Nieuw project van ex-leden van Fear Factory Burton C. Bell en Byron Stroud, aangevuld met nog wat musici. De beukende opener Carve Your Name doet een prachtig album vermoeden, maar al bij track 2 kakt de plaat in en komt dit niet meer te boven. Verwacht ook geen Fear Factory-achtig geluid- deze band zit meer in het straatje van Black Sabbath. Soms doet het me ook wat denken aan het debuutalbum van Geezer, waaraan Bell ook heeft meegewerkt. Hier en daar ook wat Devin Townsend-invloeden. Het mag allemaal niet baten. Het album is niet slecht maar de songs beklijven absoluut niet. Tegen het einde is de rek er helemaal uit, met het saaie Dark Tides (had niet misstaan op Bell's Ascension Of The Watchers album) en de cover Rain. Gemiste kans.

Tweede album van deze band rond Fear Factory-leden Burton C. Bell (zang) en Byron Stroud (bas). Veel beter dan het debuut, wat mij betreft, met overwegend stevige songs die een brug slaan tussen retro rock en moderne metal en redelijk goed in het gehoor liggen. Het debuut ging na een prima start al snel de mist in, maar hier blijft de kwaliteit grotendeels gehandhaafd. Aardige afsluiter ook, een stevige versie van Depeche Mode's Enjoy The Silence.

Wat een feestelijke en vooral vrolijke albumhoes. De band komt gelukkig weer iets sterker (en vooral steviger) voor de dag dan op de paar albums hiervoor en tekstueel kan frontman Zak Tell zich volledig uitleven. Allerlei sociale misstanden komen weer voorbij in de songs, van homofobie tot discriminatie van vrouwen. Zo goed als op de eerste paar albums klinkt de band ook ditmaal niet, maar het heilige vuur is wel weer een beetje aangewakkerd.

Op dit vijfde album begint het verval; de dalende lijn die zou aanhouden tot op heden wordt hier ingezet. Het album opent redelijk sterk, met in de eerste helft een aantal degelijke, zij het weinig opzienbarende songs. Halverwege gaat het echter mis. Vanaf Bitch (met een nogal flauwe tekst over een hond) komt het niet meer goed met het materiaal. Het is allemaal wat ongeïnspireerd en band en zanger missen de benodigde dosis pit en energie.

Zonder de context van de film is deze soundtrack lang niet altijd even interessant, met een grote reeks ambient tracks die zo ingetogen en onopvallend zijn dat ze amper registreren. Wat niet wegneemt dat er een paar geweldige songs op staan. Zo is opener Nightcall van Kavinsky natuurlijk helemaal geweldig, net als het afsluitende instrumentale Bride Of Deluxe. Synthwave op zijn best. Het album als geheel is echter niet meer dan middelmatig.

Aangenaam rock-album met hier en daar een metalen randje. Clint Lowery is de gitarist en voornaamste songschrijver van Sevendust, iets dat hier duidelijk te horen is. Het materiaal op dit solo-album lijkt erg op dat van Sevendust, hoewel wat minder stevig en meer melodieus. De zang van Lowery klinkt zelfs bijna identiek. De meeste songs zijn evenwel de moeite waard, met slechts een paar kleine missers. Prima debuut.

Licht progressieve metal, maar hoofdzakelijk zijn de songs vrij rechttoe rechtaan, zonder al te rare fratsen. Voor fans van een band als Dream Theater best de moeite waard. De songs zitten goed in elkaar en zijn behoorlijk catchy. Een aangename debuutplaat.

Degelijk tweede album van deze licht progressieve metalband. De songs zijn makkelijk te behappen en liggen goed in het gehoor. Ook zijn er geen slechte tracks, wat mij betreft. Minpuntje zijn de soms wel erg zoete en oubollig aandoende refreintjes, die de pret enigzins drukken. Verder weinig op aan te merken. Echt heavy wordt het nergens, maar vooral door het fijne gitaarwerk toch een aardig album.

Het album begint ijzersterk met opener Mind Diary en ook de drie songs daarna zijn goed, maar daarna wordt het behelpen. De cliche's nemen toe, de te letterlijke teksten zijn knullig (vooral Alagoas en Static zijn bijna banaal) en de songs blijven met moeite nog net overeind. Jammer, deze band kan veel beter. Het spelniveau is hoog en de produktie uitstekend, maar inhoudelijk is er eerder sprake van achteruitgang dan van progressie.

De dalende lijn, ingezet met het vorige album Global Drama uit 2008, wordt hier helaas doorgezet. De songs zijn nog oubolliger, met dik aangezette zanglijnen die meer dan eens op de lachspieren werken. Ik hou sowieso niet van die hoge uithalen, dat draagt slechts bij aan een kitscherige sfeer. Muzikaal is het allemaal aan de simpele en voorspelbare kant; tekstueel houdt het ook bepaald niet over. De lyrics zijn veel te letterlijk. Hier en daar best een aardige track, zoals het snelle Your Desire en het lange Voyager 9, maar over de hele linie genomen is dit een erg matig album. De band kan veel beter, dat bewijzen de eerdere albums.

De laatste twee albums van deze zweedse progressieve metalband waren erg slap en oubollig, een paar goede tracks daargelaten. Dit nieuwe album laat gelukkig een stijgende lijn horen. Opener A New Design (opzettelijk zo getiteld?) zit fijn in elkaar en beukt er direct uitstekend in. Helaas zijn de overige tracks lang zo sterk niet, maar het materiaal blijft ditmaal wel de volle lengte boeien en de songteksten zijn van iets hoger niveau dan voorheen. Alhoewel de tekst van het Judas Priest-achtige All For Metal wel weer behoorlijk knullig is...

Mastodon-achtige metal uit België, aangevuld met een vleugje occulte rock a la Ghost. Het klinkt in ieder geval bijzonder aangenaam, al kan ik onder de acht tracks geen echte hoogvliegers bespeuren. Het niveau ligt gewoon continu vrij hoog, laten we het daarop houden. Qua produktie had het album wel wat voller en steviger mogen klinken, maar verder is dit een prima debuut.

Geen 'moeilijk tweede album-syndroom' voor deze belgen; de band weet het toch al niet misselijke debuut moeiteloos te overtreffen. De songs zijn beter, de productie krachtiger. De tien dynamische, afwisselende tracks zijn unaniem sterk en staan bol van de heerlijke gitaarriffs en tempowisselingen. Daarnaast liggen de zanglijnen bijzonder fijn in het gehoor. Fans van bands als Mastodon en Gojira kunnen zonder aarzeling toehappen.

Hier kan ik helaas niet zoveel mee. De amerikaanse band laat een mengeling van alternatieve rock en logge metal horen die niet bepaald fijn in het gehoor ligt. De songs komen met horten en stoten op gang en worden continu onderbroken, iets dat al snel vermoeiend en vooral irriterend werkt. Het album loopt hierdoor gewoonweg niet lekker en ik kan werkelijk geen song aanwijzen die er in positieve zin uitspringt.

Aangename progressieve rock van down under. De boel komt zelden tot een uitbarsting, maar de songs kabbelen bijzonder fijn door, met een catchy poppy insteek waar het nodig is. Het is hier en daar even wennen aan het aparte stemgeluid van de zanger, maar al snel valt het kwartje en is het grotendeels genieten geblazen. Bepaalde tracks weten de aandacht niet de volle lengte vast te houden, maar al met al is dit een prima plaat.

Sterk, zeer avontuurlijk debuut van deze australische rockband. Qua stijl ligt het ergens tussen Faith No More en Tool in, als dat ergens op slaat. Veelal lange, meeslepende songs, mooi opgebouwd en vol afwisseling. De zanger heeft een apart stemgeluid dat niet iedereen zal bekoren, maar ik vind hem erg goed. Het hierop volgende album is ook uitstekend, maar dit debuut heeft mijn voorkeur.

Brute progressieve technische death metal in het straatje van een band als Allegaeon, al wordt dat niveau net niet gehaald. De muziek steekt knap in elkaar en overtuigt volledig, maar qua zang is het een beetje behelpen. Het intense geschreeuw en gekrijs voldoet aan de eisen van het genre, maar ik mis wat afwisseling en melodie. Het songmateriaal is daarnaast ook niet heel bijzonder. Omdat het album verder wel bijzonder verzorgt in elkaar steekt verdient dit toch wel een ruime voldoende.

De band heeft geleerd van het vorige album: ditmaal zijn er betere songs en is ook de produktie een stuk verbeterd. Ogenschijnlijk wat simpele en transparante rockmuziek, maar als je wat beter luistert hoor je een origineel en knap gearrangeerd album.

Wederom een sterk album, nog wat meer poppy dan de vorige. Sterke, catchy songs met hier en daar een meer metal-gerichte sound. Prima geproduceerd. Het blijft grappig dat wanneer je de titels van de songs ziet je direct denkt te maken te hebben met een hoogdravende progressieve metalband. Niets is echter minder waar...

Te weinig afwisseling tussen de nummers en een wat kale produktie, maar verder best te genieten. De afgeknepen stem van de zanger zal inderdaad niet voor iedereen even toegankelijk zijn.

De band zit met dit (nogal korte, net geen 40 minuten) nieuwe album nog steeds niet op het oude niveau, wat mij betreft, maar gelukkig rockt de plaat weer wat meer dan de wat matte vooranger Year Of The Black Rainbow. De songs zijn acceptabel genoeg, met hier en daar een positieve uitschieter, zoals Domino The Destitute en Hollywood The Cracked, maar als geheel schiet het allemaal toch nog iets tekort.

Tweede deel van het concept The Afterman, na Ascension van afgelopen jaar. Wat mij betreft is dit de betere plaat van de twee, al scheelt het niet veel. Aanvankelijk is dit een prima album, met een reeks sterke songs die het album openen. Vooral Sentry The Defiant en The Hard Sell zijn lekkere tracks. Ook het funky Number City klinkt goed. Dan komt de beste (alsmede langste en stevigste) song van het album, Gravity's Union. Heerlijk zwaar gitaarwerk en fijne melodielijnen. Helaas zakt de plaat daarna flink in. Niet dat de volgende songs slecht zijn, maar echt bijzonder wil het vervolgens niet meer worden.

Matig album, waarop vooral ingetogen en haast poppy songs te vinden zijn. En dat is nou niet bepaald iets waar de band in uitblinkt. Vooral de zang gaat op den duur flink tegenstaan. De plaat mist pit en alles is aan de gezapige kant. Beste song is wat mij betreft The Audience. Precies, het meest stevige nummer.

Dynamisch, afwisselend album van deze altijd betrouwbare amerikaanse rockband. De zang blijft een acquired taste, maar ik kan er wel wat mee. Net als met de meeste tracks, die hier variëren van zoete popmuziek tot stevige metal en alles daar tussenin. Beste nummer is wat mij betreft de heerlijke oorwurm Searching For Tomorrow. Het zal uiteraard geen radiohit worden maar verdient dat wel.

Ik kende dit debuut nog niet, wel alle andere albums van de band. Men klinkt hier nog niet zo verfijnd als op de latere platen, het geluid is hier wat rauw en ongepolijst, maar de zo typerende sound is hier al volop aanwezig. Het vertaalt zich nog niet in hele sterke songs, maar de plaat is wel energiek en zakt eigenlijk nergens in. De zanger zet hier niet bepaald zijn beste prestatie ooit neer, maar ook hij is zeer acceptabel. Veelbelovend debuut, al met al.

Met bijna 80 minuten aan de erg lange kant en bepaalde tracks zijn het net niet, maar grotendeel is ook dit album wel weer de moeite waard. Blijft een aparte band, voornamelijk door het bijzondere stemgeluid van de zanger, maar ook de muziek, een poppy kruising tussen progressieve rock en melodieuze metal, is duidelijk niet dertien-in-een-dozijn. Ik kan er wel iets mee. Het songmateriaal steekt in ieder geval sfeervol en meeslepend in elkaar.

Bijna een half uur korter dan het eerste deel, waardoor dit album aanzienlijk makkelijker weghapt. De titel doet gecompliceerde en pretentieuze progressieve rock vermoeden, maar niets is minder waar. De band specialiseert zich in vrij korte, makkelijk te behappen songs met een poppy insteek, waarbij de ijle stem van de zanger een hoofdrol inneemt. Ditmaal overheersen de electronische elementen en het geluid schuift nu echt heel dicht tegen popmuziek aan, maar qua sfeer, teksten en songstructuur is het toch weer op en top Coheed And Cambria.

Het album valt mij inderdaad ook wat tegen. Het songmateriaal is gewoonweg wat minder sterk en pakkend dan op de vorige albums. Er zijn veel rustige songs die maar wat voortkabbelen en de uitschieters zijn op één hand te tellen. Natuurlijk, de plaat klinkt best lekker en de band heeft genoeg kwaliteit in huis om er geen misser van te maken, maar ik ben er niet kapot van.

Meer van hetzelfde, maar dan net wat minder fris en fruitig dan het vorige album. De songs voelen dit keer wat plichtmatig aan. Niet slecht, alles kabbelt prettig voort, maar niet veel bijzonders.

Leuk om na zes jaar weer iets van deze band te vernemen, al is het album niet echt heel bijzonder. Wicked World opent de plaat op sublieme wijze- dit is echt Cold op en top. What Happens Now is ook prima, maar daarna zakt de boel helaas wat in. De songs blijven de moeite waard en zijn nergens middelmatig, maar de sound is toch wat verschoven richting anonieme amerikaanse radiorock, en dat is best jammer. Cold anno 2011 klinkt hierdoor wat dertien-in-een-dozijn. Dat kan toch niet de bedoeling geweest zijn.