eindelijk weer eens een regulier album van de man met liefst 14 nieuwe songs en "nieuwe" muziek, waarvan een 3-tal (5,7 en met tekst van de Engelse tekstschrijver Don Black en "Love, Lover & Beloved" met tekst van de Amerikaanse spirituele dominee wijlen Michael Beckwith, oprichter van het Agape International Spiritual Center gevestigd in Los Angeles, door wiens werk Van Morrison was geïnspireerd.

zoals ik het ervaar opvallend veel "Celtic soul" met de gebruikelijke mix van blues, folk en soul en weinig rhythm & blues, uitgezonderd "If it Wasn't For Ray" een hommage aan zijn muzikale held Ray Charles.

inmiddels al een aantal weken in huis en even laten indalen, maar ben zeer onder de indruk. dit album overtreft n.m.m. zijn albums "Keep Me Singing" (2016) en "Three Chords & the Truth" (2019) die ik onder zijn beste albums rekende van de laatste 10 jaar.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar om er toch een aantal te noemen de aanstekelijke up-tempo opener "Down to Joy", "Cutting Corners" ingeleid door prachtig vioolspel van Seth Lakeman en met lap-steel accenten van Dave Keary, de "Celtic soul" van "Stomping Ground" een weemoedige terugblik op zijn jeugd in Belfast, het spirituele "When the Rains Came", beide nummers met een hoog kippenvel gehalte, en de soulvolle afsluiter "Stretching Out". 5 sterren voor deze 5 nummers.

de warme klanken van "Haven't Lost My Sense of Wonder", Love, Lover and Beloved" en "Memories and Visions", waarvan de laatste een sterke echo lijkt van de muziek op zijn album "Avalon Sunset" doen er nauwelijks voor onder, net zo min als de prachtmelodie van "Back to Writing Love Songs". de love ballad "The Only Love I Ever Need Is Yours" doet qua melodie denken aan het nummer "These Are the Days" (album Avalon Sunset) 4,5 sterren voor deze 5 nummers.

voor zover je daar over kunt spreken ervaar ik "If It Wasn't For Ray", "Once In a Lifetime Feelings", "Colourblind" en "Remembering Now" overigens qua tekst een prachtige zelfreflectie/terugblik als iets "mindere" nummers.

hoe dan ook is "Remembering Now" een sprankelend, weelderig klinkend album met vrijwel uitsluitend memorabele songs voorzien van prachtige melodieën, gezongen met die nog steeds machtige, soulvolle stem van de man die 31 augustus a.s. 80 jaar oud zal worden.

behalve de mooie strijkers arrangementen van Fiachra Trench verdient het vioolspel van Seth Lakeman en het spel op Hammond B3 en piano van Richard Dunn en John McCullough speciale vermelding.

wellicht geen Top 10 materiaal binnen het omvangrijke oeuvre van "Van the Man" maar dit album schuurt er dicht tegen aan.

dit door hemzelf geproduceerde album droeg Van Morrison op aan de Noord-Ierse zanger/country muzikant wijlen Crawford Bell (R.I.P. 04-04-2024), die samen met anderen een groot deel van de "backing vocals" voor zijn rekening nam

inderdaad een bluesy jazz of jazzy blues album dit "Roll with the Punches" of laten we het voor het gemak een blues album noemen. van "Celtic soul" met folk invloeden op albums als "Into the Music" of "No Guru, No Method, No Teacher", waar ik qua sound/stijl meer liefhebber van ben, is hier geen sprake.

van de 5 eigen niet al te sterke composities (1,2,6,7 en 9) bevallen de titeltrack, "Transformation" en "Ordinary People" mij het beste. de rest zijn covers. naast de hierboven door Rainmachine genoemde doublures, verschenen ook "Lonely Avenue" eerder op het live album "A Night in San Francisco" en "Bring It on Home to Me" (Cooke) hier te horen in een op zich prima versie, die niet kan tippen aan de kippenvel versie op het live album "It's Too Late to Stop Now" en "Benediction (Mose Allison) op het album "Tell Me Something" (The Songs of Mose Allison).

favoriete tracks van de covers "Stormy Monday/Lonely Avenue" (T-Bone Walker/Doc Pomus) met de gedeelde, geweldige, krachtige vocalen van Chris Farlowe, "How Far from God" (Sister Rosetta Tharpe), het fraaie met harmonica en piano klanken ingevulde "Automobile Blues" (Lightnin' Hopkins) en het up-tempo in Bo Diddley stijl gespeelde "Ride on Josephine" (Ellas McDaniel=Bo Diddley).

daar staan wel wat "mindere" tracks tegenover, zoals het trio "Goin' to Chicago" waarop de vlakke, emotieloze "jazzy" stem van Georgie Fame is te horen, "Fame" en "Too Much Trouble". ook tracks als "I Can Tell" (Sam Smith) en "Teardrops from My Eyes" (Rudy Toombs) willen niet beklijven.

"Mean Old World", een nummer van "Little" Walter Jacobs is ook bekend in een geweldige versie van Duane Allman en Eric Clapton. een nummer dat wel op de "Layla" sessies van Derek & the Dominos werd gespeeld, maar niet op dit album verscheen. later werd dit nummer uitgebracht op het album "Duane Allman: An Anthology" (1972).

zoals altijd wordt er voortreffelijk gemusiceerd op dit album, de man staat erom bekend een enorme perfectionist te zijn, echter de middelmatige eigen songs en wellicht ook de keuze van de covers, in combinatie met het blues/jazz geluid van dit album, stellen mij als luisteraar wat teleur. het punt is wel dat dit mijn beleving is en niet die van de man zelf. Van Morrison leeft hier zijn liefde uit voor zijn oude liefdes blues en jazz en heeft er hoorbaar plezier in gehad.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Distillery Studios, except "Fame" at RAK Studios & "Goin' to Chicago" at Brittannia Grove
Additional Recording at Real World Studios

los van het feit dat Van Morrison een geweldige zanger is, is de man eveneens een geweldige songwriter. iets wat hij ook weer op dit album met slechts 7 nummers bewees.

een album met twee gezichten. aan de ene kant de ritmische up-tempo op R&B leest geschoeide tracks als "Jackie Wilson Said", "Gypsy", "I Will Be There" en "Redwood Tree". deze nummers hebben veel weg van de sound van zijn "Moondance" album.

aan de andere kant hebben we door de Tonio eerder aangehaalde "streams of consciousness" tracks "Listen to the Lion" een nummer waarop Van Morrison zijn zangkunsten volop ten toon spreidt en het monumentale "Almost Independence Day", een sfeervol, stemmig, pastoraal nummer. wat mij betreft het prijsnummer van dit album. wellicht kan een nummer met zo'n titel op een dag als vandaag niet lang genoeg duren. deze 2 nummers doen qua sfeer en sound eerder denken aan zijn "Astral Weeks" album.

een ander prijsnummer op dit album, de titeltrack "Saint Dominic's Preview" laveert daar wat tussen in.
dit nummer zou een paar jaar later samen met "Listen to the Lion" ook op het magistrale live album "It's Too Late to Stop Now" (1974) worden uitgebracht, waarbij ik de dynamische, energieke live versie van "SDP" prefereer boven de studio versie.

"Jackie Wilson Said" geïnspireerd door de muziek van Jackie Wilson en "I Will Be There" geïnspireerd door Ray Charles, 1 van de muzikale helden uit zijn jeugd, doen enigszins afbreuk aan de kwaliteit van dit album.

onder de muzikanten op dit album bevinden zich o.a. Mark Naftalin (piano), Jack Schroer (saxophone), Gary Mallaber (drums, percussion, vibraphone) en John McFee (steel guitar). Ron Elliott bekend als songwriter en leadzanger van de legendarische Californische band The Beau Brummels, speelde 6-string guitar op track 7.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
except tracks 2,4,5 & 7 co-producer Ted Templeman

Recorded at Wally Heider Studio, Pacific High Studio & Columbia Studio, San Francisco
All selections written by Van Morrison

een soort van "Best of" van zijn vroege opnames uit 1967. de periode dat songwriter/producer Bert Berns (Bert Russell) Van Morrison naar Amerika haalde en een contract liet tekenen op zijn BANG label, vernoemd naar hemzelf en collega's (Bert, Ahmet, Nesuhi & Gerald).

5 tracks (1,5,6,7 en verschenen op zijn solo debuut album "Blowin' Your Mind" (1967) en de overige 3 tracks op "Bang Masters", wat inderdaad de beste compilatie is van zijn "Bang" label jaren.

de voorstudies of vroege versies van "Beside You" en "Madame George" zijn aardig en interessant voor de liefhebber, maar halen het niet bij de definitieve versies op zijn album "Astral Weeks".

"T.B. Sheets" en de hit "Brown Eyed Girl" zijn de uitschieters. jammer dat het catchy "Spanish Rose" dat ook op zijn debuut "Blowin' Your Mind" verscheen, op dit album ontbreekt.

Album werd geproduceerd door Bert Berns
Recorded at A&R & Century Sound Studios, New York City, New York

All songs written by Van Morrison

Van Morrison: vocals
Eric Gale, Al Gorgoni, Hugh McCracken, Van Morrison, Donald Thomas: guitar
Bob Bushnell, Russell Savakas: bass
Gary Chester, Herbie Lovette: drums
George Devins: percussion, vibraphone
Artie Butler, Paul Griffin: keyboard
Artie Kaplan, Seldon Powell: flute, saxophone
Jeff Berry: tambourine, background vocals
Cissy Houston, Dee Dee Smith, Myrna Smith: background vocals

eigenlijk zou dit eerbetoon van Van Morrison, Georgie Fame en Ben Sidran aan de toen nog levende blues/jazz legende Mose Allison (de man overleed in 2016 op 89-jarige leeftijd) onder groepen/samenwerkingen moeten staan en niet als regulier album van Van Morrison, want de titel had net zo goed "Georgie Fame Tell Me Something" of "Ben Sidran Tell Me Something" kunnen heten, dus verwacht geen Van Morrison album maar een samenwerkingsverband van deze 3 artiesten met Mose Allison, zoals het ook op de hoes van dit album staat vermeld.

blues/jazz pianist, singer/songwriter Mose Allison die honderden songs op zijn naam heeft staan, geniet een cult status onder jazz liefhebbers en muzikanten getuige het feit dat o.a. The Who "Young Man Blues", John Mayall "Parchman Farm" en The Clash "Look Here" e.v.a. songs van hem coverden. op dit album staat een selectie van 13 songs van de man.

op tracks 1, 2, 10 en 12 horen we lead vocalen van Van Morrison, op tracks 4, 6 en 9 zijn die van Georgie Fame, op tracks 3, 5 en 7 horen we Ben Sidran en op track 8 delen deze 3 de vocalen. Van Morrison deelt de lead vocalen met Mose Allison op tracks 11 en 13. heb weinig met de vlakke "jazzy" stemmen van Georgie Fame en Ben Sidran, dus hebben de door Van Morrison gezongen nummers mijn voorkeur.

dit album deed het destijds goed in de jazzlijsten, maar gezien de lage waardering hier en het geringe aantal stemmen, vermoed ik dat de muziek op dit album noch liefhebbers van Mose Allison (zie een hoge waardering bij een aantal van 's mans albums op MuMe) noch liefhebbers van Georgie Fame en Van Morrison erg aansprak.

aangezien ik zelf geen liefhebber ben van dit genre, maar de muziek vlekkeloos wordt uitgevoerd, vind ik het lastig om dit album op zijn merites te beoordelen. iets wat ik bij voorbeeld ook zo ervoer met het rockabilly album "Everybody's Rockin" van Neil Young, waar niet perse slechte rockabilly op staat, maar dat voor mij niet als een Neil Young album klonk, echter zoals gezegd is dit geen regulier Van Morrison album, dus laat het zich niet zo beoordelen. overigens verscheen hetzelfde jaar het jazz/blues album "How Long Has This Been Going On" (with Georgie Fame & Friends), dat wel als een regulier Van Morrison album werd uitgebracht. eveneens een laag gewaardeerd album met slechts 17 stemmen. wellicht een fijn album voor de liefhebber van het jazz genre, maar ik hoor de "Celtic soul" van de man vele malen liever.

Album werd geproduceerd door Van Morrison, Ben Sidran & Georgie Fame
Recorded at the Wool Hall, Bath, England
All titles written by Mose Allison

Van Morrison: vocals, harmonica
Ben Sidran: vocals, piano
Georgie Fame: vocals, Hammond organ
Alec Dankworth: bass
Guy Barker: trumpet
Ralph Salmins: drums
Leo Green: tenor sax
Robin Aspland: Wurlitzer piano
Pee Wee Ellis: tenor sax, horn arrangements
Mose Allison: vocals, piano

de eerste Best of van Van Morrison bestrijkt de periode van de 70's tot eind 80's (uitgezonderd de 3 Them nummers), door velen als zijn beste periode beschouwd.

zeker voor degenen die kennis willen maken met het werk van Van Morrison, is deze "The Best of" een prima instapalbum, die als volgt is samengesteld:

1 en 11 van Into The Music (1979)
2, 4 en 13 Them featuring Van Morrison (1964)
3 en 12 Moondance (1970)
5 Avalon Sunset (1989)
6 T.B. Sheets (1973)
7 Astral Weeks (1970)
8 Hard Nose The Highway (1973)
9 soundtrack "King of Comedy" (1985)
10 St. Dominic's Preview (1972)
14 His Band & The Street Choir (1970)
15 en 19 Poetic Champions Compose (1987)
16 Tupelo Honey (1971)
17 en 20 Beautiful Vision (1982)
18 Avalon Sunset (1989)

vanwege "Wonderful Remark" een nummer dat niet op 1 van zijn reguliere albums werd uitgebracht, maar later ook zou verschijnen op het outtake album "The Philosopher's Stone", schafte ik ooit dit album aan.
dit nummer werd geproduceerd door wijlen Robbie Robertson van The Band.

"Wheneven God Shines His Light" bevat een duet met Cliff Richard.

de liefhebber heeft/had ongetwijfeld al veel van deze muziek in huis, maar dit album bevat hoe dan ook ruim 75 minuten geweldige muziek.

All tracks written by Van Morrison except:

4) "Baby Please Don't Go" BIg Joe Williams
13) "Here Comes the Night" Bert Berns
20) "Dweller on the Threshold" co-written Hugh Murphy

in tegenstelling tot volumes 1 en 2 voegt deze Best of, volume 3 voor mij als "diehard" liefhebber van Van Morrison juist wel iets toe, omdat hier meerdere nummers op staan die niet eerder werden uitgebracht of op moeilijk verkrijgbare verzamelalbums stonden met "various artists".

voor wie het lezen/weten wil, deze volume 3 is als volgt samengesteld:

track 1 previously unreleased
tracks 2,3 van "Too Long in Exile" (1993)
tracks 4,5 van "A Night in San Francisco" (1994)
tracks 6,7,8 van "Days Like This" (1994)
tracks 9,10 van "How Long Has This Been Going On?" (1995)
track 11 een live track van de cd-single (1996)
track 12 een re-mix van "Tell Me Something" (The Songs of Mose Allison 1996)
track 13 een re-mix van "The Healing Game" (1997)
track 14 original release b-side "Days Like This" cd-single (1995)

track 15 van de soundtrack "The Irish in America: Long Journey Home", various artists (1998)
tracks 16,17,18 van "Back on Top" (1999)
track 19 van "The Skiffle Sessions" (2000)
track 20 previously unreleased
track 21 orkestrale versie, original release promotional single (2002)
tracks 22,23,24 van "Down the Road" (2002)
track 25 original on "Genius Loves Company" Ray Charles (2004)
tracks 26,27 van "What's Wrong with This Picture" (2003)
track 28 original release on "Hurricane Relief: Come Together Now" various artists (2005)
track 29 original release on "Good Rockin' Tonight", The Legacy of Sun Records, various artists (2001)
track 30 van "Magic Time" (2005)

los van de hoogtepunten van albums als "Days Like This" (track 7 Ancient Highway), "Back on Top" (track 18 When the Leaves Come Falling Down), "Down the Road" (track 24 Steal My Heart Away), staan er op dit album (2-cd) bloedstollend mooie versies van "Tupelo Honey" een duet met wijlen blues/soul zanger Bobby Bland en een cover van de Amerikaanse folk traditional "Shenandoah" met the Chieftains. van dit veel gecoverde nummer bestaan ook versies van o.a. Bob Dylan (album Down in the Groove) en Bruce Springsteen (album We Shall Overcome: The Seeger Sessions)

op deze compilatie worden "In Memoriam" genoemd:

John Lee Hooker
Junior Wells
Jimmy Witherspoon
Lonnie Donegan
Ray Charles
Carl Perkins

met "Enlightenment" en "Back on Top" 1 van zijn beste albums uit de 90'er jaren. een heerlijke, energieke sound op dit album met 10 zonder uitzondering sterke nummers voornamelijk gevuld met r&b, blues, soul en een vleugje jazz. waar op zijn latere albums soms teveel matige, doorsnee r&b nummers staan, vind ik de r&b nummers op dit album lekker rauw en bezield klinken en zeer genietbaar, wellicht ook door de minder gepolijste productie.

up-tempo nummers als de geweldige opener "Rough God Goes Riding" met heerlijke saxen van Leo Green en Pee Wee Ellis en fraaie backing vocals van Brian Kennedy en Katie Kissoon, en het bevlogen "Burning Ground" met wederom een geweldige blazerssectie, worden afgewisseld met fraaie ballads als "Waiting Game" en "Sometimes We Cry", dat in de duet versie met Tom Jones een bescheiden hitje werd.

op het ingetogen "Piper at the Gates of Dawn" zijn de "Celtic folk" invloeden niet ver weg met de bijdragen van wijlen Paddy Moloney (The Chieftains) op Uileann pipes en whistles, de dobro van Peter O'Hanlon en de piano van de Ierse componist Phil Coulter. samen met "It Once Was My Life" dat qua zang, melodie en met name het koortje iets weg heeft van de klassieker "Under the Boardwalk" 1 van de hoogtepunten op dit album. het album wordt zeer fraai afgesloten met het bezield gespeelde en gezongen "The Healing Game".

het heilige vuur en de passie zijn volop aanwezig op dit album. wat mij betreft Top 15 materiaal.

een leuk detail is dat Van Morrison op de hoes staat afgebeeld samen met de Amerikaanse sessiemuzikant Haji Ahkba, die o.a. onder de naam George Dickerson in de band van James Brown speelde, destijds in Dublin rond zwierf en via/via bij de sessies van dit album betrokken raakte. de man speelde flugelhorn op diverse tracks.

de in dit geval omvangrijke 3-disc deluxe edition uit 2019 van dit album (veel van zijn re-issues waren erg karig met nieuw materiaal) ken ik niet. deze bestaat uit:
disc 1 de originele opnames met een paar outtakes en een live opname van o.a. "Saint Dominics Preview"
disc 2 nummers van sessies, alternatieve versies en samenwerkingen met o.a. John Lee Hooker, Carl Perkins en Lonnie Donegan.
disc 3 registratie van een live optreden in Montreux (1997)

"Look at What the Good People Done" en "At the End of the Day" van disc 1 verschenen als de b-side van de singles van dit album "The Healing Game" en "Rough God Goes Riding"

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Westland Studios, Dublin & Windmill Lane Studios, Dublin
All songs written by Van Morrison

de ondertitel van deze dubbelaar is "The unreleased tapes, volume 1, 30 previously unreleased tracks, recorded between 1971 and 1988". het zijn grotendeels outtakes en een aantal alternatieve versies van eerder of later uitgebrachte nummers, zo verschenen 19) Joyous Sound en 21) Flamingoes Fly op zijn album "A Period of Transition" en 25) Real Real Gone" op het album "Enlightenment".

voor wie het weten/lezen wil, de outtakes voor zover bekend, zijn van de volgende albums:

cd 1) tracks 1 t/m 15

1. Moondance
2. Tupelo Honey
3. Saint Dominic's Preview
4 t/m 11 Hard Nose the Highway
12 en 13 Mechanical Bliss
14 en 15 onbekend

cd 2) tracks 16 t/m 30

16 t/m 20 onbekend
21. Mechanical Bliss
22 en 23 Into the Music
24 en 25 Common One
26. Beautiful Vision
27 en 28 A Sense of Wonder
29. Poetic Champions Compose
30. Irish Heartbeat

het album "Mechanical Bliss" (1975), dat de opvolger van "Veedon Fleece" had moeten worden, is om onbekende redenen nooit uitgebracht. tracks 14,19 en 20 zijn vermoedelijk ook afkomstig van dat album.

de vertrouwde Van Morrison sound (blues, R&B, ballads, Celtic soul en een enkel folk nummer (High Spirits) is volop aanwezig op deze liefst 30 songs.

er staan zat prijsnummers op dit album, o.a. "Wonderful Remark", "Contemplation Rose" en "Lover's Prayer" op kant 1, waarbij op kant 2 "The Street Only Know Your Name", "Flamingoes Fly" en "Song of Being a Child" er bovenuit steken. een ander hoogtepunt is "For Mr. Thomas" een nummer van de Schotse singer/songwriter Robin Williamson (mede oprichter van de vermaarde folkband The Incredible String Band).

beter dan menig album uit de nadagen van 's mans rijke carrière en oeuvre. blijft de vraag of er ooit een volume 2 zal uitkomen........

geen topper uit s'mans rijke oeuvre. veel R&B, jazz en (slow) blues op dit album, waar de "Celtic folk/soul" ver te zoeken is. reden waarom ik zijn albums "Keep Me Singing" (2016) en "Three Chords & the Truth" met veel eigen songs, waar die sound wel regelmatig op te horen valt, prefereer boven deze "The Prophet Speaks".

voor de man zijn doen vrij veel middelmaat op dit album, inderdaad veel inwisselbare songs die op den duur aan eenvormigheid lijden. tracks als "Gotta Get You Off My Mind" (Solomon Burke) en "I Love the Life I Live" (Willie Dixon) neigen naar mainstream "cocktail jazz". hoewel ik de woorden "op de automatische piloot" in het geval van Van Morrison liever niet gebruik, vind ik Van een stuk meer bezield/gedreven klinken op het album "What's It Gonna Take", waarvan de sound overigens niet wezenlijk verschilt van die van "The Prophet Speaks".

wellicht ligt dit mede aan het orgelspel en de co-productie van Joey DeFrancesco, met wie hij in hetzelfde jaar het duo album "You're Drving Me Crazy" zou maken, die behoorlijk zijn stempel op dit album drukt.

verder covers van o.a. "Dimples" van John Lee Hooker en "Laughin and Clownin" (Sam Cooke) die naar de originele versies doen verlangen.

favoriete tracks zijn de Van Morrison originals "Got to Go Where the Love Is", waarbij de 2 mooiste nummers op het eind te vinden zijn "Spirit Will Provide" en het titelnummer.

geen Top 20 materiaal, maar eerder een album dat in de achterhoede van zijn oeuvre rond dobbert en bij mij niet vaak boven komt drijven.

Album werd geproduceerd door Van Morrison (co-produced Joey DeFrancesco)
Recorded at Studio D., Sausalito, California

Van Morrison: vocals, harmonica, alto saxophone
Joey DeFrancesco: keyboard, organ, trumpet
Troy Roberts: acoustic bass, bass, tenor & soprano saxophone
Dan Wilson: acoustic guitar, guitar
Michael Ode: drums
Shana Morrison: backing vocals
Jim Stern: tambourine

de Noord-Ierse singer/songwriter/troubadour Van Morrison heeft de laatste 10 jaar een hoge output, maar helaas houdt de kwaliteit hierbij geen gelijke tred. de kwaliteit van zijn albums en de waardering ervan zit sindsdien duidelijk in een dalende curve, hetgeen hier op MuMe goed af te lezen is aan de steeds lagere waardering van die albums. zoals Lura een keer bij 1 van zijn albums opmerkte, maak je tijdens je leven maar 1 keer albums als "Astral Weeks" en "Veedon Fleece", zoals bij voorbeeld Neil Young maar 1 "Harvest" maakte en Steve Earle maar 1 "El Corazon". je kunt het wiel niet iedere keer opnieuw uitvinden en Van Morrison die een geweldig oeuvre heeft opgebouwd waar je alleen maar respect voor kan hebben, stort zich de laatste jaren steeds meer op zijn oude liefdes als R&B en skiffle, hetgeen zijn goed recht is. het is de man gegund zijn "eigen ding" te doen.

heb na lange tijd dit album vandaag weer eens beluisterd en deze beschouw ik samen met "Keep Me Singing" (2016) als 1 van zijn betere albums van de laatste 10 jaar, maar toegegeven het werd hierna wel minder. geen album dat bij mij een hoge rotatie heeft, zoals zijn klassiekers uit de seventies en de eighties, maar mag deze bij tijd en wijle graag opzetten, in tegenstelling tot latere albums als "Versatile", "The Prophet Speaks" of "The Latest Record Project, Vol. 1".

ook op dit album horen we een mix van folk, soul, r&b, jazz en (slow) blues, maar wat mij betreft en dat is "wishful thinking", hadden er meer "vintage Celtic soul" nummers in de stijl van zijn vroegere albums als "Into the Music" op mogen staan.

dat "Van The Man" als geen ander goede liedjes kan schrijven, bewijst hij ook op dit album. favoriete tracks "March Winds in February", "Dark Night of the Soul", "Does Love Conquer All", "If We Wait for Mountains" , "Bags Under My Eyes" met 2 hoogtepunten op het eind van dit album, de heerlijke melodie van "Up On Broadway" en de meeslepende traditional "Days Gone By". wat mij betreft alle 7 bovengemiddeld goede songs. nummers waar ik iets van 's mans oude glorie in terug hoor.

helaas staan daar 7 nogal onderling inwisselbare tracks tegenover waarbij de middelmaat regeert, zoals het titelnummer, "Fame Will Eat the Soul", "In Search of Grace", "Nobody in Charge", "You Don't Understand", "Read Between the Lines" en "Early Days", waarbij Van de begintijd van rock 'n roll in herinnering brengt, een nummer dat mij direct deed verlangen naar het gedreven, bezielde "In the Days Before Rock 'N Roll" van zijn album "Enlightenment". het is op dit album tevergeefs zoeken naar de intensiteit of kwaliteit van een dergelijk nummer, maar wat blijft is het degelijke vakwerk.

Tja, zoals al eerder opgemerkt maak je maar 1 keer in je leven een album van de kwaliteit als "Veedon Fleece" en hoe lang is het niet geleden dat mensen als Steve Earle of Neil Young nog een over de hele linie goed album maakten. wellicht leggen wij als luisteraar de lat te hoog bij dit soort artiesten en zijn we geneigd te vergeten hoeveel moois deze mensen hebben gemaakt......

Album werd geproduceerd door Van Morrison
All songs written by Van Morrison, except "If We Wait For Mountains" (co-written Don Black) & "Days Gone By" (traditional)

Recorded at the Covent (Stroud), Musicbox Studios Ltd, Cardiff, Hollywood Studio (Co. Down), The Hideout Recording Studio (Las Vegas), Esplanade Studios (New Orleans)

een lichte tegenvaller na de sterke voorganger het dubbel-album "Hymns to the Silence", maar niet zo slecht als hierboven soms gesuggereerd. veel blues en (soul) jazz op dit album, met gastmuzikanten o.a. Candy Dulfer, Georgie Fame en John Lee Hooker.

de sterkhouders op dit album zijn de blues "Bigtime Operators" met heerlijke gitaar riffs van de man zelf en Ronnie Johnson, de blues ballad "In the Forest" dat een licht folky sound mee krijgt dankzij de prachtige klanken van het instrument Cor Anglais bespeeld door Kate St. John, "Wasted Years" wederom een fraai blues nummer waarop hij de vocalen deelt met John Lee Hooker en "Before the World Was Made" dat mede wordt ingekleurd door de "vibes & recorder" van Teena Lyle, waardoor dit nummer zich weet te onderscheiden van de overheersende blues/jazz klanken op dit album.

de dominante jazz sound op o.a. "Lonesome Road", "Moody's Mood for Love" en het instrumentale "Close Enough for Jazz", dat later in een gezongen versie zou verschijnen op het album "Born to Sing: No Plan B", zal voornamelijk jazzliefhebbers aanspreken.

"Lonely Avenue" een nummer van Doc Pomus, dat ik liever hoor in de versie van Ray Charles, zou later opnieuw verschijnen op het album "Roll with the Punches". op de klassieker "Gloria" deelt hij wederom de lead vocalen met John Lee Hooker. deze versie had wel wat rauwer en vuiger mogen zijn en haalt niet het niveau van de energieke versie op zijn klassieke live album "It's Too Late to Stop Now".
de steriele versie van een andere klassieker "Good Morning Little Schoolgirl", een nummer van Sonny Boy Williamson, wil helaas ook niet beklijven.

zoals gebruikelijk wordt er geweldig gemusiceerd op dit album, maar voor mij is dit "Too Long in Exile" geen topper of zelfs semi-topper binnen het rijke oeuvre van de man. de magie van zijn albums uit de 70's en de 80's is hier ver te zoeken.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at The Wool Hall Studios, Bath, England & The Plant Recording Studios, Sausalito, U.S.A.

wisselvallig vijfde solo album van Van Morrison. het schijnt dat de man oorspronkelijk een country album wilde maken en dat dit destijds om diverse redenen, o.a. een verhuizing vanuit Woodstock, New York (Oostkust) naar Californië (Westkust) anders is gelopen. op een aantal van de muzikanten met wie hij tot dan toe had gewerkt in Woodstock, kon hij geen beroep meer doen en hij was verplicht om op zoek te gaan naar andere musici om dit album op te nemen.

album opent heel sterk met het geweldige intro van "Wild Night" een funky r&b/soul nummer, waarmee de man een serieuze hit scoorde in de U.S.A. het nummer "Tupelo Honey", waarmee hij eveneens een hitsingle scoorde in de States, is wellicht 1 van de mooiste love ballads die de man ooit heeft gemaakt. de country/soul ballad "You're My Woman" doet hier nauwelijks voor onder. het ingenieus opgebouwde "Moonshine Whiskey" is wat mij betreft het vierde 5 sterren nummer van dit album.

het melancholische "Old, Old Woodstock" een hommage aan de plaats waar hij lange tijd verbleef, voordat hij min of meer noodgedwongen in het voetspoor van zijn toenmalige vrouw/vriendin Janet Planet naar Californië verkaste, en de fraaie melodie van het folky/country "Starting a New Life" zijn voor mij 4 sterren nummers.

"Like a Cannonball", "I Wanna Roo You", "When That Evening Sun Goes Down" zijn in mijn beleving 3 sterren nummers.

de remaster cd van dit album uit 2008 klinkt als een klok, waarbij ik details hoor, zoals de fluit arrangementen op tracks 2 en 6, die ik vroeger niet of nauwelijks op de LP hoorde. jammer dat ook deze remaster, net als de vele andere remasters die nog zouden volgen in 2008/2009, weer erg karig was met "previously unreleased bonus material". in dit geval een alternatieve versie van "Wild Night" en een niet echt tot de verbeelding sprekende versie van de aloude traditional "Down By the Riverside"

fenomenaal album van de man uit Belfast, Noord Ierland. dit album werd door velen na Astral Weeks en Moondance als het 3e hoogtepunt van zijn oeuvre gezien. een prachtig, melancholiek album. je zou bijna droevig worden van de schoonheid. volgens de verhalen beschrijft hij op dit album zijn jeugd in Ierland aan de hand van oude plaatsen en oude vrienden, die hij na een lange afwezigheid vanwege zijn verblijf in de States, bezocht als hij weer eens in Ierland was dus zeg maar "a sort of homecoming" of een herontdekking van zijn roots. los van de beschouwingen hierboven over jazz, blues en R&B die hier als invloeden op de muziek worden genoemd en die hier ook in de muziek doorklinken, klinkt deze Veedon Fleece voor mij althans als een "roots" album. het is bijna gewijde, pastorale muziek. 1 van de puurste platen van Van, waarbij ik meer folk invloeden hoor dan blues elementen, maar in feite doet het er niet toe. ik zette dit album afgelopen winter 's avonds een keer op, toen buiten de sneeuw naar beneden dwarrelde in het schijnsel van de buitenlantaarns, en ik voelde me weer een kind. een kind dat met verbazing naar de buitenwereld keek. zoiets dus. muziek is emotie/beleving en die is volop aanwezig op dit Veedon Fleece. user Twinpeaks beschrijft dit hierboven geweldig. wat de man zelf betreft, die bekend staat als een weerbarstige brompot (ook maar een imago), als je nummers zoals Comfort You en Come Here My Love kunt schrijven, moet daar wel een mooie, gevoelige ziel aan ten grondslag liggen.

klopt gaucho twijfelde ook sterk tussen een 3 of 3,5, maar aangezien ik de muziek van de man hoog heb zitten, werd het toch een 3,5 mede ingegeven door de vele prachtalbums die de man met name in de 70's en 80's maakte. snap heel goed dat sommige users zoals jij er weinig mee kunnen en ja, kan me goed vinden in het woord gezapig. de muziek op dit album zal lekker klinken in de lobby van een hotel heb deze alsnog met een 3 gewaardeerd.

het tiende solo album van Van Morrison. geen klassieker, maar toch minder door de tijd achterhaald dan ik dacht. de opvolger van het matige "A Period of Transition" en de voorganger van het magistrale "Into the Music". een beetje vreemde eend in de bijt met inderdaad voornamelijk "pop rock" en vleugjes r&b, jazz en gospel. het werd tot op dat moment 1 van zijn best verkochte albums, wellicht verklaarbaar door de meer toegankelijke "pop songs". disco muziek vierde hoogtij in die tijd en de New Wave begon op te komen.

op dit album omringde hij zich grotendeels met muzikanten die eerder een rol speelden in zijn vroege carrière als muzikant, waaronder wijlen Peter Bardens, toetsenist van de progrock band Camel, die ooit lid was van de originele line-up van Them en de gitaristen Herbie Armstrong en Bobby Tench en drummer Peter van Hooke, met wie hij begin jaren 60 in diverse bandjes (o.a. Headstone) speelde.
Bobby Tench is een ex-lid van de band Streetwalkers, die mede werd opgericht door Roger Chapman, de geweldige lead vocalist van de band Family. vermoedelijk kende hij Garth Hudson uit de tijd, dat hij in Woodstock, NY, U.S.A. woonde en daar de nummers van het album "Tupelo Honey" schreef.

de up-tempo opener "Kingdom Hall" knalt lekker uit de speakers, gevolgd door de fraaie r&b pop van "Checkin' It Out". daarna volgen er 3 tracks die iets minder beklijven, hoewel "Natalia" en "Venice U.S.A" met een fraaie accordeon partij van Garth Hudson (het enige nog in leven zijnde bandlid van "The Band") mij persoonlijk wel bekoren en het melodieus zwakke "Lifetimes" wat minder.

daarna volgt er een viertal zeer sterke nummers, met als hoogtepunten het up-tempo "Wavelength" met een geweldig intro op synthesizer van Peter Bardens, de invallende drums van Peter Van Hooke, waarna de gitaarriffs van Bobby Tench volgen met een fraai koortje op de achtergrond. met de eveneens met een heerlijk intro gezegende love ballad "Hungry for Your Love" toverde de man nog een andere, prachtige melodie uit zijn hoed.

het met de legendarische singer/songwriter Jackie DeShannon co-written "Santa Fe" dat overgaat in "Beautiful Obsession" en het gospelachtige "Take It Where You Find It" met o.a. een fraaie Spanish guitar doen weinig onder voor deze prijsnummers.

"Wavelength", "Natalia" en "Kingdom Hall" verschenen als singles van dit album, maar waren denk ik minder succesvol dan populaire singles uit die tijd als "You're the One That I Want" (van de soundtrack Grease), "Rivers of Babylon" (Boney M) en "Stayin' Alive (Bee Gees)

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Manor Studios, Oxfordshire, England
All songs written by Van Morrison (except "Santa Fe")

de muzikanten op dit album:

Van Morrison: saxes, electric piano, acoustic guitar, acoustic rhythm guitar
Peter Bardens: synthesizers, keyboards, Roland horns
Bobby Tench: electric guitar
Mickey Feat: bass
Kuma Harada: bass (tracks 7,9)
Peter Van Hooke: drums
Mitch Dalton: Spanish guitar
Herbie Armstrong: acoustic & electric rhythm guitars
Garth Hudson: accordion, synthesizer solo (track 1) & organ (track 9)
Van Morrison, Bobby Tench, Ginger Blake, Laura Creamer, Linda Dillard: back-up vocals

heerlijk album van de inmiddels 79-jarige "Sir Van". beperk me tot de muziek, want de man zet hier weer een hele trits aan alle liefst 15 zelf geschreven fraaie songs neer, doet zijn eigen ding en leeft zich uit in zijn liefde voor de muziek uit zijn jeugdjaren. een album waarop de man gedreven en geïnspireerd van zijn muzikale vakmanschap getuigt. wat een fijne "flow" op dit album met veel bovengemiddeld goede songs als "Dangerous", "Can't Go On This Way", "Not Seeking Approval", "Absolutely Positively the Most" en "Pretending" als vanouds fantastisch gezongen.

alhoewel het ontbreekt aan nieuwe klassiekers, is dit een album dat geen seconde verveelt en ruim 75 minuten moeiteloos de aandacht weet vast te houden. en ja, met een beetje goede/slechte wil zijn er wel wat mindere tracks te vinden ("Sometimes It's Just BBB", "Money from America" of "Stage Name", maar wat is "minder" bij deze man.

kom in de muziekbladen veel 4 sterren recensies tegen die naar mijn idee te makkelijk en te snel worden uitgedeeld aan albums van gehypet "nieuwe" artiesten (tja, de muziekindustrie is er 1 van de waan van de dag), waar ik de kwaliteit meestal niet aan af hoor. op het gevaar af, dat dit voor oude l.llenpraat wordt versleten, is dit een album dat terecht 4 sterren of in dat licht bezien zelfs meer verdient. Van Morrison levert al ruim 50 jaar vrijwel continu kwaliteitsalbums af en stelt zelden teleur. laat de man vooral doen waar die zin in heeft.

Album werd geproduceerd door Van Morrison

Recorded at Real World Studios (Wiltshire), Bath Spa Hotel (Bath), Richard Dunn Studio (Cardiff), Culloden Hotel (Co. Down), Hollywood Studio (Co. Down), Musicbox Studios Ltd (Cardiff)

veel jazz getinte, fast en slow-blues nummers op dit album dat Van Morrison in 2003 uitbracht. zijn eerste op het vermaarde jazzlabel Blue Note. het zou 9 jaar duren voordat hij weer een album "Born To Sing: No Plan B" voor dit label zou opnemen. er wordt geweldig op gemusiceerd, de kristalheldere productie is uiterst verzorgd, maar helaas pakt de muziek op dit album mij ook ruim 20 jaar later nog steeds niet, hetgeen vermoedelijk anders zal worden ervaren door de liefhebbers van zijn meer jazzy werk.

kom er niet lekker in met matige, doorsnee tracks als "Too Many Myths", "Stop Drinking", "Goldfish Bowl" en "Fame". teveel "Mediocrity at Bay" om maar in de termen van een titel te blijven van zijn album "Magic Time". het bluesy "Whinin Boy Moan", "Evening in June" en "Once in a Blue Moon" ervaar ik als de betere composities binnen de stijl van dit album, maar helaas willen ook "Somerset" (een samenwerking met Acker Bilk) en "Get on with the Show" niet beklijven (althans bij mij).

de cover van de traditional "Saint James Infirmary" is goed gedaan maar mij te glad en te gepolijst. dat nummer hoor ik liever in de meer authentieke, rauwe versie van blueszanger Bobby Bland. iets wat ik ook ervoer met Van's versie van "Georgia On My Mind" op het album "Down the Road". de originele versie van Ray Charles laat zich niet evenaren.

het absolute prijsnummer is het melancholieke "Little Village" gebracht in zijn oude "Celtic Soul" stijl of hoe je het ook wil noemen. een uitmuntende compositie met een geweldige melodie.

voor mij persoonlijk een lichte tegenvaller dit album, maar de meer jazz georiënteerde liefhebber wist er ongetwijfeld wel raad mee.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Wool Hall, Kilmurray House & Westland Studios

All tracks written by Van Morrison
except "Stop Drinking" written by Sam "Lightnin' Hopkins
"Somerset" words Van Morrison, music David Collett & Acker Bilk
"Saint James Infirmary" traditional

bij nader horens/ inziens een zeer genietbaar, vermakelijk album deze samenwerking met LInda Gail Lewis. bij de up-tempo opener "Let's Talk About Us" (tijdsduur 2,53 min) denk je even "The Killer" Jerry Lee Lewis himself te horen i.p.v. zijn zus. een nummer van Otis Blackwell, die o.a. de hits "Great Balls of Fire", "Fever" en "Don't Be Cruel schreef. deze opener geeft je het gevoel dat het feestje kan beginnen en die lijn wordt over het hele album met songs van 40/50 jaar oud of langer geleden doorgetrokken, waarbij ik het piano spel en de zang van Linda Gail Lewis niet als storend ervaar.

liefst 3 covers van Hank Williams met een stevig rockende versie van het veel gecoverde "Jambalaya" en de 2 rustpunten op dit album "You Win Again" en "Why Don't You Love Me", beide nummers die mede door de pedal steel klanken een "country feel" hebben, hetgeen ook geldt voor "Crazy Arms" mede geschreven door Ralph Mooney die behalve songwriter, steelgitarist was in de bands van Merle Haggard en Waylon Jennings.

voor de rest veel lekker in het gehoor liggende up-tempo songs als "Old Black Joe" van Stephen Forster, 1 van Amerika's belangrijkste songwriters die vele klassiekers schreef als "Oh Susanna" en "Old Kentucky Home", een nummer van Al Smith "Think Twice Before You Go" dat ook door John Lee Hooker werd gecoverd op het album "Urban Blues" en "A Shot of Rhythm & Blues" (Terry Thompson) dat eerder in 1961 als b-side van de single "You Better Move On" verscheen van de soulzanger Arthur Alexander.

ook de gedreven R&B van "Real Gone Lover" een nummer dat mede geschreven werd door de New Orleans legende Dave Bartholomew en "Cadillac" (Ellas McDaniel alias Bo Diddley) met de herkenbare Bo Diddley beat, worden fraai gecoverd.

de afsluiter is een bevlogen cover van "Boogie Chillen" (John Lee Hooker/Bernard Besman) 1 van zijn muzikale helden.

het enige eigen Van Morrison nummer "No Way Pedro" sluit naadloos aan bij de frisse, spontane sfeer van dit album, dat een stuk energieker klinkt dan de wat belegen hommage aan de country muziek uit zijn jeugd, het album "Pay the Devil" uit 2006.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Wool Hall, Bath, England

Van Morrison: vocals, acoustic & electric guitar, harmonica
Linda Gail Lewis: vocals, piano
Ned Edwards: lead & electric rhythm guitar, mandolin, backing vocals
Pete Hurley: bass
Colin Griffin: drums
Paul Godden: steel guitar (tracks 2,4,7,10,11 & 12)
Lee Goodall: saxophone (tracks 6 & 13)

om maar met de deur in huis te vallen, een schitterend folk album van meester zanger Van Morrison en de legendarische Ierse folkband The Chieftains. 8 Ierse traditionals en 2 "nieuw" bewerkte nummers van Van Morrison , t.w. 2)"Irish Heartbeat" dat eerder verscheen op zijn album "Beautiful Vision" (1982) en "Celtic Ray" van het album "Inarticulate Speech of the Heart" (1983).

de Ierse traditionals als "Raglan Road", "She Moved Through the Fair" en "My Lagan Love" kent zo'n beetje iedere Ier, zoals ik ooit zelf mocht beleven tijdens een weekendje Dublin in het uitgaansgebied "Temple Bar District". een gebied in het stadscentrum dat overloopt van pubs en live music bars. het gaat daar ieder weekend helemaal los onder het motto "having a party". zelden zoveel dronken mensen gezien, maar alles in "a good spirit". jaren later bezocht ik Edinburgh Castle in Schotland, waar in een bijzaal een traditionele Schotse bruiloft plaatsvond en het nummer "Marie's Wedding" live werd gespeeld en gezongen.
"Ta Mo Chleamnas Deanta" betekent overigens in het Engels "My Match it is Made".

hoewel Van Morrison (een Noord-Ier uit Belfast) dit album met zijn geweldige vocalen draagt, is de invloed van Paddy Moloney en de perfecte muzikale omlijsting van The Chieftains niet te onderschatten.

Paddy Moloney zei over dit album:
quote
I think at the time Van was searching for his Irish roots. It was this man of blues, of rock 'n roll, jazz and more importantly soul, coming to his Irishness with the Chieftains and the music we'd been playing for so many years. Musically we were going to meet each other half way"
unquote

Paddy Moloney was een grootheid in Ierland en betekende heel veel voor het verspreiden en onder de aandacht brengen van de Ierse muziek en cultuur. hij was een muzikale alleskunner en een virtuoos in het bespelen van de "Uileann pipes", net als Liam O'Flynn van een andere legendarische Ierse folkband "Planxty". de man overleed op 12 oktober 2021 onverwachts in een ziekenhuis in Dublin. zijn begrafenis was een hele gebeurtenis in Ierland. zelfs de Ierse president Michael Higgins eerde hem in een dankwoord.
Paddy Moloney werd 83 jaar. hij leerde reeds op 6 jarige leeftijd de "tin whistle" te bespelen en op de leeftijd van 8 jaar speelde hij al op de "Uileann pipes" ook wel "Irish bagpipes" genoemd. hij was mede oprichter van The Chieftains en speelde op alle 44 albums van deze vermaarde folkband mee. hij was ook een veelgevraagd sessiemuzikant en richtte eveneens mede het Ierse folklabel "Claddagh Records"op, waarvoor hij 45 albums produceerde. hij werd begraven in Glendalough, County Wicklow, Ierland.

een album dat niet alleen Van Morrison fans zal aanspreken, maar zeker ook de folk liefhebbers onder ons

Album werd geproduceerd door Van Morrison en Paddy Moloney
Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin, Ireland
All traditional songs arranged by Van Morrison & Paddy Moloney

de muzikanten op dit album:
Van Morrison: lead vocals, guitar, drums
Paddy Moloney: uileann pipes, tin whistle
Martin Fay: fiddle, bones
Derek Bell: harp, tiompan, keyboards
Matt Molloy: flute
Sean Keane: fiddle
Kevin Conneff: bodhran, co-lead vocal on 3), back-up vocals on 1) and 6)

Guests:
Ciaran O Braonain: bass
Mary Black: back-up vocals on 3 and 10
Maura O'Connell: back-up vocals on 10
June Boyce: back-up vocals on 2, 8 and 10

geen Van Morrison album, hoewel de man prominent aanwezig is op dit album, maar een (h)eerlijke live registratie met skiffle en jazz grootheden wijlen Lonnie Donegan en wijlen Chris Barber, waarop ook Van Morrison en anderen meespeelden. de fameuze wijlen Dr. John (The Nighttripper) speelde eveneens een piano riedeltje mee op tracks 3 en 4.

de definitie van skiffle zocht ik even op = een muzieksoort die in de 20e eeuw in de jaren twintig en dertig in het Zuiden van de V.S. (o.a. New Orleans) ontstond en afgeleid was van Amerikaanse dixieland, folk, blues en jazz. deze muzieksoort werd op een zeker moment opgepikt door muzikanten uit de U.K. en vooral groot gemaakt door mensen als Lonnie Donegan.

waan jezelf met goed gezelschap in een Ierse pub (liefst in Ierland zelf) of gewoon thuis en geniet van het speelplezier en het vakmanschap op dit "feel good" album met bezielde, bevlogen skiffle muziek. voor de liefhebber van dit genre, is dit album van begin tot eind een feestje voor de oren.

een toelichting op de tracks op dit album:
3. Goin' Home van de Tsjechische componist Antonin Dvorak
4. Good Morning Blues (Huddie Ledbetter beter bekend als Leadbelly)
5. Outskirts of Town (William Weldon/Roy Jacobs)
9. Dead or Alive (Woody Guthrie)
11. Muleskinner Blues (Jimmie Rodgers)

alle overige nummers zijn traditionals bewerkt door Lonnie Donegan, Van Morrison en Chris Barber, uitgezonderd track 3 met een arrangement van wijlen Ken Colyer. zag bij toeval dat de traditional "Frankie & Johnny" ook op het recente album "Swing Fever" (2024) staat van Rod Stewart & Jools Holland.

rockend, stampend en swingend in nummers als "Don't You Rock Me Daddio", "Midnight Special", "Frankie and Johnny" en "Muleskinner Blues" en af en toe wat gas terug nemend op tracks als "Alabamy Bound", "Goodnight Irene" en "I Wanna Go Home" laat dit album zich meerdere malen achter elkaar beluisteren.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Whitla Hall, Belfast with the Manor Mobile

Van Morrison: vocals & acoustic guitar
Lonnie Donegan: vocals & acoustic guitar
Chris Barber: double bass, trombone, backing vocals
Paul Henry & Big Jim Sullivan: acoustic guitar
Nick Payne: harmonica, saxophone, backing vocals
Nicky Scott: electric bass
Alan "Sticky" Wicket: percussion, washboard
Chris Hunt: drums
Dr. John: piano (tracks 3 & 4)

deelcitaat uit de liner notes van Van Morrison:

quote
"My interest in music and a strong determination to learn the guitar had been inspired at an early age by listening to my father's vast record collection, which included Leadbelly, Sonny Terry & Brownie McGee, etc, etc. Later I would hear Lonnie Donegan and Chris Barber covering songs made many years earlier by Leadbelly and others and it gave me an immediate connection with them. Little did I know that 40 years down the line I would be singing with both of them on a live recording made in my own home town of Belfast. Although he doesn't get credit for it, Donegan was a major motivator, not just for me, but for many kids with musical ambitions. It wasn't that just anyone could do it, because that would deny Donegan's real skill as a musician and vocalist.

When I formed my first band with my friends, we called ourselves the Sputniks and began playing at youth clubs and school concerts. We had a washboard, guitar, tea-chest bass and a type of kazoo called the zobo.
From then on I worked my way through various beat groups and showbands, through the bluesband Them in the mid '60's and on to my solo career spanning the last 30 years.
And here I am again, "back on the corner" playing skiffle once more with my old/new friends who so inspired me"
unquote

na de eerdere tribute albums "No Prima Donna" (1994) en het instrumentale "Into the Mystic" (An Instrumental Tribute to Van Morrison) (2000) werd dit het derde "tribute" album, in dit geval uitsluitend uitgevoerd door ervaren soul en blues veteranen.

hoogtepunten op dit album zijn o.a. "Tupelo Honey" met geweldige zang van Little Milton, de soul ballad covers van "Have I Told You Lately" (William Bell) en "Crazy Love" (Eddie Floyd), "Queen of the Slipstream" (Son Seals), "Bright Side of the Road" (Dan Penn) en "My Lonely Sad Eyes" een nummer dat afkomstig is van het album "Them Again" (1966), hier ingetogen en prachtig gezongen door de mij onbekende Bobby Patterson.

het tweede Them nummer op dit album "I Like it Like That" (van "The Angry Young Them") 1965 krijgt een heerlijke up-tempo r&b versie van Henry Butler.

lichte tegenvallers zijn de uitvoeringen van "Jackie Wilson Said" (Syl Johnson) waarvan het Van Morrison origineel mij ook nooit heeft kunnen bekoren, "Gloria" (Sir Mack Rice), "Warm Love" (Otis Clay) en "Moondance" van Chuck Jackson, wiens hit "Something You Got" door Them werd gecoverd op "Them Again".

dit is veruit de beste van de 3 tribute albums en voor de soul/blues of Van Morrison liefhebber het beluisteren meer dan waard, tenzij je niets met die genres hebt.

Album werd geproduceerd door Jon Tiven
Recorded at Studio 900, New York, NY
(All songs written by Van Morrison)

de basis band van dit album:
Henry Butler: organ & piano
Simon Kirke: drums & percussion
Sally Tiven: bass guitar
Jon Tiven: electric & acoustic guitar
Ellis Hooks, Alan Merrill, Lauren Singer, Sally Tiven: backing vocals

deelcitaat uit de liner notes van Jon Tiven:

"I do know that Van Morrison loves Soul music, and a lot of the real Soul singers have a genuine admiration for his songs and artistry. So putting the two together seemed a very natural basis for a record.

Engaging my favorite co-conspirators to build the tracks created the foundation for the riveting vocal performances. Steering clear of digital technology (synths, drum machines, protools) was easy, I wanted genuine music not manipulated trickery, but creating new and vibrant recordings of classic songs was not easy. I decided to stay away from horn sections so that I didn't fall into the trap of sounding too much like the original records.

But, in many cases, Van's renditions were not just perfect songs, they were perfect records. How do you beat his "Brown Eyed Girl" or "Gloria"? The answer is, you don't - you just do it differently."

een album uit de nadagen van wijlen Vern (Vernon) Gosdin, die zijn grootste successen in de 70's en 80's boekte. het met zijn broer Rex onder de naam The Gosdin Brothers uitgebrachte album "Sounds of Goodbye" (1968) staat bekend als een country rock klassieker. na een lange afwezigheid in de muziek business vierde Vern Gosdin zijn "come back" en scoorde hij vele hits in de Amerikaanse country charts.
Vern Gosdin was gezegend met 1 van de beste stemmen in het country genre.

op dit album met veel mid-tempo ballads staat naar mijn mening iets teveel mainstream country met weinig nummers die er bovenuit steken. sterkhouders zijn de opener "Nickels and Dimes and Love", "The Garden" en "Gone in a Heartbeat" een prima nummer van Russell Smith, op dit album eveneens aanwezig met "background vocals" en James Hooker, bekend van de band Amazing Rhythm Aces". het duet met Janie Frickie is mij iets te gladde country. het nummer "Back When" werd zijn laatste weliswaar bescheiden hit.

"Nickels and Dimes and Love" verscheen in 2016 als 2-cd (2 classic albums on 1 cd) gekoppeld met de voorganger "Out Of My Heart" (1991).

Vern Gosdin die tot de Amerikaanse country iconen mag worden gerekend, werd in 2006 opgenomen in de "Alabama Music Hall of Fame".

Album werd geproduceerd door Rick Hall
Recorded at Fame Recording Studios, Muscle Shoals, Alabama

wijlen Vern Gosdin kun je gerust een Amerikaans country icoon noemen. hij begon ooit samen met zijn broer Rex de bluegrassgroep Golden State Boys, waarvan de groepsnaam werd gewijzigd in "The Hillmen" toen Chris Hillman zich bij de groep voegde. niet veel later ging de laatste naar de toen nog onbekende Byrds. Vern Gosdin sloeg het aanbod om mee te gaan naar de Byrds af en formeerde samen met zijn broer Rex "The Gosdin Brothers". hun enige album "Sounds of Goodbye" (1968) wordt als een klassieker beschouwd. hun single "Hangin' On" werd o.a. gecoverd door Cher, Ann Peebles en Cliff Richards. het jaar daarvoor droegen zij vocaal bij aan het debuutalbum van Gene Clark met de Gosdin Brothers (1967).

Vern Gosdin bijgenaamd "The Voice" maakte een flink aantal solo albums en had tussen 1977 en 1990 19 top 10 hits met zijn solo werk in de Amerikaanse "country charts", waaronder een nieuwe versie van "Hangin' On" met Emmylou Harris.

op dit album staan 8 eigen liedjes alle co-written plus het nummer "The Garden" (Bobby Fischer/Freddy Weller) en "I'd Better Write It Down" (Hank Cochran/Jim Vest). het is vrij traditionele country gezongen met die prachtige stem van Vern Gosdin.

fraaie mid-tempo ballads als "The Garden" en "Love Will Keep Your Hand on the Wheel" worden afgewisseld met een honky-tonk liedje als "A Month of Sundays". de merendeels rustige nummers zijn voorzien van fraaie harmoniezang van Dennis Wilson en Kathy Lee Jarrell.

Ricky Scaggs zong mee en speelde mandoline en Jerry Douglas speelde dobro op de opener "I Knew My Day Would Come".

onder de muzikanten bevinden zich verder o.a. Brent Mason (electric guitar), Bill Hullett (acoustic guitar, mandolin), Rob Hajacos (fiddle) en Paul Franklin (steel guitar, dobro).

de oorspronkelijk uit Woodland, Alabama afkomstige Vern Gosdin kwam na een eerdere beroerte in 1998 als gevolg van opnieuw een beroerte op 28 april 2009 te overlijden en werd begraven op een begraafplaats in Nashville, Tennessee. een man met een in country kringen indrukwekkende staat van dienst.

een fraai akoestisch album met prachtige lead zang en veel a-capella gezongen liedjes, merendeels zelf geschreven door de Zimbabwaanse singer/songwriter Vusa Mkhaya. de muzikale omlijsting is uiterst sober met hier en daar wat percussie en sprankelende Afrikaanse gitaarklanken.

op dit album staan een aantal traditionals, o.a. het Oostenrijkse "Schweinbeuschel", een land waar hij een aantal jaren verbleef en vernoemd naar een Oostenrijkse delicatesse, zijn zelf gepende "Brunnenmarkt" vernoemd naar een bekende Weense straatmarkt, "Tavaszi Szel" een traditioneel Hongaars volksliedje, een aantal gospels en Afrikaanse chants met thema's als familie en voorvaderen. een enkel liedje gaat over een meer universeel thema zoals 'Diaspora" (a consoling song for expatriates who have to leave their families and friends in order to fend for themselves in far-away lands and continents (Diaspora), leaving their children, homes and communities behind").

zoals de titel "Vocalism" al aangeeft gaat het om de veelal prachtige, meerstemmige vocalen met een enkele keer vrouwelijke lead zang maar voornamelijk gezongen door de prachtstem van Vusa Mkhaya.
een album dat ook liefhebbers van bij voorbeeld Ladysmith Black Mambazo zal aanspreken, bekend van hun bijdrage aan het Paul Simon album "Graceland".

Album werd geproduceerd door Vusa Mkhaya
(grotendeels opgenomen in "10th District Studios, Bulawayo, Zimbabwe