Gespierde amerikaanse rock uit Australië, niet heel bijzonder maar wel overtuigend gebracht en uitgevoerd. De didgeridoo die in sommige tracks opduikt is een leuke toevoeging. Zo te horen heeft de band flink wat potentie in huis, alsmede een goede zanger, maar qua songmateriaal valt er nog wel wat winst te behalen. Alles klinkt lekker stoer en stevig, maar de songs blijven niet echt hangen. Het is allemaal net iets te gewoontjes en anoniem.

Net als op het vorige album van deze Nieuw-Zeelandse band, Awaken The Fire uit 2015, wordt er een imposant geluid neergezet, waarbij het songmateriaal helaas iets tekort schiet. Het is allemaal degelijk genoeg, maar tegelijkertijd weinig memorabel. Voornaamste pluspunten zijn de prima zanger en het heerlijk vette gitaargeluid. Wanneer men sterkere songs gaat afleveren kan de band direct doorstoten tot de top, wat mij betreft, maar vooralsnog moet men het nog doen met het predicaat 'veelbelovend'.

De overgangsplaat. Iedere band krijgt er vroeg of laat mee te maken, ook in dit geval het australische Like A Storm. Het album hinkt een beetje op twee gedachten; aan de ene kant klinkt de band steviger dan ooit, maar aan de andere kant zijn er zoetsappige ballads en probeert men de stadionrock van bijvoorbeeld Thirty Seconds To Mars te imiteren. Een wisselvallig geheel dus, gered door het aanstekelijke songmateriaal, dat bij vlagen meer memorabel is dan op eerdere albums. Luister maar eens naar de fijne opener Empire Of Ashes.

Laat je niet misleiden: de didgeridoo die je hoort aan het begin is feitelijk het enige australische aspect van dit album, ondanks het feit dat dit toch echt een australische rockband is. Het geluid leunt echter sterk tegen amerikaanse stadionrock aan. Dik aangezette, makkelijke meezingbare nummers dus, niet slecht uitgevoerd maar wel te anoniem om te blijven hangen.

Drukke, overstuurde metalcore; met name de zangpartijen, een mix van schreeuw en zang, werken herhaaldelijk een beetje op de zenuwen. Niettemin steken de songs aanstekelijk in elkaar en luistert het album, ondanks de hectiek, best lekker weg. De band weet met deze tweede worp nog niet echt boven het maaiveld uit te komen, maar vooruit- men is op de goede weg.

Minder opgefokt dan de vorige drie albums, met een geluid dat meer richting de stadionrock van Linkin Park is opgeschoven. De lichte koerswijziging pakt in ieder geval goed uit, mede door de prima productie. Origineel is het songmateriaal bepaald niet, maar de meeste tracks liggen aangenaam in het gehoor en er is voldoende afwisseling om de boel interessant te houden.

Vijfde en beste album van deze amerikaanse band tot nu toe, met een heel wat steviger geluid dan voorheen. Het is voornamelijk opgefokte metalcore wat men hier laar horen en dat doet men erg goed. Zowel qua muziek als qua zang klinkt dit stukken beter dan de vorige albums, met unaniem sterke songs en heerlijk zwaar gitaarwerk.

De meer stevige koers die werd ingezet met het laatste volwaardige album, No Eternity In Gold uit 2020, wordt op deze EP voortgezet met vijf aardige, zij het soms wat anonieme en hier en daar nogal rommelige tracks. Het songmateriaal haalt het niet bij dat album, maar niettemin steekt de melodieuze metalcore best lekker in elkaar.

Het vorige album, No Eternity In Gold uit 2020, liet al een stevige koerswijziging horen, maar hier gaat de band in de overtreffende trap. Zelfs deathcore-elementen doen hun intrede binnen het woeste totaalgeluid. Dit gaat soms ten koste van memorabel songmateriaal; hier en daar wordt het wel erg druk en chaotisch, maar overwegend zorgt de band voor een strak en vooral bruut album, dat nergens inkakt. Zelfs de spaarzame meer ingetogen tracks, die misleidend nogal poppy beginnen, ontaarden gaandeweg in een botte muur van geluid. Lekker hoor.

Derde album alweer voor deze amerikaanse band, die nu metal, punkrock en metalcore combineert tot een enigszins nerveus klinkend maar tegelijkertijd energiek en aanstekelijk geheel. De hectische zangpartijen zullen niet iedereen kunnen bekoren en het songmateriaal stelt niet zo heel veel voor, maar toch kan ik er wederom wel iets mee. Vervelen is er in ieder geval niet bij; daar is de boel te opgefokt voor.

Degelijke amerikaanse metalcore zonder veel verrassingen. De songs zijn allemaal netjes uitgevoerd en prima geproduceerd, maar door de eenvormigheid van het materiaal blijft dit enigzins in de middelmaat steken. Ook de weinig tot de verbeelding sprekende clean gezongen refreintjes kunnen de songs niet naar een hoger niveau tillen. De band heeft best wat kwaliteit in huis, maar het komt er vooralsnog niet optimaal uit.

Alsof de band nooit is weggeweest. Het geluid van het album sluit naadloos aan bij eerder werk, wat een voor- en een nadeel is. Het blijft natuurlijk allemaal een beetje puberaal geneuzel, zowel muzikaal als tekstueel, maar de songs zijn wel weer vrij aanstekelijk. Halverwege zakt de boel wat in om daarna niet echt meer helemaal op de rails te komen, maar een ruime voldoende zit er wat mij betreft toch wel in.

Met amper 32 minuten speelduur is dit na tien jaar natuurlijk een nogal karig nieuw album, maar ik moet zeggen dat het allemaal wel fris en energiek klinkt, met een gezonde dosis zelfspot. De twaalf tracks zijn kort maar krachtig en het album is voorbij voor je er erg in hebt. Fred Durst is goed bij stem, de gitaarriffs zijn lekker stevig en productioneel is het ook dik in orde. Nieuwe fans zal men er waarschijnlijk niet mee krijgen en het niveau van de teksten zuigt uiteraard nog steeds, maar stiekem is dit best lekker.

Meer richting Rage Against The Machine en Rollins Band, maar zeker niet verkeerd. Vet gitaarwerk en weinig poespas; lekker direct en rauw. Jammer van dat saaie laatste nummer.

Ditmaal gelukkig in het duits gezongen, iets dat toch wel een stuk beter bevalt dan het flauwe engels van het debuut. Het songmateriaal is hier ook wat interessanter en tekstueel minder plat. Sporadisch zakt de plaat flink in, voornamelijk door een overdaad aan ingetogen tracks, maar bij vlagen stampt de boel lekker door en klinkt Lindemann als een soort Rammstein light.

Rammstein is voorlopig nog uit de running, dus probeert meneer Lindemann het maar eens solo, met hulp van Peter Tägtgren (Hypocrisy. Pain). En in het engels nog wel! Ja, hoe klinkt dat? Als een kruising tussen Rammstein en Pain! Maar dan wel net wat minder goed. In het engels klinken de bedenkelijke en behoorlijk ranzige teksten nog wat platter dan in het duits. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Golden Shower, dat geen uitleg nodig heeft. Songs als Fat en Fish On spreken ook voor zich. Het luistert allemaal best lekker weg en het songmateriaal ligt goed in het gehoor, maar het had muzikaal best wel iets origineler in elkaar mogen steken.

Na het matte Minutes To Midnight de tweede tegenvaller op rij, al moet ik zeggen dat dit album wel iets sterker is. De songs zijn zeer afwisselend, de sfeer is licht dreigend en er is ruimte voor experiment. De band weet nog steeds lekkere songs te schrijven, al kent de plaat met songs als Iridescent en The Messenger ook een paar zeiknummers. De enige song die echt aan het vroegere werk doet denken is Burning In The Skies, maar dan zonder veel gitaar. Gitaarwerk komen we sowieso weinig tegen op dit album. Het klinkt ook niet meer als het werk van een band.

Kort maar redelijk krachtig comeback-album, met Emily Armstrong als acceptabele vervanging voor de overleden Chester Bennington. Ze heeft een aangenaam stemgeluid en kan ook het ruigere brulwerk prima aan. Het songmateriaal kan ermee door maar is qua productie wel wat meer uitgekleed en rauw dan we van deze doorgaans gelikte rockband gewend zijn. Hierdoor luistert niet alles even lekker weg. Maar goed, tracks als The Emptiness Machine, het zware Heavy Is The Crown en de sfeervolle, ingetogen afsluiter Good Things Go mogen er zeker zijn.

Het terrein dat de band met de vorige twee albums heeft verspeeld wordt met dit nieuwe album gedeeltelijk teruggewonnen. Niet helemaal, want vooral de tweede helft van de plaat is weinig bijzonder. Tracks als Roads Untraveled en Until It Breaks blinken uit in middelmatigheid. Ook het korte maar chaotische Victemized is beneden peil. Afsluiter Powerless is dan gelukkig wel weer mooi. Nee, de beste songs bevinden zich aan het begin van het album, met vooral opener Lost In The Echo en Castle Of Glass als positieve uitschieters. De band heeft de electronica van het laatste album kunstig weten te combineren met de meer rock-georiënteerde aanpak van Minutes To Midnight, maar zo goed als de eerste twee albums wordt het helaas nergens meer.

Om het twintigjarige jubileum van het album Meteora te vieren heeft de band een verzameling demo's toegevoegd op een extra schijfje, met zang van Chester Bennington op veel van de tracks. Zoals we van Linkin Park gewend zijn klinkt alles als een klok en steekt het materiaal qua productie beter in elkaar dan heel wat volwaardige albums van andere bands. Niet alle tracks zijn even interessant, maar een groot deel van de hier verzamelde demo's kan zich meten met het beste werk van de band. Kortom; een welkome aanvulling binnen de discografie van Linkin Park.

Bijzonder slap album met zeikerige covers van hedendaagse popliedjes. O nee, toch niet! Dit betreft daadwerkelijk eigen materiaal, iets wat de hele bedoening nog treuriger maakt. Het niveau is namelijk erbarmelijk. Ik ben echt niet tegen een experiment meer of minder, maar kom dan wel voor de dag met degelijk songmateriaal. Dit is gewoonweg beneden peil. Ik zie het dan ook niet meer goedkomen met deze band.

Prima remix-album, voornamelijk bestaande uit herbewerkingen van het debuut, Hybrid Theory, aangevuld met wat ander werk. Hier en daar heeft de band ook wat nieuwe dingen opgenomen. Al met al best een bijzonder en zeer verzorgd project, met veel gastartiesten uit de hip hop- en metalwereld. Het beste wordt voor het laatst bewaard: afsluiters 1stp Klosr en Krwlng zijn geweldig.

Elf jaar na Reanimation is dit het tweede remix-album van de band. Helaas wordt hier overwegend voor de makkelijke weg gekozen, resulterend in een reeks vlakke dance-stampers. De nieuwe song A Light That Never Comes is een leuke opener en de eerste paar remixen zijn prima, maar vanaf de drum & bass remix van Lies Greed Misery wordt alles snel vlakker en saaier. Men heeft ook niet bepaald de sterkste songs van het laatste album gekozen om te remixen. Jammer, want de op hol geslagen gabber-versie van Victimized is erg geslaagd en zo staan er hier en daar nog wel een paar tracks op die de moeite waard zijn.

Na de eerste twee albums is Linkin Park zoekende geweest naar het juiste geluid. Zo te horen zoekt men nog steeds. De aanpak hier is meer 'live' en rauw, overwegend resulterend in nogal schreeuwerige punkrock. Iets waar de band nu niet bepaald in uitblinkt. Gelukkig zijn er wel een aantal sterke tracks te vinden op de plaat, vooral aan het begin en het einde van het album. Electronica en raps worden slechts nog sporadisch ingezet. Al met al biedt The Hunting Party een soort mengeling van de eerdere albums Minutes To Midnight en Living Things. Het is niet slecht, maar ik hoor liever de meer gelikte Linkin Park van de eerste twee albums.

Lompe, confronterende hardcore, ruig en overtuigend, maar uiteindelijk niet mijn ding. Ik kan wel iets met de agressie en de energie, maar ik mis opbouw, coole gitaarriffs en afwisseling. Het songmateriaal is hier erg eenvormig, mede door de nogal rommelige produktie en de eenzijdig ingeschreeuwde zangpartijen. Beste song vind ik het titelnummer, niet geheel toevallig ook het langste nummer op het album. Neigt het meest naar metal, zullen we maar zeggen.

Verrassend sterk album, met goed verzorgde songs, veel variatie en natuurlijk de krachtige stem van Lisa. Bevat geen miskleunen, maar ik moet me bij aansluiten bij de eerdere kritieken hierboven- Hallelujah hoeft van mij ook niet.

Onverwachte terugkeer van Live, ditmaal zonder zanger Ed Kowalczyk. Zijn vervanger heeft een enigszins vergelijkbaar stemgeluid maar klinkt iets anoniemer, waardoor het echt aankomt op het songmateriaal om dit album net dat beetje extra te geven. Dat lukt helaas slechts ten dele. De songs zijn best oké maar kunnen zich uiteindelijk niet echt onderscheiden. Wel wordt het album steeds beter naarmate het vordert, al is het afsluitende Till You Came Around niet veel soeps. Al met al een voor Live behoorlijk ruig en rauw album, met afstand hun meest stevige, maar het kan hun eerste vier albums absoluut niet naar de kroon steken.

Degelijk uitgevoerde maar vrij anonieme amerikaanse rock, een soort kruising tussen Foo Fighters en Filter. Het klinkt allemaal best lekker, mede door de sterke produktie, maar de songs blijven absoluut niet hangen. Daar zijn ze gewoonweg te vlak en te weinig memorabel voor.

Schizofrene metal; de band combineert op vakkundige wijze een Deftones-achtig geluid met brute deathcore, resulterend in een imposant maar op den duur nogal vermoeiend album. Steeds wanneer het songmateriaal in sfeervol en meer ingetogen vaarwater terechtkomt wordt je keihard wakkergeschud en vliegen de loodzware riffs en krijszang je om de oren. Intense materie, meeslepend en overtuigend gebracht maar sporadisch een beetje onevenwichtig.

Geen makkelijke kost, deze intense moderne metal uit het Verenigd Koninkrijk. Wel intrigerend, met loodzware, duistere songs vol hoekige gitaarriffs en indringende zangpartijen. Hier en daar een donker electronisch intermezzo voor de broodnodige variatie. Overwegend vrij korte tracks, wat maar goed is ook, want dit is bij vlagen een behoorlijke uitputtingsslag.