Wat mij gelijk opvalt bij dit album is de mooie foto van de stammen van twee bomen. Het brengt me terug naar mijn jonge jaren. In het bos nabij het ouderlijk huis stond ook zo’n dergelijke boom. Op ongeveer een meter hoogte boven de grond zat een groot gat in de stam waardoor de boom de naam kreeg “de holle boom.” Het leuke daaraan was dat als je dat wilde een wens mocht doen door in het gat van de boom te praten. Naast dit feit bleek het ook een sterke boom te zijn ondanks de genoemde handicap, want hij trotserende vele stormen en ander zwaar weer, terwijl andere bomen die wel gezond waren het loodje moesten leggen. Toch legde de holle boom uiteindelijk het loodje tijdens een zware herfststorm doordat een jonge boom op de holle boom viel. De restanten van de boom bleven nog een tijdje staan totdat het gevaarlijk begon te worden voor bezoekers van het bos. Daarna is de boom verder omgehakt waardoor er een lege plek is ontstaan die tot nu toe nog niet is opgevuld. Tot zover het verhaal over de boom die ooit stond in park Nimmerdor aan de rand van Amersfoort. De boom daarentegen op de hoesfoto is te vinden in het Thorndom Park in Essex waar Jim Kirkwood bij in de buurt woont en daar soms de overpeinzing heeft dat de wereld er een stuk op achteruit zou gaan als er geen bomen meer zouden zijn. En na dit natuurpraatje tijd voor muziek.

The Light Beyond te Hedgegrow is gebaseerd op de vele verhalen van mensen die even klinisch dood zijn geweest. Uit vele verhalen blijkt namelijk dat deze mensen het gras aan gene zijde groener vonden dan ze op aarde ooit gezien hadden. Het muziekstuk zelf begint in kosmische sferen. Lang aangehouden tonen en subtiele klanken die niet gelijk te plaatsen zijn. Zo’n stuk muziek wat je eigenlijk in het donker met de ogen dicht moet beluisteren om er alles uit te halen wat er in zit en dan vervolgens wegdrijven van de hedendaagse maatschappij. Muzikaal gebeurt er niets wezenlijks, edoch de subtiele klanken zijn heerlijk om even de gedachte op nu te zetten en me mee te laten voeren op een bijzondere reis. Vreemde klanken die zijn te horen doen me denken aan fragmenten uit mijn leven die in slowmotion worden afgedraaid. Een rustige sfeer om door een ringetje te halen. Ideale muziek om te draaien na een dag vol stress.

Met veel laag en subtiel klinkende belletjes begint On the Shores of Infinite Imagination de me even uit mijn trance halen. Maar snel hierna volgt opnieuw rustige kosmische c.q. ambiënt muziek. Voor mijn gevoel muziek die als een warme deken aanvoelt hier. Later is de zee te horen en zeemeeuwen. Wat blijft is een klanktapijt dat warm aanvoelt en van geen ophouden weet. Qua compositiestijl moet ik wat denken aan Waiting for Cousteau van Jean Michel Jarre. Het kost me dan ook geen enkele moeite om me een voorstelling te maken dat ik drijf op een waterbed met boven mij de sterrenhemel. De muziek blijft gedurende de compositie aan de rustige kant en zou ik nu niet zitten tikken aan deze tekst, dan zou ik zo in een diepe trance kunnen raken. Mooie muziek om op te onthaasten en even de boel de boel laten. Toch heeft die rust een keerzijde. Van iemand als Jim Kirkwood verwacht je namelijk dat hij met een muzikale donderslag je even bij de kladden neemt en dat je bijwijze van spreken even van schrik boven op de kast doet belanden. Dit effect blijft hier dus uit wat On the Shores of Infinite Imagination een prima stuk muziek maakt om te draaien op een snikhete dag waarbij drukte of erg actief bezig zijn dus uit de boze is. Muziek om op te onthaasten dus. Even geen opdrachten van de baas.

The Far Green Country trekt die rust door, zei het een tikje klassiek. Ja, en als ik aan de verre groene landen of gebieden denk gaat mijn gedachte uit naar een plek in het hiernamaals waar de geesten terechtkomen van wie het aardse bestaan heeft verruild met het eeuwige. Een dergelijke sfeer proef ik ook uit het stuk muziek. Vergankelijkheid bestaat niet meer en tijd is er in overvloed. Desondanks straalt de muziek iets droevigs uit. Het eeuwige bestaan lijkt niet vrolijk te zijn. Of zou het zo zijn dat de overledenen ook zijn naaste mist? Aan het einde van het stuk meen ik zoiets te horen, want de muziek wordt wat onrustig. Een droeve cello klank versterkt dit dilemma nog eens. Waarmee dit ingetogen album van Jim Kirkwood eindigt met een diep filosofische vraag.

Jim Kirkwood, een vrij lange tijd heb ik gedacht dat ik te maken had met het Britse evenknie van onze Johan Timman. Iemand dus die slechts ëen album uitbrengt en dat was het dan. Maar niets iets minder waar, want via zijn site is gratis aan meer muziek te komen. Zo tipte gebruiker CorvisChristi me deze week, en dat heb ik geweten.

Na wat meer muziek te hebben gehoord van Jim Kirkwood, kwam ik tot de conlusie dat zijn basis de Berlijnse school is waar dan wel de nodige dramatiek aan wordt toegevoegd waardoor het donker en onheilspelend gaat klinken. Het spannende begin van The Mad God doet me weldra het plafond van dichtbij zien. Daarna volgt een wat ingehouden deel, maar voor mijn gevoel is de Mad God een plan aan het beramen om de mensen het leven zuur te maken. Geheel op mijn gemak zit ik dan ook niet te luisteren. Langzaam krijg ik dan ook het gevoel of ik een buitenaards labaratorium in wordt getrokken. Daar is de Mad God met experimenten bezig. De walmen die daar vanaf komen maken me duizelig. Nog een paar keer klopt hij op een deur en vervolgt zijn bizarre tocht door de ruimte. Perilous Ground geeft me dan ook een gevoel dat ik sterretjes zie door de dreun van de Mad God.

Timestream is heerlijk up tempo en krijg hier door het gevoel of ik op een prettige manier de geschiedenis van de mensheid te horen krijg. Diverse perioden vliegen aan me voorbij. Hier en daar even een ramp, maar vooral de kracht van de mensheid staat hier centraal. Gaande weg de track wordt het Curriculum Vitae van het bestaan me helemaal duidelijk. Wel is het jammer te noemen dat het einde me te abrupt overkomt. Requiem for an Immortal begint wat kosmisch, gevoelsmatig zie ik mezelf dan ook aan dit bericht werken. Toch voel ik als dat er iets statigs staat te gebeuren. In gedachte gaat een hek stukje bij beetje open en een stoet met een overleden persoon komt naar buiten. De sfeer is alles dan vrolijk, toch is aan de muziek te horen dat degene die in kist ligt wel het nodige heeft betekent voor de wereld.

Het begin van Legion of Dawn doet me denken op de hei te staan waar de onweer bezig is om weg te trekken. In vrolijke geluiden die op zware bassen zijn te horen stel ik me vlinders voor die de wereld aan het ontdekken zijn. Lang kan ik daar niet van genieten Jim Kirkwood trekt me de snelweg van het leven op, er is werk aan de winkel, gelukkig zijn we met veel en als een groot leger wordt de klus dan ook geklaard. De muziek doet groots en bombastisch aan. De power en de motivatie staan hoog in het vaandel.

Het begin van Forgotten Realms doet spacy aan en blijft daar ook in hangen. Een mooi rustpunt na het bombastische Legion of Dawn. Ondanks de duistere sfeer voel ik wel de stress uit mijn lijf stomen, waardoor ik weer tot mezelf kom. En dan is daar opeens al de laatste track. The Dreaming Lord. Door de belletjes die op de achtergrond zijn te horen voel ik dat de Lord in slaap valt. Eenmaal in slaap volgt een spannende droom waar ook ruimte is voor minder zware thematiek. Tot zekere hoogte. Voor mijn gevoel komt de Lord in gewetensnood en ziet zijn onderdanen sneuvelen op het slagveld. De slaap wordt onrustig en hoe de Lord zich ook draait de mooie droom wil maar niet komen. Spelletjes van macht en onmacht volgen elkaar ijlings op.

Ja, en na een klein uur muziek wordt het dan ineens heel stil in de kamer. Stilte die nodig is om de sferen die op dit alum zijn te horen een plaats te geven. Jim Kirkwood is na mijn idee er in geslaagd een meer dan prima album in elkaar te hebben gezet met mooie en bij vlagen bombastische muziek. Een ruime voldoende dus.

Het is denk ik voor mij wel de ontdekking van het jaar te noemen, de muziek van Jim Kirkwood. Natuurlijk leunt het wat aan tegen de Berlijnse School, wat denk ik komt doordat Jim Kirkwood over oude analoge bakken van synthesizers beschikt, die zo lekker vet en romig klinken. Helemaal niet erg en na mijn idee zou je die periode kunnen typeren tot de klassieke periode van de electronische muziek.

En dan de muziek die op dit Voices from the Edge of Night is de vinden. Met veel bombast begint Atavistic Resurgence. Donkere wolken verschijnen aan de lucht terwijl een groot leger haar opmars maakt in een ruig landschap. Echt iets voor in de bioscoop, want op ee normaal scherm zou het niet uitkomen. En na de inval is er intense rust. Vlinders verschijnen boven het aan flarden geschoten land. De natuur hersteld wonderbaarlijk snel. En na verloop van tijd komt het grootte leger terug. De tanks en ander materiaal ontsieren de horizon opnieuw. Qua bombast doet het aan Vangelis denken. Hierna wordt het muisstil. Met het geluid van grommende dieren begint And the Abyss Smiled Back. Hierna waan ik me in de kosmos, even het geluid van een trein en een alarm, waarna de sequencers aangaan om me op een heerlijke tocht door onbekende gebieden te begeleiden. Met de ogen dicht is pas goed te horen wat voor lekkere drive hier in zit. Gevoelsmatig wordt ik haast de boxen ingezogen. Wel is het een tikje jammer dat het einde een tikje abrupt is, want dat had wat subtieler gekund.

Heel in de verte begint The Silent Rage. Zodra er wat te horen is waan ik me in het luchtledige en alles om me heen lijkt wel te zweven. Zodra er langzaam een ritme uit de sequencer bijkomt begin ik opnieuw aan een prima trip. Los van de aarde en het hier en nu. Een achtbaan met de fraaiste loopings is hier niets bij. Goede duizelingwekkende muziek stroomt de oren in. Vastklampen aan iets is onzin, gewoon je mee laten voeren is het beste. Wel is het jammer te noemen dat deze track ook ineens stopt, maar dat zal wel de stille woede zijn waar het over gaat.

In een sfeer of ik ver onder de grond zit begint Beneath the Surface of Reality. Een enge gedachte vertelt me dat ik levend ben begraven. Door wat speelse geluiden lijken er kleine beestjes door mijn kist te lopen. Voordat deze gedachte meester van me maakt is daar een heerlijk ritme wat me doet denken aan de electronische muziek die in de jaren zeventig van de vorige eeuw werd gemaakt door onder andere Tangerine Dream. Heerlijk wegdrijven op een hynotiserend ritme. Even wordt er contact gezocht met het aardse, waarna ik mijn reis kan vevolgen om vervolgens in een bijzonder zwart gat te vallen.

En daar sluit de laatste track van dit album naadloos op aan. Met geluiden die uit de diepte van de aarde komen begint dan ook In the Deep Places of the World. Voor mijn gevoel loop ik door een verlaten mijn. Druppels water vallen op mijn pad die langs mooie en onbekende zaken voert. Hierna wordt een rustig een tempo ingezet waarop het prima wandelen is, waarmee een heel behoorlijk album tot zijn einde komt. Hier en daar was het wel jammer dat zaken een te abrupt einde hadden, maar desondanks heb ik prima muziek voorbij horen komen.

Het is voor mij tot nu toe toch wel een beetje de ontdekking van het jaar 2009 de muziek van Jim Kirkwood. Zo erg zelfs dat het cd-rek aan een herziening toe is en er wellicht ook een reis naar de Zweedse meubelgigant nodig is om het netjes op te bergen.

Heel in de verte begint Touching te Arc, het brengt me terug na de muziek die in de eerste helft van de jaren zeventig werd gemaakt van de vorige eeuw. Gevoelsmatig bestaat het universum uit niets anders dan leegte. Waar ik ook kijk, ik zie slechts het fonkelen van sterren. Tot dat daar ineens een harde toon is die me uit deze droom helpt. Het is het begin van een reis die voorzichtig begint. Nog even tuffen op de secundaire weg, waarna ik ineens op de grootte weg zit. Heerlijke ritmes nemen me mee op een bijzondere reis. Het tempo zit er lekker in, even wat rust rond de 12e minuut om even wat te kunnen uitrusten, waarna een spannende tocht door een onbekend gebied volgt. Geluiden die tegen de stilte aan zitten vergezellen me. Na verloop van tijd heb ik het gevoel dat ik met een select gezelschap bezig ben met een expeditie door een duister gebied. Tijdens deze toch is de gids de enige die praat, de rest is voorzichtig bezig om over het glibberige pad te lopen. Hierbij komt één toerist ten val en glijd de diepte in, wat hem of haar noodlottig wordt. Even is er droeve muziek te horen en dan ineens gooit Kirkwood alle remmen los, waardoor ik althans los kom van de materie en het droeve voorval helemaal vergeet. Een boeiende film van dik een half uur komt hierdoor op een goede manier ten einde.

En na deze boeiende film staat er nog wat op me te wachten. Met metaalachtige klanken begint The Illusions of the World. Zodra deze zijn verdwenen is er een subtiel spel te horen van diverse speelse geluiden. Naast dat het speels aandoet heb ik ook het gevoel of een magiër bezig is met een ritueel. Onder doeken vinden zaken plaats die het daglicht niet kunnen verdragen. Langzaam maar zeker komen zaken tot stand onder die doeken, maar wat blijft een geheim en alleen de magiër weet wat hij tot stand heeft gebracht.

Behoorlijk donker begint Speaking in Tongues, het geeft me een gevoel of ik alleen ben achtergelaten in een spookhuis. Hier en daar zijn bekende geluiden te horen waardoor het lijkt of bepaalde herinnering naar boven komen. En dan is daar ineens statige muziek. In gedachte zie ik een rouwstoet voorbij gaan. Even lijk ik van de aarde te vallen, maar wordt nog net op tijd door een sequencer opgevangen die me vervolgens een bijzonder avontuur in trekt. Met de minuut stappelen de indrukken zich op, waardoor het opletten geblazen is met de ademhaling. Kirkwood heeft dit door en schakkelt de boel een tandje lager, om vervolgens met een heerlijke uithaal te komen. Tussendoor is er nog wat klaagzang te horen. Ja, en dan volgt een mooi haast klassiek einde. Statige muziek vult de ruimte en titelrol loopt over het doek, waarmee Speaking in Tongues erg fraai tot een eind komt.

En met al het voorafgaande in het hoofd kan ik slechts concluderen dat Jim Kirkwood me opnieuw heeft getrakteerd op heerlijke muziek die mijn verbeelding op een positieve manier aan het werk heeft gezet. Een mooi album dus en de productie is dik in orde.

Het heeft wel wat in mijn ogen als je ziet dat een stuk muziek lang duurt. Het roept toch al snel een beeld op van een grootte zware klassiek symfonie op. Een orkestbak vol mensen en instrumenten waar je dan vervolgens door wordt overdondert en waar het sneu is voor wie de triangel bespeelt, want die hoeft maar één keer in actie te komen. Dat is alleen al wat bij mij naar boven komt bij het zien van de tracklist van dit album.

Where Shadows Lie Part 1 begint na één tel zoeken gelijk loodzwaar. Het hele orkest komt in beweging waarna de dirigent het geheel tot kalmte maant. Nog even een opleving, waarna het verhaal vanaf het begin wordt opgepakt. Midden in een woestijn lijkt het wel plaats te vinden. Ver van de bewooonde wereld en geen kip te zien. Een en al zand Als er een schaduw is te zien is dat van een roofvogel die door het schijnsel van de zon vliegt. En even is daar verstilling die aanvoelt als de hitte die van het zand afkomt. Hierna komt wat meer leven in de brouwerij. In de verte rent een leeuw achter een antilope aan. Het is een mooi schouwspel en is goed te zien dat de antilope alles op alles zet om te blijven overleven. De leeuw rent zijn longen uit zijn lijf. Dan plots verstapt de antilope zich en moet zich gewonnen geven. Een wat aangezette orkestratie laat horen de leeuw de koning der dieren is. Met veel voldoening zet hij zijn tanden in de dode antilope. Een bijzonder tafereel is ten einde.

De zon staat inmiddels hoog aan de hemel en de hitte is intens. Tijd om het rustig aan te doen onder een rots die wat schaduw geeft. In de verte lijkt het wel of een beekje tot leven komt. Tot dat er plots een kude kamelen voorbij komt uit het niets, waana het angstig stil wordt. Toch is er wel iets van dreiging te horen. Hele volkstammen komen in beweging ze zouden met gemak het doek in de bioscoop kunnen vullen. De muziek die er onder zit is behoorlijk bombastisch. Even een korte stilte en daarna lijkt het wel of de wind vrij spel krijgt. Het zand waait alle kanten op waardoor het landschap constant in beweging is. De klanken uit de electronica-winkel vullen dit goed aan. Het wordt me goed duidelijk athans dat Jim Kirkwood erg goed is in het neerzetten van sferen. Alleen is het wel jammer te noemen dat er aan het stuk een te abrupt eind zit.

In een duistere sfeer met vogelgeluiden begint Where Shadows Lie Part 2. Even wat zoeken tot dat de sequencer aangaat waardoor een sfeer ontstaat om door een ringetje te halen. Een drive dus om u tegen te zeggen. Daarop een mooie orkesratie die me danig in een greep houden. Nog even en ik begin te hyperventileren. Net als ik los van de aarde kom houdt het op Hierna neemt Jim Kirkwood me op een tocht die over smalle padjes gaat in de bergen. De afgrond ziet er indrukwekkend uit en het is zaak om je voeten met beleid te gebruiken, terwijl het uitzicht mooier en mooier wordt. Vrijheid heeft nog nooit zo goed aangevoelt. De lucht wordt ijler en de top van de berg komt in zicht. Het gevoel is intens. Met enig weemoed wordt de daling in gang gezet op muziek die me wat doet denken aan Are 'Friends' Electric? van Gary Numan. Hierna komt een mooie draai in het verhaal. Gevoelsmatig verander ik in een roofvogel en verlaat al vliegend de berg, los van de materie.

Hiermee komt er een mooi eind aan een bijzonder album van Jim Kirkwood. De muziek moet nu nog wat rijpen bij mij, maar voor nu al een dikke voldoende waard.

Als ik zo na de hoes kijk doet het mij wat denken aan iemand die gek is geworden in de stad waarin hij leeft. Alles lijkt om hem heen te draaien en hij wil maar één ding, weg uit deze maatschappij. Terug naar een punt waar hij het overzicht krijgt over zijn bestaan.

En dan hetgeen wat te horen is op deze single van Jim Kirkwood. Heel in verte begint de muziek. Het klinkt als heel dun glas, waardoor de sfeer breekbaar lijkt te worden. Het kost wat moeite om het te volgen, want het zit erg tegen de stilte aan. Na verloopt komt er een bastoon die me langzaam op sleeptouw neemt. Daarnaast hoor ik iets wat een beetje aan regen doet denken. Maar het is bovenal een gevoel of een stad tergend langzaam uit een diepe slaap ontwaakt. Het maakt me nieuwsgiergig wat komen gaat. Op wandeltempo gaat de muziek in eerste instantie door. Voor mijn gevoel gaat dit te lang zo door. Tot dat het in de diepte verdwijnt en er een sequencer ten tonele verschijnt. Heel langzaam komt er tempo bij en komen er meer instrumenten en geluiden in de muziek. Even krijg ik het gevoel of ik in het luchtledige wordt getrokken op een bed van kosmische klanken, waarna Jim Kirkwood de spanning langzaam maar zeker opvoert, om me daarna los te laten in een merkwaardige omgeving. Het doet me denken aan een stam in Afrika die de opdracht hebben gekregen een stuk te componeren bij een science fiction film, waarna er een sfeer te horen is of ik heel ver in de ruimte ben terecht gekomen. Met veel laag komt er een eind aan het stuk.

Door de afwisseling die er in zit is het wat moeilijk te beoordelen, maar ik heb zeker een half uur lang naar goed bedachte electronische muziek geluisterd.

Nog voordat Johannes Schmoeling lid werd van Tangerine Dream was hij met muziek bezig. Zo doorliep hij het conservatorium. Daarnaast schreef hij muziek voor theaterproducties

Hoe dan ook op dit album Early Beginnings staat behoorlijk interesante muziek waar je nog hoort dat we hier te maken hebben met een zoekende componist. Fraaie stukken muziek die aan Bach of Mozart doen denken maar daarnaast ook het wat meer experimentelere werk. Het geeft daarmee een mooi beeld hoe een componist zoekend is naar zijn muzikale weg. Vooral in de gedragen composities is duidelijk te horen welke invloed hij zal krijgen binnen het Tangerine Dream verhaal. Op sommige plaatsen hoor ik al aanzetten van White Eagle bijvoorbeeld.

Bepaalde tracks op dit album zijn erg boeiend voor de harde kern van Tangerine Dream. Zo is de track The Solder Theme duidelijk een eerste aanzet voor iets bij Tangerine Dream. Riding the Bike had zo op Le Parc kunnen staan, Tracks in the Snow geeft al iets prijs van Schmoellings invloed op de soundtracks van Tangerine Dream begin jaren tachtig. Metamorphic Forest had niet misstaan op Legend.

Dit bijzondere album van Johannes Schmoelling sluit af met het klassieke Circles, wat duidelijk laat horen dat we te maken hebben met een componist die al zoekend met boeiende resultaten komt. Het enige nadeel van dit album is dat op sommige plaatsen de productie wat hol klinkt, maar de muziek is dik in orde. Een mooi album dus.

Zodra er muziek wordt gemaakt over een stad lijkt het wel of men begint met de ochtend. Ook dit album van Johannes Schmoelling. Rustige piano klanken vullen de ruimte op Passing By. Gaande weg de compositie komt er wat leven in de brouwerij. Men eet nog een boterham of stapt de auto in richting werk. De stad komt tot leven. Giants Out of the Frog begint spannend. Het doet denken aan flat-gebouwen die zichtbaar worden als de mist is verdwenen. Muziek met een speels karakter vult de kamer en alles gaat zijn gangetje. Een tikje stress vol begint Instant City. Als de muziek later wat krachtiger wordt kan ik maar aan één ding denken en dat is Tangerine Dream. Dit komt wellicht door de structuur van de muziek. Contemplative Clouds is een mooi meditatieve compositie in gedachte ben ik de eendjes aan het voeren terwijl ik in het water de wolken voorbij zie gaan.

Joyful Solitude begint heel stijlvol. Klassieke geluiden vullen de kamer. Even wat zoekwerk op de toetsen en verder met de rust. En dan later opnieuw wat spanning wat uitgroeit tot iets wat vrolijk te noemen is. Heel wat drukker is het op Rikscha Square. Het verkeer stroomt alle kanten de stad binnen en rijdt vlot door naar de eindbestemming. In Viktoriapark is er van alles te doen. Rustig op een bankje zitten of toch het reuzenrad in. Dit alles in relaxte sfeer. De track A Long Time Ago roept in het begin een droeve sfeer op. Het lijkt wel of iemand al lang staat te wachten op iets wat maar niet komt. Net op het moment dat het lood zich in de schoenen wil nestelen verschijnt er hoop aan de horizon. De oude schoolmaat heeft woord gehouden en is op komen dagen. De blijdschap is groot er is veel te bepraten over het verleden, vooral de droeve zaken komen aan bod.

Big Cityscapes begint met tonen die doen denker of iemand de stad overziet. Even een moment van overweging en verder turen hoe de stad is opgebouwd. Hoge nieuwbouw daar en in het midden nog een oude ophaalbrug het maakt de stad zoals een stad moet zijn. Met geluiden die aan tijd doen denken begint It's Your Birthday. Eenmaal op gang volgt er iets vrolijks, wel een tikje ingetogen, want niet iedereen hoeft te weten dat je jarig bent. De koffie en taart smaken prima. Op The Time Seller is te horen dat de dag bijna voorbij is. Nog even kijken of MusicMeter nog wat te melden heeft. Samen nog op de bank liefe dingen tegen elkaar zeggen.

En als de laatste noten hebben geklonken kom ik er achter dat Johannes Schmoelling op een prima wijze het leven in een stad heeft vertaalt naar muziek en zijn de dikke 74 minuten voorbij gevlogen voordat ik er erg in had.

Als een artiest her en der wat "bijklust" ontstaat er vanzelf een plank waarop van alles terecht komt wat niet op regulier werk past. Dat is de gedachte achter dit compilatie album van Johannes Schmoelling. De gebruikte titel, Recycle Or Die, had wat vriendelijker gekund het doet me nu wat denken aan een programma voor BNN. Naast dit alles wil Schmoelling met dit album de mensen bedanken die hem hebben geholpen zijn carrière op de rit te krijgen.

De meeste muziek op dit album is gebruikt in verschillende theaterproducties waar Schmoelling bij betrokken was. Bij het luisteren en tikken van deze tekst mis ik de beelden niet echt. Het is goed doordachte electronische muziek die mooie sferen beschrijft. Spannend, wijds waarbij de emotionele kant niet is vergeten.

Naast de muziek voor theaterproducties zijn er op dit album drie werken te horen die Tangerine Dream aanhangers bekend in de oren zullen klinken. Stratosphere, Midnight in Tula en Dominion blijven in de solo uitvoering van Schmoelling staan als een huis wat erg aangenaam is om na te luisteren. Dominion krijgt iets klassieks mee.

Het drie luik Italian Scratches trekt die lijn mooi door. Wat volgt is fijnzinnige muziek met een knipoog richting klassiek. Dit maakt me wel nieuwgierig na de productie waar het voor gebruikt is. De elektrische gitaar in het derde deel doet daar geen afbreuk aan. The Electrified J.S. besluit dit bijzondere album waardig af. Een paar delen Bach en een tikje Schmoelling erg lekker om na te luisteren.

Ondanks de wat vreemde titel van dit album een erg boeiend stukje werk van dit ex-lid van Tangerine Dream, wat zonde is om op een plank te laten liggen. Goed dat het hier op terecht is gekomen.

De buitenkant van dit album doet al erg klassiek aan. Het doet me denken aan de muziekboeken die we thuis hadden. En laat dit nu ook een beetje de insteek van dit album te zijn. Johannes Schmoeling haalde zijn inspiratie voor dit album mede uit de bundel van klassiek componist Felix Mendelsshon-Bartholdy. Lieder ohne Worte dus.

Van dit ex-lid van Tangerine Dream heb ik tot nu toe alleen maar fijne muziek gehoord en daar sluit deze bij aan. De negen tracks op dit album doen klassiek en speels aan, waardoor ik althans op een sympathieke manier beet wordt gehouden bij de oren. Doordat het allemaal zo goed uitgewerkt is vliegt de tijd aan mij voorbij. Het zijn stuk voor stuk composities van hoog niveau. Daarnaast slaat het ook een brug tussen electronische en klassieke muziek, zonder dat dit er dik bovenop ligt. Hierdoor is het fijne luistermuziek geworden die wat te vertellen heeft.

Na het een paar keer in diverse stemming te hebben aangehoord kan ik niets anders concluderen dat Schmoelling een goede uitvoerder en componist is die met dit album een waar meesterwerk heeft gemaakt. Kom, ik druk nog maar eens op start

Naast dat andere bekende album over Antarctica, van Vangelis, is daar ook dit bijzondere album van Johannes Schmoelling. Deze Duitser, die jaren lang deel uit maakte van Tangerine Dream, schreef in 1990 muziek voor een experimenteel hoorspel van Axel Engstfeld. Uit deze samenwerking ontstond destijds spontaan het idee voor dit conceptalbum.

De muziek die Schmoelling voor dit album componeerde is behoorlijk sfeervol te noemen. Het laat muzikaal goed horen hoe wijds het landschap van Antarctica is. Daarnaast is er ook voldoende spanning op te horen. Dit laatste wordt bereikt door geluiden van dit werelddeel door de muziek te mixen.

Door al deze factoren is Schmoelling er in geslaagd een bijzonder sfeervol album te maken. Hier en daar is goed te horen hoe leeg het daar is aan het Zuiden van onze planeet. Het radio-contact loopt moeizaam en daaronder meeslepenende muziek die dat nog eens versterkt. Daardoor beslist een aanrader voor wie houdt van uitgesponnen electronische muziek.

Dit is naast zijn debut-album Evolution opnieuw een goed album van deze humor volle Brit. Wie de binnenzijde van het cd-velletje bekijkt weet waarom. Daarin worden in legertermen diverse mensen bedankt voor de hulp aan dit album. Naast dit gegeven zijn de optredens van John Dyson erg leuk te noemen. Grappige aankondigingen wat komen gaat met daarbij dito atributten.

En dan de muziek. Deze is opnieuw goed te noemen. Boeiende composities die heerlijk wegluisteren in een originele stijl. Min of meer sferische stukken worden afgewisseld met meer up-tempo composities. Dit alles gespeeld met een oplettend oor voor details die de moeite waard zijn in een productie die tussen goed en erg goed zit. Een track als Colorado Rainmaker begint mooi kosmisch en het geluid van de percussie doet echt denken aan regendruppels die vallen. Langzaam maar zeker wordt het landschap zichtbaar waarin dit plaats vindt. En dan is daar dat statig op een kerkorgel beginnende Analog, wat mooi uitgroeit naar iets wijds, waardoor ik een fijn gevoel krijg in mijn buik. En het einde daarvan is echt het einde.

Kortom: met Aqurelle heeft John Dyson een heerlijk album gemaakt met boeiende electronische muziek. Daarmee heeft hij duidelijk bewezen zowel als componist als uitvoerder een goed alternatief te zijn voor wie wat anders de cd-speler in wil doen dan de gevestigde orde. Met mijn ogen dicht zie ik bij de laatste track de grote schepen statig voorbij varen en denk: "Wat een heerlijke muziek heb ik gehoord tijdens het schrijven van dit stukje voor de MusicMeter".

Dit album van deze sympatieke Brit begint behoorlijk klassiek. Mooie statige klanken rollen uit de electronica-winkel. Wat later krijg ik een gevoel of ik echt tussen de bergwanden ben. In eerste instantie is het ploeteren, maar dat wordt later beloond. Het uitzicht is erg mooi wat de burger moed geeft. Fijnzinnige delen in de compositie versterken dit beeld erg goed. Ondanks de regen die valt op de tweede track blijft er een heerlijke sfeer te horen van subtiele klanken. Wel een tikje melancholisch, maar ondanks dat erg prettig om na te luisteren. No Replies begint een tikje duister, maar zodra er ritme inkomt ontstaat er langzaam een fraaie wijdse sfeer. Echt los komen van de aarde doe ik niet, wel geniet ik in gedachte van een mooi landschap. Tudor Rose begint zeer statig en geeft me later een klassiek gevoel. Dit wordt nog eens versterkt door het aanhalen van de compositie Greenleeves wat erg mooi gedaan is. Alleen is het jammer dat dit niet mooi wordt afgemaakt, waardoor het lijkt of Dyson wat zit te pielen. Hetgeen echt jammer is.

Gelukkig wordt dit op Eagle goed gemaakt. Fraaie tonen uit de gitaar en een ritme wat me een gevoel geeft dat ik zweef. Erg lekker om daarin helemaal in op te gaan. Het doet heel in de verte denken aan Pink Floyd. Heel in de verte begint Lost. In eerste instantie lijkt het niet opgang te komen, doch het schept wel een bijzondere sfeer die aangenaam is om na te luisteren. Het doet mij denken aan het kijken naar een landschap wat langzaam aan mij voorbij trekt. De track Summer doet me echt denken aan een zomerse dag die begint. De eerste zonnestralen en een sfeer van niets moet. Values opent met een filosofisch gedicht waarna even rustige tonen volgen. Hierna wordt een mooi sferisch beeld geschetst met klanken uit de electronica-winkel.

Kortom: met Different Values heeft John Dyson en zijn team, maar weer eens bewezen een behoorlijk sfeer volle plaat te kunnen maken. Het is op sommige plaatsen niet helemaal top, maar desondanks hele prettige muziek voor laat op de avond bijvoorbeeld.

Er zijn in mijn beleving maar weinig albus die zo klinken als de verpakking. Dit album is daarop een positieve uitzondering. Een stijlvol grijs geheel met daarop een vent die licht uit het projectiescherm weet te halen.

Wie zo'n kunstje kan moet wel een zekere gave hebben om met techniek om te gaan. Deze John Foxx, mede oprichter van Ultravox, weet hiermee prima mee om te gaan. Op dit album staan mooie verstilde electronische popsongs die duidelijk de basis hebben gelegd voor de latere electro-pop. De op David Bowie gelijkende stem past hiet zeer goed op. Dit bij elkaar opgeteld levert een mooi debut album op.

Het grijs van de hoes is op een zeer smakelijke wijze door de songs verwerkt. Het krijgt hierdoor iets wat lijkt op arbeiders die helemaal murw gemaakt zijn door het werk. Na thuis even in bad te zijn geweest ontdekken ze dat daarnaast nog wat meer te toen dan saai naar het werk te gaan. Ondanks dit blijft hun leven er saai uitzien. Dit is volgens mij het idee achter dit grensverleggende album. In een song als No-One Driving komt dit voor mij allemaal bij elkaar. In een auto stappen zonder iemand achter het stuur, is een spannende aangelegenheid. De instrumentatie laat dit ook horen, maar uit de tekst haal ik zo iets dat het nog spannender kan.

Al bij al een goed debut-album van John Foxx, die volgens mij meer invloed heeft gehad in de muziekwereld dan we voor mogelijk houden tot nu toe...

Na het eerste solo album, Metamatic, volgde deze dan. Het grote verschil met zijn voorganger is dat The Garden warmer overkomt. De heerlijk op David Bowie gelijkende stem op mooie elektronica en rock instrumenten. Wie dit in een historische context plaatst, kan niet anders zeggen dat John Foxx zeker aan de basis heeft gestaan van de typische new romantics.

Het album begint al ijzersterk met Europe After The Rain. De koele stem van John Foxx met daaronder een piano-riddel en wat electronica. Dit doet wat denken aan vergaane glorie, maar wel met een zekere sfeer die niet echt slecht te noemen is. Na zo'n ingetogen nummer volgt het snelle Systems of Romance. Hier zit een goede beat onder met daarover goed gitaarwerk. Hierna volgt het ritmische When I Was a Man an You Were a Woman. Het rockt aan alle kanten. Het top nummer van kant A is voor wel Dancing Like A Gun. Lekkere beats die mij tot dansen en gek doen aanzetten. De wat zeurdige stem van Foxx en dan bij nadere overweging blijkt er ook nog sfeer in te zitten. En dan is daar de laatste track van deze kant ineens. Het is het heilige Pater Noster, of te wel Het Onze Vader. Omdat de tekst niet vermeld was op de binnenhoes heb ik deze destijds uit het kerkboekje gescheurd. Nu ik dit album hier bespreek zie ik dat ik de bewuste bladzijde netjes in de hoes heb bewaard.

Na het omdraaien van de plaat volgen er met Night Suit, You Were There en Fusion/Fission drie up-tempo tracks die me bijna doen zweven. Hiermee vormen ze voor mij min of meer het hart van het album. Hadden deze drie tracks op een maxi-single gestaan dan was ik al dik tevreden geweest. Na het up-tempo gedeelte volgt het heerlijke ritmische Walk Away met mooie wijdse klanken er door heen verweven. Kant B wordt mooi afgesloten met het verstillde The Garden. Al na de eerste paar noten durf ik niks meer te zeggen. Dit is met recht een van mooiste songs uit de pop-muziek. Daarmee wordt dit album waardig afgesloten.

Dit derde solo-album zit in het verlengde van The Garden. Een combinatie van rock-instrumenten met electronica. De lessen uit het verleden zijn goed dooggenomen wat er mede toe heeft bijgedragen dat dit een prima album is geworden.

Het album begint al goed met het lekkere My Wild Love. Een goede drive in het ritme en in de vlakke stem van Foxx is zowaar wat passie te horen. Verder is de gitaar om door een ringetje te halen. De opening van Someone doet spannend aan, waardoor de verwachting hoog is voor wat komen gaat. Dit blijkt van korte duur te wezen, wat volgt is een gewoon rock liedje. Een song als Your Dress maakt veel goed. Mooie tonen uit de electronica-winkel en de droge zang van Foxx leveren een mooi passie vol geheel op. Echt een song om helemaal in op te gaan. Met fraaie tonen uit de bass-gitaar start Running Across Thin Ice with Tigers. Een song die qua naam al het vermelden waard is. Ondanks het beklemende wat er in zit heeft het wel wat. Het noopt mij in ieder geval tot vreemd gedrag. Sitting at the Edge of the World is een mooi verstild liedje wat me een tikje doet denken aan The Beatles. Daarnaast roept het een beeld op van een ondergaande zon. Een moment dat er van alles door je heen kan gaan. In die context is het wel vreemd te horen dat neus van Foxx gebroken is. Laat maar gaan dit laatste de song is mooi en dat is het belangrijkste.

Endlessly geeft mij het gevoel of Foxx over een mooie vrouw zingt waar hij behoorlijk onderste boven van is. Getuige de passie die hij er met zijn stem inlegt. De verdere instrumentatie is heerlijk en vult het eerder geschetste beeld goed aan. Ghosts on Water is een song die op het eerste gehoor wat saais heeft, maar naar een paar luisterbeurten spreekt er wel een bepaalde spanning uit, maar wel wat langdradig. Goed dat er in dat geval een song is als Like a Miracle is waar de passie aan al kanten uit de groeven barst. En de ingehouden spanning in de instrumentatie spreekt boekdelen. Het doet mij verlangen de luidsprekers van binnen te zien. Met een behoolijke spanning begint The Hidden Man. Hierna volgt een lekker rock-liedje waar het nodige op te horen is. De wat zeurderige stem van Foxx past hier goed op. Het einde van deze song is er één om door een ringetje te halen. Zo'n deel van mooie instrumentale muziek. Oh en dan is daar al veel te snel het einde van mijn lp in zicht. Twilight's Last Gleaming is een fraai mysterieuze song die mij aan een strand doet denken gehuld in dikke mist, waarin de vuurtoren nog net te zien is.

Conclusie: dit is een behoorlijk album van John Foxx. Echter net geen meesterwerk voor mij, omdat het her en der net niet uitgewerkt genoeg klinkt, hetgeen jammer is. Had John en zijn team wat langer in de studio gezeten om daar tijd aan te besteden, dan had ik hier de volle mep gegeven. Ondanks dit is The Golden Section wel een doordacht rock-album geworden van niveau.

Dit zeer sfeervolle album van John Kerr werd in 1992 uitgegroepen tot het beste album in het Duitse radioprogramma Schwingungen over electronische muziek. John Kerr is een Brit die geboren is op 16 september 1948 in Londen. Vanaf zijn zevende jaar is hij al bezig met muziek. Hij speelde vanaf die leeftijd al piano en kerkorgel. In 1978 is hij woonachtig in Amsterdam en is naast de muziek actief in de advertentie industrie.

Dit album maakte hij na aanleiding van een reis door Norland. Op dit album staat electronische muziek met een behoorlijk klassiek karakter. Een track als Aurora Choralis begint erg mooi en duister en groeit fraai uit. Als daar de klassiek geschoolde stem van Clifford Friend bijkomt is het feest compleet. Het verdere album is van behoorlijk niveau te noemen. Al luisterend komen gedachten op van koude gebieden met wijdse landschappen. Dit maakt dit album geschikt om in de cd-speler te doen als het buiten een paar graden onder nul is. De muziek zorgt dan prima voor een warme sfeer.

Het is hierdoor een mooi album geworden van iemand die in de wandelgangen de Nederlandse Vangelis wordt genoemd. En dan het bijzonder fraaie einde in de vorm van Hymn of the Midnight Sun. Hier krijg ik het warm en koud tegelijk van. Conclusie een heel behoorlijk album dus voor wie houdt van sfeer volle electronische muziek.

De Amerikaan John Tesh komt al vroeg in zijn leven in aanraking met muziek. Op zes jarige leeftijd is hij al achter de piano te vinden. Later in zijn leven wordt hij componist van christlijke liederen. Daarnaast maakt hij ook nog radio voor een Amerikaans radiostation.

Met dit album Tour de France maakt hij zijn debut. In de composities is niets terug te horen van christelijke muziek, het is jazzy, electronic en op sommige plaatsen wat rock-achtig. Door al die factoren is hier sprake van een afwisselend album van jazz tot funk van electronic tot experimenteel. Door al die stijlen is het een behoorlijk druk album geworden wat mij aanzet tot het hele huis aan kant te maken.

Naast al die drukke tracks is Day One een heerlijk hoopgevend stuk muziek wat heerlijk is om te horen. Een lekker ritme, mooie gitaar en goed toetsenwek. Dit wordt mooi doorgtrokken op de track Jazzis. Alleen verzand dit in iets wat maar steeds herhaald wordt. Dit wordt gelukkig goed gemaakt met het spannende beginnende Mike Mercurrie waar alle stijlen die op dit album zjjn te vinden in een mix voorbij komen. Olympus 8008 is een fraaie afsluiter van dit album. Het begint mooi statig en groeit uit tot iets bombastisch in de sfeer van Vangelis. Net als ik hier goed en wel in zit is daar plots het eind.

Door al die afwisseling is het wel een album geworden zonder ziel. De gebruikte instrumenten zouden wel technisch goed bespeeld zijn, maar ik mis een stuk passie wat muziek tot muziek maakt. Toch zitten de composities wel goed in elkaar, waardoor ik qua waardering in het midden zit.

Het duo Jon & Vangelis hebben met de jaren bewezen bijzondere albums te kunnen brengen. Het wat experimentele Short Stories, het filmische The Friends of Mr. Cairo en het romantische landschap in de vorm van Private Collection. Ja en dan is Page of Life de plaat die het eerste kwartet compleet maakt of niet.

Na de eerste paar luisterbeurten dacht ik affhankelijk wat is deze kleurloos in vergelijking met de voorgangers die min of meer per toeval een smoel hadden gekregen. In eerste instantie dacht ik dan ook dat Jon Anderson hier de vrije hand had gehad in tegenstelling tot de voorgangers die meer de handtekening hebben van Vangelis. Ja en dan blijft er maar één ding opzitten het album vaak draaien om de balans te kunnen opmaken.

Dit heb ik dus de afgelopen dagen dan ook gedaan. Echt enthousiast kon ik er niet om worden. Het zijn te veel "gewone" popliedjes geworden waarbij ik de bombast van Vangelis te vaak mis. Daarnaast mis ik ook de experimenten die de voorgangers zo bijzonder maakten. Zo de balans opmakend moet ik hier concluderen dat de chemie tussen de heren ver te zoeken is met als resultaat een album wat de kast in gaat om er maar mondjesmaat uit te komen. De voorgangers waren stukken beter.

Dit is volgens mij de meest sfeervolle uit de Jon and Vangelis reeks. Het album staat grotendeels vol met songs die mij aanzetten over het leven na te denken. Al kruipend voor de openhard die ik niet heb zit ik zonder dat ik er van bewust ben over het leven na te denken. Regelmatig komt het dan ook voor dat ik me tot de orde roep en tegen mezelf zeg: geniet nu eens van de muziek. Veel helpen doet dit overigens niet, want een paar noten verder zit ik opnieuw in de zoveelste overweging. Even denk ik: komt dit door mijn Rooms Katholieke opvoeding, maar nee denk ik dan een tel later, het is puur de muziek die dit oproept. Rustgevende klanken die me onbewust tot het overwegen aanzetten.

Na het omdraaien van de lp volgt het hoofdgerecht. Het kantvullende Horizon. Dit is net zoals de track The Friends Of Mr. Cairo, van de voorganger, erg filmisch van opzet. Mooie wijdse vlakten komen in mijn fantasie voorbij. Dit wordt nog eens versterkt door de goede instrumentatie van Vangelis en de ijle stem van Jon. Na de zangpartij van Jon volgt er een instrumentaal gedeelte waardoor er ruimte ontstaat om het landschap zelf in te vullen. Enige tijd later komt de stem van Jon er weer bij wat de muziek nog wijdser maakt. Daarna wordt er langzaam maar zeker na een sfeer- en smaakvol slot gewerkt. Een album voor op de late avond is ten einde.

In het kader "zet eens een oude lp op" belande deze op de draaitafel. Dit eerste album van Jon & Vangelis begint gelijk goed met Curious Electric. Eerst de bombast van Vangelis en daarna even het gevoel of Jon de tv van binnen aan het controleren is. En ten slote dat magistrale einde. De combi Each and Everyday/Bird Song is een mooi gevoelig liedje wat me een gevoel van hoop geeft. Het doet me daarnaast beseffen dat het leven kort is, dus maak er wat van. Hoe vaak ik I Hear You Now heb gehoord in mijn leven weet ik niet meer, maar wat blijf het goed. Het doet me nog steeds zweven. En dan is daar dat hoopgevende The Road. Het doet me denken aan een preek waar je wel wat aan hebt.

Far Away in Baagad begint met een stem oefening van Jon. Hierna volgen wijdse klanken van Vangelis die later iets statigs krijgen. De tweede combi op dit album, Love is/One More Time is een fijn liedje. Het is passievol en subtiel te gelijk. Thunder begint haast op een sprookjesachtige wijze. Het is net of Jon me een verhaaltje voorleest. Even wordt het bombastisch waarna deel twee volgt van het sprookje. En dan is daar echt veel te snel het einde van dit album met het schitterende A Play Whithin a Play. Vooral als hierin Vangelis even gas geeft kom ik even los van de aarde. Waarna ik weer keurig wordt neergezet in een wereld vol filosofie.

Ondanks een hinderlijke tik die me even uit mijn concentratie hield heb ik wel genoten van dit duo. Daarom ga ik nu de plaat poetsen en kom later terug om me stem voor dit album beter te bepalen.

Als ik een album aan moet wijzen van de Jon & Vangelis platen welke het beste is gelukt dan is het wel deze. Het begint al lekker met dat betoverende I'll Find My Way Home. Naast dat het betoverend klinkt geeft het ook hoop in bange dagen. Het zegt mij zoiets als: Kom je er even niet uit, er komt een moment dat je het inzicht weer krijgt en alsnog op het goede pad terecht komt. Dan volgt het bekende State of Independence, wat voor mij symbool staat van de deur van het ouderlijk huis voor de laatste keer dicht trekken en eindelijk je eigen gang gaan. Een song als Beside doet me denken aan met je lief romantisch op de bank zitten en na een niet zo romantische film kijken met de titel The Mayflower. Dit doet mij namelijk denken aan zeelui die ver van huis na de dames gaan van lichte zeden.

Na een korte pauze volgt dan de hoofdfilm in de vorm van The Friends of Mr. Cairo. De kogels vliegen gelijk al om de oren. En met de ogen dicht bevind ik mij weldra in een achtervolging. De engel-achtige stem van Jon Anderson past hier wonderwel bij en al snel bereikt de film haar climax. Hierna zakt het wat in, waardoor er ruimte komt voor de diepgang van de film. Uit de zang van Jon Anderson wordt mij duidelijk hoe de filmwereld in elkaar steekt en wat voor romantisch gevoel dat kan geven. De instrumentatie van Vangelis is hier erg sfeervol en beeldend bij. Hetgeen bij mij het beeld oproept in een grote zaal te zitten met heel veel mensen om me heen.

Na de lange zit die een film voor mij gevoelsmatig is mogen de voetjes van de vloer in de boogie Back To School. Wat is dit lekker, gooi je frustraties ermaar uit. Dat lucht een partij op. Het zweet gutst weliswaar aan alle kanten maar het nare gevoel is tenminste weg.

Nog geheel buiten adem is het heerlijk om uitgeput op de bank te ploffen en te filosoferen over het leven. Laat de muziek van Vangelis en de stem van Jon hierbij je gids zijn, ze hebben veel te vertellen in een sfeer tussen werkelijkheid en droom. Dit had voor mij wel wat langer mogen duren, omdat het zo goed gedaan is..............