Don't Need A Gun is inderdaad wel het beste nummer van dit album, maar ik ga er verder geen jubeltirade over houden. Whiplash Smile is een wat vreemd album eigenlijk. Heb er ook een paar keer naar moeten luisteren om er nog iets van te begrijpen. Waar Billy Idol altijd wel met pakkende songs kwam op de eerste twee albums, is hij hier nogal afstandelijk. Billy zoekt meer de sfeer op. Het prachtige gitaarwerk is ook opvallend ver naar achteren gedrongen in de mix. Het album is niet zo pakkend als de vorige platen, maar het is wel een stuk beter dan het debuut.


Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol

Auw... Als je 13 naast de klassiekers legt, wordt wel op heel pijnlijke wijze duidelijk dat de jaren zeventig lang voorbij zijn. Iommi en co zijn niet meer de jonge, hongerige wolven van destijds en dat resulteert in een album dat vooral heel traag, heel suf en tandenloos is. Om maar te zwijgen van de hoge mate van zelfplagiaat. In heel veel nummers hoor ik riffs en dergelijke terug die de heren vele jaren eerder al opgenomen hebben.

Verder hoor je toch wel dat de heren moegestreden zijn. Dit album hadden ze nooit moeten uitbrengen. Geen haan die er ooit nog naar zal kraaien. Ozzy is een zingend lijk. Zouden de teksten opzettelijk zo simpel zijn, zodat hij ze kan onthouden? Er zit niks meer in en dan is 50 minuten voortslepende, saaie doom ook echt saai. En dan moet ik toch wel heel erg lachen (of huilen) als ik terugdenk aan werkelijke uitspraken als "God Is Dead is net zo goed als Warpigs". Nee, dit is niet meer of minder dan een heel treurige afgang voor een grote band als Black Sabbath,


Eindstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Dehumanizer
10. Vol. 4
11. The Devil You Know
12. Born Again
13. Tyr
14. Technical Ecstacy
15. Forbidden
16. Cross Purposes
17. The Eternal Idol
18. 13
19. Never Say Die
20. Seventh Star

Black Sabbath is een iconische band en ook wel een van mijn favorieten. Vele platen kan ik van hen uit de kast plukken en ze zullen nooit vervelen. Het debuut vindt minder vaak mijn weg naar de cd-speler dan de andere klassiekers, maar toch is het zeker geen slecht spul. Ozzy zingt hier weliswaar nog wat vals en komt slecht uit de verf, maar een handvol songs zitten erg goed in elkaar. De duistere titeltrack trekt terecht de meeste aandacht, maar Nib, Sleeping Village en Warning zijn ook fantastisch. Het zijn de bluessongs die vandaag de dag wat vreemd zijn, maar Black Sabbath is natuurlijk ooit begonnen als bluesband. Tony Iommi doet het geweldig hier met sfeervol gitaarwerk met prachtige solo's. Dat heerlijk scheurende vintage geluid is een smaakmaker van jewelste.

Nu ken ik de discografie van Black Sabbath al aardig, maar dit album heb ik nooit echt de kans gegeven. Ik kan me Black Sabbath gewoon wat moeilijk voorstellen met Ian Gillan en dat dit album nooit echt populair is geweest, werkt natuurlijk ook mee. Toch is het beluisteren me aardig meegevallen. Gillan is na Dio zeker geen vooruitgang, maar ondanks alle controverse en gekke verhalen is de zang goed gedaan. Born Again valt verder niet op door heel goede songs, maar vooral het moderne geluid. In de tijd waarin de NWOBHM afsterft en bands als Metallica en Slayer aan hun triomftochten beginnen, is het net alsof Black Sabbath halverwege de jaren negentig zit. Het klinkt soms wat industrial en daarmee voor die tijd erg origineel en gewaagd. Zodoende heb ik toch best wat respect voor Born Again. Disturbing The Priest en Zero The Hero zijn best coole tracks.


Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. Black Sabbath
8. Born Again
9. Vol. 4
10. Technical Ecstacy
11. Never Say Die

Begin dit jaar heb ik deze cd een tijdje in de auto gehad. Nu kun je tijdens het rijden nooit volledig focussen op de muziek, maar dat na al die ritjes niks was blijven hangen, zegt eigenlijk wel genoeg. Nu ik Cross Purposes weer draai, hoor ik niets dat ook maar echt de moeite waard is. De plaat zit vol met midtempo doom. Tony Martin mag hier dan weer teruggekeerd zijn, maar zijn ingetogen zang maakt niet de indruk zoals de uithalen op The Headless Cross deden. Ook Iommi verkeert hier weer in een dip. Ieder nummer heeft hetzelfde tempo, dezelfde maat. Alleen de invulling wisselt per nummer weer een beetje. Het gaat er toch echt op lijken dat Black Sabbath met Dehumanizer de laatste goede plaat heeft gemaakt. Beetje lullig dat ze er daarna 25 jaar over hebben gedaan om de band op te doeken (afgezien van vette optredens).


Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Dehumanizer
10. Born Again
11. Vol. 4
12. Tyr
13. Technical Ecstacy
14. Cross Purposes
15. The Eternal Idol
16. Never Say Die
17. Seventh Star

Ah, eindelijk aangekomen bij Dehumanizer. Een van de eerste cd's die ik ooit kocht, maar eigenlijk alleen maar stof heeft gevangen. De enkele keren dat ik ernaar luisterde, vond ik het nooit slecht, maar het zette me nooit echt aan om vaker te luisteren. Black Sabbath heeft dan ook genoeg albums die beter zijn en dus makkelijker de weg naar de geluidsinstallatie vinden.

Toch valt dit dit album vandaag eigenlijk best goed. Ook ik heb een zwak voor Dio, maar zangers zijn voor Iommi vaak niet het probleem. Tony Martin levert ook puik werk af. Wellicht dat met Dio en vooral Geezer Butler de muziek daardoor een stuk steviger geworden is. Het is nog altijd geen Heaven And Hell. De productie is moderner, maar de toon is vooral feller. Dit album mag dan wel ondergesneeuwd en vergeten zijn, dit is toch wel degelijk een echte Black Sabbathplaat. Voor de luttele euro's haal je met deze cd een heel leuk schijfje uit de uitverkoopbakken.


Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Dehumanizer
10. Born Again
11. Vol. 4
12. Tyr
13. Technical Ecstacy
14. The Eternal Idol
15. Never Say Die
16. Seventh Star

Forbidden maakt voor de verandering dan wel weer indruk, maar dan de verkeerde. Black Sabbath klinkt hier alsof het een identiteitscrisis beleeft. Het probeert doomy te zijn, maar tegelijkertijd ook weer modern en als kers op de taart mag Ice-T ook nog even opdraven. Ik heb verder geen idee wat de band hier bezielt. Dit klinkt toch wel erg ongeïnspireerd. Automatische piloot bijna. Hier en daar wat interessantere stukken, maar het grootste deel kabbelt voort. Ook dit album heeft daar weer erg onder te lijden. Je hoort gewoon dat Black Sabbath hier op sterven na dood is. Moegestreden. Niet voor niets dat het jaren zou duren voor de band weer iets uit zou brengen.



Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Dehumanizer
10. Vol. 4
11. Born Again
12. Tyr
13. Technical Ecstacy
14. Forbidden
15. Cross Purposes
16. The Eternal Idol
17. Never Say Die
18. Seventh Star

Voor zover ik op de hoogte ben, is The Headless Cross toch wel de laatste echt goede plaat van Black Sabbath. Misschien weet een van de opvolgers me nog onverwachts te verrassen, maar deze is toch wel echt stabiel, goed gespeeld en vooral heel goed ingezongen. Tony Martin en Tony Iommi vullen elkaar hierop geweldig aan. Naar de songs gekeken, hoor ik echt niks zwaks. When Death Calls is wat mij betreft zelfs een van Sabbath's beste songs. De stijl is nog vrij gladjes (balladesque is misschien een beter woord), maar ik kan het hier toch erg goed hebben. Het is een heerlijke eightiesplaat geworden waar de spanning (voor de verandering) ervan afdruipt. Iommi is weer op dreef en Martin doet Dio toch wel bijna vergeten. Het is jammer dat dit album zo verdomd slecht te vinden is. Dat lot verdient The Headless Cross zeker niet.


Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Born Again
10. Vol. 4
11. Technical Ecstacy
12. The Eternal Idol
13. Never Say Die
14. Seventh Star

Hoe dol ik ook ben op Black Sabbath's eerste periode met Ozzy en hoezeer ik dat ook beschouw als Black Sabbath in de puurste vorm, is het Heaven And Hell dat het beste album van de band is. Alles gaat goed hier. Iommi is in topvorm. De band heeft er zin in en Ronnie James Dio is op dit album in zijn allerbeste vorm. Walk Away is het enige nummer dat mindere momenten heeft, maar verder is het genieten geblazen. De productie is nagenoeg perfect en met Neon Knights en Heaven and Hell staan hier een paar van de allerbeste songs aller tijden op. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat de titeltrack het metalvolkslied is. Iedere fan van het genre moet dit eigenlijk kennen en kunnen meezingen. Het couplet na de solo bezorgt me keer op keer kippevel. Black Sabbath klinkt hier ongelooflijk krachtig. Zo is Wishing Well ontzettend opbeurend en Lonely Is The Word juist meelevend. Alle emoties hoor ik terug in dit album, maar de euforie voert de boventoon. Terechte klassieker dit.

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Paranoid
4. Sabbath Bloody Sabbath
5. Masters Of Reality
6. Black Sabbath
7. Vol. 4
8. Technical Ecstacy
9. Never Say Die

Fijn album! Er gaat minder aandacht naar blues en psychedelica en dat maakt Masters Of Reality een stuk directer. Er staan heel fijne songs op, maar toch hoor ik liever het wilde van Paranoid. Op dit album staan een flink aantal pareltjes en daardoor vindt deze plaat regelmatig de weg terug naar de speler. Wat is een muziekcollectie toch ook zonder After Forever, Solitude en Into The Void? Black Sabbath is heerlijk op dreef hier. De muziek is volwassener en meer metal. Children of the Grave doet mij dan stiekem weer weinig.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Masters Of Reality
3. Black Sabbath

Weer zo'n album in de discografie die ik weinig tot nooit gedraaid heb. Na Heaven And Hell valt op dat de kwaliteit nauwelijks te lijden heeft gehad onder de tweede plaat met Dio. Het superhoge niveau van de voorganger wordt weliswaar niet gehaald, maar er valt meer dan genoeg te genieten. Na vanavond mag ik songs als Voodoo, The Sign Of The Southern Cross en Falling Of The Edge of The World rekenen tot de nieuwe favorieten van deze band. Heerlijk gezongen wederom door Dio en de songs staan als een huis. Jammer dat ik deze songs zo lang links heb laten liggen, maar tegelijkertijd is het ook wel leuk als je plots een pareltje ontdekt in je eigen platenkast. Ik merk dat de euforie wat minder is, maar Iommi lijkt naar de oude platen terug te willen. Bij vlagen klinkt Black Sabbath weer ouderwets duister.

Mob Rules heeft wel zijn energieke momenten, maar is vooral een slepende plaat gebleken en daarom overigens niet minder mooi. Dit gaat toch vaker gedraaid worden!

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. Black Sabbath
8. Vol. 4
9. Technical Ecstacy
10. Never Say Die

Volstrekt geen idee wat ik met dit album moet. Het begint best goed met de eerste songs. Instrumentaal staan ze als een huis en om eerlijk te zijn vind ik Johnny Blade nog best goed zelfs. Het grote probleem hier is dat Ozzy als zanger volkomen ongeschikt is hier. Zou Iommi hier al met Dio in zijn hoofd zitten? Dio had van veel songs nog makkelijk klassiekermateriaal kunnen maken.

Maar halverwege de plaat wordt de vrije val ingezet. Shock Wave doet me helemaal niks en Air Dance is misschien wel het slechtste nummer van Sabbath tot nu toe. Alle tierelantijntjes gedaan met piano en saxofoon werken volkomen averechts. De laatste helft van de plaat is ronduit abominabel en daarom een terechte laatste plaats.


Tussenstand:
1. Sabotage
2. Paranoid
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Masters Of Reality
5. Black Sabbath
6. Vol. 4
7. Technical Ecstacy
8. Never Say Die

Een van de eerste platen die ik ooit kocht en na al die jaren nog steeds een favoriet. Door een paar minder interessante songs (Iron Man, eerste helft Hand of Doom) zie ik toch af van de volle vijf sterren, maar Warpigs, Planet Caravan en Electric Funeral zijn van wereldniveau. Ozzy zingt hier gelukkig behoorlijk en is in plaats van een storende een toevoegende factor geworden. Geezer is hier trouwens ook veel beter te horen en laat vette baspartijen horen. Paranoid is een afwisselende plaat met sinistere songs, maar ook lekker psychedelische stukken. Planet Caravan is onaards goed. heerlijk wegdromen. Zo worden ze helaas niet meer gemaakt.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Black Sabbath

Black Sabbath weer op de juiste weg. Het fijne geluid van Vol. 4 is gebleven, maar Iommi en co weten duidelijk beter wat ze moeten doen en dat resulteert wederom in fijne songs, een heerlijk geluid en dus een sterk album. Hier gelukkig geen missers als Changes, al zijn er een paar nummers die me minder trekken. De gave songs hebben absoluut de overhand, waarbij ik A National Acrobat, Sabbra Cadabra, (het erg vreemde, maar erg lekkere) Who Are You en natuurlijk Spiral Architect het best vindt. Black Sabbath heeft hier misschien wel het beste geluid, maar net niet de iconische nummers. Maar wat je hoort, is subliem hier. Ozzy op z'n best. Iommi met een geluid om je vingers bij af te likken en een sterke mix en afwisseling van doom, psychedelica en progressieve klanken.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Sabbath Bloody Sabbath
3. Masters Of Reality
4. Black Sabbath
5. Vol. 4

Tamelijk bizar om te ontdekken hoe goed dit album wel niet is. Toen ik deze gekocht had en voor het eerst beluisterde (2008-2009) was ik Paranoid gewend. Toen viel de zang van Ozzy me flink tegen en in de luisterbeurten erna bleven een aantal songs wel hangen, maar nu ik de plaat wat intensiever luister, valt het kwartje. Niet alleen kan ik de felheid van Ozzy inmiddels erg waarderen, maar is de man hier een echte zanger. Hij doet zelfs aan Robert Plant denken bij vlagen en dat had ik nooit gedacht bij Ozzy.

De songs zijn van werelds niveau. Black Sabbath blijft zijn roots trouw, maar gaat meer dan tevoren op de progressieve tour. Symptons Of The Universe is vanaf nu een belangrijke kandidaat om gedraaid te worden bij een paddestoelentrip. Sabotage blijft me verbazen, want niet alleen schudt Iommi en co de ene na de andere geweldige track uit de mouw, maar steeds weer worden er andere instrumenten toegevoegd. Ik kan hier eigenlijk geen slechte dingen over zeggen.

Tussenstand:
1. Sabotage
2. Paranoid
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Masters Of Reality
5. Black Sabbath
6. Vol. 4

De tweede keer dat ik deze plaat luister en wederom vind ik het lastig om hem uit te zitten. Ik weet dat Tony Iommi dit helemaal niet als Black Sabbath wilde uitbrengen en dat is volkomen terecht. Met Sabbath heeft dit niks te maken. Als het aan mij lag, had Iommi dit nooit laten uitbrengen, want dit soort gladde eighties metal zonder enig venijn heeft geen bestaansrecht. Dat ik niks met Hughes kan, is ook een smaakkwestie. Het is ook voor het eerst dat Iommi zelf onzichtbaar is. Deze tandeloze prul gaat voorlopig terecht op de laatste plaats staan.


Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. Black Sabbath
8. Born Again
9. Vol. 4
10. Technical Ecstacy
11. Never Say Die
12. Seventh Star

Het eerste album van deze marathon die ik nooit eerder geluisterd heb. Ik kan niet zeggen dat ik er veel aan gemist heb, maar toch is de plaat an sich niet vervelend. Er staan met You Won't Change Me en Gypsy nog best goede nummers op, maar de commerciele stijlwijziging doet afbreuk aan het luisterplezier. Ik wil toch naar Sabbath luisteren en niet naar een beatles-act.Bill Wards nummer doet me niks en She's Gone laat na Changes andermaal horen dat Ozzy niet geschikt is voor dit soort ballads.

Soms hoor je de oude Sabbath nog wel terug in duistere passages of het gitaarwerk van Iommi, maar het oude niveau, zeker na het briljante Sabotage, wordt niet gehaald. Dit album heb ik nooit gekocht en ik verwacht ook niet dat ik het ooit in huis zal halen. Desondanks geen vervelende ervaring. een krappe 3,5*

Tussenstand:
1. Sabotage
2. Paranoid
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Masters Of Reality
5. Black Sabbath
6. Vol. 4
7. Technical Ecstacy

Met Tony Martin heeft Black Sabbath in elk geval weer een goede zanger in huis. Toch redt Martin The Eternal Idol niet van de ondergang. iommi klinkt nog steeds erg uitgeblust. Hij blijft maar het bekende trucje herhalen, maar er zit geen venijn of vernieuwingsdrang in. De plaat klinkt bijzonder saai en slechts in de laatste twee songs meen ik nog iets van een nieuw elan te horen. Nu weet ik wel hoe de volgende plaat klinkt en kan ik zeggen dat The Headless Cross stukken beter is dan wat ik op The Eternal Idol hoor. Dit album is middelmatige, vooral slome, uitgebluste eighties metal. Weer een cd die op de verkoopstapel belandt...


Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. Black Sabbath
8. Born Again
9. Vol. 4
10. Technical Ecstacy
11. The Eternal Idol
12. Never Say Die
13. Seventh Star

...En hier maken de twee Tony's het zich weer te makkelijk. Een album dat verwijst naar de Noordse mythologie maakt me makkelijk benieuwd, maar tegelijkertijd komt ook weer redelijk uit waar ik een beetje bang voor was. Black Sabbath in deze typische eightiesstijl kan zich niet goed uitdrukken. Het is dan wel Valhalla dat de beste song van de plaat is. Jerusalem volgt op een nette afstand, maar verder is er eigenlijk niks dat echt blijft hangen. Anno Mundi straalt in degelijkheid, maar The Law Maker en de laatste twee tracks zijn ronduit saai. Het doet wel denken aan The Eternal Idol. Te glad, te makkelijk, maar vooral wat saai en onmemorabel.

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Born Again
10. Vol. 4
11. Tyr
12. Technical Ecstacy
13. The Eternal Idol
14. Never Say Die
15. Seventh Star

Je hoort duidelijk dat dit album eigenlijk Snowblind had moeten heten. Deze plaat is ongelooflijk onsamenhangend en vreemd. De overgangen zijn volstrekt onlogisch en er hangt een vreemde vrolijke sfeer over de muziek. Toch hoor je duidelijk dat het Black Sabbath is. Ozzy zingt goed en Iommi levert weer puik werk af. Toch klopt er gewoon iets niet en dat doet afbreuk aan het luisterplezier. Ook missen de echt goede songs die op de vorige platen wel te vinden zijn, maar het stonersfeertje klopt natuurlijk wel. Eigenlijk kan ik hier toch ook wel weer erg van genieten. Alleen Changes slaat de plank volledig mis. Als ik dit nummer hoor, wil ik mezelf van kant maken.


Tussenstand:
1. Paranoid
2. Masters Of Reality
3. Black Sabbath
4. Vol. 4

Zelfs voor mij als doorgewinterde fan van Blind Guardian is ANATO een moeilijke plaat. Ik draai het zelden en zodoende ken ik het niet zo goed. Toch kan ik niet zeggen dat ik het slecht vind. Er staan zelfs veel goede songs op, Zoals Battlefield, Under The Ice, Wait For An Answer en uiteraard And Then There Was Silence. De productie is erg licht en niet bepaald helder. Dat maakt A Night At The Opera een wat vreemde plaat om te horen. Ik wil het wel leuk vinden, maar het lukt gewoon niet helemaal. Het heeft er ook mee te maken dat door alle lichtvoetigheid de felle en grimmige kant van Blind Guardian een beetje ontbreekt. Dit album klinkt voortdurend euforisch. Het lukt me nog altijd niet goed om de vinger erop te leggen. Ik zal me nooit storen aan dit album, maar het zal ook nooit een favoriet worden.


Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Nightfall In Middle Earth
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. Battalions Of Fear
6. A Night At The Opera
7. Imaginations From The Other Side

Ik vind de cover spuuglelijk. Het schijnt normaal te zijn om hier iets over de hoes te zeggen, dus dat is er ook maar direct uit. Dit is wel het enige nadeel van Nuclear Blast. Steeds weer die goedkope digitale zooi op power metal releases. Naast de kosten de enige andere reden waarom ik deze platen niet op vinyl koop.

A Twist In The Myth is de plaat die ik altijd het minste gedraaid heb. Het is zeker niet de minste, maar ik merk dat de oude sound me veel meer trekt. Blind Guardian gaat hier duidelijk met z'n tijd mee en daarom klinkt deze wat klinisch. In elk geval ben ik er blij mee dat Hansi goed zingt. Geen schreeuwpartijen waardoor hij vocaal zowat uit de bocht vliegt en de drums klinken ook wat genuanceerder. Toch valt er best wat op te merken, want kwalitatief is het geen hoogvlieger. Gelukkig lijkt de band een soort kwaliteitsminimum te hanteren. Ik denk dan ook niet dat we dit kwartet met gastmuzikanten ooit op slechte platen zullen betrappen. Het duurt dan ook niet voor niets steeds vier jaar voor ze weer met iets nieuws komen. Het blijft wel jammer dat er hier nog veel gebruik gemaakt wordt van digitale tierelantijntjes. Skald And Shadows heeft gelukkig de vertrouwde middeleeuwse instrumentatie. Verder stelt Blind Guardian nooit teleur. Ook nu niet, maar dit is niet de plaat die ik zal aanraden wanneer iemand een introductie tot de band nodig heeft.


Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Nightfall In Middle Earth
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. Battalions Of Fear
6. A Twist In The Myth
7. A Night At The Opera
8. Imaginations From The Other Side

Blind Guardian is weer op de goede weg en levert het beste album sinds Nightfall In Middle Earth af. Het gebruik van een orkest is echt een toegevoegde waarde op songs als Sacred Worlds en Wheel Of Time. Fantastisch werk dat zich bij de beste songs van deze Duitsers mag voegen. De rest zit daar niet ver onder. Road Of No Release is niet slecht, maar komt wat flauwtjes over als je het vergelijkt met de rest. Ik kan verder ook ontzettend genieten van Valkyries, Control The Divine, A Voice In The Dark en Curse My name. Fijn om Blind Guardian weer zo veelzijdig en episch te horen spelen. Een plaat als deze doet echt wat met je.

Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Nightfall In Middle Earth
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. At The Edge Of Time
6. Battalions Of Fear
7. A Twist In The Myth
8. A Night At The Opera
9. Imaginations From The Other Side

Naar Blind Guardian luister ik al praktisch zo lang als ik naar metal luister. Nightfall In Middle Earth was een van mijn eerste cd's en ik reken de band dan ook tot een van mijn favorieten. Toch is het zo dat ik vooral de albums van Tales From The Twilight World t/m Nightfall luister. De eerste twee cd's halen zelden de speler. Gezien het verschil in kwaliteit niet heel verwonderlijk, maar toch geniet ik hier best van. Er wordt hier harder, sneller en ruwer gespeeld dan ik gewend ben, maar het is onmiskenbaar Blind Guardian. Majesty (duurt eigenlijk te lang) en Guardian Of The Blind ken ik al van live shows en Run For The Night staat als bonustrack als het door mij zo geliefde Tales From The Twilight World. De andere songs komen me niet bekend voor, dus ik vraag me af of ik er eerder al bewust naar geluisterd heb. Wizard's Crown is wat saai, maar The Martyr en de titeltrack vind ik geweldig. Je hoort hier al heel goed de potentie van de band en als ik door de muziek zin krijg in Dungeons And Dragons, is Blind Guardian sowieso al geslaagd in zijn opzet. Gaaf debuut, maar het gaat snel beter worden! Ik heb een 4,5* overwogen, maar dan moet ik sommige platen meer dan 5* geven.

De enige plaat van Blind Guardian die ik ooit lager dan 4* had genoteerd. Daar maak ik dan maar een einde aan. Dit is wederom goed werk van deze Duitsers. Toch snap ik wel waarom ik deze plaat ten tijde van de release minder sterk vond. Ook nu heb ik een beetje dezelfde ongemakkelijke gedachten die ik er een paar jaar geleden bij had. Sowieso een plaat die zich niet in een paar keer laat pakken. Als ik focus op details, merk ik dat ik het best goed vind. Maar tegelijkertijd hoor ik ook veel dingen die me misschien wel iets te vertrouwd voorkomen. Het gillende gitaargeluid bijvoorbeeld, maar ook bepaalde zanglijnen. Ergens wil ik graag roepen dat ze eens wat andere dingen moeten doen, maar dat is op zich ook wel wat ze doen. Dit is misschien wel het meest orchestrale album van Blind Guardian en daarmee zet het de weg van de vorige plaat voort. Ik vind het toch wel jammer dat het hoofdzakelijk in hetzelfde tempo doordendert. Toch staan er hier wel een aantal goede songs op en ik sluit niet uit dat als deze plaat vaker beluisterd wordt, dat de score nog stijgt. Het is een lastige plaat, omdat het vol met details zit en ik denk nog steeds dat de nummers erin verzuipen. Het neemt niet weg dat Blind Guardian toch wel een van mijn favoriete bands is en blijft.


Eindstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Nightfall In Middle Earth
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. At The Edge Of Time
6. Battalions Of Fear
7. Beyond The Red Mirror
8. A Twist In The Myth
9. A Night At The Opera
10. Imaginations From The Other Side

Verbazingwekkend hoe Blind Guardian zo gegroeid is sinds het debuut. Dat er meer budget was voor de opnames, mag duidelijk zijn, maar hun muzikale vakmanschap heeft ook een flinke sprong gemaakt. De groep staat nog steeds met een voet in de Duitse thrash metal, maar de sfeer is (wederom) onmiskenbaar Blind Guardian. Belangrijker is dat de songs gemiddeld beter in elkaar steken en er is eigenlijk geen slecht werk te vinden. Banish To Sanctuary en de titeltrack zijn ijzersterk. In The Hall Of The King zit een fenomenale twinsolo en heel mooi (en sinister) akoestische gitaarpartijen. Geheel boven alle verwachting vind ik de opbouw en de overgangen echt heel goed en praktisch op hetzelfde niveau van de latere albums. Grappig dat ik dit album vroeger nog wel eens opzette voor Valhalla, terwijl ik het nu een van de mindere goden vind. Die instrumentals mogen van mij gerust een uur duren. Wat een genot voor de oren. Dit album heb ik volkomen onterecht en veel te lang links laten liggen.


Tussenstand:
1. Follow The Blind
2. Battalions Of Fear

Het blijft me verbazen dat veel fans dit album als favoriet bestempelen. Ik heb Imaginations From The Other Side nooit als slecht bestempeld of iets dergelijks, maar ik vind het echt veel minder ingenieus in elkaar steken dan de voorgaande drie platen. De titeltrack is alvast fantastisch en borduurt verder waar Somewhere Far Beyond ophield. A Past And Future Secret is een prachtige ballad. Maar als ik kijk naar Mordred's Song, Bright Eyes (ja, je leest het goed, Bright Eyes) en Another Holy War, dan vind ik echt dat de band een paar ferme stappen terug zet. Stauch wisselt gave roffels in voor een constante dubbele bas. Het riffwerk is vrij simpel en Hansi zingt te hard, waardoor alle emoties uitgebannen worden. Bright Eyes heeft dat leuke refrein, maar ik hoor dan echt veel liever een eindeloze Valhalla. Vier sterren omdat Blind Guardian nooit slechte platen aflevert, maar duidelijk de minste tot nu toe.

Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Somewhere Far Beyond
3. Follow The Blind
4. Battalions Of Fear
5. Imaginations From The Other Side

Een album dat ik na al die jaren nog steeds met heel veel plezier draai. Omdat het zo lang duurt, pak ik vaak een helft, maar voor deze gelegenheid natuurlijk volledig. Blind Guardian herpakt zich weer na het bij vlagen simplistische Imaginations From The Other Side en komt weer met een meesterwerk aan. Geen saaie dubbelbasgedrum, hakketakriffs of een te hard schreeuwende Hansi. Het vertolken van Tolkien's The Silmarillion is natuurlijk een flinke klus, maar de band slaagt daar heel goed in. De vele folkachtige melodieën dragen nog altijd sterk bij aan de sfeer die het oproept wanneer ik de boeken lees. Nightfall is een bijzonder gevarieerde plaat waar felle stukken met bombastische orkestraties de kalme stukken (van opbeurend tot droevig) afwisselen. Over iedere noot is nagedacht en als je het album goed tot je laat doordringen, besef je je hoe goed de band het boek doorgrondt heeft. Voor het eerst klinkt Blind Guardian echt bombastisch. Als je met je ogen dicht meeluistert, zit je zo in het verhaal. Alle emoties zitten erin en dat maakt het een meesterwerk.

Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Nightfall In Middle Earth
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. Battalions Of Fear
6. Imaginations From The Other Side

De eerste echte kandidaat voor de tweede plaats heeft zich gemeld. Hoewel ik Somewhere Far Beyond beter vind dan Follow The Blind, heb ik getwijfeld of ik het de volle mep qua sterren moet geven. Op dit album vind je in mijn optiek misschien niet het beste werk van de band, maar is dit wel de eerste waar een eigen smoel gecreeërd zichtbaar wordt. Er wordt langzaam afscheid genomen van de speed metal, al is het nog wel regelmatig aanwezig. soms verschijnt er al een piano en het mag duidelijk zijn dat het goed bij de muziek past. Hansi zingt wederom geweldig. Eigenlijk doet Blind Guardian hier niets verkeerd, maar voor mij haalt het niet het niveau van Tales From The Twilight World. Op dit album vind je met In The Forest wel mijn favoriete ballad van de band. Blijft een heerlijk album om te draaien. De covers mogen er ook wel wezen.


Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Somewhere Far Beyond
3. Follow The Blind
4. Battalions Of Fear

Dit album kan ik dromen. Zo vaak het ik het gehoord dat het deze keer ook geen verrassingen oplevert. Voor het eerst komen de orkestraties en koortjes erbij, waardoor het nóg voller klinkt. Je houdt het bijna niet voor mogelijk na Follow The Blind. Gitaartechnisch is dit album niet meer te toppen. Andre Olbrich tovert met gemak de ene na de andere sublieme solo uit zijn gitaar. Ook al duren ze soms maar een seconde. Weird Dreams is vergelijkbaar met een spetterend orgasme. Traveler In Time, Lost In The Twilight Hall, ga zo maar door. Allemaal fenomenale songs. Thomen Stauch slaat zijn drumstel praktisch doormidden op dit album en Hansi zingt krachtiger dan voorheen. Hier combineert Blind Guardian de energie van de eerste platen met het theatrale van het latere werk. Het beukt, maar tegelijkertijd laat ik me meeslepen door de verhalen en de emoties die de gitaar- en drumpartijen oproepen. Hansi Kusch past perfect in het geheel. Zwakke songs vind je hier niet. Hooguit een paar die net niet perfect zijn. Ik vrees dat de rest van de marathon een strijd om de tweede plaats is.



Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Follow The Blind
3. Battalions Of Fear