Iets meer dynamiek binnen de tracks was welkom geweest; de botte, loodzware deathcore van deze amerikaanse band is op dit debuut nu wel wat aan de eenvormige kant. Door de massieve, retestrakke produktie klinkt alles behoorlijk overweldigend, maar na de 27 minuten die het album duurt ben je er als luisteraar ook wel klaar mee. Brute cover van Slipknot's Eyeless, overigens.

Botte, lekker zwaar groovende deathcore uit de Verenigde Staten. Het openende titelnummer en het afsluitende Consistent Suffering laten spaarzame cleane vocals horen, maar afgezien daarvan bestaat dit uit het betere brulwerk. Door de strakke, loodzware productie komt alles maximaal tot zijn recht. Na 25 minuten zit het er alweer op, maar eigenlijk is dat precies lang genoeg.

De deathcore van deze amerikanen is nog steeds verpulverend bruut, maar men heeft ditmaal flink moeite gedaan meer dynamiek en variatie toe te passen binnen de songs. Zo zijn er zelfs poppy passages à la Sleep Token en ook is er heel wat meer electronica te horen. Fans van het eerste uur gruwen er waarschijnlijk van, maar ik kan er wel iets mee. En met slechts 33 minuten verveelt het album zeker niet snel.

Onverwachte comeback van deze engelse techno-formatie, inmiddels uitgedund tot één persoon. Helaas levert dit na 16 jaar afwezigheid een nogal vervelend album op. Het pompt en swingt afdoende, maar de songs zijn nogal inspiratie- en kleurloos. Vrijwel geen enkele track blijft hangen. Het album begint redelijk en het sfeervolle Storm's End kan er mee door, maar overwegend is het doorbijten geblazen.

Deze band is opgericht door een ex-gitarist van de band Blessthefall. Dan weet je direct in welke muzikale richting je het moet zoeken: snoeiharde metalcore dus met de gebruikelijke afwisseling tussen bruut gebrul en zoete cleane zang. Gezegd moet worden dat het allemaal superstrak en moddervet in elkaar zit, en door de bikkelharde produktie komen de songs optimaal bij de luisteraar binnen. Niet origineel dus, wel overtuigend en meeslepend.

Goed geproduceerde, Slayer-achtige thrashmetal. De eentonige zang doet wat afbreuk aan het geheel, net als het gebrek aan variatie, maar de inzet en de energie van de band maken één en ander wel goed. Niet origineel, wel gaaf.

Qua zang erg eenzijdig en tekstueel vrij lachwekkend, maar de muziek maakt veel goed. Goed geproduceerde, vette en strakke thrash in het straatje van Slayer. De songs zijn niet sterk genoeg om een heel album te boeien en alles lijkt erg op elkaar, maar wat een energie en power. Ik ga zeker de volgende albums eens checken.

Lekker doorstampende mix van death- en thrashmetal, zoals altijd zwaar beïnvloed door Slayer. De eentonige en in mijn oren net iets tekortschietende zang blijft het voornaamste struikelblok, maar door de vette productie en het vrij hoge niveau van het songmateriaal scoort het album toch een ruime voldoende. Vooral het afsluitende titelnummer is heerlijk opgefokt.

Veel albums ken ik nog niet van deze nederlandse thrash- en deathmetal band, maar deze nieuwe plaat bevalt me redelijk goed. De zang is aan de eentonige kant (en sowieso niet zo best), maar de Slayer-achtige gitaarriffs hakken er fijn in en het songmateriaal is bovengemiddeld sterk. Maar eens met terugwerkende kracht de vorige albums proberen.

Tekstueel even bedroevend als altijd en de zangpartijen houden niet bepaald over, maar gelukkig is de muziek dik in orde. De band brengt nog steeds een lekkere old school-mix van thrash- en deathmetal, die herhaaldelijk doet denken aan Slayer in de Hell Awaits-periode. Niet echt heel bijzonder en het is met een vergrootglas zoeken naar originele hooks en riffs, maar mede door de uitstekende proudktie ramt dit fijn door.

Degelijke maar weinig opzienbarende verzamelaar. Alle hits zijn vertegenwoordigd, maar daaronder bevinden zich toch wel een aantal zeiknummers. Er zijn wel wat stevige songs voorhanden om het nodige tegengas te bieden, maar het album als geheel is ietwat aan de gezapige en zoetsappige kant.

Nogal hysterisch debuut, dat muzikaal alle kanten uitschiet. Het songmateriaal steekt best knap in elkaar, maar Leprous slaagt er hier nog niet in om boeiende dynamiek binnen de tracks te realiseren. Het is vooral druk en hectisch, met voortdurende tempo- en sfeerwisselingen. Een beetje als genregenoot Between The Buried And Me, maar dan minder goed. Ik werd er vooral een beetje nerveus van.

Meer ingetogen en minder onstuimig dan we van deze noorse band gewend zijn, maar het album is al met al toch wel weer erg fraai. Denk aan een kruising van A-ha, Muse en Tool. De sfeervol geproduceerde tracks zijn zorgvuldig opgebouwd en uitgewerkt, met een absolute hoofdrol voor zanger Einar Solberg, wiens aparte stemgeluid het songmateriaal steevast naar een hoger niveau tilt. Ik hoor de band uiteindelijk liever wat steviger en experimenteel uit de hoek komen, zodat dit zeker niet mijn favoriete album van Leprous is, maar mooi en goed is het zeer zeker.

Avontuurlijke progressieve metal, een kruisbestuiving tussen Dream Theater en Devin Townsend. Zoiets dan, want het is moeilijk deze band te omschrijven. De sound is in ieder geval vrij origineel en de songs zijn overwegend sterk. Hier en daar gaat het geheel iets over de scheef, vooral qua zang, maar voor het grootste gedeelte is het genieten geblazen. De zanger is zeer veelzijdig en de band kan soms verrassend stevig uit de hoek komen. Luister maar eens naar de vette riffs in Waste Of Air. Al met al een uitstekende plaat. Beste song vind ik het lekker lange Forced Entry.

Rustiger en minder avontuurlijk dan voorganger Bilateral uit 2011; helaas ook iets minder sterk. De songs zijn gewoonweg minder pakkend en herhaaldelijk te langdradig. Productioneel wel weer top en ditmaal valt pas echt goed op wat een geweldige zanger de band in huis heeft. Zowel in de lage als de (zeer) hoge regionen weet hij volledig te overtuigen. Al met al nog steeds progressieve metal van de bovenste plank, maar de vorige twee albums zijn beter. Songs als Chronic, The Valley en het afsluitende Contaminate Me zijn wel geweldig.

Het oeuvre van deze eigenzinnige noorse progressieve rockband begint zo langzamerhand behoorlijk imposante vormen aan te nemen, al is dit zeker niet hun beste album. Daar is het songmateriaal net wat te gelikt en te weinig onderscheidend voor. Het geluid neigt ook erg vaak naar een band als Muse, nog meer dan voorheen. Bij vlagen briljant en heerlijk tegendraads, maar het materiaal herbergt een bepaalde knieval richting een groter publiek. Begrijpelijk, maar wel jammer.

Wederom een mooi album, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het songmateriaal van Leprous steeds conventioneler begint te worden. Sfeervol is het nog steeds, maar avontuur en spanning horen we slechts zelden terug op deze meest recente worp. Metal is het al helemaal niet meer, met slechts hier en daar nog wat gitaarwerk of een ruige schreeuw. Langzaam maar zeker beweegt de noorse band zich richting mainstream progressieve rock. Van niveau, dat wel.

Mooi album, maar net iets te overdreven dramatisch en zweverig naar mijn smaak. Vooral de eerste paar tracks zijn wat dat betreft even inkomen; er is amper gitaarwerk aanwezig en er wordt zwaar geleund op allerlei electronica. Pas bij het geweldige At The Bottom was ik echt bij de les. Vanaf dat moment is het genieten geblazen, maar als geheel schiet het album wat mij betreft net iets tekort.

Ik kende slechts het nieuwe album Bilangual van deze band, maar deze plaat is eigenlijk minstens even goed. De vrij originele en avontuurlijke progressieve metal is hier al overtuigend en meeslepend. De songs zijn aan de lange kant maar vervelen absoluut niet.

Geweldige noorse band met een vrij uniek geluid, dat een soort progressieve combinatie biedt van Tool en Muse. Het songmateriaal is over de hele linie behoorlijk sterk, met wederom een absolute hoofdrol voor de uitstekende zanger. De vele electronische details zijn ook erg fraai. Beter dan de wat taaiere voorganger Coal uit 2013, wat mij betreft.

Het werd tijd. Na twaalf jaar eindelijk weer eens een album. Het songmateriaal is niet bepaald verrassend of vernieuwend, maar kan er zeker mee door. Zanger(es) Keith/ Mina Caputo klinkt tegenwoordig heel anders dan in de beginjaren, iets dat wel erg jammer is. Zijn/ haar stem is hier hoger en vooral wat meer anoniem. Feitelijk is de band amper meer te herkennen als het Life Of Agony dat destijds het geweldige debuut River Runs Red afleverde. Maar goed, dit is een degelijk album, al zullen er waarschijnlijk geen nieuwe zieltjes mee gewonnen worden.

Geweldig debuut; daarna niet meer overtroffen door de band. Unaniem sterke songs, met veel emotie en energie gebracht. De unieke stem van zanger Keith Caputo maakt het geheel in stijl af. Ook bijna 25 jaar na dato nog steeds een topper.

Laat vervolg op het eerste en nog steeds beste album van de band, River Runs Red. Zo goed wordt het helaas niet, maar bij vlagen is het songmateriaal sterker dan ik had durven hopen. Wel jammer dat de stem van Mina Caputo steeds anoniemer is gaan klinken door de jaren heen. De band klinkt anno 2019 eigenlijk meer als Alice In Chains dan als Life Of Agony.

Afwisselend maar tegelijkertijd nogal wisselvallig album, waarop weinig echte rock meer te horen is. Er staan popsongs op, ballads, bluessongs, maar echt rocken doet het materiaal niet. Stevig gitaarwerk is al helemaal ver te zoeken. Aanstekelijke liedjes als Gotta Be Tonight en Between The Raindrops worden afgewisseld door saaie tracks als Moveonday en Slowmotion. Voor elk wat wils dus, maar door het schizofrene karakter van de plaat kan het geheel niet echt overtuigen.

Eerste en nog steeds beste album van de band, wat mij betreft. Er staan uitsluitend mooie songs op de plaat. Op de albums hierna werd dat toch wel wat minder.

Wat een zeikband is dit geworden zeg. De laatste paar albums waren al aan de wisselvallige kant, maar ditmaal is men helemaal doorgeschoten richting zouteloze pop en zeurderige ballads. Met rock heeft het al helemaal niets meer te maken. En dat terwijl het debuut No Name Face uit 2000 destijds zo veelbelovend was. Opener Hurricane is leuk en ook het daarop volgende One For The Pain is de moeite waard, maar daarna is het huilen met de pet op.

Iets minder gezapig dan het voorgaande album, maar de kwaliteit van de songs is er niet echt op vooruit gegaan. Het is allemaal best oké en de plaat luistert wederom prettig weg, maar de band speelt erg op veilig en het stemgeluid van de zanger is te beperkt om een heel album te blijven boeien.

Best mooie liedjes, maar alles is wel heel erg rustig en gezapig. De gitaren zijn naar de achtergrond verplaatst en echt rocken doet de band nergens meer. De christelijke inslag van de teksten is gelukkig niet al te storend en het album luistert best lekker weg, maar vergeleken met het oudere werk van de band is dit toch wel wat minder.

Eigenlijk is dit het derde album van Devil You Know, maar de band moest na een rechtzaak aangespannen door een voormalig bandlid noodgedwongen de naam veranderen. De muziek is ook wel wat veranderd, dus een andere bandnaam is feitelijk niet zo verkeerd. Het geluid is minder stevig en vooral meer melodieus. Men klinkt nu als een iets meer toegankelijke versie van Killswitch Engage, waar zanger Howard Jones tot voor kort lid van was. Het songmateriaal is overigens wel erg aanstekelijk en meeslepend, met unaniem lekker in het gehoor liggende songs. Hier en daar trekt men overigens nog wel stevig van leer, zoals in het haast deathcore-achtige The Sound Of Violence.

Vlotte, overwegend melodieuze metalcore in het straatje van Killswitch Engage. Hier en daar wellicht iets aan de te toegankelijke kant, maar het songmateriaal ligt wel fijn in het gehoor en sporadisch komt de band gelukkig nog best stevig uit de hoek. Het lekkere gitaarwerk is daarnaast niet te versmaden. Opvallend overigens dat dit het tweede recente metalalbum (na Ascension Of The Watchers) is dat eindigt met een prima cover van Sign Your Name van Terence Trent D'Arby.