menu

Hier kun je zien welke berichten Eveningguard als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Silver Mt. Zion - He Has Left Us Alone, but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms... (2000)

4,0
In het begin vond ik het niets, maar na een aantal luisterbeurten snapte ik het. Door het minimale gebruik van gitaren en veel gebruik van de piano is dit een zeer persoonlijk album geworden. Neem nou For Wanda, een track die een ode is aan het overleiden van Efrims hond. Echt prachtig. Kan niet wachten op het volgende album.

Amenra - Mass V (2012)

Langzaam opbouwende metal... Zucht... Waar hebben we dat eerder gehoord? Cult of Luna is helaas nooit een blijvertje geworden en ook Neurosis lijkt mij niet meer vast te pakken. Misschien is heel sludge metal wel niets voor mij. Wie weet. In ieder geval gieten de heren van dit belgische bandje er een vreemd sausje over. Gefluister, soundscapes en manisch geschreeuw (flinterdun) passeren de revue. Alleen lijkt alles al twintigduizend keer gedaan te zijn, maar dan door een andere band en beter.

Autechre - Amber (1994)

4,0
Twee keer geluisterd nu en ik kan al concluderen dat Autechre hier het beste van Ambient en rauwe IDM bij elkaar brengt. Op de recente releases (Oversteps en Move of Ten) was dat wel anders. Daar is het maar wat willekeurig gebliep met af en toe een aardige wave. Op Amber overheersen gelukkig de waves. En wat voor een waves! Piezo heeft een van de mooiste outro's die ik ken. Het is gewoon moeilijk te bevatten dat ze na zo'n mooi album zulke prut kunnen afleveren als de albums van vorig jaar.

Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)

4,0
Hier weet Coldplay, in tegenstelling tot de andere albums, overal de juiste snaar te raken. De instrumentatie is perfect en dit in combinatie met de waanzinnig mooie stem van Martin maken dit tot een zeer emotioneel album. Als de teksten iets verhalender en minder clichématig waren geweest was de 5* binnen.

Oke, die snaar missen ze.

Find Hope in Darkness - De Schaduw van de Nacht (2014)

3,5
Heb m'n luisterbeurt erop zitten. Allereerst complimenten voor het artwork. Past goed bij de muziek.

De opener deed me heel erg denken aan Deafcenter. De sound creëert een zelfde soort monolitische grootsheid, maar dan zonder de fieldrecordings. De wave is erg fraai maar er zit ietwat te weinig variatie in het nummer zelf om zijn lengte waard te zijn. Track twee schoot mij helaas genoeg wat in het verkeerde keelgat. De breakbeats staan in een vreemd contrast met de organische geluiden. Beide lijken niet goed samen te gaan. Ze doen af aan je sound en de sfeer die je probeert te scheppen. Het wordt gelukkig dubbel en dwars goed gemaakt met de derde track. Hoewel de regensample misschien wat cheesy is, is het vooral de outro die mij naar adem deed happen. De track voelt echt af zonder onnodige elementen toe te voegen. Hier laat je je potentie horen. Ga zo door! Zelfde geld voor de afsluiter. Zeer fraai gebruik van samples en een prachtige melodie.

Na je eerste album is het duidelijk hoorbaar dat je stappen neemt. De nummers gaan vloeiend in elkaar over en voelen minder geknutseld aan. De warme geluiden van de laatste twee tracks zijn zeker memorabel. Als ik je een tip mag geven: Focus op beatloze ambient en laat de breakcore varen.

Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997)

5,0
De dag bestaat niet meer. De nacht heeft hem verpulverd. Het enige wat na de totale vernietiging nog door gaat, is de tijd. Maar dan heet het geen tijd meer. De natuurkunde is dood. De mens uitgeroeid.  Voor die tijd proeven we nog even pijn, wanhoop en verdriet... Heeft u altijd al eens de Apocalyps willen ervaren, maar dan zonder de nadelen? Voor een tientje of twee kan dat. Prop de cd in je speler, dim de lichten en geniet van een tamelijk het goedkopen en vervroegde einde van de wereld, gecreëerd door een gezelschap waarbij sfeer boven alles staat.

Het hoesje zegt dat ook. Het zwarte beeld met een verkeersbord is zegt niets anders dan 'een bijzonder plaatje' is. Dat hoofd natuurlijk niet altijd, maar hier is het misschien wel meer dan elk ander album. Post-Rock heeft dat altijd al gehad, maar GY!BE heeft een voorsprong op de rest. Waar dat waarschijnlijk aan ligt is de spectaculaire bijeenkoming van de instrumenten.  Nog nooit heb ik een band gehoord die alles zo spontaan laat klinken als Godspeed. Je weet dat je een gitaar hoord. Kan dat in combinatie met een viool? Natuurlijk. De klanken zijn ingewikkeld. Niet ingewikkeld qua techniek, maar qua gevoel. Alles is goed getimed. Niets is overbodig. Geen patserige solo's, maar sfeer. Ik kan best begrijpen dat mensen het langdradig vinden. Dit album is ook zeker niet toegankelijk. Voor de personen die er de tijd voor nemen is het echter een once in a lifetime ervaring. En dat is zonder overdrijven.

'The Dead Flag Blues' was het eerste nummer wat ik hoorde van de band. Verder dan dat ene vage verhaal kon het niet. Naïef van me om te denken dat het hele nummer zo wel moest klinken. Pas toen de EP en Skinny Fists verorberd waren trok het nummer weer de aandacht. Een intro die ons meteen de plaat in sodemietert. Hoe meeslepend een track als deze kan zijn, is ongekend. Maar het is niet alleen depressie. Soms komen er ook tranen van melancholie.

Met 'East Hastings' wordt dat gevoel versterkt. Mijn aandacht is nog geen een keer naar de track tijd gegaan. Het gevoel is nog filmischer, de toon nog somberder. De algemene ondergang op de manier waarop deze in het eerste nummer werd gepresenteerd,wordt vervangen voor een meer persoonlijk onderwerp. The Dead Flag Blues is de apocolypse vanuit een helikopter. East Hastings is de totale vernietiging vanuit de ogen van een mens, zittend in zijn huis.

De emotionele spiraal vind zijn lange einde met 'Providence'. Het effect van de klanken werkt bevreemdend. Ik krijg nog twee waanzinnig mooie stukken voor me kiezen. Bijna wordt de emotionele druk me te veel. En dan komt het 'Where are you going' gedeelte. Dat moment, met die godsgruwelijk mooie drone op de achtergrond, is misschien wel het mooiste stukje kunst dat er bestaat. Kippenvel en stromende tranen.

Op het einde ben even ik moe. Moe van mezelf, moe van al het verdriet in de wereld. Dan staar ik even voor me uit, haal ik diep adem en stop de Apocalypse terug in zijn doosje. De gordijnen gaan weer open. Daarna gaan we weer verder met het dagelijkse leven. 

Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)

4,0
Dit blijkt toch wel een flinke groeier te zijn. Daarmee weet ik meteen waarom het eerst niet beviel.

In het album bestaat een vreemd contrast tussen intense zwartgalligheid en een in het begin onuitstaanbare goofyness. Neem de opener: behoorlijk intens en sfeervol, om vervolgens over te gaan in het tweede nummer wat veel ruiger is en meer rockt. In de tracks zelf gebeurt het ook. Say Hello to the Angels begint als een adhd punknummer om vervolgens los te barsten in een donker tapijt van klanken. Waar ik dit contrast eerst zag als een negatief punt is het nu genietbaar. Op dat omslagpunt was het tijd om de andere muzikale aspecten te behappen.

De muziek wordt gedragen door de stem van Banks en de duistere gitaarklanken. Die eerste heeft een zalig stemgeluid die perfect past bij het gitaarspel. Helaas laat de beste man wel wat steekjes vallen bij de teksten die drie van de vier keer nogal onzinnig overkomen. Dit vind zijn dieptepunt in Obstacle 2 wat ik ook het slechtste nummer van het album vind. De laatste twee nummers zijn tekstueel wat beter en met namen dan kan ik echt genieten. Leif Erikson in een van mijn favoriete afsluiters ooit en laat zien dat Banks wel degelijk mooie teksten kan schrijven. Al is de laatste zin weer een klein dompertje.

Muzikaal gezien een topalbum, een klassieker bijna. Tekstueel gezien matige troef. Maar wel een hele dikke voldoende.

Jim O'Rourke - Insignificance (2001)

4,5
Razend knap werkje van een man. Schattig qua instrumentatie, behoorlijk zwart als het om de lyrics gaat. Het werkt als een tiet! De afsluiter is een van de mooiste nummers ooit en een track die ik minimaal twee keer per dag draai. Maar waar blijft de extra aandacht? Het klinkt vrij toegankelijk, zelfs mijn moeder vond het mooi.

Motorpsycho - Timothy's Monster (1994)

Een cover met een kinderlijk getekend mannetje staart mij aan terwijl ik de top 10 van Don doorspit. Op een of andere manier vond ik het mannetje innemend en van het een kwam het ander. Now It's Time to Skate vond ik erg verfrissend klinken. De psychedelische elementen klonken mij behoorlijk apart in de oren. Dit is een band die onlangs zijn invloeden toch wel een behoorlijk eigen geluid. Als persoon die originaliteit hoog heeft staan is dat alvast een pluspunt.

De kinderlijkheid van de briljante cover is overal terug te vinden op de eerste disc van Timothy's Monster. Veel hoekige, psychedelische arrangementen, vreemde doch popachtige teksten en de op het randje vocalen van de zanger. Qua productie is het allemaal een rommeltje maar gelukkig past het wel goed bij de muziek. Toch zijn sommige nummers wel erg zacht gemixt waardoor de zang amper te verstaan is. De vrolijkheid en speelsheid is erg aanstekelijk op disc een maar godzijdank gaat men aan het eind pas echt knallen!
Giftland is een monster (ha) van een track.

Disc twee is nagenoeg perfect te noemen. Veel prachtige melodieën en avontuurlijke, lange stukken. Een track als The Wheel kwam mij bij de eerste luisterbeurt als een complete verassing binnen. Dat nummer staat wel heel erg in contrast met bijvoorbeeld Beautiful Sister. Machtig nummer. Het allermooiste is echter als laatste bewaard. The Golden Core is qua opbouw en tekst het absolute hoogtepunt van dit dubbelalbum. Waar de zang soms nogal matig is, bewijst Sæther hier dat hij wel degelijk mooi kan zingen. In ieder geval kan Snah maar beter zijn mond houden want zelfs Efrim van ASMZ kan nog mooier zingen. En dat zegt wat.

Conclusie: Een zeer creatief album met zowel speelse als duisteren kanten. Disc 1 valt een beetje in het niet bij disc 2 maar toch heb ik er zeer van genoten.

4*

Radiohead - The King of Limbs (2011)

Toen ik amper een jaar gelden Radiohead ontdekte d.m.v. In Rainbows was ik behoorlijk verkocht. Niet voor niets is die plaat nog altijd mijn meest gedraaide cd ooit. Dezelfde kwaliteit kon ik terug vinden in OK Computer en later ook in The Bends. Net toen het leek of ik een beetje Radiohead-moe werd kwam er een nieuwe plaat uit. Jammie!

Opener 'Bloom' is een prettig elektronisch soepje met fijne geluidjes en een goed zingende Yorke. Doet me een beetje denken aan Packed Like Sardines in a Crushd Tin Box, maar dan extremer. 'Morning Mr Magpie' is van een heel ander kaliber. Muzikaal een stuk minder intressant dan de opener, maar tekstueel gezien dan wel weer wat sterker. 'Little By Little' is wat minder elektronisch en wat meer Radiohead. Vind het een beetje erg veel op Go To Sleep van HTTT lijken. Jammer maar helaas, maar 'Feral' is niets meer dan een filler. Ik vind het niet kunnen op een album met acht tracks. Deze band moet niet denken dat we zomaar alles van ze aannemen. Tot nu toe ging dat goed, maar uiteindelijk gaan ze hier toch op hun plaat.

Gelukkig ben ik over de tweede helft van het album wat meer te spreken. 'Lotus Flower' is een heerlijk catchy nummer met tof gebruik van elektronica. Behoorlijk dansbaar ook. En dan komen we aan bij het mooiste nummer van deze plaat. Het enige nummer wat zich mag aansluiten bij Karma Police, Reckoner en You And Whose Army? 'Codex' begint met een wondermooi piano riedeltje, en zodra Thom zijn eerste zinnetjes zingt zijn de tranen moeilijk te bedwingen. Echt geweldig goed. In 'Give Up The Ghost' is er eindelijk een gitaartje te horen. Een verademing als je het mij vraagt. Mooi nummertje, maar geen meesterwerk. 'Seperator' is een goede afsluiter. Mooie tekst, fraaie geluidjes en misschien een verborgen boodschap?

Radiohead is echt een band die vaak wil vernieuwen, maar met The King of Limbs is dat ze niet gelukt. Het solo project van Yorke ken ik niet, maar ik hoor hier amper het andeel van de andere bandleden in. Daarnaast is de eerste helft van de plaat gewoon ondermaats. De tweede helft is gelukkig stukken beter...

Maar echt bij de leurven pakken doet het niet.

Sigur Rós - Valtari (2012)

4,0
Sigur Ros... Een band die een half jaar geleden nog niet kappot kon voor mij. Maar nu begint mijn liefde voor de band lichte scheurtjes te tonen. De heren proberen hier is nieuws te doen maar eigenlijk is het gewoon een ambient versie van Takk. Ondanks het aantal uitbarstingen naar beneden is geschroeft blijft het bombasme aanwezig. Gelukkig zijn er twee prachtige tracks die de score redden: Varúð en Rembihnútur. De overige nummers hebben onvoldoende intressante momenten en blijven maar wat voortkrabbelen. Een aardige plaat, maar lang niet zo hartverscheurend als ( ).

Sigur Rós - Von (1997)

4,0
Wow, dit had ik niet verwacht! Een van de vreemdste platen die ik ooit heb gehoord. Totaal anders dan ( ) of Takk. Lange ambient stukken worden afgewisseld met fraaie, spookachtige nummers met als Myrkur als hoogtepunt. Prachtig nummer die in het rijtje Untitled 8 en Svefn-g-Englar mag. Het is allemaal niet echt toegankelijk dus een paar extra luisterbeurten kan geen kwaad.

Bevat het laatste nummer trouwens een paar minuten stilte?

Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

5,0
Niets is zoals het lijkt. Op m'n oude school zat een meid. Echt een prachtkind. Niet zo'n make-up babe, maar eentje met een aparter uiterlijk en een voorliefde voor persoonlijkheid. Misschien is ze wel helemaal niet zo knap, maar och, wat heeft haar persoonlijkheid meters diepgang. Zo iemand zou je best voor de rest van je leven willen hebben. Waarom deze review beginnen met zo'n lullige anekdote vraag je je af? Ik heb hetzelfde met dit album. Siamese Dream was het eerste album waar ik iets uit m'n leven in herkende. Vandaar dat verhaaltje. En dat terwijl ik de band pas een paar maanden ken.

Want in het begin was het helemaal niets. Of eigenlijk, 'Disarm' was niets. De instrumentatie was wel redelijk, maar die 'vervelende Alice Cooper achtige' zaagstem verpeste de boel. Waarom zou je in hemelsnaam op deze manier willen zingen? Wat heeft dat voor meerwaarde voor de muziek? Als ik het album toen had gekocht had ik al de tracks afgezeken en er een halve ster tegenaan gepleurd. Maar zoals je ziet is dat zeker niet het geval.

Want net zoals bij die meid was hier 'gewenning' het toverwoord. Ik heb de boel laten rusten en liet alles over me heen komen. Opeens brande er een lichtje ergens in mijn pens. Disarm werd weer opgezet, en die lelijke nutteloosheid maakte plaats voor lelijke schoonheid. De reissue werd besteld. Siamase Dream zou voor mij het album worden die hard en zacht het beste combineert. De grens tussen woede, verdriet en romantiek was nog nooit zo klein.

Want wat weten de pompoenen hier te variëren in termen van emotie. Bij de solo in 'Cherub Rock' is het kramperen van kracht geblazen. In 'Today' wordt hardrock gecombineerd met ernstige onderhuidse depressie. De melodie in 'Rocket' is te euforisch voor woorden. 'Luna' ontroerd met een vertederende zachtheid. In 'Mayonaise' lijkt alles samen te komen in een van de mooiste nummers ooit. Het is allemaal op de juiste plaats gezet En de gevoelens blijven na velen malen luisteren nog altijd hetzelfde. Zodra je eenmaal door de periode van gewenning heen bent, houd de kracht van dit album niet meer op.

Als ik een verschil zou moeten noemen tussen dat meisje en Siamese Dream: Door haar ben ik gefriendzoned. Hier is de liefde wederzijds. 

Smog - Red Apple Falls (1997)

Callahan gaat voor kaal en simpel, instrumentaal gezien dan. Red Apple Falls is dan ook een rasecht singer-songwriter album: recht voor z'n raap. Veel van de liedjes zijn behoorlijk lang uitgesponnen en daardoor helaas wat saai. Een track als To Be of Use had in mijn ogen veel beter tot z'n recht gekomen als ie drie minuten lang was. Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes. Het loodzware Red Apples is een geweldige ballad. Callahan's stem, die sowieso al erg mooi is, komt geweldig tot zijn recht op dit nummer. Blood Red Bird is met zijn doeltreffende riff een erg goed nummer.

Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)

4,0
Een krakende stoel
Uitzicht op het boeren land
Drankje
Pissen waar je pissen kan
Huizen met varanda's
Rommel in de tuin
Rustig leven


Avond valt
Vrouw heeft gekookt
Geen auto komt langs
Nog een drankje
Of tien
Eten van de groente uit de tuin
Maskers overal
Iedereen kent elkaar
De bakker en de slager
Alleen is er geen bloemist


Ochtend
Wakker worden
De ramen open
Rommel in de tuin
Glimlachen
Yes!
De wereld van Sparklehorse is van mij

Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline (2007)

5,0
Er is een verschil tussen mensen die muziek zien als puur consumptie product en mensen die het zien als een kunstvorm. De eerste categorie gaat voornamelijk voor de catchy songs die makkelijk te onthouden en mee te zingen. Het is voor mij speculeren wanneer die mensen iets als mooi beschouwen. Waarschijnlijk als ze zich zelf ermee kunnen identificeren.

Zelf heb ik nooit echt een probleem gehad met mensen die sommige dingen te saai, te raar of wat dan ook vinden. Eigenaardigheid en originaliteit staan zelfs hoog in het vaandel mocht ik iets goed willen vinden. Maar dan is er altijd nog een x factor. Je vindt iets mooi, maar je weet niet waarom. In het geval van Stars of the Lid kan ik alleen maar zeggen dat ik het soms abnormaal mooi vindt. Maar dan ook echt van buitenaardse schoonheid. Het duo maakt pure gevoelsmuziek dat niets wil voorstellen maar simpelweg is. Regelmatig werkt het zo rustgevend en helend dat ik het misschien zelfs boven liefde verkies (bijna dan ).

Voor de rest kan ik er onmogelijk meer over zeggen. Nergens wordt het saai. Het is meer een soort van rustgevende, tragische spiraal zonder eindpunt. Begraveniswaardig album.

Stars of the Lid - The Tired Sounds of Stars of the Lid (2001)

5,0
De nacht. Zwart en koud in de winter. Vroeger m'n grootste vijand uit angst om een spook of inbreker naast mijn bed te zien. Er moest altijd een lichtje aanblijven. Dat zou de geest wel afschrikken. Ze houden immers niet van licht, toch? De inbreker zou niet naar binnen durven als er een geluid zou zijn. Het getik van regen op het dak of het gerommel van de wasmachine moest genoeg zijn. De nacht en ik schudde elkaar de hand, en ik viel in slaap. Maar och, wat duurde hij nog lang. Vrienden zouden wij niet snel worden.

Inbrekers komen niet via het dak. En spoken bestaan niet, alleen in het land van de verbeelding en fotoshop. Opeens werden we dikke maatjes. De gemoedstoestand werdt beter en ook slapen ging heerlijk. Nu ben ik op mijn best in de nacht. Vaak wakker en nadenkend over de dag. Er moest iets zijn wat het allemaal nog intenser kon maken. Een sfeerversterker. Een terugblik op de dag en tegelijkertijd een hemelse ontspanning. Lang zou ik er jn blijven hangen, rustig en onrustig tegelijkertijd. Uiteindelijk ging het met SOTL een stap verder.

De muziek is veel dingen tegelijkertijd. Rust en onrust, droevig en opburend, eng en mooi... Het verbeterd de kijk op jezelf en laat je lachen en huilen. Ja, denk je. Had ik het toch allemaal goed gedaan. Ik ben niet perfect maar ik doe mijn best. Terwijl je met je ogen dicht op de bank ligt gaan de drones en violklanken door merg en been. Alles is helemaal goed, maar toch ook niet. Vragen krijgen een rustgevend antwoord en er komen nieuwe bij. Als er een drummer was geweest zou hij de boel flink hebben verpest. Soms denk je wel eens zoiets van joh, had die solo weggelaten. Maar hier moet men niets aan veranderen. Dat zou niet goed zijn voor de ervaring. Alsof je in een verlaten hutje zit met niets meer dan alleen jij en een haartvuurtje. Er bestaat voor dik twee uur even niets anders. De vlammen lijken hetzelfde patroon keer op keer te volgen. In werkelijkheid veranderen ze. Maar daar kom je later pas achter.

Dit album zou de soundtrack van een heleboel dingen kunnen zijn. Dat hangt af van de persoon. Voor mijn zijn de drones zo'n ongeloofelijk genot voor het oor dat ik het er helemaal koud van krijg. Soms klinkt het nostalgisch, soms klinkt het compleet nieuw. De diepgang is ongekend. De emotie is ongekend. Vreemd wat muziek met je kan doen.

The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

3,5
The Beatles. Altijd gedacht dat deze immens populaire band het zo goed deed bij de massa vanwege de simpelheid van hun liedjes. Nummers die ik vaak op de radio hoorde waren Hey Jude en When I'm Sixty-Four. De verbazing was groot toen ik de scores op MM en andere sites zag. Dat deze band veel heeft beïnvloed wist ik wel, maar zijn ze werkelijk zo goed?

Na een aantal minuten zoeken op het net kwam ik bij The Beatles stereo box uit. Alle studioalbums met minidocu's voor een flinke prijs. Voordat ik deze ging kopen moest ik eerst weten of het iets voor mij was. Toen ik hoorde dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band het belangrijkste popalbum uit de geschiedenis van de muziek is, werd mijn aandacht getrokken en kocht ik het album.

Wat als allereerst opvalt is natuurlijk de hoes. Misschien wel het bekendste albumartwork allertijden. Ik heb er een kwartier naar lopen staren. Wat bedoelen ze hier nou mee? Bij het eerste nummer wordt het duidelijk. We hebben hier te maken met een band die vanavond gaat spelen voor een groot publiek. Ze zijn kleurijk gekleed. Track 1 is een introductie van de band. Ze hopen dat het publiek een prettige avond heeft. Een nogal rauwe stem doet het werk. Even wennen, want ik ben van de Beatles wat warmere stemmen gewend. Desondanks is de titeltrack prima luistervoer, zonder al te veel diepgang, dat wel. Drummer Ringo zingt voor ons nummerske 2.

Oh I get by with a little help from my friends, Mmm,I get high with a little help from my friends,
Mmm, I'm gonna try with a little help from my friends.


Als de lyrics van dit nummer niet naar het gebruik van drugs verwijst, dan weet ik het ook niet meer. Vooral de tweede zin lijkt op een cynische manier te wijzen op cannabis. Het nummer kan ook op een andere manier geïnterpreteerd worden. Dat kan trouwens met heel het album. Misschien lijken het op het eerste gezicht simpele popliedjes, we hebben hier te maken met een stuk geschiedenis met ongekende diepgang voor die tijd. Ook het derde nummer, met dat prachtige surrealistische refrein, is een welkome afwisseling.

En zo is heel het album opgebouwd. Er zijn grappige liedjes die ietwat vlak zijn, maar er zijn ook nummers met veel diepgang. Met als hoogtepunt het verschrikkelijk hartverscheurend mooie laatste nummer. Zo diep, zo gevarieerd en vooral ontroerend mooi. Harde geluiden en warme stemmen komen bij elkaar, zodat het helemaal Beatles aanvoelt. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is als eerste conceptalbum zo verschrikkelijk goed zonder dat ik het uit kan leggen. Dit is een beleving van popmuziek. Ik ga nog geen stem uitbrengen. Dat ga ik pas over een aantal weken doen, om te kijken of dit album ook een klassieker voor mij is. Maar die box, die komt in huis.

I read the news today oh boy, about a lucky man who made the grave. And though the news was rather sad, well I just had to laugh.

The National - Trouble Will Find Me (2013)

Mijn verwachtingen zijn zonder meer uitgekomen: Ontzettend tof bij de eerste luisterbeurt maar na een tijdje valt alles als een pudding in elkaar. Het is eentonige ritmische brij met enkele hartverscheurende momenten (De overgang op This is The Last Time bijvoorbeeld). Toch kunnen die intense momenten me nauwlijks toezetten om het album af te luisteren. Drie sterren dan maar.

The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band with Choir - "This Is Our Punk-Rock," Thee Rusted Satellites Gather + Sing (2003)

3,0
Jemig, het is alsof je een Hummer naast een Austin Martin zet. Begrijp me niet verkeerd, Efrim is mijn idool en zal dat altijd blijven, maar de foeilelijke zang tegen de prachtige muziek creëet een wel hele grote paradox.

Tom Waits - Bad As Me (2011)

En de tweede negen is binnen voor ome Waits. Opnieuw een een bijzonder pakkende plaat. Misschien heeft de man het al eens eerder gedaan, maar qua lyrics en bezieling is de man niets van zijn glans verloren. Favorieten zijn Back in the Crowd (hemeltergend mooie vocal melodie), Hell Broke Luce en New Year’s Eve. Die laatste heb ik lekker tijdens oud en nieuw gedraaid. Lekker clichématig.

Wilco - Sky Blue Sky (2007)

3,0
Helemaal niet waar dus eigenlijk. Na verschillende keren in de auto luisteren viel het kwartje. Simpel? Voor Wilco begrippen wel ja, maar dat is ook de kracht van het album. Opener Either Way zet meteen de toon. Niets meer of minder dan een erg mooi nummer. Impossible Germany is met zijn belachelijk mooie riff een van mijn absolute Wilco favorieten. Andere favorieten zijn Hate It Here en het sterk ondergewaardeerde Leave Me (Like You Found Me). Die track laat pas echt zien hoe mooi eenvoud kan zijn. Enkel naar het einde zwakt het album wat af. Voor de rest is het ouderwets genieten.