Ook op dit tweede album klinkt de britse rockband als een kruising tussen Soundgarden en Foo Fighters, maar dan met minder memorabel songmateriaal in de aanbieding. Het is allemaal acceptabel genoeg en het album luistert lekker weg, maar er zit geen enkele positieve uitschieter tussen. Hap, slik en weg.

Heerlijke Slayer-plaat bevat geen enkele misser. Qua stijl klinkt het album een beetje als een opgefokte South Of Heaven, maar dan veel beter geproduceerd en vol superieure songs.

Eén van de meer experimentele Slayer-albums, met veel midtempo songs die lang niet altijd weten te boeien. Bikkelhard, dat wel, en onmiskenbaar Slayer, maar het grotendeels ontbreken van lekker uptempo beukwerk breekt het album wel flink op.

Die titel is natuurlijk geweldig. Bikkelhard en meedogenloos album, maar tegelijkertijd wel vrij vermoeiend en taai. Hoofdzakelijk komt dit door de onprettige schelle produktie, maar ook het grotendeels midtempo en niet bijster sterke songmateriaal draagt er aan bij dat dit niet één van Slayer's betere albums is. De eentonige schreeuwzang van Tom Araya is ook niet zoals ik de beste man graag hoor. Er zijn gelukkig wel een aantal prima tracks, zoals Disciple, Exile, Bloodline en de opgefokte afsluiter Payback.

Nog steeds Slayer's beste album, wat mij betreft, met 29 minuten kort maar zeer krachtig. Opener Angel Of Death hakt er direct ongenadig in, waarna het album meedogenloos doorbeukt tot en met de geweldige afsluiter Raining Blood. Hier valt geen speld tussen te krijgen. Ook produktioneel staat dit nog steeds als een huis. Rick Rubin heeft zelden beter werk afgeleverd.

De nieuwe Slayer klinkt natuurlijk weer als de oude Slayer. If it ain't broken, don't fix it! Weinig verrassingen derhalve, al bevat een trage song als When The Stillness Comes wel wat nieuwe elementen, vooral qua zang. Gelukkig beuken de uptempo tracks zoals vanouds ongenadig bruut door. Het titelnummer en Implode zijn hier goed voorbeelden van. Naar mijn smaak iets teveel midtempo werk, daar is Slayer gewoonweg minder goed in, maar al met al toch wel weer een fijne plaat. De overleden Jeff Hanneman en de weer eens opgestapte Dave Lombardo worden niet gemist, althans niet door mij.

Lichte tegenvaller, vooral omdat het album grotendeels een herhaling van zetten is. De formule is geperfectioneerd maar eigenlijk kennen alle tracks een soortgelijke opbouw. Het klinkt allemaal prachtig, maar van avontuur en verrassing is nergens meer sprake. Jammer, want dat maakte Sleep Token nu juist zo interessant. Het kleurt nu allemaal netjes binnen de lijntjes. Beste tracks zijn wat mij betreft opener Look To Windward en het afsluitende Infinite Baths. Niet geheel toevallig ook de twee meest stevige tracks.

Indrukwekkende debuut EP van deze mysterieuze britse band, die pop, rock en metal combineert tot een sfeervol en meeslepend geheel. Slechts drie tracks, maar stuk voor stuk zitten deze sterk in elkaar. Het smaakt in ieder geval naar meer.

Op dit volwaardige debuut (na twee EP's) laat deze engelse band een innovatieve mix van stemmige pop en ruige postrock horen, met hier en daar wat uitstapjes richting metal. Het is allemaal bijzonder sfeervol en overtuigend gedaan, al is het songmateriaal me sporadisch iets te dweperig. En vaak zit je toch een beetje te wachten tijdens de lange ingetogen stukken tot de boel weer losgaat. Niettemin een indrukwekkend debuut.

Wow. Dit is echt heel goed. Al eerder hebben bepaalde bands pop en metal gecombineerd, maar ik heb dit zelden zo overtuigend gehoord als hier bij het britse Sleep Token. Lekkere, Imagine Dragons-achtige pop en brute, zwaar slepende metal wisselen elkaar vakkundig af, soms zelfs binnen één bepaalde track. Het knappe is dat beide uitersten volledig tot hun recht komen. Vanaf het heerlijk bot hakkende The Summoning, de tweede song op het album, was ik eigenlijk direct verkocht. Ik ga dan ook zeker de eerste twee albums van de band beluisteren.

Niet zo sterk als het onlangs uitgebrachte nieuwe album, Take Me Back To Eden, maar alsnog de moeite waard. De extremen liggen hier wat minder ver uit elkaar en het songmateriaal is wat aan de tamme kant, met slechts hier en daar een stevige passage. De zangpartijen liggen mij hier ook wat minder en productioneel laat men wat steekjes vallen. Met name de drums klinken nogal kunstmatig. Niettemin een knappe combinatie van stemmige popmuziek en metal, overtuigend en sfeervol uitgevoerd.

Prima tweede EP, waarop de band min of meer voortborduurt op hetzelfde concept. De drie tracks beginnen ingetogen en sfeervol, langzaam toewerkend naar een stevige finale. De klasse die men in huis heeft spat er in ieder geval aan alle kanten af. Het is wel duidelijk dat de band hierna klaar was voor het grote werk.

Imposante maar snel uitputtende moderne deathcore, volgepropt qua geluid en massief geproduceerd. Alles klinkt zo overweldigend dat je amper door hebt dat het songmateriaal eigenlijk helemaal niet zo goed is. De meeste songs missen een kop en een staart en gaan het ene oor in en het andere uit, zonder veel indruk te maken. Maar ja, bruut en strak is het allemaal wel.

Dromerige poppy amerikaanse rock, bijzonder goed uitgevoerd. Helaas is het songmateriaal lang niet altijd even sterk- vooral de tweede helft van de plaat zakt flink in. De uptempo songs zijn een pak beter dan de ballads. Maar goed, deze band heeft zeker potentie. Een fijne song als Disengage bijvoorbeeld verdient het om een hit te worden.

Dit project van zanger Mick Moss doet sterk denken aan zijn andere band, Antimatter. Het lijkt er zelfs zo erg op dat ze amper uit elkaar te houden zijn. Ingetogen progressieve rock derhalve, met hier en daar wat electronische elementen. Het klinkt in ieder geval erg fraai en de songs zijn unaniem uitstekend, met hier en daar een stevige passage. Het album doet al met al zeker niet onder voor het oeuvre van Antimatter; sporadisch vind ik dit zelfs nog wat beter.

Meer dan solide vijfde album, waar de schaduw van overleden bassist Paul Gray (zie titel) zwaar overheen hangt. De band laat hier een mix horen van de opgefokte agressie van de eerste paar albums en meer ingetogen en melodieus moderner werk. Op beide fronten weet men te overtuigen. Zanger Corey Taylor is in topvorm, net als de rest van de band, en de songs zijn unaniem sterk. Met veertien tracks een flinke kluif (zestien wanneer je de twee prima bonustracks meetelt), maar meeslepend van begin tot eind.

Prima vierde album. Weinig verrassingen, of het moet zijn dat de meeste tracks aan de vrij ingetogen kant zijn. Het brute titelnummer hakt er dan wel weer lekker ongenadig in. De zang van Taylor is nog steeds één van de grote pluspunten, maar de songs zijn ook zonder uitzondering sterk. Ik vind 'm goed!

Ah, het altijd lastige tweede album. Slipknot weet zich aardig van de vloek te ontdoen met een album dat extremer en minder toegankelijk is dan het debuut. Het songmateriaal is ditmaal nog wat ruiger en rauwer uitgevallen, alsof de band is geschrokken van het plotselinge succes. Het zijn echter details. Het geluid is grotendeels hetzelfde gebleven, net als de tomeloze inzet en energie. Op volgende albums zou de band wat meer gematigd voor de dag komen, maar op Iowa klinkt de band zoals het hoort: vuil, gemeen en onstuimig.

Overrompelend debuut, dat een zelfverzekerde en hongerige band laat horen. Soms wellicht iets aan de rommelige kant, mede door de spontane maar zeker niet perfecte produktie van Ross Robinson, maar men laat horen songs met een kop en een staart te kunnen schrijven, met gevoel voor melodie binnen de chaos. Corey Taylor bewijst hier reeds een prima zanger te zijn en heel wat in huis te hebben. Net als de rest van de band overigens. Niet mijn favoriete Slipknot-album, ik heb zelf wat meer met de albums na Iowa, maar wel een sterke plaat.

Gelukkig weer wat beter dan de vorige worp, vooral door het ditmaal meer memorabele songmateriaal. De ingetogen opener Adderall is matig, net als het afsluitende Finale, maar de tien tracks daar tussenin zijn prima. De band kleurt vrijwel niet buiten de lijntjes en Corey Taylor grijpt te vaak terug op cleane zangpartijen tijdens de refreintjes, maar desondanks weet het album grotendeels wel te boeien.

Prima zesde album, met hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes. Zo zijn de melodieuze refreintjes lang niet altijd even memorabel (of zelfs maar toepasselijk) en is de rek er tegen het einde van het album behoorlijk uit. Na de knaller Orphan, wat mij betreft het beste nummer van het album, krijgen we het lange en erg saaie My Pain voor de kiezen, waarna de boel niet helemaal meer op gang komt. Niettemin veel sterke tracks.

Tja. Dit doet het niet voor mij. Vooral de Nickelback-achtige rampestampers zijn van discutabel niveau. De liedjes liggen best lekker in het gehoor en productioneel klinkt het album indrukwekkend genoeg, maar dit is echt muziek maken volgens een beproefde en vooral uitgekauwde formule. Je hebt het allemaal eerder en vooral beter gehoord.

Tja. Album of EP? Met slechts acht tracks en een speelduur van net een half uur is het werkje in ieder geval aan de korte kant. Maar, het moet gezegd worden, het materiaal is overwegend de moeite waard en lekker afwisselend. De band heeft de afgelopen jaren feitelijk niet meer zo goed en vooral zo energiek geklonken. Kom dus maar op met Vol. 2!

Beetje vervelende comeback-plaat, na het uitstekende Machina / The Machines Of God uit 2000. Het album begint veelbelovend met de stevige stampers Doomsday Clock en 7 Shades Of Black, twee prima nummers. Daarna wordt het songmateriaal helaas snel minder. Dieptepunt is het veel en veel te lange (bijna 10 minuten!) United States, dat eindeloos doorzeurt. Daarna komt het niet meer goed met de plaat. Productioneel is alles vrij rauw en ongepolijst, iets dat niet echt past bij The Smashing Pumpkins, wat mij betreft. Vooral het scheurende gitaarwerk is nadrukkelijk aanwezig en zorgt soms zelfs voor een metal-achtig geluid. Dat past al helemaal niet bij de band! Overigens apart dat de vier bonustracks wel de moeite waard zijn en beter zijn dan vrijwel alles op het album.

Fijne mix tussen nu metal (a la Linkin Park) en zware heavy metal (a la Strapping Young Lad). Het klinkt allemaal best fris en fruitig, maar inhoudelijk zijn de songs niet echt sterk. Leuke keyboard-details en absoluut lekker om naar te luisteren, maar het wil niet echt beklijven.

Aardig maar zeker niet wereldschokkend tweede album. De stijl blijft een beetje inliggen tussen Faith No More en Strapping Young Lad, maar dan wel wat meer poppy. Het songmateriaal is wisselvallig- hier en daar een meeslepend nummer, maar nergens een echte topper. Luistert lekker weg, maar te anoniem.

Stevig vijfde album van deze amerikaanse rockband, waarschijnlijk hun meest 'heavy' plaat tot nu toe. Gelukkig gaat dat gepaard met een grote reeks lekkere songs, die weliswaar niet erg origineel zijn, maar wel prima in het gehoor liggen. Hier en daar doet vooral de zang wel wat denken aan Linkin Park, maar dat mag de pret niet drukken.

Niets mis mee, degelijke amerikaanse rock, maar echt bijzonder wordt het nergens. Inderdaad, net als alle andere albums van de band. Het probleem is een beetje dat men geen songs weet te schrijven die echt boven het maaiveld uitsteken. Het is van een gekmakende middelmatigheid. Slechte songs ontbreken, maar memorabele dus ook. Het is allemaal... acceptabel.

Kort maar krachtig album, met tien prima rocksongs. Het geluid van de band, met name de zang, doet meer dan eens denken aan Nirvana, maar storend is dit niet. De band weet met gemak de aandacht vast te houden, al mis ik wel songs die echt blijven hangen. Leuk zolang het duurt, dus.

Degelijk vierde album van deze amerikaanse rockband. De sound en de songs zijn niet erg origineel, ik kan zo tig bands opnoemen waar dit op lijkt, maar ik moet zeggen dat het wel lekker klinkt en energiek is uitgevoerd. Er zijn ook geen slechte nummers, al is afsluiter O Lord wel aan de foute stichtelijke kant.