Melodieuze maar tegelijkertijd beste stevige metal uit Zweden, dat qua stijl ergens tussen Queensrÿche en Evergrey in ligt. Maar dan wel wat ruiger en voorzien van sporadische grunts. Niet alle tracks werken even goed en herhaaldelijk verslapte mijn aandacht bij het beluisteren van het album, maar dan trekt een fijne uptempo beuker als Generation Fail je toch weer bij de les.

Nog wat sterker dan het eerste deel, met beter uitgebalanceerd songmateriaal en met zanger Jonas Radehorn in topvorm. Het album zakt ook feitelijk nergens in, met een grote reeks uptempo beukers die het tempo er goed inhouden. De moderne, licht progressieve metal van deze zweedse band klinkt nog steeds als een smaakvolle combinatie van Queensrÿche en Evergrey, maar is wel wat steviger dan wat die bands laten horen.

Uitstekende plaat met zes mooie, meeslepende songs. Vooral de heavy gedeeltes zijn prachtig. Leuk dat er op één track zang te horen is, maar dit had van mij niet eens gehoeven. De songs zijn interessant genoeg zonder zang, zelfs met deze lange speelduur. Prachtig sober geproduceerd ook, waardoor het album niet bombastisch maar gewoonweg overrompelend klinkt. Ik ga snel op zoek naar het debuut.

Een geslaagde terugkeer naar het instrumentale geluid van de eerste paar albums. Toegegeven, ik vond het vorige album Trips (met flink wat zangpartijen) te gek, maar de songs op deze plaat mogen er ook zeker zijn. Belangrijker nog; de zang wordt niet gemist. De duitsers slagen erin om spannende songs te pennen, hier en daar lekker dreigend, dan weer lekker melancholisch.

Zo horen we deze duitse band graag: volledig instrumentaal. En gelukkig is dit beter en steviger dan het vorige album, met een terugkeer naar de wat meer rauwe en ongepolijste sound van het vroege werk. Niet alle tracks zijn even memorabel, maar bij vlagen wakkert het heilige vuur behoorlijk aan, met fijne songs als Giants Leaving, Blood Honey en Landless King.

Fijne EP die zeker zo goed is als het meest recente album van de band. De zes instrumentale tracks staan als een huis en zijn heerlijk avontuurlijk, met een smakelijk mengsel van electronica, rock en metal. Vooral het afsluitende en lekker dreigend klinkende Negative Is The New Positive is erg sterk.

Minder spannend dan voorgaand werk helaas, al blijft het mooie muziek, doorspekt met veel fraaie electronica. De meeste tracks zijn vrij ingetogen en kabbelen maar een beetje door, terwijl de band doorgaans juist zo goed is in het fraai opbouwen van de grotendeels instrumentale songs. Wederom is er één nummer voorzien van zangpartijen (Beyond Your Limits), maar omdat het stemgeluid van ene Eric A. Pulverich mij niet zo ligt hadden ze die ook beter instrumentaal kunnen laten.

Iets minder dan de vorige twee albums. Het songmateriaal swingt wat meer, het is iets meer funky, met veel Tool-achtige loopjes. Ik mis echter de meeslepende, melancholische sfeer van de vorige platen. Het is allemaal wat minder donker, maar tegelijkertijd helaas ook minder memorabel. Opener Into The Black Wide Open is erg fraai, maar dat is dan ook direct de beste song.

Fijne sfeervolle instrumentale rock, hier en daar aangevuld met wat stemsamples en in één song echte zangpartijen (Built Without Hands). De songs zijn aan de lange kant maar vervelen niet door de fraaie opbouw en de vakkundige dynamiek. Soms ingetogen, soms vrij heavy. Alle songs zijn de moeite waard, wat mij betreft. Opvolger Avoid The Light is minstens even goed; een nieuw album staat voor 2011 gepland.

Vierde album van deze duitsers, die inmiddels een vaste zanger (Marsen Fischer, oa bekend van Fear My Thoughts en Pigeon Toe) hebben aangesteld. Dat is jammer, want de sfeervolle, slepende rock werkt wat mij betreft nog steeds het beste zonder zang. Fischer is te horen op drie tracks; op Welcome Change zijn Vincent Cavanagh en Petter Carlsen van Anathema te horen. Qua songmateriaal vind ik het album iets sterker dan de voorganger uit 2011, maar de toevoeging van zang aan een aantal songs is zoals gezegd behoorlijk overbodig en komt het geheel niet ten goede. Hopelijk ruimt Fischer (op zich geen onverdienstelijk zanger, maar toch) snel weer het veld.

Klaagde ik bij het vorige album nog over de toevoeging van een zanger aan de overwegend instrumentale muziek van deze duitsers; ditmaal is diezelfde zanger juist een verrijking van het totaalgeluid. Het kan natuurlijk ook aan het songmateriaal liggen, dat hier een stuk pakkender en vooral compacter is. De plaat kent unaniem sterke tracks, van de retro electronische opener Getaway (die je heerlijk op het verkeerde been zet) tot de epische afsluiter Flux. De twee bonustracks zijn ook prima. Met postrock heeft het allemaal weinig meer te maken, maar wat zou het. Sterk album.

Lekker vlot en makkelijk te verhapstukken album, een hele verademing na de voorgaande twee nogal omvangrijke werkstukken. Vooral de eerste helft van de plaat is lekker uptempo en opgefokt, met een goede balans tussen kitscherige zanglijntjes en stevige metal. Een track als Reset The Preset, voorzien van geniale tempoversnellingen, is wat dat betreft erg geslaagd. Tegen het einde van het album is de rek er wel een beetje uit en valt de band terug op meer voorspelbare deuntjes, maar uiteindelijk overheerst een positief gevoel.

Afwisselend, energiek album van deze duitse formatie die een mix ten gehore brengt van Marilyn Manson en Rammstein. Of zoiets. De muziek is in ieder geval behoorlijk aanstekelijk en opzwepend, vooral in de uptempo tracks. De wat meer experimentele tracks kunnen me minder bekoren en soms gaat de boel op een foute manier over de top, maar over het algemeen is het songmateriaal bovengemiddeld goed. Althans, als je van dik aangezette, van-dik-hout-zaagt-men-planken poppy industriële metal houdt. De zes bonustracks zijn overigens prima en kunnen zich makkelijk meten met de rest van het album.

Niet zozeer beter dan de meer recente albums, maar wel steviger en vooral onstuimiger. Luister maar eens naar de maffe track La Bomba, die werkelijk alle kanten opstuitert. Niet alles is even leuk en vooral tekstueel is het songmateriaal herhaaldelijk aan de infantiele kant, maar het album verveelt in ieder geval niet. En voor de volhouders is er ook nog een tweede schijfje met een uitvoerige reeks remixen. Ook wisselend van kwaliteit overigens.

Het is veel, heel veel, dit conceptuele dubbelalbum van deze duitse formatie. Met 24 volwaardige tracks is het dan ook een behoorlijke muzikale kluif die niet overal even geslaagd is. Vooral in de meer ingetogen, stemmige tracks is de dik aangezette, super theatrale stem van de zanger sporadisch aan de misplaatste kant. Zodra het songmateriaal meer uptempo is valt dat dan weer erg mee. De tweede disc, met het meer uptempo werk, vaak ondersteund door zware electronica, is wat mij betreft het meest interessant. De eerste disc kent zo zijn momenten, maar is aan de wisselvallige kant.

Deze duitse band wordt niet bepaald subtieler naarmate men langer aan de weg timmert; ook dit album barst weer uit de voegen van dik aangezette bombast en melodrama. Neemt niet weg dat het ook nu weer resulteert in verrassend meeslepend songmateriaal, met hier en daar zelfs een behoorlijk stevige passage. Sporadisch zijn zelfs wat zware grunts hoorbaar. Het steenkolen engels van de zanger blijft de geloofwaardigheid een beetje in de weg staan, maar vooruit; de beste man doet zijn best. Net als de hele band overigens.

De duitse band maakt er weer een feestje van, al komen opgefokte tracks als Raveyard (dat bizarre middenstuk is echt geniaal) en Scarlight wel beter uit de verf dan meer ingetogen werk als het afsluitende Sharp Edges. Daar schieten de beperkte zangcapaciteiten van frontman Chris Harms ook tekort. Afgezien daarvan heeft men de zaakjes goed op orde en brengt men een knappe mix van stevige metal en kitscherige bombast ten gehore, vaak tegelijkertijd.

Lekker bombastische kruising tussen Moonspell en Tiamat, met een vleugje Rammstein. Dit dubbelalbum is met 20 songs een flinke audiokluif, maar de band zorgt voor voldoende afwisseling en dynamiek. Vooral de tweede disc gaat lekker los, met enkele ruige uptempo tracks die de aandacht er goed bijhouden. De afwisseling tussen melodieuze- en brulzang werkt ook prima. Mijn interesse is in ieder geval gewekt; ik ga op zoek naar eerder werk van deze duitsers.

Het beperkte, nogal monotone stemgeluid van zanger Chris Harms past lang niet altijd even goed bij de 22 (!) covers op dit album, maar al met al brengt de band het er redelijk goed vanaf. Het songmateriaal wisselt voor de hand liggende klassiekers als Smalltown Boy van Bronski Beat af met meer onverwachte keuzes als Turbo Lover van Judas Priest, waarbij niet altijd even creatief met de songstructuren wordt omgegaan, maar toch luistert het album best lekker weg, mede door de uitstekende productie. Voor wie hier echt geen genoeg van kan krijgen schijnt er ook nog een deluxe versie te bestaan, met nog eens 10 extra covers.

Geweldige EP, waarmee de band zich mede door nieuwe zanger Will Ramos definitief op de kaart zet binnen het deathcore-genre. Het bombastische, volledig op hol geslagen geluid past perfect bij de haast onmenselijke zangpartijen van Ramos. Daarnaast is het songmateriaal gewoonweg erg goed. Opener To The Hellfire eist de meeste aandacht op, maar feitelijk zijn de overige twee tracks minstens zo sterk. Een mooie opzet naar het onlangs uitgebrachte album Pain Remains, dat de belofte van deze EP volledig waarmaakt.

Op dit tweede album raast de mix van black metal en deathcore onverminderd door, bruut en meeslepend. De symfonische elementen, prominent aanwezig op de meer recente albums, zijn hier wat subtieler in het muzikale geweld verwerkt, meer op de achtergrond. Het zorgt ervoor dat het geluid van de band hier wat rauwer is, minder gepolijst. Het songmateriaal is niet overal even bijzonder, maar aan overtuiging en stootkracht ontbreekt het de band ook ditmaal niet.

Ambitieus album waarmee de band vast hoge ogen gaat gooien. De wervelwind van geluid is wat meer gestructureerd, resulterend in daadwerkelijke songs met een kop en een staart. Men heeft duidelijk moeite gedaan om variatie tussen en binnen het songmateriaal toe te passen. Met succes, al wijkt men sporadisch iets teveel af van de beproefde formule. Hier en daar gaat het geluid zelfs richting symfonische power metal, met iets te kitscherig klinkende melodielijntjes. Gelukkig wordt er overwegend nog steeds ongenadig op los gebeukt, met een monsterlijk strakke ritmesectie, virtuoze gitaarsolo's en zanger Will Ramos op de top van zijn kunnen. Wat een oerkracht is die man toch, ongelooflijk.

Superieure amerikaanse deathcore, bombastisch en verwoestend. De songs steken knap in elkaar en profiteren van een retestrakke ritmesectie en een erg goede zanger (CJ McCreery), die op alle fronten overtuigt. Omdat alles zo druk en dichtgesmeerd is kan het album bij vlagen behoorlijk vermoeiend zijn, maar dit is vooral erg goed.

Zo zeg! Dit is even andere koek. Deze woeste, intense mix van black metal en deathcore resulteert feitelijk in een nieuw genre. Ehhh... blackcore? Wat het ook is, het is behoorlijk bruut. Het ultrabombastische, bikkelharde songmateriaal wordt bij elkaar gekrijsd en geschreeuwd door ene Will Ramos, die hier een haast onmenselijke prestatie levert. Wat een strot heeft die man, niet te geloven. De rest van de band doet overigens niet veel voor hem onder en speelt hier op de top van het menselijk kunnen. Het levert een dodelijk vermoeiend maar tegelijkertijd bijzonder meeslepend album op, dat heen en weer stuitert tussen kitscherige bombast en verpulverende agressie. Ik ben fan!

Weinig opzienbarend debuut van deze amerikaanse deathcore-giganten. De overtuigingskracht en het vakmanschap zijn hier al duidelijk te horen, maar het songmateriaal is niet onderscheidend genoeg en ook productioneel is dit nog niet op niveau, met een wat dof geluid en de gitaren teveel naar de achtergrond geschoven. Ook de later zo typerende sympfonische elementen ontbreken hier nog grotendeels. Het is hard, het is bruut, maar helaas ook een beetje middelmatig.

Uitstekend progressief metalalbum; moeilijk voor te stellen dat het hier om een debuut gaat. Lekker heavy songs, die tegelijkertijd meeslepend en behoorlijk catchy zijn. De prima produktie zorgt tenslotte voor een zeer overtuigend geheel. De eersteklas zanger is een groot pluspunt, maar de afzonderlijke muzikanten mogen er ook zeker zijn.

Lijkt soms wel heel erg op Fear Factory, maar dat mag de pret niet drukken. Deze industriële metal uit Zweden klinkt lekker vet en machinaal, met een prima zanger/ brulboei. Door het gebrek aan een eigen geluid houden dergelijke bands het natuurlijk nooit lang vol; opvolger Fracture zou het derde en tevens laatste album zijn.

Een plaat met alleen maar single-kandidaten, is dat leuk? Tja, best wel. Diepgang gaat de deur uit en eenvormigheid ligt op de loer, maar voorlopig is het wel een lekkere schijf vol leuke liedjes. Prima geproduceerd, maar veel gladder moet het niet worden. 1 Def Leppard is tenslotte al meer dan genoeg.

Minder pakkend en minder goed dan de twee vorige albums- de nadruk ligt hier op een reeks wat flauwe meezingers. Jammer, want het album begint en eindigt sterk. De band klinkt sporadisch wel wat ruiger dan op het vorige album (vooral in Next Stop Atro City), maar dit wordt niet vertaald naar betere songs. Ze weten nog steeds heel goed hoe catchy songs geschreven moeten worden, maar als geheel is deze plaat niet echt indrukwekkend.

Net als het vorige album The Betrayed geen hoogvlieger, maar wel weer een aangename verzameling aanstekelijke rocksongs. Het meezing-gehalte is af en toe iets te hoog, wat mij betreft, en echt sterke songs ontbreken. Het is allemaal net iets te vrijblijvend en anoniem. Volgende keer mag het wel iets uitdagender en minder op veilig spelend.