Ik kan het album wel waarderen; vooral het vette gitaarwerk is te gek. Heerlijke riffs. De songs zijn ook degelijk, alhoewel eenvormigheid hier en daar op de loer ligt. De zang is niet helemaal mijn ding maar gelukkig niet storend binnen de context van de logge, doom-achtige southern rock. Met Hatebreed kan ik helemaal niets- dit smaakt gelukkig wel naar meer.

Qua zang iets meer hardcore-gericht dan het tweede album, maar verder een lekkere mix van Pantera-achtige metal en zware southern rock. Niet echt een geweldige plaat, de songs zijn wat anoniem, maar het geheel dendert wel lekker door en het album zakt in ieder geval nergens in.

Beter dan het vorige album, met sterker songmateriaal en meer afwisseling. Hier en daar begint de voortdurend aanwezige vrouwelijke zang wel wat te irriteren, maar overwegend kabbelen de songs prettig door en steekt het album smaakvol in elkaar. De wat stevigere tracks hebben mijn voorkeur.

Veel variatie dit keer, maar helaas gaat de stijl van de muziek herhaaldelijk richting folkmuziek, iets waar ik bijzonder weinig mee heb. Daarnaast trek ik de zang van Judith Rijtveld ditmaal ook minder goed dan op eerder werk. Tegen het einde van het album komt de band sterk voor de dag met fijne tracks als Embrace The Moment en Vertigo, maar tot die tijd is het behelpen. Ook productioneel knalt de boel niet bepaald de speakers uit.

Aangenaam debuut, vol overwegend sterke songs. De sound gaat inderdaad minder richting gothic metal dan naar meer folk-georiënteerd werk. Neemt niet weg dat een aantal songs best heavy zijn, met lekker zwaar gitaarwerk. Ik vind de band dan ook het beste in de stevigere songs. De meer 'zweverige' songs zijn net wat minder interessant. De zangeres is in ieder geval continu uitstekend.

Minder dan het debuut, helaas. Het songmateriaal is minder sterk en divers, met enigzins voorspelbare songs die niet blijven hangen. Hier en daar best een aardige song, maar als geheel maakt de plaat geen indruk. Productioneel is het ook allemaal wat minder.

Afwisselend, redelijk geslaagd vierde album van deze nederlandse rockband, met wederom een absolute hoofdrol voor de zang van Judith Rijnveld. Wat duidelijk een geval is van love is or leave it. Ik kan niet altijd wat met haar stem, hoe goed ze ook zingt, en in bepaalde tracks zit het wat mij betreft tegen de pijngrens aan. Daar staat dan wel het degelijke songmateriaal tegenover, met een iets stevigere aanpak dan op de voorgaande albums. Dat aspect van het album bevalt me dan weer wel.

Met de songkeuze is weinig mis, maar deze akoestische versies gaan al snel een beetje op de zenuwen werken door de beperkte zangkwaliteiten van meneer Kip Winger. Hij klinkt vaak wat zeurderig en monotoon. Ik hoor hem dan toch liever wanneer hij ondersteund wordt door flink wat bombast. Geen enkele van de hier aanwezige uitvoeringen haalt het bij de originele versies, wat mij betreft.

Weinig verrassend solowerkje, dat qua geluid en sfeer sterk doet denken aan de symfonische live-albums van Metallica. Niet vreemd wanneer je hoort dat Edwin Outwater, dirigent van S&M 2, aan deze vier tracks heeft meegewerkt. Het gitaarspel van Hammett is aangenaam genoeg, net als het songmateriaal, maar het klinkt alsof je het allemaal wel eens eerder hebt gehoord. En beter.

De film is naar verluidt behoorlijk slecht, maar deze eerste score van Klayton (de man achter bijvoorbeeld Celldweller en Scandroid) is nog best aardig. De veelal korte tracks zijn voorbij voordat er sprake is van veel sfeer of spanningsopbouw, maar de duistere en mysterieuze sfeer is goed getroffen en sporadisch komen de muzikale thema's spectaculair tot leven. Uiteindelijk iets te eentonig om echt te kunnen boeien, maar voor een eerste probeersel zeker niet verkeerd.

Mijn eerste kennismaking met deze franse metalband. Meer progressief dan de latere albums, wat zich vooral uit in allerlei intermezzo's met saxofoon. De band heeft het eigen geluid hier nog niet helemaal gevonden en de meeste songs zijn, hoewel interessant, wat aan de logge kant. De zang is hier nog wat ruiger en schuurt soms dicht tegen grunts aan. Tegen het einde van de plaat worden de songs helaas wat saaier en meer uitgesponnen.

Een hele verbetering ten opzichte van het vorige album, All Seeing Eye. De songs zijn ditmaal compacter en liggen prima in het gehoor. De zang is melodieuzer, iets dat goed past bij het songmateriaal. De zanger trekt nog wel regelmatig van leer, waarbij hij wel wat doet denken aan Phil Anselmo van Pantera. Qua sound doet de band wel wat denken aan een mengeling van Tool, Korn en Alice In Chains.

Interessant maar wat ruw en ongepolijst debuut van deze franse metalband. De ruige sound is er al, maar het ontbreekt hier nog duidelijk aan goede songs. De zang is ook nog niet zo uitgebalanceerd als op de meer recente albums. Na een tijdje gaat de boel een beetje vervelen en heb je het wel gehad. Het afsluitende ruim tien minuten durende Sin, slechts bestaande uit allerlei industriële geluiden, slaat al helemaal nergens op.

Het is even slikken. De meeslepende, lekker zwaar groovende songs van de vorige albums hebben hier plaats gemaakt voor grotendeels ingetogen, dromerige liedjes die slechts sporadisch nog tot uitbarsting komen. Het geluid doet vaak denken aan een band als Katatonia, met dat verschil dat Klone hier minder memorabele liedjes tevoorschijn tovert dan die band doorgaans doet. Hier en daar best mooi, maar het album als geheel is toch flink minder indrukwekkend dan gehoopt.

Dit tweede album (eigenlijk een veredelde EP met zijn zes songs plus een live-track) is al stukken beter te verteren dan het debuut. De songs zijn beter, net als de zang. Hier kun je al horen dat de band op de goede weg zit. En het zou hierna inderdaad alleen maar beter worden.

Iets steviger dan voorganger Here Comes The Sun, die wel erg gezapig en ingetogen was, maar ik mis wederom de stevige hoogtijdagen van het album The Dreamer's Hideaway. Het songmateriaal is hier op zich redelijk sterk en de songs zijn stuk voor stuk mooi, maar er is simpelweg te weinig variatie om het hele album te kunnen beluisteren zonder de aandacht te verliezen. Iets meer dynamiek had derhalve geen kwaad gekund.

Een stuk steviger dan de vorige twee albums, met eindelijk weer eens een prominente rol voor de gitaar. Dat dit helaas niet heeft geleid tot een echt goed album is vooral te danken aan de eentonige en soms zelfs zeurderige zangpartijen van Yann Ligner, waarbij zijn steenkolen engels absoluut niet helpt. Voorheen was dit me eigenlijk nooit zo opgevallen, maar nu doet zijn stemgeluid herhaaldelijk afbreuk aan de luisterervaring. Jammer, want het songmateriaal is over de hele linie genomen best sterk.

Beste album van de band tot nu toe. Het geluid en de songs zijn nog verder geperfectioneerd, resulterend in een verzameling unaniem sterke songs, die direct blijven hangen. Veel sfeer, lekker heavy en behoorlijk meeslepend.

Prima tussendoortje, deze EP bestaande uit twee songs, namelijk The Eye Of Needle Part 1 en 2. Qua stijl zit de band hier weer wat meer richting de licht progressieve metal van het album All Seeing Eye, inclusief gebruik van saxofoon. Ik hoor de band liever voluit rocken zoals op de laatste twee albums, maar goed, dit kan er ook zeker mee door.

Weer wat rustiger dan voorganger Meanwhile; gitaaarriffs zijn grotendeels afwezig en het songmateriaal kabbelt grotendeels maar een beetje door. Saai wordt het niet, daar heeft de band te veel kwaliteit voor in huis, maar echt opwindend wil het album niet worden. Zanger Yann Ligner kan ik ook niet altijd even goed hebben. De band heeft wat mij betreft het creatieve hoogtepunt bereikt met het heel wat meer stevige The Dreamer's Hideaway uit 2012.

Ik moet vooral aan een minder boeiende versie van The Weeknd denken bij het luisteren van dit album. Water Flow is zeker een oké nummer, maar de rest is benedenmaats.

Monotone duitse rampestampers; sporadisch best leuk, maar zo'n heel album in één klap uitzitten is toch wel een flinke opgave. Het geluid, een mengeling van industrial en metal, is eigenlijk ook reeds flink gedateerd. Slecht is het niet, daar is de boel dan net weer iets te opzwepend voor, maar matig helaas wel.

Prodigy-achtig project van de leden van de band Pendulum, met keiharde techno en vooral veel dubstep. Deze EP bevat slechts vier tracks, maar dat is net genoeg om het leuk en fris te houden. De laatste track, Sleaze, is helaas nogal aan de matige kant.

Duidelijk niet mijn ding, deze schreeuwerige mix van allerlei metal-subgenres. Overwegend is het hardcore, maar ook doom, death en thrash komen langs. Het resulteert helaas niet in een afwisselend, energiek geheel. Sterker nog, de meeste tracks zijn saai en log, met weliswaar hier en daar een lekkere zware groove, maar het songmateriaal weet mij absoluut niet te boeien. Ik vond het knap van mezelf dat ik het einde heb gehaald.

Interessant solo-debuut van de live-drummer van DJ Armin Van Buuren. Hij tapt hier uit een heel ander vaatje, aangezien het album slechts bestaat uit rock en vooral metal. De instrumentale tracks zijn niet bijster interessant (evenals als de matige raps op Total Hate), maar een aantal songs die zijn voorzien van gastvocalen zijn prima. De doffe en nogal saaie produktie drukt de pret helaas flink; het songmateriaal wordt hierdoor erg eenvormig en vlak. Gelukkig zorgt de grote verzameling van gasten uit de metalwereld wel voor voldoende afwisseling.

Geslaagd tweede werkstuk van drummer Koen Herfst, die hier op de proppen komt met een ambitieus conceptalbum over zijn vader, die hij nooit gekend heeft. Afwisselende progressieve metal met een keur aan gastzangers- en zangeressen, soms ingetogen, dan weer bikkelhard. Tegen het einde zeuren bepaalde tracks een beetje te lang door, maar afgezien daarvan is dit een fijn album met een mooie emotionele lading. En het drumwerk is uiteraard top.

Overbodig verzamelalbum, maar ja, het blijven wel sterke nummers. Veel voor de hand liggende songs ontbreken en het is dan ook onduidelijk wat de bedoeling van dit schijfje is- een greatest hits album is het duidelijk niet. Alleen geschikt voor de fans die echt alles verzamelen.

Prima derde album, dat de defintieve doorbraak naar het grote publiek betekende. Er zijn weliswaar een aantal 'hits' aanwezig, zoals Freak On A Leash en Got The Life, maar de band houdt hier geen uitverkoop. Het geluid blijft op en top Korn. Iets teveel hiphop-invloeden naar mijn smaak, met gastoptredens van bijvoorbeeld Ice Cube en Fred Durst, maar daar tegenover staan een groot aantal sterke tracks.

Overtuigende terugkeer naar het rauwere geluid van het eerste album. De songs zijn niet echt wereldschokkend- we hebben het allemaal wel eens eerder gehoord, zowel muzikaal als tekstueel- maar kwalitatief is alles goed genoeg om van begin tot eind te blijven boeien. Daarnaast klinkt de band energiek en spontaan, voor het eerst in lange tijd. De krakende maar toch krachtige produktie van Ross Robinson draagt bij aan de lekker primitieve sfeer.

Dit blijft een imposant debuut, waarop de originele en o zo herkenbare groezelige Korn-sound al direct gedetailleerd wordt neergezet door producent Ross Robinson. Het helpt natuurlijk dat de band hongerig en in topvorm is, gewapend met uitstekend songmateriaal. Van de geweldige opener Blind tot afsluiter Daddy is het genieten geblazen. Die laatste track zeurt wel veel te lang door, maar dat is dan ook de enige klacht. Korn had hierna uiteraard veel moeite om dit niveau te handhaven.