Best wel slecht dit. Reed draagt op zeer monotone (en onbegrijpelijke) wijze voor uit eigen werk en Metallica ragt daar maar een beetje ongeïnspireerd overheen. Bepaalde passages (vooral de snellere stukken) zijn nog wel het aanhoren waard, maar overwegend zijn de songs dodelijk saai en veel te lang. St. Anger is in ieder geval niet meer het slechtste dat Metallica tot nu toe heeft gemaakt!

Samenwerkingen tussen metalbands en hiphop-artiesten zijn al lang geen opzienbarend fenomeen meer, maar in het jaar 2000 was het nog niet zo'n uitgekauwd genre als het inmiddels is geworden. Deze verzamelaar biedt geen bijster goede tracks, maar een aantal van de combinaties is best oké. Zo is Shame van System Of A Down met Wu-Tang Clan een lekkere vette beuker en zo zijn er nog wel een paar toffe tracks. Wu-Tang Clan is overigens wel in trek hier, want zij keren nog een paar keer terug in andere songs.

Dit debuut doet sterk denken aan het werk van Korn, wat niet echt verwonderlijk is, want dit is een band opgericht door Brian 'Head' Welch, ex-gitarist van Korn. In Love And Death doet hij nu tevens de zang. Het is een overrompelende plaat vol met stevig beukende songs geworden, bikkelhard maar zeer verzorgd geproduceerd. De songs worden ondersteund door zware electronica, iets dat goed uitpakt. Het album gaat fantastisch van start met The Abandoning en Whip it. Zo goed als die songs wordt het vervolgens niet meer, en naar het einde toe verslapt de aandacht wel enigzins, maar de kwaliteit blijft gehandhaafd. Een indrukwekkend debuut, waarbij vooral de sterke zang (afwisselend bruut en melodieus) en de kunstige dynamiek opvalt.

Tweede album van deze formatie rond Korn's Brian 'Head' Welch, met al net zo'n onweerstaanbare mix van metal en poppy rock als op het debuut uit 2013. Gezegd moet worden dat het songmateriaal hier een tikje minder memorabel is, met ook iets te gelikte zangpartijen. De bruut groovende riffs, die flink doen denken aan Korn, maken echter veel goed, net als de aanstekelijke melodielijnen. Men weet nog steeds heel goed hoe je een pakkende, compacte song schrijft. Verrassend genoeg is de cover van Justin Bieber's Let Me Love You één van de sterkste troeven van het album. Die is heel goed gedaan.

Aardige amerikaanse poppy radiorock, nog steeds best de moeite waard. Het geluid van de band is niet bepaald origineel, maar de liedjes zijn over het algemeen wel memorabel en behoorlijk aanstekelijk. Tracks als Fall On Tears en It Hurts When I Laugh klinken ook bijna twintig jaar na dato nog steeds lekker.

Glassjaw-achtige emometal, met hier en daar ook wat invloeden van Deftones. Niet origineel dus en op den duur gaat alles erg op elkaar lijken, maar de songs zitten degelijk in elkaar en alles klinkt overtuigend. Goede zanger ook. Ik kan me alleen niet voorstellen dat een nogal doorsnee band als dit enige toekomst heeft in het toch al overvolle genre.

Beetje flauwe bedoening dit. Met de muzikale omlijsting is weinig mis (al had de hier verzamelde bluesrock wat mij betreft wel wat steviger mogen klinken), maar het luchtige songmateriaal (dat deels reeds begin jaren '90 is geschreven) is gewoonweg niet aan mij besteed. Het is mij allemaal iets te vrolijk. Daarnaast trek ik de zang van meneer Soeterbroek niet zo goed.

Dit klinkt een beetje als No Doubt, maar dan een metalversie daarvan. Iets te hysterisch soms, maar het songmateriaal is wel aanstekelijk en het album dendert aangenaam door, zonder noemenswaardige zwakke momenten. Het geluid heeft ook wel wat weg van Linkin Park, maar Luna Kills is wel wat steviger. Al met al een positieve eerste kennismaking met deze finse band, die vooral heel amerikaans klinkt.

Middelmatige electro-pop met uitstapjes richting industrial rock. Best een paar aardige songs, zoals opener Leave You Far Behind, maar de meeste tracks zijn nogal anoniem en een aantal zelfs vrij vervelend. Zoals het ruim 10 minuten durende richtingloze Meltdown, dat het niveau van het album flink naar beneden haalt.

Dit project van de frontman van Riverside, Mariusz Duda, begint steeds serieuzere vormen aan te nemen. En behoorlijk productief te worden. Vijfde album inmiddels en wederom een sfeervol en aangenaam ingetogen werkje. Flink beïnvloed door Pink Floyd, maar er is genoeg eigen inbreng om overwegend origineel en inventief over te komen. Het album neemt zijn tijd en het duurt even voor het songmateriaal indruk maakt, maar eenmaal op stoom is het allemaal weer erg fraai. Vooral de laatste drie songs zijn prachtig.

Grotendeels instrumentaal werkje, afgezien van een paar zweverige zanglijntjes hier en daar. Iets minder interessant dan de eerste twee albums, maar toch heeft het wel weer wat. De sfeer die wordt neergezet is bijzonder aangenaam en de plaat weet tot het einde te boeien. De twee remixen zijn wellicht overbodig, maar ik vind ze wel mooi.

Mooie, sfeervolle plaat, fraai geproduceerd en zeer verzorgd in elkaar gezet. Jammer dat er een paar instrumentale songs op staan die niet veel meer zijn dan soundscapes. Dat drukte de pret een beetje, maar prachtige songs als The Final Truth zorgen toch voor een dikke voldoende.

Net als het debuut een sfeervolle, rustige plaat, verzorgd in elkaar gezet. Niet alle songs zijn even sterk, maar het grootste deel van het materiaal is de moeite waard. Hier en daar nog wel wat overbodige zweverige soundscapes- die mogen op een eventueel volgend album wel weggelaten worden.

Met anderhalf uur aan de pittig lange kant, maar pas tegen het einde zakt het album in en wordt de boel wel erg gezapig. Voor die tijd is het aangenaam vertoeven bij het afwisselend melancholisch en dreigend klinkende songmateriaal dat Mariusz Duda hier uit de hoge hoed tovert. Het steenkolen engels van de beste man is er nog niet erg op vooruit gegaan, maar hij heeft wel een prettige stem. Hier en daar is de invloed van een componist als John Carpenter hoorbaar, wat het album alleen maar extra fijn maakt.

Mooi warm geproduceerd album, met ditmaal wat meer folk-elementen binnen het overwegend instrumentele songmateriaal. Even sfeervol als altijd; neem ook de tijd om het tweede schijfje te luisteren, met daarop oa het bijna 28 minuten lange Transition II. Hier en daar wat langdradig en onnodig uitgesponnen, maar de meeste songs zijn toch wel weer bezwerend en aangenaam. Beste track is wat mij betreft het lange The Passage, met in de tweede helft fijne gitaarriffs die doen denken aan het vroege werk van Metallica.

Voor zover ik begrijp zijn dit overblijfselen van de opnamen van het vorige album, Fractured, uitgebouwd tot volledige songs. Het resultaat is even sfeervol en experimenteel als altijd, alhoewel er dit keer wat minder zangpartijen zijn en het geheel wat meer ingetogen voortkabbelt. Het album is aan de korte kant en behoort niet tot het beste werk van Lunatic Soul, maar het is toch een leuke aanwinst binnen het oeuvre.

Vierde album alweer voor dit soloproject van Mariusz Duda van Riverside en wederom de moeite waard. De ingetogen progressieve rock met electronische elementen klinkt ook ditmaal weer sfeervol en lekker dreigend, met fraai opgebouwde songs die slechts sporadisch tot uitbarsting komen. Hier en daar aan de langdradige kant, maar overwegend meeslepend en haast hypnotiserend.

Acceptabele moderne metal, met veel invloeden van een band als Machine Head. Vooral het gitaarwerk doet denken aan. Qua zang wel flink wat bruter dan die band, maar songtechnisch helaas niet van dat kaliber. De cleane refreintjes zijn bijvoorbeeld niet erg geslaagd en er zijn geen songs die er echt uitspringen. Maar goed, voor een debuut is dit best oké.