De tweede trip staat hier al in de wachtrij en de komende tijd zal ik de resterende tien toevoegen. Riding Easy heeft er een leuke hobby van gemaakt om vergeten muziek uit de jaren zestig en zeventig op verzamelaars uit te brengen. Ik ben laatst begonnen om deze albums op bandcamp aan te schaffen en ik ga ze de komende tijd doornemen om te kijken welke wat mij betreft de moeite waard zijn.




Box - Zekes:
Het eerste liedje lijkt zowaar een referentie naar een van de eerste bands die stevige hardrock speelde: Blue Cheer. Het is geen wereldschokkend nummer, maar vooral de fuzzy gitaarpartijen vallen op en er wordt prima gezongen. Dit soort muziek is wat mij betreft ideaal op een zomers feestje.
snow - Sunflower:
Productietechnisch vliegt het af en toe uit de bocht (met name als de leadgitarist de solo inzet), maar verder is het erg charmante hardrock met fijne psychedelische effecten.
Tour - One of the Bad Guys:
Weer zo'n nummer met een heerlijke drive. Tour had een erg goede zanger die op dit nummer zijn trukendoos behoorlijk opentrekt en de band daarin meeneemt. Dit nummer had zomaar een klassieker kunnen zijn.
Zebra - Wasted:
Wasted, dat sfeertje straalt het ook wel uit. Fijne, stevige psychedelische rock met een soulvolle zanger. Ook dit is niet het beste wat je ooit zult horen, maar lekker is het wel weer.
Bob Goodsite - Faze 1:
Een aardige oefening op de wah wah pedaal. Het eerste nummer dat ik tegenkom dat niet per se de plaat had hoeven halen.
Raw Meat - Stand by Girl:
Vrij lompe track. Het voelt wel een beetje Brits aan. Mij hadden ze met de behoorlijk lage "lalala" zang halverwege, haha
Punch - Deathhead:
Een van de meest experimentele songs van deze plaat en daarmee misschien ook wel de beste. Klinkt als een heel geslaagde jamsessie.
Bacchus - Carry My Load
Boogierock kan ik doorgaans slecht hebben, maar Bacchus strooit met veel psychedelische effecten waardoor het goed te behappen is.
Lenny Drake - Love Eyes (Cast Your Spell on Me)
Klinkt het zo vervormd omdat het de bedoeling was of is deze tape/lp van matige kwaliteit? Het is verder wel een heel lekker nummer. De matige kwaliteit draagt sterk bij aan de sfeer.
The Todd - Mystify Me
Vrij rechttoe rechtaan hardrock totdat je hoort dat de gitaristen er wel degelijk werk van gemaakt hebben
Josefus - Hard Luck
Josefus is in dit genre een bekend gezicht. Ik heb het debuut in de kast staan en dat is in mijn herinnering beter dan wat ik hier hoor. In Hard Luck hoor ik vooral een flauwe Kiss imitatie


First trip 4*

Ash - Midnight Witch
Een werkelijk heerlijke opener met fuzzy gitaargeluid, fijne melodieën en een ietwat hese zanger die hier goed uit de verf komt. Het doet nog het meest denken aan oude Sabbath
Sweet Crystal - Warlords
Dit is dan weer iets meer Deep Purple. Met name vanwege het orgel dat een grote rol opeist. Ook dit klinkt lekker.
Raving Maniac - Rock and Roll Man
De titel doet het al vermoeden, want dit is een erg directe rocker. Het gitaargeluid is wat vals, maar tegelijkertijd heel charmant. Liefhebbers gaan dit ook leuk vinden.
Crossfield - TAKE IT!
Geen heel bijzonder nummer, maar ik kick wel op het gitaargeluid en met name de solo
Spiny Normen - Bell Park Loon
Jethro Tull op Acid! Psychedelica ten top
Glass Sun - Silence of the Morning
Lekker dissonant nummer met een erg fragiele zangstem. Het doet me denken aan het Finse Tombstoned. Heerlijk doomy geluid.
Volt Rush Band - Love to You
Fijn vlot nummer dat echter niet tot de betere van dit album behoort. Ook hier weer een lekker vervormd gitaargeluid.
Buck - Long Hot Highway
Lekker in het gehoor, maar dit legt het wel af tegen de rest van dit album.
Iron Knowledge - Show Stopper
Whoah! Die basgitaar! Wat gaaf!
Sonny Hugg - Daybreak
Een wat makke afsluiter. Niet slecht, maar na zoveel bands die op dit album echt los gaan, valt op hoe down to earth Sonny Hugg is.

Eindelijk raakt Bruce weer op het juiste pad. Geen flauwe poprock, geen rare, hurmoristisch bedoelde uitstapjes, maar gewoon weer een goede metalplaat. Er zijn natuurlijk wel enige kanttekeningen, want waar Bruce weer erg op dreef is met songs als Taking The Queen, Darkside of Aquarius en Omega, staan er ook veel vullertjes op. Een album wat twee songs en een instrumental nodig heeft als opwarmer, is niet goed natuurlijk. Die eerste drie hadden weggelaten mogen worden en eerlijk gezegd denk ik daar ook bij Man Of Sorrows en The Magician over. Toch is dit het eerste album van Bruce waar ik wel echt genoten heb. De beste songs kunnen zich makkelijk meten met het beste wat Maiden in de jaren negentig (en daarna) uitbracht. Dat Adrian Smith hier meedoet, zorgt natuurlijk voor een vertrouwde Maiden feel. De beste songs op Accident of Birth zijn goed voor 4 a 4,5 sterren, maar er staan teveel nietszeggende songs op.


Tussenstand:
1. Accident Of Birth
2. Tattooed Millionaire
3. Skunkworks
4. Balls To Picasso

Dit is ook weer bijzonder lastig uit te zitten. Aanvankelijk heb ik er nog bewondering voor dat Bruce niet voor de makkelijke weg gaat en zelfs hier en daar modern en vooruitstrevend uit de hoek komt. maar na vier a vijf songs, kom ik erachter dat ik nog nergens echt van genoten heb. Het klinkt nooit echt beter dan 'wel ok'. Vanaf Laughing At The Hiding Bush, gaat het echt steeds mis. Zij het met verschrikkelijke teksten, het gerap van Bruce of een combinatie ervan. misschien hoor je iets teveel een Maidenfan (ook al beschouw ik niet alles wat ze uitbrengen als heilig), maar ik hoor hier gewoon geen goede songs in. Tears Of The Dragon is de enige die echt goedkeuring wegdraagt, maar krijgt vervolgens weer zo'n afschuwelijke omschakeling. Dit is weer de jolige Bruce wiens drang naar avontuur hem van de ene naar de andere valkuil laat lopen. Ja, het klinkt moderner dan Maiden, maar het is onsamenhangend en vooral kischerig.

Tussenstand:
1. Tattooed Millionaire
2. Balls To Picasso

Nee, dit is 'm ook niet. Ook al levert Bruce als zanger goed werk af en zijn de meeste songs tot in de puntjes verzorgd, toch trek ik het niet. Dit soort naar stoner neigende rock is me toch te poppy. Dan zet ik veel liever Monster Magnet op. Daar zitten tenminste nog de rauwe randjes aan en die band durft echt psychedelisch te zijn. Skunkworks is me ook te braaf. Allemaal songs met kop en staart, maar geen enkele die ik onthouden heb. Ergens heb ik er nog wel respect voor, maar meer dan dat wordt het ook niet.


Tussenstand:
1. Tattooed Millionaire
2. Skunkworks
3. Balls To Picasso

Vorig jaar heb ik dit album voor het laatst gehoord en ik weet alleen nog dat ik niet erg onder de indruk was. Toen ik zojuist Son of a Gun weer hoorde, begon ik toch weer te twijfelen. Deze sound trek ik best goed, maar al tijdens de eerste noten van de titeltrack, viel alles weer op zijn plaats. Ik heb er respect voor dat Bruce iets anders wilde doen dan wat we van Iron Maiden kennen, maar de jolige sfeer en de soms naar poprock neigende songs raken me geen seconde. Bruce probeert erg hip te zijn. Geen idee hoe dat in 1990 viel, maar bijna dertig jaar later vind ik het album toch behoorlijk afzien. De minstens zo kazige ballad Gypsy Road, vind ik dan wel weer tof. Hier en daar hoor ik nog flarden Bring Your Daughter... To The Slaughter voorbij komen (wat ik een geweldig nummer vind), maar dat redt de plaat niet.

Puur afgaande op wat Bruce eerder onder zijn eigen naam uitbracht, zou ik nooit verwachten dat dit album verreweg het beste is wat hij ooit uitbracht (zelfs Maiden na Fear of the Dark inbegrepen). ik ben ook geen fan van de typische producties van rond 2000 die in de regel erg klinisch klinken. Misschien had ik The Chemical Wedding zelfs meer kunnen waarderen als het wat organischer geklonken had.

Waar ik echt niet omheen kan, is dat de meeste songs op dit album bijzonder goed geschreven. Na een lekkere opener, slaat de titeltrack in als een bom. De riff zal Steve Harris ongelooflijk jaloers gemaakt hebben. Heerlijke songs blijven maar komen, maar Trumpets of Jericho en Machine Men zijn een lichte domper op de feestvreugde. Toch blijven gelukkig de goede songs hangen, zoals het eeuwenoude Jeruzalem en het sfeervolle The Alchemist. Nu kende ik dit album wel al een beetje, maar het is fijn om het weer even intensief doorgenomen te hebben. Heerlijk spul. Ik vind het bijna jammer dat Bruce zich kort hierna weer bij Maiden zou aansluiten.


Tussenstand:
1. The Chemical Wedding
2. Accident Of Birth
3. Tattooed Millionaire
4. Skunkworks
5. Balls To Picasso

Deze marathon komt veel te vroeg ten einde. Meestal is het andersom, maar Bruce is op de laatste platen veel beter bezig dan Maiden deed sinds Brave New World. Waar Maiden vervalt in ellenlange en daardoor saaie epics, houdt Bruce het solo kort en bondig. Met Roy Z aan zijn zijde levert de Maiden frontman echt heel gave nummers af. Toch mis ik Adrian Smith wel op dit album. Anyway, wat mij betreft was Bruce Solo verder gegaan en had hij Maiden gelaten voor wat het was.

Het tempo zit er goed in op Tyranny Of Souls, maar er wordt ook goed gescoord op rustigere stukken. Uitspringers zijn er niet echt. Dit is een erg consistente plaat. Alleen Devil On A Hog duikt eventjes wat naar beneden. Believil is me ook iets te modern, maar de afsluitende titeltrack maakt het weer helemaal goed. Het is een plaat voor de liefhebbers en je moet er wel in investeren. Tyranny Of Souls moet het hebben van de sfeer, de verhalen en de afwisseling. Wie louter maiden-achtige pareltjes wilt horen, zal bedrogen uitkomen. Ik ga deze vaker luisteren.


Eindstand:
1. The Chemical Wedding 4,5*
2. Tyranny Of Souls 4*
2. Accident Of Birth 3,5*
3. Tattooed Millionaire 2,5*
4. Skunkworks 2,5*
5. Balls To Picasso 2*

Budgie is zo'n band dat op papier echt ideaal voor mij zou moeten zijn, maar toch ken ik er bar weinig van. Misschien dat ik me er zelfs nog nooit aan gewaagd zou hebben als Metallica nooit Breadfan gecoverd zou hebben. Een driemansformatie met bluesy hardrock en hoog zingende zanger. Dat klinkt vooral als Rush. Qua geluid vind ik Budgie ook wel te vergelijken met het vroege werk van deze Canadese band, maar aangezien dit album drie jaar ouder is dan het debuut van Rush kan je beter stellen dat (oude) Rush lijkt op Budgie.

Anyway, op dit alleraardigst debuut hoor je vooral een heel aanstekelijke mix van blues en hardrock. Het geluid is wat rommelig, maar voor een album uit die tijd is daar eerlijk gezegd weinig op aan te merken. Wat dan aanstekelijk werkt is het spelplezier. Het geluid is heel prettig en bij het beluisteren van dit album verbloemt dat het gegeven dat de songs zelf niet heel bijzonder zijn. Een andere opvallende factor is de hoge stem van Burke Shelley die goed te vergelijken is met Geddy Lee. Het is een gevalletje van love it or hate it. Ik kan het goed hebben. Volgens mij staat Budgie vooral te boek als hardrockband, maar ik vind Budgie vooral in de rustige momenten ijzersterk. Everything In My Heart en The Author hebben erg mooie, dromerige momenten en Shelley heeft precies door hoe hij hier moet zingen. Het begin is goed, maar ik hoop dat Budgie nog wel gaat groeien in de komende platen.

Tegenvallen in vergelijking met het debuut? Ik heb hier juist de indruk dat de heren beter wisten wat ze wilden met hun muziek. In die zin is Squawk volwassener en beheerster dan het debuutalbum van een jaar eerder. De avontuurlijke uitspattingen ontbreken. Dat heeft als voordeel dat Budgie niet uit de bocht vliegt, zoals dat eerder wel gebeurde. Wel mis ik het vuurwerk in de fellere nummers en ik merk dat ik de ballads wel echt geweldig vind. Die mis ik op Squawk. Young Is A World is dan wel weer een fijne track die meteen ruim acht minuten klokt. Als je van bluesrock houdt, zit je hier echter wel goed. Dat trucje kennen deze Welschmannen wel heel goed. Squawk is een prettig album waar je naar mijn idee wel goed de progressie van de band hoort.


Tussenstand:
1. Squawk
2. Budgie