Bikkelharde moderne deathmetal, massief geproduceerd, vol lekkere riffs en met veel groove. De brute zang is precies goed gedaan, nog net verstaanbaar en gelukkig niet continu een doodsrochel. Unaniem sterke songs, al zijn de snellere songs beter dan de midtempo. Een aangename kennismaking voor mij met deze brute band.

Het lukt deze canadese band de laatste jaren maar niet om een echt memorabel album af te leveren. Zelfs met de hulp van producent Colin Richardson weet dit nieuwe wapenfeit zich amper te onderscheiden binnen het degelijke maar nogal uitwisselbare opgebouwde oeuvre. Het klinkt allemaal heerlijk vet en overtuigend, maar het songmateriaal is gewoonweg niet sterk genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te houden. Iets waar de vorige drie albums ook last van hadden.

Iets minder dan de vorige twee albums, voornamelijk door een zekere mate van eenvormigheid. Een aantal tracks is ook niet bepaald geweldig. Ongeveer halverwege het album wordt één en ander gelukkig weer wat interessanter, vooral in de songs waarbij het tempo flink wordt opgeschroefd. De band zet nog steeds een imposante muur van geluid neer, maar men moet inmiddels wel gaan nadenken over de te volgen koers. De rek lijkt er op deze manier namelijk een beetje uit te zijn.

De eerste twee tracks openen het album heerlijk stevig en onstuimig, maar daarna wordt het materiaal snel wat meer voorspelbaar en stemmig. Niet dat dat direct een minpunt is, want ook ditmaal staat Katatonia voor kwaliteit, maar iets meer experimenteerdrang was fijn geweest. Nu weet het album zich amper te onderscheiden van (vooral) de twee voorgaande albums. De twee bonustracks, Closing Of The Sky en Fighters, zijn overigens uitstekend en kunnen zich meten met de rest van de plaat. Fighters is dan ook nog eens met afstand de meest stevige song van het album.

Toepasselijke titel voor deze livestream zonder publiek. Met twintig tracks en bijna anderhalf uur speeltijd een behoorlijk lange zit, maar gezegd moet worden dat veel van mijn favoriete songs op de setlist staan. Het overwegend melancholische materiaal wordt degelijk genoeg uitgevoerd en zanger Jonas Renske is goed bij stem, maar toch prefereer ik in vrijwel alle gevallen de studioversie. De muziek van Katatonia steekt op de albums zo zorgvuldig gelaagd in elkaar dat ik gewoonweg bepaalde details mis bij deze wat minder subtiele en vooral meer eenvormige uitvoeringen.

Prima negende album van deze altijd betrouwbare zweedse band. De plaat is nog wat beter dan voorganger Night Is The New Day, die soms wel wat erg ingetogen was. Dit keer worden de registers wat verder opengetrokken. Hier en daar een lekker zware riff om het algehele gevoel van melancholie wat kracht bij te zetten. Het resulteert in ieder geval in unaniem sterke songs. Favoriete tracks zijn Hypnone en Lethean. Het album eindigt ook prima met een reeks stevige krakers. Het afsluitende Dead Letters is tevens de meest heavy song. Fijn album van een fijne band.

Katatonia is één van mijn favoriete bands, maar dit is niet veel meer dan een leuk tussendoortje. De hoofdzakelijk akoestische uitvoeringen (in dezelfde volgorde) van alle songs van het meest recente (en geweldige) album Dead End Kings zijn te eentonig en vooral eenvormig om de volle lengte te kunnen boeien. Afzonderlijk zijn alle songs mooi en sfeervol uitgevoerd, maar om alles in één ruk te beluisteren is duidelijk teveel van het goede.

Nogal kale bedoening, deze overgangsplaat van het zweedse Katatonia. Meer new wave dan metal, met zanger Jonas Renske matig bij stem. Zijn gepraat en gemompel doet meer dan eens denken aan Ian Curtis van Joy Division. Hier en daar een pakkende song, maar het album is erg eentonig en aan de saaie kant. Erg matig geproduceerd ook. Gelukkig zijn de albums die de band hierna zou maken oneindig veel beter.

Eerste wapenfeit van deze machtige zweedse band, die hier nog grossiert in sombere, stemmige doommetal. Niet mijn ding en niet te vergelijken met het latere werk, maar deze EP heeft zeker zo zijn momenten en bevalt me eigenlijk beter dan het volwaardige debuut dat iets later zou volgen, Dance Of December Souls. Goed binnen het genre derhalve, maar je moet van het genre houden.

Omvangrijke verzameling b-kantjes en remixen, bestaande uit maar liefst 27 tracks. Het oudere, new wave-achtige werk, zoals het nogal saaie en langdradige Scarlet Heavens, kan me niet zo boeien, maar de meer recente songs zijn erg mooi, met als absolute hoogtepunt het prachtige The Act Of Darkening, wat mij betreft één van de beste nummers die Katatonia ooit heeft gemaakt. De rest van het materiaal is sporadisch erg goed maar vaak ook wat middelmatig.

Fraai album, prachtig verzorgd qua geluid. Uitsluitend mooie songs; enige klacht is dat het grootste deel van de plaat aan de rustige kant is. Maar dat is met zoveel moois slechts een kleine kanttekening.

Feest der herkenning of schaamteloze herhaling van zetten? Ik neig meer naar de eerste categorie; het songmateriaal is ook ditmaal weer bijzonder sfeervol en meeslepend. Toegegeven, vrijwel iedere track doet denken aan eerder werk van de band, maar toch weet men er steevast iets moois van te maken. Meest opvallende en afwijkende track is het zweeds gezongen, grotendeels electronische Efter Solen.

Mooi album; alhoewel de band niet buiten de gebaande paden treedt maakt men dit meer dan goed met unaniem sterke tracks, die zich al snel in je hoofd nestelen. Katatonia heeft de formule inmiddels geperfectioneerd en tovert de ene na de andere mooie melodie en zanglijn uit de hoge hoed. Iets meer afwisseling binnen en tussen de tracks had geen kwaad gekund, feitelijk is iedere song nu een potentiële single-kandidaat, maar wat klaag ik. Ik zet 'm nog een keer op.

Het zoveelste fraaie album van deze zweedse metalband. Ook ditmaal een sfeervolle mengeling van melancholische en meer stevige songs, prachtig uitgevoerd. De unieke, uit duizenden herkenbare stem van zanger Jonas Renske blijft de grootste troef, maar de hele band zet hier een topprestatie neer. Er worden weliswaar amper nieuwe paden bewandeld, maar zolang de band dit soort mooie albums blijft maken zul je mij niet horen klagen.

Sterk album, in vergelijking met de vorige Katatonia albums wat steviger (en beter) geproduceerd en met meer nadruk op gitaar en de stevige ritmesectie. Dit komt de songs zeker ten goede, al missen een aantal nummers goede melodielijnen en memorabele refreintjes.

De beste song van het album Night Is The New Day, wat mij betreft, aangevuld met een fijne bonustrack, Sold Heart. Ook de twee sfeervolle remixen zijn de moeite waard. Prima EP-tje, al met al.

Het album bestaat inmiddels tien jaar en is recent in een opgepoetste versie opnieuw verschenen. De bonustrack Wait Outside is een fijne toevoeging en het geluid van de plaat is helemaal opgepimpt. Ik had nooit zo door dat de produktie destijds een beetje brak was, maar deze nieuwe versie klinkt toch wel een flink stuk beter. Het geluid is voller en krachtiger, met veel meer detail. De songs staan in ieder geval nog steeds als een huis; dit blijft absoluut één van de beste albums van Katatonia.

Een album dat geschikt is voor liefhebbers van bijvoorbeeld A Perfect Circle, Broken Iris, The Autumn Effect, 10 Years en ga zo maar door. Het stemgeluid van de zanger lijkt hier en daar flink op dat van Maynard James Keenan (Tool). De plaat zit degelijk in elkaar en de songs zijn overwegend prima, maar toch ben ik niet heel erg onder de indruk. Dat komt ten dele door een paar wat mindere songs, maar ook door de wat klinische produktie, waardoor de sound van de band niet altijd even goed tot zijn recht komt. Niettemin best een veelbelovend debuut.

Sterke tweede album van de band, met een paar wat rustigere songs. Overwegend wordt er gelukkig weer stevig gebeukt, met wederom spetterend gitaarwerk en heerlijke riffs. Wederom een uitstekende produktie. Aanrader voor fans van Slayer en Spiritual Beggars, de band waar zanger Spice oorspronkelijk in zat.

Ex-Spiritual Beggars zanger Spice komt goed tot zijn recht in deze nieuwe band, een soort kruising tussen Slayer en, tja, Spiritual Beggars. Sterke songs, afwisselend snel en beukend en meer slepend en Southern Rock-georiënteerd. Subliem gitaarwerk, met hakkende riffs en lekkere solo's. De opvolger uit 2006 is ook prima.

Derde album van deze zweedse metalband, na een afwezigheid van acht jaar. Niet verkeerd, maar het valt toch een klein beetje tegen. Na acht jaar wachten mag je toch wel wat meer verwachten dan deze reeks wat anonieme songs. Alles klinkt wederom goed en het album is prima geproduceerd, maar de band lijkt continu wat in te houden, terwijl men lekker los zou moeten gaan. Veel midtempo werk en te weinig bruut hakkende riffs. Snel dus maar een vierde album maken dat hopelijk wel weer top is.

Erg op veilig spelend vierde album, met veel single-kandidaten. Qua sound keert de band meer terug naar het tot nu toe onovertroffen debuut, maar dan helaas wel met kwalitatief minder songmateriaal. Alles klinkt aangenaam genoeg en de hele plaat luistert lekker weg, maar echt memorabel zijn de meeste songs niet. Voorganger Perfect Symmetry sloeg wellicht een beetje door qua electronische effecten, maar daar werd tenminste nog een beetje geëxperimenteerd. Ditmaal is het voorspelbaarheid en degelijkheid troef.

Inderdaad een redelijke soloplaat, goed geproduceerd en vol mooie songs. Helaas zijn de twee albums die Caputo hierna solo maakte behoorlijk onverteerbaar.

Geen bijzondere plaat, maar Little Light is prachtig. Words You Don't Know is ook een lekkere track.

Niet echt beter of minder dan de vorige vier albums. Ik vind nog steeds dat de band beter klinkt in het engels, maar ik ben blijkbaar in de minderheid. Fijne muziek, maar geen songs die er echt op positieve wijze uitschieten.

Duidelijk een geval van verkeerde timing: toen het Ierse Kerbdog dit prima tweede album uitbracht zat er niemand op te wachten. Erg jammer, want de plaat is superieur vergeleken bij het debuut en staat vol met prima rocksongs. Vooral de eerste helft van het album is erg sterk. De band werd opgeheven in 1998 maar is vanaf 2005 weer actief in het live-circuit. Nieuw plaatwerk is vooralsnog uitgebleven.

Een flinke muzikale kluif, dit dubbele verzamelalbum. Niet alle 39 hier aanwezige bands zijn de moeite waard, maar het grootste gedeelte kan er op zijn minst mee door. Er wordt een bonte mengeling geboden van poppy punk, stevige amerikaanse rock en bikkelharde metal. De laatste categorie heeft mijn voorkeur, maar dit album biedt in ieder geval voor een ieder wat wils.

Klinkt als... die andere band waar gitarist King ooit deel van uitmaakte. Is dat een probleem? Feitelijk niet, aangezien het songmateriaal hier overwegend lekker opgefokt en spetterend is, met vooral heerlijk gitaarwerk. Snelle, furieuze thrash-beukers als Where I Reign, Idle Hands en het afsluitende titelnummer gaan erin als koek. De meer punk-achtige tracks, die wel wat doen denken aan het album Undisputed Attitude van de voormalig broodheer, doen me dan een stuk minder, maar gelukkig zijn die in de minderheid. Zanger Mark Osegueda klinkt iets te geforceerd als Tom Araya, maar verder is het totaalgeluid dik in orde, mede door de knallende productie.

Doet sporadisch wel wat denken aan Volbeat, vooral door het stemgeluid van de zanger, maar Kilgore is wel flink wat steviger. Niet alle songs zijn even sterk, maar tracks als Avowal, Lullaby For Your Casket en vooral het aggressieve en fijn voortbeukende TK-421, met een kort maar doeltreffend gastoptreden van Fear Factory-zanger Burton C. Bell, zijn uitstekend. Helaas is het bij dit ene album gebleven.

Lekkere, sfeervolle soundtrack die het ook goed doet zonder de filmbeelden erbij. Vooral fijn is de lange versie van Don't Let Me Be Misunderstood van Santa Esmeralda. Maar ook de rest van het ogenschijnlijke allegaartje is uiteindelijk weer knap bij elkaar gezocht. The Lonely Shepherd van Zamfir bijvoorbeeld zou je in andere gevallen weglachen, maar Tarantino komt er mee weg.