath in Paradise is een heerlijk beuknummer, terwijl Fire in the Sky zich langzaam opbouwt tot een epische ballad vol drama en fantastische gitaarthema’s. Ook Tattooed Dancer knalt overtuigend uit de speakers met een furieuze riff, en Demon Alcohol sluit het geheel op passende wijze af.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. Diary Of A Madman
5. Bark At The Moon

Bij herbeluistering blijkt Ordinary Man minder desastreus dan ik me herinnerde, maar het album blijft geplaagd door de overproductie van Andrew Watt. Alles klinkt klinisch, met nauwelijks ruimte voor adem in het geluid. De zang klinkt als een door AI gegenereerde versie van Ozzy. Er zal ongetwijfeld veel kunst en vliegwerk aan te pas zijn gekomen om de vocalen van de beste man acceptabel te laten klinken.

Toch valt het eerste deel van de plaat alleszins mee. Zelfs de ballads, doorgaans de zwakste momenten in Ozzy’s oeuvre, zijn hier redelijk verteerbaar. Today Is The End en het stiekem best aanstekelijke Scary Little Green Men zijn kleine hoogtepunten op kant B. Helaas zakt het geheel met de laatste twee nummers finaal door het ijs.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain
11. Ordinary Man

Kort na de release van dit album heb ik dit album grijs gedraaid. Ik was in die tijd helemaal weg van zijn werk en had zijn albums met Black Sabbath inmiddels ook ontdekt. En als klap op de vuurpijl zag ik Ozzy voor het eerst live in Central Studio’s in Utrecht. Er zijn echter misschien al wel een jaar of 20 voorbij gegaan sinds de laatste keer dat ik het album hoorde.

Tijdens Back To The Beginning herinnerde Lzzy Hale me er weer aan hoe sterk het openingsnummer van dit album is. En dat wordt bevestigd als ik deze plaat weer hoor. Ook het meeslepende I Just Want You vervolgt het album prima, maar gaandeweg komt de klad een beetje in de plaat. Ghost Behind My Eyes heeft een sterk refrein met een verrassende zanglijn, maar is als geheel toch wat te cheesy.

Thunder Underground leunt op een logge staccato riff en is een poging om relevant te blijven in het veranderende muzikale landschap van de jaren ’90. Een prima nummer, ware het niet dat er te weinig goede ideeën in zitten om de speelduur van zes en een halve minuut te rechtvaardigen. Helaas hebben meer nummers onder een te lange speelduur te lijden, want ook See You On The Other Side en Tomorrow herbergen te weinig ideeën om een speelduur van ruim zes minuten te rechtvaardigen. En dat is jammer, want in basis zijn dit prima nummers en dan vooral Tomorrow dat een agressiever zingende Ozzy laat horen.

Denial en My Little Man hadden beter van dit album gelaten kunnen worden. Laatstgenoemde nummer is een overblijfsel uit een schrijfsessie met Steve Vai en toont vooral aan dat deze combinatie een mismatch was. Het zware My Jackel Doesn’t Hide doet me nog even opveren, al lijdt ook dit nummer aan speelduur-obesitas. Het afsluitende Old LA Tonight begint gezapig, maar gaandeweg komt dit nummer toch naar me toe.

Al met al een album met sterke momenten, maar met te veel vulling.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis

Waar ik dit album aanvankelijk net als Ordinary Man wegzette als een zwakke late carrièremove, moet ik daar bij herbeluistering op terugkomen. Patient Number 9 is wel degelijk een stap vooruit, zeker qua productie. Het geluid doet een stuk minder plastiekerig aan dan op de voorganger.

Ook het songmateriaal blijkt beter overeind te blijven. De titeltrack zet direct de toon met een energieke riff en prima zanglijn. De bijdragen van onder andere Jeff Beck, Zakk Wylde en Tony Iommi zorgen bovendien voor welkome afwisseling in het gitaarwerk. Niet elk nummer is even sterk, en richting het einde begint het album wat lang te voelen, maar als geheel is dit een verdienstelijk werkstuk en bij nader inzien zijn beste soloplaat van deze eeuw.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Patient Number 9
9. Scream
10. Down To Earth
11. Black Rain
12. Ordinary Man

Net als op Black Rain is Kevin Churko de producer op Scream. Hij geeft dit album wederom een platgecompressed en poppy geluid mee, maar als geheel klinkt dit album wel wat steviger dan de voorganger. De plaat opent vrij sterk met Let It Die, een midtempo beuker dat zich in de solosectie tot een onvervalst heavymetalnummer ontpopt. Ook Let Me Hear You Scream vervolgt lekker stevig, al kan het afgemeten synthetische en industrieel aandoende geluid van de ritmegitaar me niet erg bekoren. Als geheel klinkt het nummer echter erg energiek.

Na het pompende en groovy Soul Sucker krijgen we in de vorm van Life Won't Wait een soort van semi-ballad te verwerken. Aanvankelijk hoor ik de bui al aankomen en bereid ik me voor op een zeikballad zoals Ozzy zo vaak heeft afgeleverd in het verleden, maar wie schetst mijn verbazing als blijkt dat dit een best sterke en afwisselende track blijkt te zijn.

En zo raak ik gaandeweg steeds meer gecharmeerd van dit album, dat energieker klinkt dan de vorige twee album. Na het sterke Diggin' Me Down is het belangrijkste kruit wel verschoten, maar blijft het album aangenaam.

Als ik dat toch een punt van kritiek moet geven dan is het wel de rol van Gus G. Ozzy's band was ooit een broedplaatst van gitaartalent. Gus G. is zeker ook een uitstekende gitarist, maar zijn spel is in tegenstelling tot zijn voorgangers weinig onderscheiden.

Scream is een degelijke, energieke Ozzy-plaat, maar zonder het charisma van zijn beste werk.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain

Ik moet een jaar of 13 zijn geweest toen ik kennis maakte met de muziek van Ozzy. No Rest For The Wicked was net uit en een oudere zus van een van mijn beste vrienden had deze samen met The Ultimate Sin meegenomen uit de grote stad.

Wat een magie toen ik voor het eerst die zware riff van The Ultimate Sin hoorde. Nog steeds krijg ik kippenvel als die rif door mijn speakers galmt. Dit is het eerste Ozzy-album waarop bijna alles klopt: een coherente verzameling sterke nummers zonder missers (voor het eerst op een van zijn solo-albums) en Ozzy die bijzonder sterk zingt. Jake E Lee speelt ook nog eens de pannen van het dak. Het enige smetje is de ietwat donkere productie, maar daar ben ik zo aan gewend dat het me geenszins stoort.

1. The Ultimate Sin
2. Blizzard Of Ozz
3. Diary Of A Madman
4. Bark At The Moon