chevy93 schreef:
De eerste, gelijk de 2e er achteraan en als je even geduld hebt gelijk alweer de 3e.

Protonos schreef:
Voor het eerst op kamers.
Blij met je eigen stulpje, maar het warme familiegevoel van weleer toch een beetje missen.
Nog geen internet, je mist facebook als verlengstuk van je ziel
De grote stad, boerenjongens spreken er schande over.
Het is schakelen of overhit raken..
Een brutaal mens heeft de halve wereld.
Jij hebt niets, nog steeds zoekende.
Muziek biedt houvast in deze periode.
Turbulentie versus Five Leaves Left.

Co Jackso schreef:
Marillion heeft zijn best gedaan om dit te laten klinken als een geheel, daarom is het ook moeilijk om nummers aan te wijzen die beter zijn dan de rest. Het is eigenlijk alleen mogelijk om bepaalde momenten aan te wijzen die ervoor zorgen dat dit een meesterwerk is. De uitbarstingen in Blind Curve, de opener en de overgang naar Kayleigh, het middenstuk van Heart of Lothian, de woede in Waterhole en natuurlijk Lavender, het is allemaal schitterend. Natuurlijk zullen veel mensen dit album afdoen als onnodig bombastisch en theatraal, en hoewel ik mij daar weleens aan kan storen, gebeurt dat ditmaal niet. Dit album verdient zonder twijfel de hoogste waardering en krijgt van mij een plaats in mijn top 10.

KampF schreef:
Vorig jaar kwam Panda Bear in mijn leven. Vele malen is de vergelijking met de Beach Boys gemaakt. Nieuwsgierig genoeg ben ik begonnen aan Pet Sounds. Veel in de zomer gedraaid (trein, zon, landschap), de liedjes bleven onverbeterlijk in mijn hoofd zitten. In blije en minde blije buien kan -alleen de openingstracks al- mij vlagen van euforie bezorgen. Maar eigenlijk is ieder lied een parel. De Beatles hebben heel wat aan deze jongens gehad destijds.

Zelden zo'n brok blijdschap op 1 schijf gehoord, ook al zit er meer achter.
Ach, er kan zoveel worden gezegd over Pet Sounds.. Ik houd op

* * * * *
Max score.

ps. Extra tracks als Trombone Dixie zijn werkelijk geniaal.

Dn!S schreef:
The National is een goedopgevoede jongeman die zich toch af en toe stilletjes afzet tegen de geaccepteerde maatschappelijke normen. Terwijl hij aan de andere kant ook helemaal niet zou weten hoe hij zonder deze maatschappij verder zou moeten. Hij is verdwaald in zijn eigen woonkamer. Maar hij krijgt wel eindelijk zijn 5*. En dan te bedenken dat ik na mijn eerste luisterbeurt nauwelijks onder de indruk was...

1996Customer schreef:
Dit album was niet mijn eerste kennismaking met Muse (die 'eer' komt toe aan Black Holes & Revelations). Het 2de album van Muse bouwt wat mij betreft zeker verder op de overvloedige aanwezigheid van de pathos op het eerste album. Maar dan wel op een goede manier.

Waar op Showbizz nog weinig ruimte is voor elektronica of piano is er hier wel degelijk sprake van meer klassieke instrumenten(al dan niet met een elektronische twist, zie Bliss en New Born).

Dat deze Origin Of Symmetry een hedendaagse klassieker is, en dat we er over dertig jaar nog steeds over zullen praten, daar durf ik gif op innemen. Want voor mij straalt het album gewoon het woord klassieker uit. Het Artwork, de titel, alles is perfect, en dan heb ik nog niets gezegd over de nummers.

orbit schreef:
Waren hun eerdere platen nog speels, mellow en relaxed, met een duidelijke urbanvibe en de befaamde triphop-signatuur, op Mezzanine slaan de heren een geheel andere koers in. Duister, onheilspellend en broeierig. Vooral het laatste woord vind ik erg van toepassing op de muziek van MA. Er rommelt van alles onder het oppervlak, wat vals egaal lijkt, maar af en toe flink kringen maakt! Ieder nummer zit tot in de perfectie in elkaar en vormt een steentje in dit bouwwerk, wat het meest wegheeft van een grote aftertrip op een rokerige afterparty.. de partydrugs zijn nog actief, maar langzaam trekt de nevel weg en zie je spoortjes van real-life gekte en ellende opduiken. Dit is beslist een plaat in het cynische post-ecstasy tijdperk, toen de grootste pret er wel af was en mensen langzaam door het vernis van de massahype en de loze love-illusie heen begonnen prikken. Althans de mensen van MA, stel ik me zo voor

Sandokan-veld schreef:
Een band aan het einde van zijn latijn. Een vriendschap die verloren is gelopen in een kluwen van persoonlijke, muzikale en zakelijke meningsverschillen. Het einde is nabij, het is slechts nog een kwestie van het bijltje er definitief bij neergooien. Maar op die manier stoppen willen de bandleden niet: nog één keer slaan ze de handen ineen om een ouderwetse top-lp op te nemen, een passende coda voor hun fabelachtige loopbaan. Een finale met vuurwerk.

Een romantisch beeld misschien, en makkelijk te nuanceren. Zo solidair waren de Beatles niet bepaald meer op dat moment: er werd bijvoorbeeld over gedacht om deze plaat Everest te noemen, en dan met de hele band naar de Himalaya te vliegen voor een fotosessie. Maar de bandleden weigerden zo ver met elkaar te reizen: als er foto's gemaakt moesten worden, dan moest dat maar gewoon in de buurt van de studio. Vandaar dus: Abbey Road.

Arrie schreef:
Het vierde album van Radiohead, en wat mij betreft hun meesterwerk. Zo, dan is dat alvast duidelijk.
Radiohead begon als een aardig rockbandje, maar op hun tweede album verrasten ze vriend en vijand met een ijzersterk rockalbum met erg goede songs. Dat deden ze nog eens over met OK Computer, waar ze al ietwat experimenteler werden, en zich naast het schijven van sterke nummers zich ook gingen bezighouden met hoe ze die nummers brengen. Bij Kid A wordt die ontwikkeling nog wat verder doorgetrokken, en wordt er met electronica geëxperimenteerd, om de songs zo een mooi jasje te geven. Kid A klinkt dan ook behoorlijk anders dan de drie voorgaande albums, en omdat Radiohead ondertussen een hele grote naam was geworden, was het vrij gewaagd. Gitaren? Weg ermee! Laten we spelen met stemvervormers en dat soort ongein!

avdj schreef:
We schrijven voorjaar 1967. De kranten vragen zich af waar The Beatles blijven met nieuw materiaal. Er werd al geschreven dat ze geen ideeën meer hebben. "Ze zitten te niksen in de studio." Enkele insiders moesten geweten hebben dat ze wel degelijk druk in de weer waren. Mick Jagger liet trots een Stones take horen waarna John Lennon een demo van Sgt. Pepper's in de speler stopte. Gedesillusioneerd verliet Jagger de studio, hij moet hebben aangevoeld dat zijn groep dit niveau nooit zou weten te halen.

Luuk-DireStraits schreef:
Dit album kan tegenwoordig nog steeds gezien worden als hét voorbeeld van hoe softrock gemaakt moet worden. Heden ten dage zijn er nog maar weinig bands in de stijl van Fleetwood Mac, en dat is een eeuwig gemis. Het is op poprock gebied tegenwoordig Coldplay en toch ook een beetje Lady Gaga wat de klok slaat, en dat is zeer schadelijk voor de muziekwereld. Vooral laastgenoemde slaat het laatste stukje muzieknostalgie vakkundig aan diggelen. We kunnen tegenwoordig slechts nog genieten van wat er vroeger werd gemaakt, en ik als 18-jarige vind het eeuwige zonde dat ik die fantastische tijd niet fysiek heb kunnen meemaken. Ik laat met nu nog slechts meevoeren.

aERodynamIC schreef:
Ultieme herfstplaat, ultieme winterplaat, ultieme lenteplaat of ultieme zomerplaat.
Allemaal leuke kreten die ik liever samenvat in ultieme R.E.M-plaat waar ik dan heel snel aan toe moet voegen dat albums als Document, Green, Lifes Rich Pageant, Around the Sun, Murmur en Out of Time met hun 4,5 score er wel heel dicht tegenaan zitten.
Waarom ik dit dan juist de volle mep heb gegeven? Ik denk dat het ligt aan de melancholie die mijn boxen uitknalt als ik deze cd draait. En daar ben ik meestal wel heel erg gevoelig voor. Daarbij vind ik het ook een behoorlijk tijdloos album en eigenlijk heel erg niet seizoen-gebonden.

otherfool schreef:
Laat ik het nu eens over de plaat hebben (dit duurt zo toch al veel te lang). Ik ben dus verliefd op Agaetis Byrjun. En ik denk niet dat die liefde ooit nog over zal gaan. Vanaf de eerste seconde van het intro tot de laatste snik van 'Avalon', het is allemaal even prachtig. Een heerlijke plaat om in de zomer bij te relaxen, om op de achtergrond aan te hebben staan, of om bij te gaan slapen. Als ik toch favorieten aan zou moeten wijzen zijn het 'Staralfur', Ný Batterí en het magistrale titelnummer 'Ágaetis Byrjun'.

Mijn nummer 1 plaat, dus uiteraard 5 sterren.

(Met excuses voor de vaagheid van dit bericht, ik heb het zelf nog eens doorgelezen en snapte er geen jota van )

dazzler schreef:
UNKNOWN PLEASURES 1979 (een impressie)

Een ontdekkingsreis naar de spelonken van de humane ziel.
En een confronterend portret van het bizarre gedrag van de mens.
Twee sporen en twee plaatkanten: een outside en een inside.

[...]

Unknown Pleasures is voor mij als een noodrem.
Enkel het glas breken als het nodig is. Doorheen de jaren
is het album met mij vergroeid geraakt. Ik draai het nog zelden.
But we remember when we were young ...

Louis2703 schreef:
The Bends

Beste album van Radiohead wordt gezegd. Naar mijn mening in ieder geval beter dan Ok Computer. Dit album heeft een geweldige opbouw, bestaat uit een paar van die goede rockers, een paar balads en een paar gewone nummertjes.

[...]

Ik begrijp nu ook een beetje de vergelijking met Coldplay, dit album lijkt inderdaad veel op AROBTTH en zijn wat mij betreft gelijkwaardig. Paar briljante nummers, wat inzakkers en dan weer briljante nummers. Zelfde opbouw. Fake Plastic Trees kan door Chris Martin worden gezongen.

bonothecat schreef:
Achtung baby is voor mij 1 van de mijlpalen in de muziekgeschiedenis. De cd kwam uit op een moment dat ik mij serieus ging verdiepen in muziek. Het was ook het moment dat de muur in Berlijn net was gevallen, een gebeurtenis die mij nu nog steeds de koude rillingen geeft. Het artwork van deze cd is over dat onderwerp ook prachtig. En dan nog de symboliek die in de songs van U2 zit. Teksten die allemaal op verschillende manieren zijn uit te leggen. En die iedere keer weer een moment van herkenning teweeg brengt.

Gerards Dream schreef:
Na zoiets moois is het weer tijd om er een lekkere drive bij te pakken hebben ze moeten denken. Living in Another World is daar duidelijk een voorbeeld van. Wat is dit lekker om te horen, waardoor ik sterk het idee krijg dat hier behoorlijk goed is over nagedacht. Vooral die mondharmonica die er op te horen is erg goed bedacht. Give It Up is daarna een mooi rustpunt te noemen Een ritme op wandelsnelheid in combinatie met de wat hese stem van Hollis. Die rust wordt verder uitgediept op het verstilde Chameleon Day. Het doet mij denken alleen te zijn in een groot statig gebouw. Time It's Time laat mij op een mooie manier uit mijn droom komen, om me vervolgens met twee benen weer op aarde te zetten.

deric raven schreef:
Mijn dertigste verjaardag.
Ik vond het verschrikkelijk.
Jeugdjaren definitief achter mij gelaten.
Voorbereiding op de volgende stap in het leven.
Huisje, boompje, beestje.
Eerste besef van ouderdom.
Kalend met een overvloed aan grijze haren.
Altijd aangesproken worden met meneer.
Mijn kleine identiteitscrisis.
Robert Smith bereikt in 1989 die leeftijd.
Het gevolg was dit album.

cosmic kid schreef:
Deze cd wedijvert samen met Achtung Baby om de titel beste U2-cd ooit.

The Joshua Tree is voor mij de afsluiter van het trio War- The unforgettable fire- The Joshua Tree. Het mystieke, warme geluid van TUF is verder uitgekristalliseerd en daarnaast ging U2 de kunst beheersen van het schrijven van hits. Hiervoor hadden ze natuurlijk ook al hits gehad, maar met de eerste 3 singles scoorden ze hit na hit en traden ze toe tot de eredivisie van de rockmuziek.
[...]
Na Achtung Baby bleef U2 voor mij nog wel interessant met Pop en Zooropa, maar na How to dismantle an atomic bomb ben ik afgehaakt. Heden ten dage is het ook erg in om U2 te bashen, maar wie oa. naar deze cd luistert hoort een uiterst gedreven, emotionele en zeer oprechte band die de wereld wilde gaan bestormen. Dat is ze gelukt en de rest is geschiedenis.

stevie schreef:
Deze plaat lijkt wel gemaakt te zijn als introductiegids voor rondreizende aliens, die onze planeet komen bezoeken/vernietigen. Dat lijkt althans de hele opzet van deze tour de force.

Een aantal straffe muzikanten, die elk hun eigen kleur toevoegen aan dit palet, dat de nachtelijke sfeer beschrijft van een wereldstad, die zakenlieden, pooiers, hoertjes, wannabees, wannadies, filosofen en kunstenaars herbergt. Een soort Dickens voor de jaren 60 extravaganza en verdorvenheid van een stad die haast bezwijkt onder haar eigen status.

west schreef:
En zo is het. Iedereen die hier anders over schrijft heeft het of niet (bewust) meegemaakt in 1991 of is het vergeten. De rauwheid en puurheid zat niet alleen in de muziek, maar ook in de teksten en in het gevoel wat de muziek kan oproepen. Rock vanuit het hart inderdaad.

Ik lees bij sommigen ook, wat is hier nou bijzonder aan? Nou: hier is het allemaal mee begonnen. Heel veel rockbands in de jaren '90 '00 en nu vinden hun oorsprong in deze puur natuurplaat van Kurt Cobain en kornuiten.

Ik zag de clip van Smells Like Teen Spirit en dacht: wat is dit? Dit is rauw, dit is echt, dit is gaaf en vol met energie. Ik ben gelijk de trap afgelopen en naar de FRS gegaan (toen 2 minuten lopen) en heb Nevermind gekocht. Terug lopend bedacht ik dat ik de rest niet beluisterd had, maar dat ik 'm altijd nog kon ruilen. Na 3x draaien die middag (ik had vrij) kwam mijn toen nog vriendin binnen. Ik zeg: moet je dit nou toch eens horen...

Fortunato schreef:
The Queen Is Dead. Ik wil er wat over schrijven, geen idee waarom. Helaas heb ik geen schrijftalent en ook geen verstand van muziek (voor zover dat bestaat), waardoor mijn stukje uiteindelijk uitgedraaid is op een onevenwichtige ophemeling van de plaat. Het zij zo. Incipiam:

Het eerste nummer zet meteen de toon voor het hele album. De boodschap is melancholisch en weinig hoopgevend, ook nostalgisch in zekere zin (naar a certain lost Englishness), maar tegelijkertijd weten de sprankelende instrumentatie en vooral de humor in de teksten van Morrissey een bepaalde luchtigheid te creëren, zodat bij mij toch een glimlach op mijn gezicht getoverd wordt.

Serpico schreef:
Het was me al opgevallen dat dit album me nog niet één keer heeft verveeld. Dat wil zeggen: hoe vaak ik het ook luister, zelfs al luister ik het 3 keer achter elkaar, dan nog blijft het boeien en enerveren. Dat ik Time eerder niet wist te waarderen is me nu onbegrijpelijk, wat een geniaal nummer! Van begin tot eind! Hoe vaak ik het ook hoor! Ook deze Pink Floyd heeft het zo ver geschopt dat ik me in een soort hemel waan als ik hem in mijn eentje zit te luisteren. De teksten zijn allicht de allermooisten die Pink Floyd uit zijn strot heeft gekregen, met het ab-so-luut meesterlijke Eclipse als uitschieter. Maar er zijn eigenlijk geen mindere nummers, op het weinig toevoegende maar goed beluisterbare On The Run na is er geen enkele die niet ontzettend veel aan het album bijdraagt en een nummer vormt waarnaar je uitkijkt.

rick* schreef:
Een prachtige plaat, die 30 jaar oud is maar toch nog ontzettend mooi klinkt. Er is niemand die zo klinkt als Kate Bush, ook al hebben diverse mensen haar genialiteit probeer te imiteren (waarvan de meest succesvolle de inferieure Tori Amos is).
[...]
Voor veel mensen zal deze CD eentonig klinken doordat de hoge stem van Kate Bush hier nog weinig variatie kent en de piano overal de hoofdrol heeft, maar als je goed luistert hoor je dat ieder nummer een geheel eigen sfeer heeft. Het is écht een steengoed debuutalbum.

JoostBo schreef:
En daar is hij dan: een nieuw album van dé band van de afgelopen 10 jaar dat elke keer weer iedereen wist te verrassen bij een nieuwe plaat. Toen vorig jaar de mini ‘wij zijn er nog en dit is nieuw werk’ tour werd gedaan, kon er al heel voorzichtig gejuicht gaan worden bij sommigen. Maar lang bleef toch de vraag of al die lof niet te vroeg was. Maar toen als een donderslag bij heldere hemel het nieuwe album In Rainbows werd aangekondigd kunnen de liefhebbers en haters van Radiohead hun respectievelijke proza op het niveau van Homeros of de decoupeerzaag gebruiken om hun mening te ventileren.

Serpico schreef:
Wish You Were Here was na The Wall pas het 2e Pink Floyd-album dat ik luisterde, en die 2 vind ocharme ik nog altijd de beste.

Wish You Were Here had maar 5 nummertjes, spuwde muziek uit die meer klonk als het brein van een briljante natuurkundige, maar dan in noten en instrumenten, bracht mij prachtige teksten als SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND! en kon me de eerste keer totaal niet bekoren. Wat is dit nou weer?, vroeg een (ik schat) veertienjarige Bastiaan zich af. En het waren niet zozeer de 2 sindsdien verstreken jaren, het waren de meerdere luisterbeurten die desondanks tóch kwamen. Wish You Were Here kruipt ontzettend onder de huid, het album verveelt geen moment, maar bovenal fascineert het. Ieder liedje zet je fantasie aan het werk: waarop heeft deze tekst betrekking, wat is er gaande, wat houdt het in?

Wish You Were Here zelf, het nummer, is eigenlijk de vreemde eend in de bijt op zijn eigen album. Dit nummer is wél duidelijk over wat de gevoelens zijn, klinkt veel minder bovennatuurlijk en veel meer down-to-earth maar oh zo eerlijk. Zo puur. Het is allicht stiekem en verborgen het mooiste liefdesliedje, de mooiste simpele ode aan het mooie in de mens ooit. En wie had dat verwacht van psychedelisch Pink Floyd? Ook ik niet.

Wish You Were Here is hoe dan ook een album dat je bijblijft en dat je ook nooit meer wil loslaten. Wish You Were Here is onaards en aards tegelijk, rustig en losbandig in één, zoet en grof tesamen. Wish You Were Here is bijna als het leven, en dan net een beetje duisterder.

5*

inquestos schreef:
Meteen verbinding weg en een ruizige microfoon,

chevy93 schreef:
Quote uit maart 2004. Ben benieuwd of de user in kwestie nog achter deze woorden kan staan.

korenbloem schreef:
dit is één van de meest spraakmakende debut albums ooit. Maar wat is er nog niet gezegt over deze onverklaarbare mooie plaat

Trouwens, over deze plaat moet je niks zeggen, hier moet je naar luisteren, hier moet je bij mee zingen,

Hier geef je alleen 5 sterren voor. En kom je op iets minder uit........

Dan luister je nog een keer, net zo lang tot je op 5 sterren uit komt en eindelijk snap je het doel van je jeugd:
Ik wordt poeët, ik richt een band op, en in muziek zoek ik naar de grenzen van onze beschaving. En net buiten deze grenzen hoor en zie je de perfectie, welke je beschrijft. De perferctie wie vele namen heeft gekregen,

maar wij weten hoe deze perfectie echt heet: The doors

Feiraco schreef:
Ten is naar mijn mening simpelweg legendarisch. Een ultiem en uniek album. Ten is een album vol drama, en wordt passioneel gezongen door Vedder. Gelukkig maken de meeste artiesten niet zelf mee waarover ze zingen, schrijven of schilderen, maar Vedder doet in ieder geval klinken alsof dit het geval is. Het drama van Ten werd opgevolgd door het meer rauwere Vs en vervolgens het experimentele Vitalogy, wat enkele van Pearl Jam’s mooiste nummers bevat. En zo verschillen de eerste drie albums alweer behoorlijk….

The Eraser schreef:
Funeral is voor mij – hoe ironisch het ook mag klinken – een ode aan het leven. De algemene teneur is nochtans niet vrolijkmakend. Hoe kan het ook anders als op korte periode 9 familieleden van de verschillende bandleden in het graf sukkelen. In de afsluiter In The Backseat wordt op een prachtige manier beschreven hoe het voelt als je een naaste verliest.

Louis2703 schreef:
Sigur Rós - ( )

Dit is nou een bijzonder album. Een album dat geheel ongetiteld is. Niks heeft een naam. Het enige dat bekend is, is dat Sigur Rós dit album heeft gemaakt. De bedoeling van de band was dat je dit album op je eigen gevoel moest luisteren. Zo kon je zélf de titels geven. Je laten leiden door de muziek en verder niets.

bart1989 schreef:
Met OK Computer heb ik ontdekt dat je goede muziek pas echt gaat waarderen na ettelijke keren luisteren en beleven.
Je kan het vergelijken met olijven eten. Dat vind je pas lekker als je de smaak goed leert kennen. En wanneer je de smaak leert accepteren in je mond zonder vooroordelen, dan heb je alleen maar zin in meer. Maar smaken verschillen natuurlijk, het kan zijn dat je olijven blijft eten en het nooit echt lekker gaat vinden, dat is ook met dit album. Ik heb het geluk dat ik hier volop van kan genieten.