Lekkere soundtrack, met de gebruikelijke bizarre maar tegelijkertijd zeer passende mengelmoes van genres en stijlen. Tarantino brengt ook ditmaal weer een smakelijke muzikale cocktail ten gehore, die eigenlijk nergens verveelt. Het blijft knap hoe hij steeds weer obscure, grotendeels vergeten tracks aan elkaar weet te rijgen tot een essentiëel geheel.

Aardige band, opgebouwd rond bassist Rex Brown (ex-Pantera) en drummer Vinny Appice (ex-Black Sabbath). In die muzikale hoek moet je het geluid van de band ook een beetje zoeken. Zanger Dewey Bragg, die ik nog wel ken van de metalband Pissing Razors, komt bij het songmateriaal goed tot zijn recht. De vlottere songs zijn het meest interessant, zoals opener War Machine. Het merendeel van het album bestaat helaas uit tragere songs die, hoewel zeker niet slecht, niet over de hele linie kunnen boeien. Het akoestische Mysterious Ways voegt ook weinig aan het geheel toe. Iets meer afwisseling had geen kwaad gekund.

Sterk tweede album, voorzien van een superieure productie en afwisselend, veelal opzwepend songmateriaal. Vooral de uptempo tracks zijn erg fijn, met heerlijke riffs en spetterende solo's. De band valt iets te vaak terug op de beproefde formule van ruige coupletten en melodieuze refreintjes, maar overwegend werkt het hier uitstekend. Al met al heeft Kill The Lights een zeer positieve groei doorgemaakt sinds het debuut.

Lichtvoetige, melodieuze moderne metal, een beetje fout maar best lekker. De prima zang en het spetterende gitaarwerk compenseren de anonieme teksten en het net iets te vrolijke en oubollige songmateriaal. Dat de band kwaliteit in huis heeft staat als een paal boven water, maar ik heb mijn metal liever wat zwaarder en meer indringend. Niettemin een veelbelovend debuut.

Prima tweede album, na een afwezigheid van vier jaar. De sound van de band is wel wat aangepast, maar dit is niet ten koste van de kwaliteit gegaan. Er zijn ditmaal iets meer progressieve elementen, waaronder sfeervolle keyboardpartijen en iets melodieuzere refreinen. Alles is gelukkig nog steeds loodzwaar (nog zwaarder eigenlijk dan voorheen) en lekker heavy. De songs zitten ditmaal gewoonweg nog beter in elkaar, met veel variatie onderling. Epische tracks als het titelnummer worden afgewisseld door fragmentatiebommen als Rollercoaster Ride. Heerlijk vet geproduceerd ook.

Solide debuutalbum van deze finse metalband. Op de plaat staan veel van de songs die eerder op een aantal EP's zijn uitgebracht, maar dat mag de pret niet drukken. De thrashmetal is energiek uitgevoerd en het album is degelijk geproduceerd. Hier en daar zijn al wat progressieve elementen te bespeuren, vooral qua zangwerk; elementen die op het volgende album, For Rome And The Throne, flink worden uitgebouwd. De sound is hier nog wat kaler en simpeler dan op het tweede album, maar alles zit prima en afwisselend genoeg in elkaar. De eerste vier songs zijn degelijk, maar vanaf Tresspasser gaat de band echt goed los.

Alsof Max Cavalera nog niet genoeg te doen heeft met Soulfly en Cavalera Conspiracy duikt hij hier op in nog een band, verder bestaande uit de zanger van The Dillinger Escape Plan (Greg Puciato), de bassist van Mastodon (Troy Sanders) en de drummer van The Mars Volta (Dave Elitch). Cavalera, Puciato en Sanders verzorgen afwisselend alle zangpartijen. Qua geluid klinkt de band vooral als een kruising tussen Sepultura en Mastodon. Luister maar eens naar de fijne opener Wings Of Feather And Wax, aanvankelijk een vrij melodieus rocknummer dat halverwege overgaat in een snelle Sepultura-achtige beuker. De rest van het album klinkt al even avontuurlijk en energiek en bevat overwegend sterke songs.

Sterk tweede album van deze gelegenheidsband, opgebouwd uit leden van Dillinger Escape Plan, Mastodon en Soulfly. De eerste vier tracks, hoewel erg goed, kleuren netjes binnen de lijntjes, maar vanaf het onstuimige Filthy Vagabond wordt het materiaal steeds interessanter en meer afwisselend. Het logge slepende From A Crowded Wound bijvoorbeeld is een bijzonder aangename verrassing en zo zijn er wel meer tracks die in positieve zin verrassen. Meer van dit graag.

Uitstekende hiphop, vooral de moeite waard door de muzikale ondersteuning, verzorgd door El-P. De beats en electronische details zijn origineel en sfeervol en geven de muziek net dat beetje extra mee. Tel daarbij op de uitstekende raps van Killer Mike en je hebt een prima album, dat fris en energiek klinkt. De beste tracks bevinden zich halverwege: Reagan en Don't Die. Op die laatste is Mike overigens amper te onderscheiden van Ice Cube. Je zou zweren dat ie meedoet...

Degelijke, zij het wat anonieme melodieuze death metal uit Denemarken. Typische scandinavische kwaliteit, maar na verloop van tijd wordt het songmateriaal nogal eenvormig en uitwisselbaar, waarna de aandacht flink verslapt. De band heeft zeker kwaliteit in huis en zorgt met ogenschijnlijk gemak voor een overtuigend geluid; nu nog memorabele songs pennen, dan komt het helemaal goed.

Een klassieker binnen het metalcore-genre en absoluut het beste album van de band, althans tot nu toe. De songs zijn unaniem sterk en worden vol overgave gebracht, maar wat dit album doet uitstijgen boven de meeste genregenoten is de geweldige zang van Jesse Leach. Zelden heb ik zo'n bevlogen en intense zanger gehoord. Wat was het dan ook jammer dat hij het na de release van dit album voor gezien hield. Met zijn vervanger Howard Jones werd het toch allemaal een stuk minder. Inmiddels is Leach weer teruggekeerd op het nest, maar het is maar de vraag of hij ooit nog zo'n verpletterende prestatie kan leveren als hij hier doet.

Jammer dat het gaspedaal slechts sporadisch wordt ingedrukt, want op die momenten heerst de band nog steeds. Overwegend is het songmateriaal echter midtempo en aan de (te) melodieuze kant. Zanger Howard Jones doet zijn best en zet een prima prestatie neer, maar hij kan de vertrokken Jesse Leach niet doen vergeten. Dat is en blijft gewoonweg de enige juiste zanger voor Killswitch Engage. Ga in ieder geval voor de special edition van het album; de vier extra tracks zijn stuk voor stuk te gek.

Degelijk maar helaas weinig opzienbarend album van deze altijd betrouwbare metalcore-pioniers. Ik mis vooral wat felheid in de meeste tracks. Eén en ander is ook iets te melodieus. Dat de band het nog steeds kan wordt bewezen in de snellere nummers, zoals het heel fijne The Signal Fire, waarin ook voormalig frontman Howard Jones opduikt. Zo zijn er wel meer uitstekende tracks, maar verrassingen blijven uit en, hoe goed alles ook klinkt, we hebben het allemaal wel eens eerder en vooral beter gehoord.

Sterke EP, met zes bonustracks die zich stuk voor stuk kunnen meten met alles op het album Atonement van vorig jaar. Vreemd dan ook dat deze songs die plaat niet hebben gehaald. Maar goed, we mogen blij zijn dat het songmateriaal ons langs deze weg alsnog bereikt. Vooral de eerste drie tracks zijn erg goed.

Verloren zoon Jesse Leach keert terug op het nest, wat heel goed nieuws is. Ik was zelf namelijk nooit zo gecharmeerd van de zang van Howard Jones. Leach is echter absoluut één van mijn favoeriete zangers in het metalgenre, en ook ditmaal stelt hij niet teleur. Zijn stem past gewoonweg perfect bij de muziek van Killswitch Engage. Minpuntje is wel dat het songmateriaal een beetje achterblijft. De songs zijn weliswaar sterk genoeg om te overtuigen en alles klinkt flink wat feller dan op de paar voorgaande albums, maar echt geweldig wil het maar niet worden. Jammer, maar goed, met Leach in de gelederen kunnen we in de toekomst vast wel mooie dingen verwachten.

Oorspronkelijke zanger Jesse Leach is inmiddels al weer een paar jaar terug bij de band en dat hoor je. Op het vorige album was zijn inbreng nog niet zo groot, maar ditmaal weet hij het materiaal helemaal naar zijn hand te zetten. Zijn geweldige zangpartijen, zowel melodieus als schreeuwend, vormen het hoogtepunt van het album, al mag het songmateriaal er ook zeker zijn. De songs zijn ditmaal gelukkig weer wat feller en meer intens en de band klinkt als een hechte eenheid. Het album overtuigt eigenlijk over de hele linie.

Weinig verrassend maar zeer degelijk album. Alle songs zijn de moeite waard; de afwisseling tussen melodie en brute kracht is weer knap gedaan. Het album mist een beetje de snelheid van eerder werk en het niveau van Alive Or Just Breathing wordt ook nu weer niet gehaald, maar de plaat doet niet onder voor de twee voorgangers. Geweldige produktie ook, waardoor de songs maximaal goed uit de verf komen.

Goed album, maar na Alive Or Just Breathing toch een kleine tegenvaller. De veelal midtempo songs zijn wat eenvormig en missen catchy refreinen. De tweede helft van het album is wat sterker, maar ondanks de machtige produktie en de bijzondere strot van nieuwe zanger Jones kan het album niet in de schaduw van de voorganger staan.

Met slechts 35 minuten aan de korte kant, maar het album biedt wel een mooi uitgebalanceerde mix van melodie en agressie. De band heeft duidelijk moeite gedaan om frisse elementen te introduceren binnen de beproefde formule. Zo is de zang van Jesse Leach meer gevariëerd dan ook en stikt het binnen de afzonderlijke tracks van de dynamiek en (vooral) tempowisselingen. Het songmateriaal is daarnaast aanstekelijker dan ooit. Het gaat hier en daar wellicht een beetje ten koste van de stootkracht, maar al met al een prima album.

Niet mijn ding dit, maar best leuk. De australische band laat een mengeling van groezelige retrorock en oldschool thrashmetal horen, eentonig en aan de saaie kant, maar tegelijkertijd energiek en opzwepend. Live zal dit vast optimaal uit de verf komen, maar op plaat is het mij net iets te rommelig en bedompt.

Sfeervolle, zij het niet al te originele progressieve rock/ metal uit Italië, verzorgd in elkaar gezet en uitgevoerd. Het duurt even voor het kwartje valt en de eerste paar songs zijn niet zo heel bijzonder, maar gaandeweg wint het album aan kracht en wordt het toch nog een aangename luisterervaring.

Het is even wennen aan de overdaad aan electronica, maar al snel blijkt dat dit toch weer een sterk album van deze italiaanse band is geworden. De tracks zijn sfeervol en gelaagd opgebouwd en bevatten stuk voor stuk spannende, avontuurlijke passages die zorgen voor veel dynamiek. Het steenkolen engels van de zanger is soms een beetje storend, maar zijn warme, veelzijdige stem maakt gelukkig veel goed. Kingcrow blijft zich ontwikkelen en onderscheiden.

Prima progressieve rock uit Italië, met een mooie balans tussen ingetogen stukken en steviger werk. Ik moet wel zeggen dat de stevige stukken interessanter zijn dan de rustige passages, maar nergens wordt dit vervelend. De zanger is niet geweldig maar acceptabel; de muzikale omlijsting is in ieder geval vakkundig genoeg om eventuele tekortkomingen qua zang het hoofd te bieden. Er gebeurt tevens genoeg binnen de songs, met veel variatie en tempowisselingen, zodat je je als luisteraar niet hoeft te vervelen. Voor mij een aangename kennismaking met deze band, al blijkt dit reeds hun vijfde album te zijn.

Toepasselijke albumtitel. De aanhouder wint. Na een aantal net-niet albums doet de band hier eindelijk alles goed. Sterke songs, sterke zang, sterk gitaarwerk, sterke produktie. Qua sfeer en afwisseling zit het ook helemaal snor. Alles valt hier op zijn plek en het is genieten van de eerste tot en met de laatste track. Hopelijk houdt men de stijgende lijn nu vast.

Lekker zware amerikaanse mix van metalcore en djent, vakkundig uitgevoerd en eersteklas geproduceerd. Na verloop van tijd gaan alle tracks een beetje op elkaar lijken, vooral naar het einde toe, maar dit neemt niet weg dat de afzonderlijke songs goed in elkaar zitten en de band hier een energieke en vooral vette sound neerzet.

Sterke EP van deze amerikaanse metalcore-band. Men tapt hier ditmaal uit een iets ander vaatje; metal wordt hier gecombineerd met synthwave- en dancebeats, met verrassend positief resultaat. De zes avontuurlijke tracks denderen aangenaam voorbij en zijn stuk voor stuk de moeite waard. Ik ben benieuwd naar het volgende volwaardige album.

Na Bleeding Star van vorig jaar opnieuw een zes tracks tellende EP, waarop de band een bijzonder aangenaam klinkende mix laat horen van metal(core) en synthwave. Origineel is het geluid nergens, maar er zijn maar weinig bands die de formule zo goed beheersen.

Overstuurde, opgefokte amerikaanse metalcore van hoog niveau, al is het wel een flinke opgave het hele album in één keer uit te zitten. De drukke, volgesmeerde produktie laat je na afloop uitgeput achter. Niettemin voor de volhouder wel de moeite waard. Intens en bikkelhard.

Stevige metalcore uit de VS, minder afwisselend dan de meer recente albums maar wel een stuk bruter. De zangpartijen zijn ook aanmerkelijk ruiger. Naar het einde toe heb je het wel een beetje gehad met het voortdurende geschreeuw en gaan de songs ook erg op elkaar lijken, maar tot die tijd is dit binnen het genre een prima, goed geproduceerd album.

Loodzware, bombastische metalcore met een poppy insteek uit de VS. De band klinkt een beetje als Linkin Park, maar dan wel heel wat zwaarder en meer agressief. Hier en daar zijn ook wel wat invloeden van een band als 30 Seconds To Mars te horen. Door de volledig dichtgesmeerde productie komt één en ander behoorlijk imposant over, maar uiteindelijk zorgt dit ook wel voor een bepaalde eenvormigheid, waardoor het album niet volledig weet te beklijven.