Na mijn reis door de discografie van UFO ga ik rustig verder met de discografie van Tom Petty, en dan ben ik dus gebleven bij deze plaat. In mijn ogen direct wel een vooruitgang ten over You're Gonna Get It! , al zorgt ´Refugee´wel direct voor de volteffer van de plaat, wat een heerlijke track man!

Maar deze plaat swingt als een tiet. Refugee is de directe opener maar de plaat kent wel meer songs waar ik best lekker op ga. De meeste zijn hieronder al wel vernoemd, namelijk een Here Comes My Girl en Lousiana Rain vond ik behoorlijk lekker. Weinig echte uitschieters naar mijn mening (niet zoals een Refugee) maar, het album werd nergens echt slecht.

Leuke plaat in ieder geval, misschien tot zoverre de leukste die ik tot nu toe heb gehoord van deze groep. Belooft overigens veel goed voor de toekomst lijkt me, het bevalt me allemaal wel.

Gistermiddag en avond heb ik mijn weg door de discografie van
Tom Petty and The Heartbreakers vervolgt en afgemaakt en ik moet zeggen dat voor persoonlijk gevoel dit één na laatste album er toch wel boven uit stak. Wellicht misschien ook omdat ik persoonlijk vond dat het wat meer blues klonk, kan dat kloppen? Het swingt in ieder geval best aardig en vergeleken met het album hier voor is dit wel weer een stapje in de goede richting.

Persoonlijk voor mij is het nummer Don't Pull Me Over echt een smaakmaker, ook nummers als First Flash of Freedom en I Should Have Known It swingen de pan uit. Heerlijk album die voorbij raast, en die ik zeker vaker wil en ga luisteren!

In mijn ogen toch wel wat minder dan voorgaande platen. De plaat struint maar door, en wordt zelfs een beetje te stroperig op zijn momenten. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik het nummer "Rebels" wel geinig vond, en me eigenlijk best enthousiast maakte voor de rest van de plaat maar, de plaat kent ook een paar nummers die gewoon heel sloom zijn, en eigenlijk je hele interesse in deze plaat opeten.

Waar ik me dan wel weer mateloos aan irriteer is dat het nummer "Southern Accents" dan weer niet te streamen is via Spotify. Dat vind ik altijd toch zo'n gezeik dat men dat doet, en dat zullen wel de platenmaatschappijen zijn. Ik snap het nut er nooit echt van, en ik baal er behoorlijk van. Nu moet ik weer met een omweg speciaal dat nummer opzoeken, en voordat je het weet is het een lekker nummer en kun je ze niet opslaan in je playlists, nu was dat gelukkig (en ook jammer genoeg) met "Southern Accents" niet het geval, maar als nog.

Het is dat de plaat niet al te lang duurt, want dat gejammer kwam een beetje mijn neus uit. Zoals ik al zei (en menig ander lid al onder mij verteld), is dit gewoon één van zijn mindere werkjes: dat is ook wel te horen, lol.

Het eerste album van Tom Petty and The Heartbreakers temt direct ook wel mijn verwachtingen van deze band. Gewoon volledig zoals ik had verwacht, heerlijk zoete jaren zeventig rock wat overigens echt snel voorbij is. Duurt immers ook maar dertig minuten, maar toch. Het swingt allemaal prima, het luistert best leuk weg alleen wederom weinig nummers waarvan ik persoonlijk kan gaan zeggen dat ik ze echt nog heel veel ga luisteren, het is niet aanstekelijk en dat vind ik best jammer. Meer dan dit is het overigens ook niet, American Girl is een waardig afsluiter van de plaat, en direct ook het beste nummer die ik vaker op heb gezet en nog ga zetten, de rest van het album is gewoon leuk, daar blijft het ook bij.

Gezien het feit dat TOOL op donderdag de eerste dag van Graspop mag afsluiten, en ik sowieso ga kijken wil ik toch de hele lijn van TOOL nog eens checken. Een paar jaar terug toen ze alles op Spotify hadden gezet werd ik best een fan van de band maar ik merkte dat ik het toch wat liet afzwakken. Maar, ik begin er weer in te raken en vind het eigenlijk wel weer heel lekker.

Dit eerste album wat ik luister was nooit direct mijn grootste favoriet, al vind ik nummers als Sober en Intolerance wel héél tof hoor. Prachtige sound overigens, ik ben echt een fan van de vocalen al denk ik dat elke fan van deze band dat wel is. Toch nog niet echt dat gene wat ik achter deze band zoek, of hoe ik ze ken (dat zijn natuurlijk met tracks als 'Stinkfist'). Toch leuk, ga deze plaat sowieso een stuk vaker opzetten.

Dit eerste album toont al aan hoe goed Tremonti in de toekomst gaat worden, een heerlijke metal/rock band die toch zijn beste klasse kent. Tremonti is zeker van de weinigen goeie nieuwe metal bands die vooral op kwaliteit speelt. Als aftakking van Alter Bridge kunnen ze ook erg tevreden zijn op dit eerst album en nieuw project.

Wat speelt Mark Tremonti toch lekkere muziek. Ook dit album is perfect en met een metal tintje speelt ook dit album heerlijk door je hoofd. Ondanks dat hij zijn mindere nummers kent vliegt de album lekker door. Ik denk dat Mark Tremonti en zijn gehele band een nieuwe fan kent.

Ik werd ooit een voorgesteld aan Tremonti via een vriend van mij die groot fan van de band is. Ik heb destijds gezegd dat de band nou niet helemaal bij mij paste. Nu onder school tijd zit ik toch maar de albums afteluisteren en toch is de band wel erg lekker. Ook dit album heeft lekkere intro's, fijne solo's en prima zang. Van mij mag er meer komen.

Vrijdag 28 februari 2020 - 'Tricklebolt' geeft een album release show in de 'Grote' zaal van Hedon te Zwolle. De kleine zaal was, tja, te klein en de grote zaal stond aardig vol. Ik was deels uitgenodigd, ik ken de gitarist (al is kennen een heel groot woord, maar ik spreek hem regelmatig) en het leek mij leuk dan eindelijk deze jongens eens te zien rocken op het podium. Ik had ze al gemist op het 'Ribs and Blues' festival te Raalte, mooie gelegenheid om ze dan nu eindelijk eens te zien en zeg eerlijk: elf euro is niet veel.

De zaal was aardig gevuld en na het voorprogramma werden de jongens rijkelijk omhelst door het, toch wel erg jeugdig publiek (ik ben zelf ook nog maar begin twintig dus ik tel mezelf erbij). Leuk om te zien dat hedendaags dit soort muziek nog gemaakt word door jongeren en er ook nog van word genoten; door jongeren. 'Tricklebolt' laat zien dat het tijdloze muziek is, en knallen de zaal goed los. De hardere nummers komen heerlijk binnen, de ballads zijn goed rustig en eveneens vermakelijk en als je hiermee al een zogeheten 'Mosh pit' weet te creëren dan ben je lekker bezig.

Dit tweede album van de jongens is leuk. Gitaartechnisch zit het heerlijk in elkaar en de jaren zeventig sound popt er heerlijk uit. Ik ben zelf ook wel licht fan van de stem geluiden en de piano of beter gezegd: synthesizer geluiden vind ik ook wel leuk. Het is soms wat catchy maar zeker nergens verkeerd. Al vond ik het eerste album wel een tikkeltje beter in mijn oogpunt.

Dus een bijna uitverkochte zaal, en veel gitaar gepingel verder komen we uit bij het einde van de show. En dan gooien ze er nog wat 'Black Sabbath' door en heeft 'Tricklebolt' er een heus feestje van gebouwd. Ik was weg van het concert en ook dit album vind ik tof, al vond ik het eerste album net ietsjes leuker.

Voor mij is dit het eerste album wat ik ooit heb aangeschaft van Trivium. Heerlijke Metal band die je de kop helemaal gek speelt met mooie riffs, prima zang en leuke liedjes. Heerlijk om naar te luisteren, dat lukt mij wel een paar uur lang.

In mijn ogen het beste werk van Trivium. Deze gisteren even geluisterd om dat ' Trivium - The Sin and the Sentence (2017) ' uitgebracht werd en aangezien dit album in mijn top 10 staat, en ik hier nog niets bij gezet had toch maar even opgezet. Heafy speelt heerlijk en is qua grunting heerlijk in vorm, veel nummers zijn kei-hard en de solo's zijn gaaf, ik ben een fan!

Ik ben een beetje teleurgesteld met dit album maar toch weten de heren van Trivium een beter werkje neer te zetten dan het zo slechte Trivium - Silence in the Snow (2015) album van hun. Tot mijn grootste verbazing vond ik persoonlijk de titelsong nog steeds het beste wat de heren in dit album hebben uitgebracht, voor de rest zijn de nummers als 'Betrayer' ook wel hard alleen schrok ik op het moment dat ik 'The Wretchedness Inside' aan het luisteren was en er een metalcore gevoel naar boven kwam: ik haat metalcore! Toch in het algemeen erg vermakelijk albumpje die je lekker weg kan luisteren en de mannen volgen het goeie pad weer.

Mwah, Twisted Sister word na hun 'Stay Hungry' album best eentonig en aangezien de mannen het blijkbaar belangrijk vinden om, om het jaar een album uit te brengen sta ik er persoonlijk niet zo raar van te kijken dat dit album smakeloos is. Het album begint leuk, met een leuk titelnummer mogen ze nog wel naar huis schrijven maar al gauw na 'Leader Of The Pack' werd het nergens echt veel beter dan dat het was, en vooral na 'You Want What We Got' werd het niet meer beter.

Hoewel Alice Cooper nog even zijn bijdrage deed bij 'Be Chrool to Your Scuel' hielp het wel een beetje, maar het haalt het niveau verder niet meer op van dit album en dan is 'Come Out And Play' wederom een plaat waar ik maar weinig mee kon, het was af en toe nog wel genieten maar de eentonigheid slaat aan waardoor het vaak erg saai werd.

Toch ben ik het wel over eens met me zelf dat 'Come Out And Play' het mooiste album cover heeft die ik gezien heb bij de heren van Twisted Sister, dus dat pikken ze dan wel mee, alleen is het album niet zo goed en mooi, en dat is dan wel weer jammer.

Tussenstand:

01. Stay Hungry
02. You Can't Stop Rock 'n' Roll
03. Come Out And Play
04. Under the Blade

Dit album is sowieso de slechtste van de hele groep van Twisted Sister. Een album die me niet kon bekoren met een erg saaie zang van Dee Snider en clichématige in herhaling vallende nummers waar geen vonken meer van af spatten, en dat maakt het einde van Twisted Sister een beetje. Hoewel deze band nog steeds voor bestaat, en ook nog live optredens doet is dit tevens wel hun laatste album, en dan tel ik het kerst album niet mee, die ga ik nu ook niet luisteren.

En dan moet ik toch zeggen dat ik mijn marathon van Twisted Sister niet bepaald geslaagd vond en zijn ze na Slayer toch een band waar ik maar weinig mee kon. Nummers als 'I Wanna Rock' zullen voor altijd in mijn afspeellijst staan aangezien dit een nostalgisch nummer voor mij is maar ook met het album 'Love Is For Suckers' laten ze maar weer eens merken dat ze, na mijn mening veelte gehaast werken en ook al zit er 2 jaar tussen deze en het vorig album, ook dit album kon mij niet verassen en zeker niet vermaken, en daar baal ik van! Toch kent het album drie goeie nummers maar, daar redt hij het niet mee vind ik want de rest was een saaie zit met soms nog wat doorspoelneigingen, en dat doe ik niet aangezien ik alles wel wil horen wat ze te bieden hebben.

Eindstand:

01. Stay Hungry
02. You Can't Stop Rock 'n' Roll
03. Come Out And Play
04. Under the Blade
05. Love Is For Suckers

Opzich ben ik toch aangenaam verrast door het album 'Stay Hungry' van de mannen bij Twisted Sister. Ze gaan in mijn ogen af en toe de betere kant op, en het album kent mijn all-time klassieker 'I Wanna Rock', waarvan ik nooit gedacht had dat Twisted Sister deze top plaat in elkaar had getoverd. Toch mistte ik wat stukken in dit album waarvan ik toch wat minder over te spreken was, dan kom je al gauw uit bij nummers als 'S.M.F.' en 'The Beast' waar ik toch wat minder aan kon wennen.

Het maakte voor de rest niet veel uit, het album word hooggehouden door een aantal nummers maar dit aantal is ook niet even groot. 'I Wanna Rock', 'We're Not Gonna Take It' en zelfs het titel nummer 'Stay Hungry' zijn de sterke factoren op deze plaat en houden naar mijn gevoel het album hoog. 'Burn In Hell' is een fijne toevoeging maar het nummer is wel aardig simpel geschreven en geproduceerd waarvan je er alleen maar op zekere momenten van kan genieten, ik zal hem nooit elke dag op zetten.

Toch vind ik het komisch om te zien, want ik denk als je de nummers 'I Wanna Rock', 'We're Not Gonna Take It' wegneemt uit dit album, en ze in het voorgaande album zal plakken kreeg je mooi aansluitende titels. 'I Wanna Rock' en dan aansluitend met 'You Can't Stop Rock 'N' Roll'. En 'We're Not Gonna Take It' aansluitend op 'We're Gonna Make It', of andersom. Ik kon er wel om lachen.

Voor mijn gevoel was Stay Hungry toch een betere plaat dan het vorige, en ik denk dat deze toch iets te ondergewaardeerd word. De productie was niks mis mee, en het klonk allemaal een stuk ruiger vond ik dan het voorgaande album. Ik heb me prima vermaakt met Stay Hungry en ik denk dat ik volledig gewend ben aan de zang van Dee Snider, wat in mijn oren ook beter begint te klinken.

Tussenstand:

01. Stay Hungry
02. You Can't Stop Rock 'n' Roll
03. Under the Blade

Een redelijke debuut, daar is ook vrijwel snel alles mee gezegd. De nummers zijn vaak erg smakeloos, hoewel 'Under The Blade' nog wel leuk is om naar te luisteren valt de rest een beetje in een saaie dooie hoek waar je niet snel uit te krijgen bent. Nu ben ik wel lichtelijk te spreken over de gitaar solo's die we te horen krijgen, vooral in 'Day of The Rocker' klonk dit wel leuk en 'Run For Your Life' maar dan zijn we snel weer uitgekeken op de band. Qua zang vond ik het verre weg van speciaal maar slecht was het niet, moet er denk ik misschien wat aan wennen.

Ik had een beetje spijt van dat ik Judas Priest al gekozen had. Ik heb in totaal nu meer dan 117 bands gevonden die ik nog wel eens in de marathon wil gooien, en deze lijst is nog steeds groeiend. Daar staan ook bands tussen die ik liever eerst even gedaan had dan JP, nu ben ik er al aan begonnen en stop ik er ook niet mee maar, ik ga het wel wat rustiger aan doen en Twisted Sister word mijn tweede band voor een kleinere marathon er tussen door te houden.

Maar goed, een redelijk debuut op veel punten niet bepaald vermakelijk maar prima te doen om zo even weg te luisteren, ik heb nergens dan wel de zin gekregen om dit album te skippen, wat wel het geval bij Slayer was.

Een veel beter album dan het debuut album van de heren van Twisted Sister. 'You Can't Stop Rock 'n' Roll' speelt een prima rol in de rock scéne en ze vechten mee met de grote jongens in de wereld in de tijd van de jaren '80 waarin ze veel maar ook ontzettend veel goeie concurrentie hadden maar ik denk dat ze met 'You Can't Stop Rock 'n' Roll' toch wel prima mee kunnen vechten. Ook dit album kent zijn minpunten maar met nummers als 'Like A Knife In The Back' knalt de band toch wel heerlijk door mijn geluidsinstallatie heen.

Ook begin ik wat meer in te wennen aan de zang werken van Snider die ik vooral op het debuutalbum niet echt top vond. Twisted Sister zet met 'You Can't Stop Rock 'n' Roll' toch een prima rock album neer met geweldige riff's, solo's en een toch prima zang waarop de bassline soms ook wel erg tof klinkt.

Tussenstand:

01. You Can't Stop Rock 'n' Roll
02. Under the Blade