Degelijke symfonische metal, prima uitgevoerd en met zanger Allen in goede vorm. Niet alle songs zijn even sterk (de twee openingstracks vind ik bijvoorbeeld matig), maar het album groeit in kracht naarmate het vordert. De titeltrack is inderdaad erg mooi, al is het onvermijdelijk wel erg lang. De symfonische stukjes met orkest deden me soms denken aan sommige oude SF-series zoals Blake's 7. Grappig.

Melodieuzer dan het vorige album Iconoclast en al met al ook wat minder indrukwekkend. De hardere, meer agressieve kant van deze band bevalt mij toch net iets beter dan het meer traditionele en tja, soms een beetje oubollige geluid van deze Underworld. Neemt gelukkig niet weg dat de uitvoering van de songs superieur is, met heerlijk gitaarwerk en een hoofdrol voor de fijne zang van Russell Allen. Er staan ook een aantal topsongs op, zoals het felle Kiss Of Fire en de aanstekelijke afsluiter Legend.

Vreemde band dit. Aan de ene kant klinkt dit magistraal- er wordt een loodzware, heerlijk meeslepende muur van geluid opgetrokken, fantastisch geproduceerd, maar aan de andere kant zijn de zanglijnen overwegend erg zoet en zijn de songs tekstueel aan de simplistische kant. Je wordt als luisteraar dus continu heen en weer geslingerd tussen twee uitersten. Dat het album toch de moeite waard is is absoluut te danken aan het vakmanschap van de band en de eerder genoemde geweldige moderne produktie, vol allerlei lekkere electronische details en geluidseffecten. Luister maar eens naar de vette opener Attack Of The Elephants. Mensen die een mengeling van Periphery en Devin Townsend Project zien zitten kunnen hier wel iets mee, denk ik.

De combinatie van melodieuze death metal en engelachtige vrouwelijke vocalen hebben we inmiddels vaker gehoord (bv. Deadlock en The Project Hate MCMXCIX), maar dit is toch wel even andere koek. Dit album is bikkelhard, intens en retestrak. Door de superieure produktie klinkt de allesverwoestende metal ook nog eens loepzuiver en heerlijk bombastisch. De rochelende zanger is niet helemaal mijn ding, maar de songs zitten goed in elkaar en zijn behoorlijk verslavend. Jammer dat alles op gegeven moment wat op elkaar gaat lijken, anders was dit echt een baanbrekend album geweest. Nu is het gewoonweg een hele goede plaat.

Inderdaad de mindere broeder van de twee. Een aantal songs doet meer aan als veredelde B-kantjes en de plaat voelt niet als een geheel. Natuurlijk blijft het overwegend genieten, maar een zekere futloosheid dient zich wel aan.

Overrompelend debuut, vol opgefokte en energiek gebrachte metal. Aan het songmateriaal schort nog wel het één en ander en de zang van Serj Tankian is hier nog niet op niveau, maar aan overtuigingskracht in ieder geval geen gebrek. Mijn voorkeur gaat uit naar de meer gestroomlijnde opvolger Toxicity, dat wel. Die bevat gewoonweg betere songs.

Tweede en beste album van de band. Wat melodieuzer en meer dynamisch dan het debuut, met sterkere songs. Sporadisch is het nog steeds flink beuken geblazen en klinkt de boel heerlijk opgefokt, maar daarnaast zijn er ook wat meer rustmomenten ingebouwd, wat het geheel ten goede komt. En Serj Tankian zingt hier op de top van zijn kunnen. Zijn zangpartijen in Chop Suey!, wat mij betreft de beste song van het album, zorgen bij mij nog steeds voor kippevel.

Intense mengeling van nu metal en metalcore, die soms iets wegheeft van een band als Mudvayne, maar dan een stuk harder. De matige produktie kan het overvolle geheel maar moeilijk in goede banen leiden, waardoor een en ander soms nogal rommelig klinkt. Toch een aardig album, vol afwisselende songs.