Een mooi en gewaagd project! Zelf luister ik af en toe ook wel wat klassieke muziek, maar ik geef toe dat het vaak achtergrondvulling is. Als ik er echt voor moet gaan zitten, ga ik me snel wat vervelen. Dit album heeft dan wel als bonus het zangwerk van Hansi en verschillende narrators en een koor. Dat maakt het wat draaglijker. Ik moet wel toegeven dat ik me na een half uur wel ben gaan vervelen. Het album biedt te weinig afwisseling. Het is leuk dat Blind Guardian dit doet. Ik weet ook dat het er al vele jaren aan zat te komen. In die zin valt het dan wat tegen. Ik ben uiteindelijk gewoon niet echt de doelgroep.

Nieuwe eindstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Nightfall In Middle Earth
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. At The Edge Of Time
6. Battalions Of Fear
7. Beyond The Red Mirror
8. A Twist In The Myth
9. A Night At The Opera
10. Imaginations From The Other Side
11. Twilight Orchestra: Legacy of the Dark Lands

Een album die nergens zou zijn zonder die geweldige kraker. (Don't Fear) The Reaper behoort tot de beste songs van Blue Öyster Cult en steekt met kop en schouders boven de andere tracks uit. Toch zijn er best wat nummers die er heus mogen wezen. Ik zal deze plaat ook in de toekomst opzetten voor This Ain't The Summer Of Love of The Revenge Of Vera Gemini. De eerste helft bestaat uit fijne hardrock met een behoorlijke progressieve inslag. Psychedelisch ook. Op de tweede helft draait het om en krijg je progressieve rock voor de kiezen. Lastig om er een mening over te vormen, maar curieus is het wel. Zeker een nummer als Tenderloin. Deze muziek is niet makkelijk te behappen. Op het eerste oog alleen de moeite waard vanwege (Don't Fear) The Reaper, maar deze plaat heeft aardig wat geheimen prijs te geven.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Agents Of Fortune
4. Tyranny And Mutation

Blue Öyster Cult is ook geen heavy metal. Dat beweert Lennert ook niet. Ze zijn een ongelooflijk grote invloed geweest op veel metalbands en hebben in hun begindagen best wat weg van de vroege Black Sabbath.


Anyway, ik vind dit debuut heerlijk. Dit is een veelbelovende plaat van een band die uiteindelijk nog best groot zou worden. Helaas in Europa niet zo groot als in thuisland Amerika. BÖC heeft altijd een wat schimmig, occulte imago gehad. Dat zit 'm in de teksten, het artwork van verschillende platen, dat gekke symbool wat een kruising is tussen een kruis en een omgekeerd vraagteken en nog wel meer dingen. De muziek op deze plaat is voor een goed deel ook lekker sfeervol. Het heeft wel iets gevaarlijks en dat effect zal in 1972 alleen maar groter zijn geweest.

Dat occulte geluid zit 'm wel in Transmaniacon MC en Screams. Stairway To The Stars is mijn favoriet, omdat ik het wel lekker opzwepend vindt. Erg fijne meezinger. Hoewel de band niet perfect is, kun je wel horen dat Buck Dharma en Eric Bloom uitstekende, gezichtsbepalende muzikanten. Het geluid is niet heel best, maar ook dat komt de sfeer wel ten goede. Niet alle platen hoeven loepzuiver te klinken. Deze ook niet. BLue Öyster Cult komt met een flink pak heerlijke songs aanzetten. Er is nog ruimte om te groeien en dat geldt zeker voor de laatste twee songs. Die sla ik eigenlijk altijd over en dat is ook wel terecht nu ik er wel naar luister. Desalniettemin een heerlijke rockplaat.

Oef! Veel gladder wordt het geloof ik niet, maar dit zit wel heel erg op het randje van wat ik kan hebben. Soms over de grens, maar enkele keren ook niet. AOR hoeft niet vervelend te zijn, maar er moeten voor mij wel echt scherpe randjes blijven. Die zijn er simpelweg niet bij songs als Dancin' In The Ruins en Make Rock Not War. Vooral voor BÖC-begrippen erg simpele muziek. Het zijn nummers als Perfect Water en When The War Comes die wel enige goedkeuring krijgen, maar ik krijg ook niet de indruk dat dit tot de creme de la creme van Blue Öyster Cult behoort. Madness To The Method overtuigt me om geen onvoldoende te geven, maar ik geef Club Ninja weinig kans om vaker gedraaid te worden.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Club Ninja
10. Tyranny And Mutation

Hoewel Mirrors een leuk album is, komt BÖC met Cultösaurus Erectus weer op de juiste koers. Ondanks dat het absoluut niet de beste plaat van de band is, kan ik hier wel heel erg van genieten. Het begint natuurlijk al met die mateloos fascinerende hoes. Voor mij echt een van de beste ooit. Zo iconisch. Het geluid is misschien wel meer pop dan ooit, maar toch blijft het een rockplaat. De ode naar Deep Purple in Marshall Plan had niet gehoeven. Blijf een wat vreemde onderbreking van een verder prima nummer.

Wat deze plaat zo goed maakt, is het volledig eigenzinnige geluid in combinatie met de leuke, mooie liedjes. Black Blade is een redelijk stevige opener, terwijl Deadline een heerlijke poprockballad is. Doet me vooral denken aan de top 2000 die er snel weer aankomt. Lips In The Hills is dan weer echt een nummer dat richting heavy metal gaat. De band staat hier heerlijk te spelen. Dit album heeft iets dat vrijheid en ongeremdheid uitstraalt. Erg spontaan allemaal. Een feest om naar te luisteren, ondanks dat hier geen The Reaper of Astronomy op staat.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Cultösaurus Erectus
3. Blue Öyster Cult
4. Spectres
5. Agents Of Fortune
6. Mirrors
7. Tyranny And Mutation

Aardig dezelfde koers als op Heaven Forbid het geval was. Dit klinkt wel weer iets moderner. Misschien wat minder ninetees en dat het me daardoor minder irriteert, maar ook dit album gaat hier niet meer gedraaid worden. Nog altijd klinkt BÖC weinig geïnspireerd, maar het is vooral gezichtsloos. In dit geval ben ik wel blij met de keuze dat de band hierna geen albums uitgebracht heeft. Gewoon teren op je verleden en zoveel mogelijk goede shows geven. Moet wel zeggen dat het materiaal een tikje interessanter is dan op de voorganger, maar verder is dit echt een plaat voor de vergetelheid. Suf en oubollig. Jammer dat een heel leuke marathon zo moet eindigen.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Club Ninja
10. Tyranny And Mutation
11. Imaginos
12. The Curse Of The Hidden Mirror
13. Heaven Forbid

Ik kan me de schok nog wel herinneren toen ik dit album voor het eerst draaide. Keyboards? wtf!

Het duurde in elk geval niet lang om te horen dat dit album kwalitatief dik in orde is. Fire on Unknown Origin is een heerlijke track. Juist vanwege die keyboards! Prijsnummer is uiteraard Veteran Of The Psychic Wars. Tot nu toe de beste epic die de band schreef. Misschien ook wel mijn favoriete nummer van ze. Da de tekst speciaal door fantastyschrijver Michael Moorcock geschreven is, maakt het ook wel speciaa;. Ik ben natuurlijk dol op verhalende songs waarin de protagonist beschrijft wat hij/zij allemaal meegemaakt heeft.

Na zo'n track van wereldklasse klinkt alles natuurlijk vrij matig, maar toch staan die nummers als een huis. Ja, minder goed dan Veteran, maar nog steeds puike muziek. Dat komt natuurlijk voor een groot deel omdat het de typerende mysterieuze sfeer van Blue Öyster Cult heeft. Muzikaal vakmanschap dus. De muziek doet me al aan Stranger Things denken. Deze plaat had in die serie ook niet misstaan eigenlijk. Zeker een fijne track als Vengeance.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Mirrors
8. Tyranny And Mutation

Had ik Blue Öyster Cult jarenlang gevolgd en was ik aangekomen bij Heaven Forbid, dan had ik de band doodverklaard. Niet alleen herken ik hier niets meer van de klassieke BÖC, maar valt het gezelschap wel heel erg door de mand door de muziek simpel en soms schreeuwerig te houden. BÖC gaat altijd wel met zijn tijd mee en de hardrock van de jaren negentig liggen me totaal niet. Zo ook Heaven Forbid. Ook waar het gas teruggaat, zoals op X-Ray Eyes, Live For Me en Still Burnin', slaan de heren de plank gruwelijk mis. Ik vraag me echt af waarom deze plaat gemaakt is. Het straalt helemaal niks uit.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Club Ninja
10. Tyranny And Mutation
11. Imaginos
12. Heaven Forbid

Voor ik mijn stem uitbracht, stond dit album op een riante 4,02* en daarmee ruim boven alle andere platen van BÖC. Dit doet suggereren dat dit het beste album van deze Amerikanen is en dat vind ik in elk geval veel te veel eer. Het is zeker geen slechte plaat, maar het wil me simpelweg nergens raken. De kracht van Blue Öyster Cult ligt 'm wat mij betreft vaak in het subtiele. Zaken als sfeer en muzikaal vakmanschap, maar het subtiele is op Imaginos wat ver te zoeken. Het is zo gelaagd dat de ongetwijfeld leuke ideeën een beetje verzuipen. De nieuwe uitvoering van Astronomy is wat mij betreft volkomen overbodig. De band probeert anno 1988 muzikaal bij te benen. Dat deed het op de vorige platen ook al, maar hier beginnen ze me echt kwijt te raken. Jammer, want ik had juist mijn hoop op dit album gevestigd. Zeker vanwege de scores die het krijgt en Imaginos klinkt nog altijd vrij duister. Het is een redelijke hardrockplaat, maar meer zit er voor mij niet in.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Club Ninja
10. Tyranny And Mutation
11. Imaginos

Blue öyster Cult is gewoon een eigenaardige band. Te vreemd voor de meeste mensen.

Ook op Mirrors verrast BÖC me weer. Ik ben erg bekend met Fire Of Unknown Origin en ik had verwacht (vooral gehoopt) dat de band na Spectres die kant op zou trekken. In plaats daarvan wordt het juist wat softer. Soms tot het punt waarop ik niet meer goed weet wat ik er nou precies mee aanmoet. Dr. Music is een leuke opener, maar daarna wordt het lastiger. Laat ik voorop stellen dat de muziek me absoluut niet tegenstaat, maar ook na een paar luisterbeurten niet bepaald uitdagend blijken. Uiteindelijk is het The Vigil dat het verschil maakt. Het blijft vrij rustig, maar er komt weer wat van de bekende spanning terug. De laatste songs mogen er ook best wezen. Niet de populairste plaat van BÖC. Dat snap ik, maar hij intrigeert me wel.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Spectres
4. Agents Of Fortune
5. Mirrors
6. Tyranny And Mutation

Hier had ik al een 4,5* staan en daar blijft het eigenlijk wel bij. In mijn ogen is dit de opvolger van het debuut. Dit ligt veel meer in lijn. De mysterieuze elementen zijn terug. Het geluid is weer lekker obscuur en dat zorgt voor veel pareltjes. Ik ben dol op de uitbundige meezinger Career Of Evil en het psychedelische Subhuman, maar de ware kracht van Secret Treaties zit 'm in Flaming Telepaths en Astronomy. Blue Öyster Cult heeft er goed aan gedaan om meer keyboards te gebruiken. Het geeft de muziek een extra dimensie.

Het middensegment van deze plaat doet me, op ME 262, toch net wat minder, ook al zul je hier geen slecht nummer vinden. Dit is de plaat die ik aanraad, als je de muziek van Blue Öyster Cult wilt verkennen.



Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Tyranny And Mutation

Heel begrijpelijk dat dit niet de populairste plaat van Blue Öyster Cult is. Het heeft met Godzilla 'slechts' een subtopper onder de BÖC-krakers aan boord en de rest van de songs spreken niet direct aan. Toch heeft Spectres heel wat in zijn mars. Ja, de plaat is rustiger dan wat we (tot nu toe) van de band gewend zijn, maar ook hier komen de heren goed tot hun recht. Spectres is een plaat die niet snel zijn geheimen prijsgeeft. Ik kan ook best genieten van Death Valley Nights, R.U. Ready 2 Rock en Nosferatu. Hier en daar komt het occulte geluid van de band weer naar boven, maar ook als het 'gewoon' progrock maakt, maken de heren indruk. Ik ben even vergeten waar de Pink Floyd referenties ook alweer zaten. Er consistente plaat ook. Daardoor nipt boven Agents Of Fortune.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Spectres
4. Agents Of Fortune
5. Tyranny And Mutation

De gemiddeldes mogen voor Revölution By Night een stuk lager liggen dan bij Fire Of Unknown Origin, als je kijkt op een pagina als RateYourMusic, maar gelukkig wordt de plaat hier op waarde geschat. Blue Öyster Cult ontwikkelt zijn geluid verder. Ja, daardoor zit er misschien wel minder hardrock in, al zou je dat niet zeggen met de spetterende opener Take Me Away. Wat een prachtnummer! Het refrein is wat gladjes, maar de heren voeren het wederom erg puik uit. BÖC doet niks verkeerd op dit album, maar laat het wellicht na om meer van die geweldige tracks erop te zetten. Een dikke 3,5* en ook hier zal ik niet ontkennen dat het in de toekomst meer zal worden.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Tyranny And Mutation

Het is mij niet helemaal duidelijk waarom BÖC na negentien jaar weer eens een album moet uitbrengen. De inspiratie druipt er nou niet bepaald van af. Eric Bloom's stem heeft echt betere tijden gekend (al blijft het wel iets hebben) en de songs zijn niet bijzonder sterk. Ik vind het ook wel jammer dat Richie Castellano aardig wat songs inzingt. Precies op dat materiaal is het BÖC gevoel ver te zoeken. Het andere materiaal is wel redelijk in orde. Stand and Fight is een prima nummer. The Alchemist zal ook hoge ogen gooien, maar het lijkt zodanig op Astronomy dat ik er de meerwaarde niet van in zie. Een vrij suffige plaat met soms wat goede momenten. Het gitaarwerk is in de stevigere nummers vaak wel heel puik.

Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Fire Of Unknown Origin
3. Cultösaurus Erectus
4. Blue Öyster Cult
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Club Ninja
10. The Symbol Remains
11. Tyranny And Mutation
12. Imaginos
13. The Curse Of The Hidden Mirror
14. Heaven Forbid

Ik wil deze plaat zo graag goed vinden, maar het lukt me niet. Er zit meer vaart in de songs en de productie is helderder (niet per se beter), maar er blijft niks hangen. Ik heb deze plaat een of twee jaar geleden enkele keren gehoord en toen viel het me na het debuut ook al tegen. Dat is ook nu weer het geval. De nummers doen me gewoon niks. Ik heb zelfs de meest gewaardeerde songs (Hot Rails to Hell en 7 Screaming Diz-Busters) nog extra gedraaid, maar er zit niets in waardoor ik het vaker wil draaien. Het klinkt allemaal ook niet slecht. Ik val er niet bij in slaap en ik voel ook geen behoefte om het af te zetten (behalve bij Baby Ice Dog), maar ik krijg bij deze plaat vooral de indruk dat er wat verplichte wijzingen van bovenaf opgelegd zijn om vooral toegankelijker te klinken. Het occulte sfeertje is nergens te bekennen. Ik vind het echt heel standaard allemaal.


Tussenstand:
1. Blue Öyster Cult
2. Tyranny And Mutation

Toch nog even de beoordelingen van de vorige twee platen met een halve ster verlaagd. Ambiguity had ik aanvankelijk op vier sterren staan, maar daalt eveneens. Ik heb me tijdens het luisteren wel een paar keer zitten afvragen of Brainstorm eigenlijk wel een band voor mij is. Binnen de power metal is dit toch echt niet meer dan subtop. Het klinkt lekker, maar eigenlijk heeft het weinig te bieden. Dat merk ik snel als de band met Far Away ineens een ballad inzet. Een behoorlijk saaie ballad welteverstaan. De eerste en laatste songs van Ambiguity zijn nog wel enigszins de moeite waard, maar voorlopig hoor ik in Brainstorm een band die niet meer dan subtop is en het volkomen terecht aflegt binnen de groten in het genre. Met Andy B. Frank hebben ze in elk geval een iets betere zanger in huis, maar de krakers van songs worden nog altijd gemist. De band groeit op het derde album nog steeds, maar het is simpelweg nog niet genoeg.

Tussenstand:
1. Ambiguity
2. Unholy
3. Hungry

Ik zou zo mijn review van Metus Mortis kunnen copy-pasten. Over de gehele linie is Downburst een lekkere plaat. Het open geluid en het vlotte tempo doen me wel de voorkeur geven, maar verder is dit hetzelfde liedje met een aantal leuke songs en verder wat goed weg te luisteren songs die je even makkelijk weer vergeet. Jaren geleden noemde ik Brainstorm nog een onderschatte band, maar inmiddels weet ik wel beter. Deze act is een subtopper en het zit met Liquid Monster tegen de top van zijn kunnen aan. Het zou me verbazen wanneer die van de eerste plaats gestoten wordt. Downburst is gewoon lekker. Niets verheffends dus, maar een degelijke pot power metal met veel stampwerk, enkele niet onaardige ballads.


Tussenstand:
1. Liquid Monster
2. Downburst
3. Metus Mortis
4. Soul Temptation
5. Ambiguity
6. Unholy
7. Hungry

Ai.. Hier wordt toch wel duidelijk dat Brainstorm niet verder weet te groeien en dat het hoogtepunt rond Liquid Monster en Memorial Roots ligt. Firesoul weet door de goede opening net wat meer punten te scoren dan On The Spur Of The Moment, maar verder is het niet meer dan Duitse degelijkheid. Er wordt goed gezongen en het gitaarspel is erg goed, maar het blijft niet meer hangen. Het trucje van Brainstorm is inmiddels wel duidelijk. en dan kan de band eigenlijk alleen nog punten scoren met goede songs en die staan vooral aan het begin. Het afsluitende ...If I Wonder mag er door de gave zanglijnen ook wezen, maar als Brainstorm op deze manier doorgaat, zal het wel echt eenheidsworst worden.


Tussenstand:
1. Memorial Roots
2. Liquid Monster
3. Downburst
4. Metus Mortis
5. Firesoul
6. On The Spur Of The Moment
7. Soul Temptation
8. Ambiguity
9. Unholy
10. Hungry

Een best gewaagd album om uit te brengen in 1997. Als ik Hungry in dat jaar had geluisterd, was ik vast erg onder de indruk geweest. Zeker vergeleken wat er in die tijd aan traditionele metal verscheen, maar twintig jaar na dato maakt het debuut van Brainstorm toch te weinig indruk. De solo's zijn erg goed. Het geluid is lekker Amerikaans en de zanger zingt sterk met slechts een licht accent. Het probleem van Hungry is dat de songs over het algemeen te weinig voorstellen. Het beklijft niet. Er is geen enkel nummer dat ik na deze luisterbeurt opnieuw wil horen. Het is een sympathiek debuut, maar meer dan een krappe 3,5* zit er niet in.

Beste album van Brainstorm tot nu toe. De eerste eigenlijk waar ik me niet echt aan dingen zit te storen. De lengte is misschien nog wel wat aan de lange kant, maar het niveau is ruim voldoende en er zitten enkele heel knappe songs tussen, zoals Despair To Drown. Dit is het album waarop Brainstorm alles netjes op de rails heeft. Het klinkt niet zo ongeïnspireerd als op Soul Temptation en daarbij coherenter en frivoler. Verder keren langzaam maar zeker de toffe soli weer terug. Er is aardig wat variatie te vinden hier, zoals een prima ballad. Liquid Monster bevat nog geen topkwaliteit waardoor ik het met de groten in het genre kan vergelijken, maar het begint hier wel ergens op te lijken. Iets catchier, maar dat had Brainstorm wel echt nodig.


Tussenstand:
1. Liquid Monster
2. Metus Mortis
3. Soul Temptation
4. Ambiguity
5. Unholy
6. Hungry

En zo is Brainstorm toch enigszins onverwacht een band die langzaam rijpt, terwijl ik had verwacht dat de hoogtijdagen in het begin zouden liggen. Memorial Roots is het enige album dat ik goed ken van Brainstorm en daarom voelt het niet helemaal eerlijk om deze op 1 te zetten. Toch barst de eerste helft van de kwaliteit. Brainstorm krijgt het hier voor elkaar om bombastisch, groovend, meeslepend en toch een beetje poppy te maken. The Conjuration Of 7 Planets doet erg aan het recente werk van Iron Maiden denken, maar laat horen dat Brainstorm wel echt mooie, gelaagde muziek kan maken.

Verder blijven de Duitsers trouw aan hun eigen geluid. De subtop wordt hiermee langzaam ontstegen. Dit album pakt duidelijk beter uit dan ik van tevoren verwacht had. Vreemd dat de lof over het algemeen vooral naar het ongeïnspireerde Soul Temptation gaat. Memorial Roots is het meest avontuurlijke album van Brainstorm tot nu toe en de finale van Brainstorm begint zelfs spannend te worden.

Tussenstand:
1. Memorial Roots
2. Liquid Monster
3. Downburst
4. Metus Mortis
5. Soul Temptation
6. Ambiguity
7. Unholy
8. Hungry

Inderdaad niet heel bijzonder in het genre, maar Brainstorm is hier wel genoeg gegroeid om boven de middelmaat uit te komen en zich in de subtop te vestigen. Door dan eindelijk met sterke zangstukken te komen, krijgt de band ook iets wat lijkt op een eigen smoel. Vooral de eerste vier songs (excl. intro) doen het goed. Het luistert lekker weg. De riffs zijn memorabeler. Er wordt overigens wel lekker gethrashed, al zakt het met Weakness Sows It's Seed wel behoorlijk in. Wat je daarna hoort, zijn typische Brainstormfillers. Ook dit album had echt niet zo vol hoeven staan. Met 3-4 songs minder, had ik misschien wel een halve ster meer gegeven. Strength of Will is dan wel weer een vette afsluiter.


Tussenstand:
1. Metus Mortis
2. Ambiguity
3. Unholy
4. Hungry

En ik heb dit soort albums eigenlijk niet gemist. Het is wel een beetje wat Brainstorm wel meer doet, namelijk het maken van Europower metal platen die makkelijk in het gehoor liggen, erg veilig zijn en daarmee eigenlijk ook een beetje saai zijn. Vroeger zouden we zeggen dat de band weer een reden heeft om op tour te gaan. Het creatieve hoogtepunt van Brainstorm ligt inmiddels al weer een tijdje achter ons en daarom zul je ook op Midnight Ghost geen hoogtepunten tegenkomen. Vind je dat verder prima? Mooi, want er staat ook niks op dat slecht is. Gewoon een album dat komt via platgetreden paden.

Eindstand:
1. Memorial Roots 4,5*
2. Liquid Monster 4*
3. Downburst 4*
4. Metus Mortis 4*
5. Firesoul 3,5*
6. On The Spur Of The Moment 3,5*
7. Soul Temptation 3,5*
8. Ambiguity 3,5*
9. Midnight Ghost 3*
10. Scary Creatures 3*
11. Unholy 3*
12. Hungry 3*

Komt het omdat ik dit album tot vandaag nooit eerder gehoord heb? Lagen mijn verwachtingen toch te hoog? Dit album van Brainstorm valt me toch wel een beetje tegen. Let wel, het staat vol met stoere power metal, maar de klik is er simpelweg niet. Dit is weer zo'n album dat absoluut niet vervelend is om te horen, maar ik hoor hier niks nieuws en zal dan ook geen enkele behoefte hebben om dit album ooit nog op te zetten. Over het algemeen zit er wel een stijgende lijn wat de kwaliteit betreft in de muziek van deze Duitsers, dus ik geef ze zeker nog niet op, maar hier had wel meer in gezeten.

Tussenstand:
1. Memorial Roots
2. Liquid Monster
3. Downburst
4. Metus Mortis
5. On The Spur Of The Moment
6. Soul Temptation
7. Ambiguity
8. Unholy
9. Hungry

Jammerlijke afsluiter van deze marathon. De laatste platen buigen de stijgende lijn weer om in een dalende. Zelfs de herkenbare power metalsound is deels ingeruild voor meer doorsnee pompende hardrock. Het is net alsof ik naar een matige plaat van Helloween zit te luisteren. Geen idee waar de jolige momenten vandaan komen. Nee, Brainstorm maakt hier geen goede beurt en dat is toch wel jammer in deze marathon. De meeste platen zijn niet echt bijzonder, maar vaak wel erg degelijk. Zelfs dat mist hier en dan klinkt een titel als Scary Creatures ook wel erg inspiratieloos.


Eindstand:
1. Memorial Roots 4,5*
2. Liquid Monster 4*
3. Downburst 4*
4. Metus Mortis 4*
5. Firesoul 3,5*
6. On The Spur Of The Moment 3,5*
7. Soul Temptation 3,5*
8. Ambiguity 3,5*
9. Scary Creatures 3*
10. Unholy 3*
11. Hungry 3*

Het is nooit leuk om een sympathieke band af te fakkelen. Brainstorm is wel echt sympathiek, maar op Soul Temptation valt duidelijk op dat de band maar weinig trucjes kent. Ook dit album is te lang, bevat (te)veel middelmatige songs en daar waar het goed klinkt, komt er weer een snelle riff en een bombastische zanglijn voor. Toch geef ik er nog wel een 3,5* voor, omdat Brainstorm nergens echt de mist ingaat en het geluid wel goed is. Het Trinity Of Lust-drieluik is nog wel de moeite waard. Het is geen straf om naar deze platen te luisteren, maar voor kwaliteit vrees ik dat je niet bij deze band moet zijn.


Tussenstand:
1. Metus Mortis
2. Soul Temptation
3. Ambiguity
4. Unholy
5. Hungry

Lichte groei voor Brainstorm op Unholy. De songs zijn wat spannender dan op het debuut, maar de band slaagt er nog altijd niet in om de aandacht echt vast te houden. De solo's zijn hier en daar weer weer erg goed, maar ik heb het gevoel dat er minder van zijn op het vervolg. Unholy duurt overigens ook veel te lang. Hier hadden best 3-4 songs weggelaten mogen worden. Het is beter dan de middelmaat, maar op basis van wat ik tot nu toe gehoord heb, zou ik Brainstorm echt geen gouden toekomst voorspellen. Gelukkig zijn ze later beter geworden.


Tussenstand:
1. Unholy
2. Hungry

Mocht iemand het interessant vinden, dit is de eerste plaat die ik ooit kocht. Ik zal wel in de tweede of derde klas gezeten hebben en luisterde alleen maar Queen. Ik had alleen maar de bekende verzamelaars en bij de platenboer in het grotere dorp verderop binnengewandeld toen mijn ouders in de schoenenzaak ernaast waren. De normale albums hadden ze niet, maar deze van Brian May wel. 35 gulden afgerekend en vervolgens deze thuis aardig grijsgedraaid.

Ik geloof dat deze toch echt al 15 jaar niet meer uit de kast gekomen is, behalve met verhuizingen. Vroeger veel plezier aan beleefd, maar tegen het imposante oeuvre van Queen kan het natuurlijk niet op. Vergeleken met Back To The Light heeft deze gelukkig veel meer pit. Een flinke handvol lekkere rocksongs en een paar geslaagde ballads, waaronder een sterke uitvoering van Jimi Hendrix' One Rainy Wish. May zit duidelijk goed in z'n vel hier. Er wordt wat geëxperimenteerd en het gitaarspel klinkt behoorlijk goed. Het topniveau van Queen wordt 'natuurlijk' niet gehaald, maar Another World is op z'n tijd heel genietbaar.

Toch wel wat pijnlijk om dit album opnieuw te horen. Ik kan Brian May als zanger best goed hebben bij Queen, maar een volledige soloplaat gaat me toch wel erg ver. Na het kleffe Back To The Light (ouwelullenrok, daar issie weer) gaat het wel weer iets beter. Resurrection is best ok. Dat komt vooral door Cozy Powell. Too Much Love Will Kill You is met Freddie toch echt beter (vond ze lang van hetzelfde niveau).

May blijft veel in de Made In Heaven sfeer hangen (jaja, die komt pas een paar jaar later). Ik vind dat je ook wel kan horen dat hij niet lekker in zijn vel zit. Logisch natuurlijk. Het enige nummer dat ik hier echt de moeite waard vind, is Driven By You. Daar zit tenminste wat pit in. Helaas laat de plaat verder een hoop niemandalletjes komen. afgekeurd materiaal voor Queen, vrees ik.

Eerder vandaag al de twee soloplaten gedraaid van Brian May en daardoor herinnerde ik me ook nog die ene lp die begin jaren tachtig uitgebracht werd. Starfleet Project stond heel lang op mijn verlanglijstje. Daarna een tijdje vergeten en toen kwam ik 'm voor een paar euro tegen tussen de tweedehands lp's. Nu ik 'm eigenlijk dan eindelijk draai, valt het me toch wel wat tegen. Opener Star Fleet is erg leuk. Beetje futuristisch. Qua sound past het ook wel goed op The Works en de solo's van May en Van Halen zijn erg herkenbaar natuurlijk. Leuk nummer, maar de andere twee zijn in mijn ogen compleet overbodig. Echt heel typische blues uit het (dunne) boekje. Ik kan me voorstellen dat het leuk is om te spelen, maar als luisteraar vind ik het erg saai. Zeker met dit improvisatiegehalte. Nou is dit type blues en improvisatie nogal lastig te combineren in een zin, want het is supervoorspelbaar. Zelfs tot het outro-deuntje is het eenvoudig af te tellen. Dan had ik echt liever dat May het Star Fleet thema verder uitgewerkt had. Zijn zangkunsten zijn hier trouwens echt een heel stuk beter dan op Back To The Light.