Best oké hiphop-album, vrij aggressief qua sfeer, mede door de vette beats en de ruige gitaarriffs, al dan niet gesampled. De rappers, voornamelijk Ill Bill en Slaine, zijn redelijk op dreef, al vind ik de meeste refreintjes te simpel en te schreeuwerig. Qua teksten is het hoofdzakelijk stoerdoenerij en machogedrag, maar goed, binnen deze context past dat wel. Er is daarnaast flink wat afwisseling tussen de tracks onderling, zodat het geen straf is het hele album in één keer uit te zitten.

Een flinke verbetering ten opzichte van het debuut. Vooral qua teksten en sfeer maakt alles hier meer indruk. De raps zijn dik in orde, met gelukkig minder nadruk op simpele, schreeuwerige refreintjes. De sfeer is lekker dreigend, ondersteund door vette beats.

Iets minder dan het vorige album, maar wel consistent goed. Probleem is dat er geen echte uitschieters op staan. Tevens zijn de beats en de melodielijnen niet heel bijzonder. Daar tegenover staan dan wel weer de uitstekende raps van alle betrokkenen. Blijft een toffe band.

Aangename verrassing dit, al is het album wel aan de erg korte kant. Hier had ik wel iets langer naar kunnen luisteren. Het geluid dat de band neerzet is een soort metalcore, met hier en daar wat invloeden van een band als Machine Head. Vooral in de melodieuze refreinen wijkt Laconic af van de geijkte metalcore-paden, om meer meeslepend en catchy uit de hoek te komen. Het is allemaal fijn genoeg voor een ruime voldoende, maar ja, jammer van die slechts 8 songs.

Solide, evenwichtig album dat nergens echt verrast maar wel vol staat met degelijke songs. Naarmate de plaat vordert worden de songs ook steeds beter, iets dat je niet vaak aantreft. De zang in de eerste paar songs is erg middelmatig, wat mij betreft, daarna wordt ook dit beter. Geen wereldschokkend album, maar voor fans van Type O Negative (qua zang) best een aanrader.

De muziek, een stevige versie van de 'love metal' van HIM, is best lekker; jammer dat de zanger als een soort zingende versie van Dracula door de songs heen zit te zwalken. De beste man heeft op zich niet eens zo'n slechte stem, alleen worden alle teksten door hem te dik (en laag) aangezet, met nogal averechts effect. Gelukkig zitten de overwegend uptempo songs verder wel goed in elkaar en luistert het geheel makkelijk weg, waardoor het album toch wel te pruimen is.

Deze Italiaanse band is de afgelopen jaren goed op dreef en levert het ene na het andere uitstekende album op. Ook dit is weer een topper, met unaniem sterke, stevige tracks met veel dynamiek en heerlijk zwaar gitaarwerk. De ruige mannelijke grunts van Andrea Ferro en de melodieze zangpartijen van Christina Scabbia zijn wederom eersteklas. Op deze manier gaat men nog wel een tijdje mee, zou ik zeggen.

Deze italiaanse band werkt gestaag door; dit is het derde album in nog geen vijf jaar tijd. Qua songmateriaal vind ik de plaat net iets minder dan voorganger Dark Adrenaline, maar het is wel fijn om te constateren dat het geluid wederom iets steviger is geworden, met hier en daar zelfs wat voorzichtig ingezette grunts. De zangpartijen van frontvrouw Cristina Scabbia zijn even sterk en overtuigend als altijd.

Ter ere van het 20-jarige bestaan van het derde album Comalies heeft de band daar een herbewerking van uitgebracht, met een moderner en vooral zwaarder geluid. De songs staan nog steeds als een huis en profiteren vooral van de meer ruige zangpartijen. Het is natuurlijk veel moeite voor iets waar feitelijk niets mis mee was, maar al met al een geslaagd tussendoortje.

Stukken beter dan voorganger Shallow Life. Een stuk heaviër ook. De songs zijn prima, ondersteund door een massieve, loodzware produktie. De zangpartijen zijn ook veel beter binnen de context van de songs verwerkt, iets dat op Shallow Life absoluut minder het geval was. Daar was alles wat krampachtig afgestemd op de amerikaanse markt, resulterend in uitwisselbare, oppervlakkige deuntjes. Op Dark Adrenaline heeft de band het eigen geluid hervonden en wordt verloren terrein overtuigend teruggewonnen. Zelfs de cover van R.E.M.'s Losing My Religion is smaakvol gedaan.

Prima, loodzwaar album van deze italiaanse metalband, het achtste alweer. De meest stevige plaat tot nu toe, met zeer aggressieve mannelijke vocalen en een genadeloos beukende ritmesectie. De fraaie zang van Cristina Scabbia biedt hierbij mooi tegenwicht. Ook nu heeft men weer gekozen voor een aparte cover; hier is Live To Tell van Madonna aan de beurt. Een ppvallend detail is verder de gitaarsolo van Alter Bridge-zanger Myles Kennedy in de track Downfall.

Aardig debuutalbum, waarop de typische Lacuna Coil-sound reeds aanwezig is. De wisselwerking tussen zanger en zangeres is nog niet zo goed als op latere platen (en de zang klinkt sowieso nog wat bedeesd), maar de songs zijn al best goed. Productioneel had het allemaal wel wat krachtiger en gedetailleerder mogen zijn

Dat interview in Aardschok is inderdaad dubieus, maar goed, in principe moet de muziek voor zichzelf spreken. Doet het dat ook? Tja, het album klinkt erg lekker en de songs zijn bijzonder catchy. Natuurlijk is het een enorme sell-out: de band klinkt als een kopie van Linkin Park (vooral in I'm Not Afraid met identieke zanglijnen) en Evanescence. Is dit erg? Niet echt, want de band weet wel hoe je goede songs schrijft. Sporadisch zakt het geheel iets weg richting niemendalletjes, vooral in de tweede helft van het album, maar de plaat heeft toch wel iets. Vooral de vrouwelijke zang is erg goed. De produktie van Don Gilmore knalt er ook heerlijk uit. Gilmore is uiteraard bekend van... Linkin Park.

Wederom een lekker zwaar en meeslepend album, waarop de inmiddels beproefde formule zonder verrassingen maar wel weer overtuigend ten gehore wordt gebracht. De combinatie van de lage grunts van Andrea Ferro en de fraaie zangpartijen van Cristina Scabbia werkt ook nog steeds naar behoren. Unaniem sterke songs, bombastisch geproduceerd. Ik houd ervan.

Degelijk tweede album van deze italiaanse band, waarop men zelfverzekerd en overtuigend voor de dag komt. Met het groepsgeluid is niets mis, maar het songmateriaal is sporadisch te vlak en nogal eentonig. De songs missen hierdoor een eigen identiteit en blijven niet bepaald hangen. Dat probleem zou op de albums hierna gelukkig opgelost worden.

Solide album, maar wel een beetje op veilig spelend en weinig afwisselend. De meeste tracks zijn midtempo; pas bij nummer acht gaat het gas erop. En het duurt tot het afsluitende On The Hook voordat men helemaal losgaat. Toch is het allemaal wel weer erg goed gedaan, zonder slechte songs. En productioneel is het album ook eersteklas.

Stevig maar helaas nogal ongeïnspireerd album, waarop de amerikaanse band meer dan ooit klinkt als Pantera. Maar dan met minder goed songmateriaal. De tien tracks zijn overwegend midtempo en onderling nogal uitwisselbaar, met weinig positieve uitschieters. Het beukt allemaal maar een beetje plichtmatig door. Zanger Randy Blythe schreeuwt zich de longen uit het lijf en productioneel is de plaat dik in orde, maar we zijn veel beter gewend.

2012 is nog maar amper begonnen en nu dient één van de hoogtepunten van het jaar zich reeds aan. Beste album van de band tot nu toe, wat mij betreft, een geweldige aaneenschakeling van beukende en verpulverende metalsongs, heerlijk ruig en energiek op de plaat geknald. De missende schakel tussen Slayer en Pantera. Er zit geen misser tussen. Beste song vind ik Insurrection. Het moet gek lopen als de band hier niet groots mee door gaat breken.

Sterk album met uitsluitend goede songs. Prima produktie, uitstekende zang en een hechte ritmesectie. Doet af en toe wat denken aan Pantera, maar dan heftiger. Iets meer recht voor z'n raap dan voorgaand werk, maar overtuigend bruut en meeslepend.

Twee nieuwe songs en drie live-tracks op dit leuke EP'tje. De live-tracks zijn best oké, maar de hoofdattractie wordt natuurlijk gevormd door de nieuwe songs, die beiden uitstekend zijn. Het titelnummer is verrassend melodieus, met fraai clean zangwerk van Randy Blythe. Culling volgt het meer bekende, van-dik-hout-zaagt-men-planken stramien. Het betere beukwerk dus.

Nog steeds het betere beukwerk. Deze canadese metalband mag dan inmiddels van een beproefde formule gebruik maken; men doet dit wel vakkundig en vol overtuiging. Hier en daar ook enkele verrassingen: Embers gaat halverwege over in een sfeervolle Deftones-achtige track, voorzien van de zang van, jawel, Chino Moreno, en Overlord is een Alice In Chains-achtige, hoofdzakelijk clean gezongen semiballad die pas tegen het einde helemaal losgaat. Verder de gebruikelijke reeks genadeloze rampestampers, die lekker fel en passend spartaans geproduceerd voortbeuken.

Prima opvolger van het sterke Sacrament, al is de verrassing er wel een beetje af. De songs zijn sterk en het album kakt nergens in. Twee prima bonustracks ook. Over de produktie ben ik helaas wat minder te spreken- vooral de drums klinken wat blikkerig.

Nerveus heen en weer stuiterende metalcore, energiek gebracht maar inhoudelijk weinig boeiend. De uitstapjes richting Linkin Park zijn ook niet bepaald geslaagd. De frans gezongen/ gerapte passages geven de muziek hier en daar iets origineels, maar het songmateriaal is gewoonweg niet sterk genoeg om over de hele lengte van het album te kunnen boeien.

Aangename verrassing uit Finland, nog nooit van gehoord, maar dit blijkt het vierde album al te zijn. Stevige rock in ieder geval, met elementen van uiteenlopende bands als Placebo en Tool. De beste songs heeft men bewaard voor de tweede helft van de plaat: vanaf Horse And Crow wordt het allemaal erg fraai. De drie eerdere albums maar eens opsnorren.

Tegenvaller na de sterke voorganger A New Bohemia. De goede songs zijn op één hand te tellen, zelfs met twee vingers, aangezien slechts opener Dragons en het afsluitende Love Is Sick And Wrong echt de moeite waard zijn. Verder veel halfbakken tracks die of te kort zijn om indruk te maken of uitblinken in herhaling. De stijl van de band, een soort stevige kruising tussen Placebo en Muse, blijft interessant, vooral door de markante zang, maar men moet echt met beter songmateriaal op de proppen komen.

Weinig originele maar best aangename moderne metal uit de VS. Het afgemeten, hoekige gitaarwerk doet denken aan een band als Disturbed, al is LastDayHere wel wat melodieuzer. Tussen de tien midtempo songs bevinden zich geen positieve uitschieters, maar er zijn ook geen missers. Het is allemaal vakkundig uitgevoerd maar de band speelt gewoonweg te veel op safe om echt indruk te kunnen maken.

Botte, moddervette deathcore uit het Verenigd Koninkrijk, overrompelend en bruut. Door de nogal monotone (maar overigens wel effectieve) grunts is er op vocaal gebied absoluut sprake van (te) weinig afwisseling, maar met de muziek zit het wel snor. Het songmateriaal steekt daarnaast meer dan degelijk in elkaar. Overigens bestaat de band inmiddels niet meer en heeft men recent onder de naam Obeyer een doorstart gemaakt.

Een soort bluesy en licht verteerbare versie van Corrosion Of Conformity; niet vreemd wanneer je de ex-zanger van die band, Karl Agell, hier op hoort duiken. Het swingt en rockt allemaal best lekker, maar op gegeven moment gaat het ontbreken van echt sterke songs wel opbreken.

Indrukwekkend debuut, waarop het geluid van de legendarische rockband feitelijk al volledig gevormd is. Het songmateriaal is even afwisselend als energiek, zij het hier en daar iets aan de langdradige kant. De meer blues-gerichte tracks, You Shook Me en I Can't Quit You Baby, gaan een beetje langs me heen, maar de rest van het album is behoorlijk sterk.

Ik ben geen groot fan van Led Zeppelin, maar dit zeer gevariëerde en afwisselende album heeft zeker zijn momenten. De ultieme klassieker Stairway To Heaven eist natuurlijk de aandacht op, maar de overige tracks zijn ook de moeite waard. Echt kapot ben ik er evenwel niet van. Daar vind ik de songstructuren nou net iets te repetitief en langdradig voor.