Jeetje... kom ik daar als neofiet tussen de mensen die deze band vaak al 25 jaar en evenzovele platen volgen... Toch maar mijn stuivertje wijsheid: ik hoor een band die net zo vaak naar Black Sabbath en Kyuss als naar CSN heeft geluisterd, maar die daar een geheel eigen draai aan geeft middels lange instrumentale passages, fraaie solo's en een modern geluidsbeeld met lekkere drums en een heerlijk zware bas. Diepe bewondering daarvoor, maar tegelijkertijd moet ik bekennen dat ik die folky CSN-stukjes niet zo geweldig vind, noch qua melodie noch qua uitvoering, terwijl die lange passages op bijvoorbeeld Intrepid explorer en A pacific sonata te weinig "hypnotiserend" werken en daardoor een beetje saai aandoen. Ik kan hier kortom niet echt enthousiast voor worden, op de opener en het vrij geniale A.S.F.E. na. Het kruipt voor mij gewoon niet genoeg onder mijn huid.
        Wel een fraai hoesje trouwens. Jammer dat er geen boekje bij zit met bijvoorbeeld de teksten of nog wat meer cover-art, dat had de ervaring van het geheel misschien nog wat meer impact gegeven (of mij persoonlijk wat meer het album "in" getrokken).

Heb dit net leren kennen -- wat een schandalig vunzige plaat. Dat ene nummertje op kant 2 is wel een ear-opener. Vier sterren voor "kant 1", vijftig voor "kant 2".

Het probleem dat ik met dit album heb is precies wat ik ook heb met andere platen van Mountain. Op hun beste momenten hoor ik de vinnige gitaarpartijen, de pompende bas, de drummer die compleet uit z'n dak gaat zonder een slag te missen, de subtiele keyboard-invulling, de melodieuze composities en de prachtige stem van (liefst) Pappalardi, en wanneer ik Don't look around, Travelin' in the dark en het wonderbaarlijke titelnummer draai ben ik echt van overtuigd dat dit de beste band in de wereld is. Maar dan komt er weer zo'n doorsnee bluesrocker als The animal trainer and the toad, of die zich voortslepende eindsolo's van Tired angels en The great train robbery, of zo'n zangpartij van Leslie West die eigenlijk maar op één manier kan brullen, en dan moet ik toch concluderen dat ook een regulier album als dit voor mij te onevenwichtig is. De hoogtepunten zijn briljant, maar er staat ook teveel middelmatigs op om dit over de héle linie echt een geweldige plaat te kunnen vinden.

In hun hoogtijdagen (1969-1974) maakte Mountain slechts vier studio-albums (vijf als je Mountain meetelt, de door Felix Pappalardi geproduceerde eerste soloplaat van Leslie West) en één live-album, en van wat ik daarvan ken heb ik vooral de indruk van grote kwalitatieve wisselvalligheid overgehouden. Dus leek deze compilatie mij wel een goed idee, aangezien daarop alle nummers staan die voor mijzelf boven de middelmaat uitsteken plus de nummers die door de meeste gebruikers hier bij de verschillende albums als favoriet zijn aangevinkt, en dat in een gul pakketje van 78½ minuut.
        En die wisselvalligheid komt ook op deze verzameling naar voren, vooral in de vorm van flauwe blues of simpele rockers waarop Leslie West de hoofdrol heeft; hun grootste "hit" mag daarvoor model staan, want Mississippi Queen is feitelijk een uiterst banale bluesrocker die het in 1970 verbazingwekkend genoeg nog tot de 21ste plaats van de Amerikaanse hitlijsten schopte. Cream is in dit oeuvre nooit ver weg; de gitaar van zelfverklaard Clapton-bewonderaar West klinkt regelmatig precies als die van Slowhand uit die periode, Felix Pappalardi produceerde een paar albums van Cream en heeft naast een heerlijk ronkende bas ook een prachtige ijle stem die aan Jack Bruce doet denken, en op een nummer als Don't look around doet drummer Corky Laing alle moeite om de drukke roffels van Ginger Baker te emuleren (overigens bepaald niet onverdienstelijk).
        Tja, die Pappalardi... Zodra hij achter de microfoon plaatsneemt lijkt het wolkendek open te schuiven, zoals op de coupletten van For Yasgur's farm (Max Yasgur was de boer die zijn land vrijgaf voor het Woodstock-festival waarop ook het net opgerichte Mountain speelde – hun vierde optreden pas!), of het melancholische Theme from an imaginary Western (van Jack Bruce's eerste soloplaat), of natuurlijk het prachtige Nantucket sleighride, voor mij het absolute hoogtepunt van deze plaat (inclusief geweldig subtiel gitaarspel, krachtig orgel van Steve Knight, en fraaie verhalende tekst). En dan heb ik het nog niet eens gehad over Travelin' in the dark, dat begint met een riff waarvan de klank lijkt te zijn samengesteld uit gitaar, orgel en hobo – dat laatste instrument zit er waarschijnlijk niet in, maar de sound van die riff is zó vol en glanzend en uniek dat ik haast niet weet hoe de mannen het op een àndere manier voor elkaar hebben kunnen krijgen. (Bovendien is die riff een soort ultieme oorwurm – ik heb er laatst 's nachts letterlijk een paar slapeloze uren mee gehad.)
        Die paar nummers die ik hier noem vind ik echt subliem, die kan ik keer op keer horen, en als ik een plaat had met alleen maar nummers van dát niveau zou dat een serieuze kandidaat voor mijn album-top-10 zijn. En, eerlijk is eerlijk, bij de nummers waarop Leslie West wat meer zijn stempel heeft gedrukt zitten toch ook een paar hoogtepunten, zoals de plaatopener (van Wests soloplaat, met een hoofdrol voor Pappalardi's bas terwijl de gitaar meer als een drone op de achtergrond doorzeurt), het vunzige You better believe it en het stuiterende Don't look around dat ik ook reken tot het beste dat Mountain heeft gemaakt. Kortom, een gulle compilatie die niet ontkomt aan de wisselvalligheid die deze band eigen is maar waarvan de hoogtepunten absoluut fantastisch zijn.
        Overigens is The very best of Mountain misschien niet helemaal the VERY best omdat het niets bevat van Live – the road goes ever on, en wat mij betreft hadden er best een paar flauwe studionummers geofferd mogen worden ten faveure van de bijna 18 minuten van de live-versie van Nantucket sleighride, maar goed, er is nu gekozen voor een serieuze compilatie van het studiowerk, en daar valt ook wel wat voor te zeggen (vooral wanneer je die liveplaat al apart in de kast hebt staan, zoals ik). (Ik zag de titel van het laatstgenoemde nummer laatst trouwens geschreven als Nantucket SLAYride, ook wel aardig als je weet waar de tekst over gaat.)

Deze uitstekende compilatie van Muddy Waters' vroege werk valt uiteen in vier delen:
* 13 A- en B-kantjes van de 8 singles die hij opnam voor Aristocrat tussen 1947 en1949;
* 43 A- en B-kantjes van de 41 singles die hij opnam voor Chess tussen 1950 en 1962;
* een aantal nummers die het nooit tot single-release brachten maar evengoed de moeite waard zijn;
* en tevens alle tracks van Muddy Waters sings "Big Bill" – the songs of "Big Bill" Broonzy uit 1960, zijn debuutalbum (als je de compilatie The best of Muddy Waters uit 1958 niet meetelt).
        Een gulle verzameling van Not Now Music, een Engels bedrijfje dat zich specialiseert in heruitgaves van belangrijk werk, met als voornaamste pluspunten een goede selectie en een prima geluid, allebei natuurlijk essentieel voor een overzicht als dit. Minpunten zijn dat de annotatie alleen de componist en het jaar van release vermeldt maar geen informatie over producers, muzikanten, precieze data of opnamestudio's, en dat de nummers niet op chronologische volgorde staan maar allemaal dwars door elkaar op CD zijn gezet (inclusief die tien tracks van het Broonzy-album). Wie zich daar niet aan stoort heeft hier een prima CD-set in huis met een mooie (zij het niet complete) collectie van Waters' vroegste werk, meestal met een volledige band maar vaak ook met minimale ritmesectie en/of semi-akoestisch en daardoor lekker simpel en gruizig klinkend, zoals op zijn eerste hit I can't be satisfied uit 1948 met intieme begeleiding en heerlijke slide (voor mij meteen het hoogtepunt van deze box). Zoals de All Music Guide hierover stelt, "Muddy Waters was always Muddy Waters throughout his long career, but the Chess years covered here find him at his most vital."

Misschien moet een echte Muddy Waters-kenner hier het laatste woord over spreken, maar zo te zien is dit een vrij behoorlijke compilatie van een groot aantal van Waters' (voornamelijk) elektrische blues-successen uit de jaren 50. Zo staan er nummers op die elke liefhebber van sixties- en seventies-rock onmogelijk niet kan (her)kennen, zoals Mannish boy, I'm your hoochie coochie man, Smokestack lightning, Rollin' and tumblin' en Baby please don't go, alles in strakke en bondige studioversies van tussen de twee-en-een-halve en drie-en-een-halve minuut (dus geen uitgebreide of live-versies).

Helaas ontbreken er ook een paar essentiële titels, zoals Rollin' stone, Forty days and forty nights en Got my mojo workin'. Daarnaast is dit een uitgave zoals we van andere Disky-compilaties gewend zijn, dus met goed geluid en een goede selectie, maar met een minimale packaging, in dit geval enkel de componisten, niets over begeleiders of opnamedata. En zoals eveneens gebruikelijk bij Disky doet één foto in zes verschillende stadia van uitvergroting dienst voor alle illustraties.

Desalniettemin een aardige introductie, zeker omdat niemand hiervoor diep in de buidel zal hoeven te tasten. (Met dank aan Stijn_Slayer.)
 

Ontegenzeggelijk een sfeervolle en lekkere plaat, met allevier de muzikanten op dezelfde golflengte en in de juiste stemming, maar het is allemaal wèl erg intiem en laid-back; een incidentele knerpende solo van een elektrische gitaar, een afwijkend ritmepatroon of wat meer pit zoals op Good morning little schoolgirl zou voor mij wel eens welkom zijn. Waters doet me hier soms denken aan John Lee Hooker (op My captain en Cold weather blues) en Mississippi Fred McDowell (op Feel like going home, waarvan McDowell onder de titel Brooks run into the ocean ook een variant heeft opgenomen), en dat is verder niet verkeerd, maar ook wel enigszins overbodig, en als geheel vind ik dit album meer ontspannen dan spannend.
        Beluisterd in de 1999-remaster van Chess, met een kort essay inclusief wat herinneringen van Buddy Guy aan de sessies, de original liner notes en een nette annotatie met gebruikte muzikanten en componisten. Deze uitgave bevat tevens vijf bonustracks van twee sessies uit april en oktober 1964, met vrijwel compleet andere muzikanten, elektrische instrumenten en soms ook blazers, kortom een extraatje dat niets met het oorspronkelijke album te maken heeft, hetgeen niet wegneemt dat met name deze versies van Willie Dixons The same thing en Waters' eigen You can't lose what you never had (dat ik eerder kende via de geweldige cover van de Allman Brothers uit 1975) niet te versmaden zijn. En het belangrijkste van deze release: ik weet niet hoe de oorspronkelijke elpee en de eventuele eerste CD-versie klonken, maar deze remaster klinkt werkelijk subliem: totaal ruisloos, warm en zeer helder, alsof Muddy naast je zit te spelen terwijl zijn band hem perfect uitgebalanceerd begeleidt. Akoestische arrangementen zijn natuurlijk bijzonder geschikt voor zo'n geweldig geluidsbeeld, maar zo goed en ruimtelijk als op déze transfer klonk zulke muziek voor mijn gevoel maar zelden.

Inderdaad een fraai eerbetoon aan de twee jaar eerder overleden bluesgigant (1893-1958). Tien nummers vertaald naar Waters' eigen vroege stijl, met een lekker swingende ritmesectie (met af en toe gortdroge drums zoals in de geweldige opener), pittige gitaarsolo's, goede ondersteuning van piano en mondharmonica, en vooral lekker "ruimtelijke" arrangementen met veel "lucht" die de composities zelf, de teksten en Waters' karaktervolle stem alle gelegenheid geven om op ontspannen wijze te schitteren. Op de een of andere manier is de eerste helft van het album wel wat sterker dan de tweede, maar als geheel is dit toch een warme en gloedvolle plaat.

Dapper dat ze het roer zo hebben omgegooid, jammer dat ze door die Editors-achtige gitaarerupties en die drumpatroontjes à la de vroege Cure nu zo dertien-in-een-dozijn zijn geworden. De zanger blijft gezegend met een geweldige karaktervolle stem, en sommige nummers (met name de eerste twee en Just smoke met dat leuke intro) zijn zeker niet slecht, maar het is nu zo'n gewoon bandje geworden, en daar wáren er al zo veel van...