Nina Simone zingt, geloof het of niet, the blues op dit album. Hoewel? Haar jazz-afkomst klinkt toch een aantal keren door. Er staan een aantal sterke nummers, een aantal lekkere liedjes en een paar aardige nummers op dit album. Gelukkig worden ze gezongen door Nina, met haar oh zo mooie stem.

Erg fijn is opener Do I Move You, sensueel I Want a Little Sugar in My Bowl en erg fraai The House of the Rising Sun. Mooi bluesy zijn Since I Fell For You en het erg mooi gezongen My Man's Gone Now. Alleen aardig zijn bijvoorbeeld Real Real & Buck. Alles bij elkaar heb je het toch over een mooie afwisselende bluesplaat, die extra goed is dankzij de stem van Nina Simone.

Dit is met gemak de allerbeste verzamelaar van Nina Simone. Niet alleen vanwege zijn uitstekend gekozen album- en singletracks, maar ook door de een enkele alternatieve versie en vooral de bijzonder sterke live nummers die geselecteerd zijn, ook een belangrijk onderdeel van haar werk. Eén van de live hoogtepunten is Revolution. Hierboven staan overigens de live tracks niet aangegeven.
Eigenlijk is het 3 CD's vol met hoogtepunten aaneengeregen. Leidend is de schitterende stem van Nina Simone en regelmatig ook haar fraaie pianospel. Zoals het hoort bij Simone, staan al de door haar gebruikte stijlen erop. Van Jazz, naar soul, via pop naar gospel.
Een goed voorbeeld van de prima selectie zijn de drie nummers van het album I Put A Spell On You die achter elkaar staan: de titeltrack, Ne Me Quitte Pas & Feeling Good. En als je al een nummer mist, dan vind je die vaak als live track terug. Maar zelfs hier zul je, gezien haar uitgebreide catalogus, eigen favorieten missen. Maar dan nog: het is werkelijk subliem wat je hier achter elkaar te horen krijgt. Een absolute aanrader dit To Be Free!

Dit Nineties Collected is een goede jaren '90 verzameling. Uitgebracht op mooi zwaar clear vinyl met leuk artwork. Fijn is dat er een inlegvel bijzit met daarop ook de afbeeldingen van alle singles die hierop staan. Op deze Collected serie staan klassiekers en 'vergeten' gems. Het is hierdoor niet een herhaling van zetten geworden, de valkuil voor de meeste verzamelaars.

Meestal vind ik dat er teveel mindere nummers op een nineties verzamelaar staan, maar hier niet. Een aantal favorieten zijn Freddie Mercury, New Radicals met You Get What You Give. Deacon Blue met Your Town, Man on the Moon van R.E.M., Sit Down van James, Lenny Kravitz, The Cardigans, Stereo MC's, Crowded House en Tyrone van Erykah Badu. Om er eens een paar te noemen. Een aanrader deze 2LP en serie.

Ik vind weinig nineties compilaties interessant, omdat er vaak te veel mindere nummers op staan. Maar er zijn uitzonderingen, zoals deze Nineties Collected 2. Uit de leuke MOV collected series met een verzameling songs van elk decade vanaf de 60's op 2 LP's. Die LP's van zwaar gekleurd vinyl klinken ook nog eens uitstekend.

Een paar favorieten hier zijn U2, Sophie B. Hawkins, Sheryl Crow, The Verve, Primal Scream, Incognito, Duran Duran, Texas, US3, Kelis, Air, Jamiroquai, The La's & Soul II Soul. Lekkere muziek op een mooie uitgave!

Deze uitgave van dit Nirvana concert op vinyl van een officiële release uit 2012, tot nu toe alleen op DVD, heeft weinig met uitmelken te maken. Gelukkig is dit uitstekende concert voor MTV live at Seattle’s Pier 48 op 13 december 1993 nu eindelijk ook via LP of download te beluisteren. Live en inderdaad loud in op vinyl een werkelijk uitstekende geluidskwaliteit en prima persing. En met een fantastische setlist, waarbij voor mij Drain You, Breed, Scentless Apprentice, Heart-Shaped Box, The Man Who Sold the World, Lithium & About a Girl er net iets bovenuit springen. Maar wat een concert is dit, niet te missen!

Met de Nirvana Nevermind Super DeLuxe editie is ook de soundboard opname beschikbaar gekomen van Nirvana Live At The Paramount Seattle. Daarnaast heb ik ook Paradiso Amsterdam op soundboard, wat kortgeleden nog is uitgezonden op Nederland 3. Beide concerten zijn van einde 1991 en beiden zijn een stuk beter dan dit Live at Reading.

Het grote probleem hier is, zoals Stijn al aangeeft: Kurt zingt vaak vals, zijn stem is duidelijk overbelast. Was hij misschien ook nerveus om voor zoveel mensen op te treden? Eind 1991 was Paradiso nog een grote zaal voor hun, vertelden ze zelf.
Op de rauwere nummers is dat vals zingen soms wat minder erg, daar kan het aansluiten bij de emoties die door de nummers heen gieren. Maar zelfs dat gaat niet altijd op. Bij de rustiger nummers is het toch echt storend. Hoewel Polly dan weer wel goed gaat... en verderop in het concert gaat het beter dan eerder. Ander nadeel is dat zijn gitaarsolo's soms ook rommelig zijn. Het is gewoon niet altijd even goed.

Ondanks dat blijft het Nirvana live en ook nog eens met een opvallend lange tracklist. Met genoeg moois om te horen. Maar echt goed vind je het op de eerder genoemde concerten, die ik wel van harte kan aanbevelen. Paradiso is echt fantastisch: toch leuk als je er regelmatig een concertje pakt. Over Paradiso vertellen Dave en Krist dat dit een echt goed concert was. Ze speelden of echt goed (Paradiso) of er was van alles op aan te merken (Reading?). Net als echte grote bands... voegen ze er (terecht) aan toe. Van The Paramount ontvang ik binnenkort de dvd: dat moet wel goed zitten als ik de cd beluister.
Ik denk ook dat de hoge score voor Live at Reading te verklaren is, doordat users naar de dvd hebben gekeken ipv alleen naar de cd te luisteren. Met beelden erbij is het allemaal toch weer net anders en leuker.

Fantastische live registratie van Nirvana op Halloween, 31 oktober 1991. In hun beste tijd spelen ze op de toppen van hun kunnen, retestrak en met grote klasse. The Paramount staat in Seattle, the homeground of the Grunge, min of meer een thuiswedstrijd dus. Het geluid is werkelijk om door een ringetje te halen en de pure power en energie voegt echt nog wat toe aan de al zo goede albumnummers. Voorbeelden te over hiervan, maar laat ik bijvoorbeeld eens Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam, Aneyriysm, Drain You, Smells Like Teen Spirit, About a Girl, Breed, Love Buzz & Lithium noemen. Niet te missen dus!

Zo is het: de emoties gieren door de boxen en de steengoede muziek trouwens. Want ontdaan van hun Grungelaag blijken het (ook) waanzinnig mooie nummers te zijn, stuk voor stuk. De teksten komen in deze unplugged versie en zo intens gezongen door Kurt ook goed tot hun recht.

Ik zou willen stellen: echt geweldige en intense plaat die ik helemaal heb grijs gedraaid en ook nu jaren later nog steeds zo mooi vind als toen.

Recent heb ik Nevermind nog kunnen kopen bij Amazon in de 4LP vorm op 180 gram vinyl. Ik zet de plaat aan en hoor Smells Like Teen Spirit nog intenser over de Sennheiser. Wow: dit historische supernummer in zo'n kwaliteit!

Historisch? Oh ja: 1991. Ik kom thuis uit de Universiteitsbieb en zet MTV aan en zie: chaos, rauwheid, puurheid, boosheid en hoor een briljant rocknummer. Nirvana zette zo in één daverende klap de independent rock weer op de kaart. Want er was nog meer: een werkelijk subliem album. Allereerst regende het geweldige singles en ook alle andere nummers van dit album bleken fantastisch. Later werden een aantal nog eens anders en fraai gebruikt voor Nirvana Unplugged.
Ik kon en kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Ik zet 'm maar weer eens op 1 in mijn top 10.

Zojuist de 2015 2LP, geremastered op halve snelheid & afspeelbaar op 45 toeren ontvangen. En... het klinkt echt geweldig! Zodra je het hele zware vinyl laat draaien, hoor je al dat het goed zit. Zo hebben al deze meest fantastische songs van Nirvana nog nooit geklonken. Hoewel? De nummers van Nevermind zijn eerder zo op vinyl gezet en mogelijk zijn die versies hier ook voor gebruikt. Maar goed, als je een platenspeler hebt en van Nirvana houdt, dan is deze uitgave wel echt de moeite waard. Over de muziek hoeven we het verder niet te hebben.

Dit album kan je eigenlijk zien als de opvolger van de geweldige boxen 'The Fame Studios Story' & 'Take Me To The River'. Van Stax zijn er natuurlijk al (complete) overzichten gemaakt, dus heeft Dean Rudland de lijn van de diepe Southern Soul doorgetrokken naar de Stax archieven. Is hij er zo weer in geslaagd om een topalbum te maken? Behoorlijk.

Dit komt ook door de periode die de cd beslaat: 1968-1975 en het label Stax, wat daarnaast ook een 'hitmachine' was. Daardoor wordt de Soul muziek regelmatig meer poppy en / of (te) zoet in plaats van deep Southern. Dat wil niet zeggen dat het slechte Soul muziek is, integendeel. Het is alleen soms wat anders dan het belooft.
Voorbeeld is Groovin' On My Baby's Love. Een heerlijk catchy soulnummer, maar het heeft weinig met deep Southern Soul te maken. Opvolger Stealing Love van Eddie Floyd heeft dat zeker wel: wow wat mooi zeg! Maar Lovin' On Borrowed Time is mij echt te zoet en dat is nog wel gezongen door de normaal uitstekende William Bell. Vrij briljant nummer: Let 'Em Down Baby van Jimmy Hughes. Die had niet op die eerder genoemde boxsets misstaan. Net als Woman Across The River, al is dat zeker ook blues. Je hoort en voelt de pijn van Little Milton!

Maar goed, ik wil niet te kritisch zijn. Dit blijft een Soul verzameling samengesteld door Dean Rudland op het Kent label, dus staat er hoe dan ook genoeg op dat echt de moeite waard is. Natuurlijk ook weer het boekje wat erbij zit, met uitgebreide toelichting iha en per nummer (al mis ik nummer 13 & 14...). En er staan weer een aantal nooit uitgebrachte nummers op uit de archieven. Zoals The Fault Is Not In Me, tegen het valse aan gezongen, maar toch een fraai nummer.

Als voormalig Oasis fan, was ik natuurlijk heel benieuwd naar het nieuwe album van Noel. Zijn vorige solo plaat bevatte een aantal verrassende nummers en een aantal goede tracks uit de Oasis school. Dit Chasing Yesterday heeft dat allebei veel minder: verrassing en een link naar Oasis. Nu hoeft dat laatste natuurlijk niet op deze plaat te horen te zijn, maar dat de meeste songs van het niveau (wel) goede rocksongs zijn valt toch wat tegen. Het is wat te vaak wat braafjes, minder puur, eerlijk en rauw. Je hoort dan ook wat te weinig (lange) gitaarsolo's, waar juist Noel zo goed in is.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik een stukje van de plaat wat saai vind. Bijvoorbeeld na Riverman, tijdens In The Heat Of The Moment & The Girl With X-Ray Eyes. Gelukkig is dat meestal niet zo en al helemaal fijn is het dat er toch nog een aantal wat sterkere nummers op staan. Ik denk dan aan Ballad Of The Mighty en bonustrack & b-side Do The Damage (met wel een Oasis inslag). En natuurlijk aan de mooie opener Riverman, het lekkere gitaarnummer The Mexican & het mooie The Dying of the Light. Toch vraag ik mij af waarom Noel na 4 jaar niet met nog betere nummers is aan komen zetten.

Het verhaal gaat dat Noel Gallagher de laatste jaren zijn beste nummers voor zichzelf heeft bewaard. Vol verwachting keek ik, als voormalig Oasis fan, uit naar zijn solo album 'after Oasis' wat hij - bescheiden als altijd - Noel Gallagher's High Flying Birds heeft genoemd.

Het opent met Everybody's On The Run, waarvan ik al de schitterende versie van koor en violen ken. Die doen ook mee op de albumversie, vooral verderop in het nummer. Wat ook opvalt is dat Noel zo goed zingt hier. Het is een fraai bombastisch nummer geworden: erg mooi.
Dream On heeft de Morning Glory sound: hé, daar zat ik op te wachten. Je hoort de Beatles er ook weer in terug en het eind met de 'toeters' is leuk. Ouderwets goed dus.

If I Had A Gun, een single, is meer een simpel liefdesliedje, maar wel een mooi en pakkend popliedje. Als je het vaker hoort, wordt het beter. The Death Of You And Me, nog een single, vind ik nog wat beter klinken. Het heeft een pracht van een sfeer en een speels middenstuk en einde, waarbij je je ineens in New Orleans bevindt.

Het nummer met de geweldige titel (I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine begint me toch mooi zeg. Gitaar, zang en violen zetten de toon, gevolgd door een Rolling Stones-achtig koor: You Can't Always Get What You Want, daar is dit nummer enigzins aan gelinkt. Als dan ook nog een geweldige gitaarsolo volgt, dan is dit één van de mooiste nummers van 2011.
Het bezwaar wat je hoort tegen What A Life! (ook een single) is dat het commercieel, Coldplay style, klinkt. Ja, ok, so what? Het is wel gewoon een lekker nummer. Niks mis mee wat mij betreft. Wel vind ik de b-side van deze single: Let the Lord Shine A Light On Me een fantastisch nummer. Het had ook heel mooi gepast op dit album. Mis dat nummer niet.

Soldier Boys and Jesus Freaks heeft een lekkere catchy basis. Mooie trompet ook! Broken Arrow gaat lekker catchy door, alleen nu weer met die mooie violen. Fraai einde heeft dit nummer. (Stranded on) The Wrong Beach is straight rock 'n roll. Gewoon een prima nummer. Stop the Clocks was de titel van een recent (2006) verzamelalbum van Oasis.... wel humor dat de slottrack zo heet. Het begint rustig, maar transformeert vervolgens in een heerlijke chaos onder leiding van een snerpende gitaarriff. Prettig einde!

Tjonge zeg. Noel stelt bepaald niet teleur: wat een klasseplaat! Je moet er toch maar aan gaan staan na de breuk met je broer en je band. Hoewel hij zelf aangeeft dat dit ook verfrissend gewerkt heeft en dat kan je inderdaad horen. Hij maakt nu van meer stijlsoorten en instrumenten gebruik, wat een mooie variatie aan de plaat geeft. Maar de basis blijft die heerlijk Rock 'n Roll, waar hij al sinds de jaren '90 één van de voormannen van is.

Songs From the Great White North betreft een EP van Noel Gallagher met zijn High Flying Birds, alleen uitgebracht op Vinyl.

En daar staat 'ie dan eindelijk op een officiële uitgave: Let the Lord Shine a Light on Me. Dit is één van Noel's beste en mooiste nummers ooit en dat wil toch wat zeggen. De supermooie combinatie van toetsen en akoestische gitaar en het licht wanhopige en kwetsbare in deze prachtsong, raakt mij vol. Zeker als het daarna losgaat met orkest en fraaie soulzang.

Op opener the Good Rebel speelt Noel dan meer dan op het album zijn gitaar en dat hij dat kan, krijg je te horen. I'd Pick You Every Time is gewoon een heel aardig countryrock nummertje. inclusief banjo.
Shoot a Hole In the Sun is een heel fraai lang meer psychedelisch nummer, inclusief orgeltje, violen en alweer Noel's gitaar. Het is gebaseerd op If I Had A Gun van het album.

Voor Noel en Oasis fans is deze fantastische EP niet te missen: erg fijn!

Je krijgt van alles wat op dit album met daarop de songs die model stonden, de breaks bevatten, waarop Fatboy Slim zijn nummers maakte.Vaak zijn albums met breaks gevuld met veel soul & funk. Dat staat er nu ook tussen, maar je hoort ook rock, pop & country. Dat is gelijk wel een nadeel van deze plaat: hij is wel heel gevarieerd.

Het openingsnummer Take Yo' Praise is wel gelijk een erg mooi nummer van Camille Yarbrough.
Overigens vind ik de tweede helft van de plaat nog wat beter dan de eerste. Met Name Sliced Tomatoes, Humpin' Bumpin' and Thumpin' en The Kettle zijn bepaald niet verkeerd. Een ander hoogtepunt eerder is Bill Withers live met I Can't Write Left Hand.

Wat een overheerlijk bluesrock album levert North Mississippi Allstars hier af met 51 Phantom. De eerste vier nummers knaller er heerlijk in en zijn van hoog niveau. Knap zijn de tempowisselingen die de songs extra interessant maken. De storm gaat liggen op Storm, vanaf daar wordt er een versnelling teruggeschakeld. Maar de sfeer die hier te horen is, is erg fijn. De roots van de band liggen natuurlijk in Mississippi en die Southern USA sound is fijn aanwezig. Tot aan vleugjes gospel op Ship aan toe. De zang is lekker stevig, de bas diep en het gitaarspel van Luther Dickinson is fantastisch. Een absolute aanrader dit 51 Phantom!

Dit betreft een nieuwe serie van het Now label met per 80s jaar een overzicht van originele 12-inch extended mixes. Voor 1980 is er een 4CD van gemaakt met maar liefst 45 nummers. Het goede is dat er meestal gekozen is voor de originele 12" mixen uit 1980 en dat ze er helemaal op staan in uitstekende geremasterde geluidskwaliteit. Een enkele keer staat de - wel originele - albumversie op deze verzamelaar, hoewel die versie soms ook werd uitgebracht als 12" versie. Met 45 lange versies is er volop keus natuurlijk, maar met name de funk/soul liefhebbers komen bij deze verzamelaar aan hun trekken. De new wave & pop songs komen er wat bekaaid vanaf. Wel is het leuk dat er voor liefhebbers toch weer een paar mixen tussen staan die je nog niet kende.

Een paar voorbeelden van hoogtepunten hier zijn dan ook vooral soul & funk mixen: Sheila & B. Devotion met Spacer, Leon Haywood met Don't Push It Don't Force It, Bobby Thurston met Check Out the Groove, Odyssey met Use It Up and Wear It Out, Donna Summer met Walk Away & On the Radio, Change met Searchin' & Glow of Love, The Spinners met Working My Way Back to You / Forgive Me Girl, The Whispers met And the Beat Goes On en Got to Love Somebody van Sister Sledge. Uit andere genres zijn bijvoorbeeld Call Me van Blondie, Funkytown van Lipps Inc. en Spandau Ballet met To Cut a Long Story Short niet verkeerd. Zelf vind ik CD1 en CD4 de betere CD's hier. Al met al, ook gezien de prijs, zeker de moeite waard dit Now 12" 80s: 1980 met 5 uur muziek daarop.

Van de Now serie, zoals Now This Is (What I Call) Music, verschenen in de jaren '80 ook Now Dance compilaties. Een aantal bevatten (deels) de extended 12-inch versies die in de clubs werden gedraaid en ook natuurlijk los verkocht werden. Dit Now Dance 86 The 12" Mixes is de opvolger van Now Dance The 12" Mixes uit 1985 en is gevuld met maar liefst 20 extended dance hits uit 1986 . Er volgden hierna nog een paar van dit soort verzamelaars.

De samenstelling van deze 2LP is van (heel) aardig tot uitstekend. Van soul/funk hits, via electonic tot house. Mijn favorieten hier zijn: de fraaie remix van Chain Reaction van good old Diana Ross samen met the Bee Gees, de prima remixen van Can't Wait Another Minute en Midas Touch, Gwen Guthrie met de grote dance klassieker Ain't Nothin' Goin' on but the Rent, housenummer Love Can't Turn Around, precies deze remix van Rumors door Timex Social Club (mijn eigen 12-inch mix was wat minder), All and All van de helaas recent overleden Joyce Sims, Queen of Soul Aretha Franklin met Who's Zoomin' Who?, Paul Hardcastle's Don't Waste My Time.en Pull Up to the Bumper van Grace Jones, die erg goede 12-inches had in de jaren '80.

De eerste 3 kanten krijgen van mij 4*, maar de laatste LP kant haalt het gemiddelde cijfer net wat naar beneden. Maar als je liefhebber van deze extended versions uit de jaren '80 bent, dan is deze verzamelaar toch zeker niet te missen. Als ik dit zo draai, valt me op hoe goed deze lange versies/remixen vaak wel niet waren. Voor mij vaak beter dan de single versies.

Van de Now serie, zoals Now This Is (What I Call) Music, verschenen in de jaren '80 ook Now Dance compilaties. Een aantal bevatten (deels) de extended 12-inch versies die in de clubs werden gedraaid en ook natuurlijk los verkocht werden. Dit Now Dance The 12" Mixes is de eerste uitgave met 12-inch versies. Deze werd gevolgd in 1986 door Now Dance 12" versions en in 1987 door Now Dance 2, waarop de 2e LP 12-inches bevat. Ook verscheen in 1986 Now Dance 86 The 12" Mixes, net als in 1989.

De samenstelling van deze 2LP met maar liefst 20 extended dance versions is van aardig tot uitstekend. Van pop hits tot club hits in verschillende genres. Mijn favorieten hier zijn the Eurythmics met Would I Lie to You?, Belouis Some met Imagination, natuurlijk Loose Ends met Hangin' on a String (Contemplating), maar ook the RAH Band met Clouds Across the Moon, Spend the Night van The Cool Notes, Curtis Hairston met I Want Your Lovin' (Just a Little Bit) en Aurra met Like I Like It. En de New Mix van Move Closer klinkt een stuk beter dan de single versie moet ik zeggen.

Dit Now Eighties Dancefloor Synth is een goede 80's verzamelaar, maar had nog beter kunnen zijn als de lijn van de eerste drie LP kanten op de vierde was doorgetrokken. Daar vinden we ineens Jellybean, Exposé, Taylor Dayne en Joe Jackson terug. Artiesten en nummers die niet echt passen bij de dansbare synthesizer nummers op de rest van de 2LP.

Gelukkig staan er genoeg prima songs op, zoals bijvoorbeeld: Blue Monday, Sexcrime, Duel, Obsession, Domino Dancing, Absolute, The Safety Dance, Rock Me Amadeus, Two Tribes, Torch, Hard Times & Close. Alles bij elkaar is de mooi gekleurde 2LP de aanschaf zeker waard.

Op deze interessante betaalbare 4CD verzamelaar staan inderdaad ook een aantal remixen die minder bekend zijn dan de gewone extended versions. En die zijn vaak goed uitgekozen, zoals There Must Be an Angel (Playing with My Heart) [Special Dance Remix], Don't Stand So Close to Me '86 [Dance Mix] van The Police, Duran Duran - Notorious [Latin Rascals Mix], Red Box met Lean on Me (Ah-Li-Ayo) [Dogmatix] en You Keep Me Hangin' On [W.C.H. Mix] van Kim Wilde (voorbeelden van CD1).

Verder ook extended versies van nummers die je niet al te vaak ziet op dit soort verzamelaars, de ene wat beter dan de andere. Erg goed vind ik bijvoorbeeld I've Been Losing You [Extended Version] van a-ha, wat minder: Elton John met Wrap Her Up [Extended Remix]. Er staan natuurlijk ook een aantal 12" Versions op die je wel vaker op dit soort verzamelaars tegenkomt, maar daarvan zijn er een paar wel erg fijn.

Sony heeft recent 4 van dit soort 12" 80s verzamelaars uitgegeven en die zijn allemaal de moeite waard. Ook de (digitale) geluidskwaliteit is prima. Deze verzamelaar legt wat meer de nadruk op (synt-)pop(-rock).

Als verzamelaar van singles tussen 1978 en 1987 heb ik de afgelopen tijd wat nieuwe en oude verzamelaars op LP van die singles gekocht. Dit Now That's What I Call Music - Smash Hits is er één van. Het komt uit een bekende serie die nog steeds uitgegeven wordt en betreft wat mij aangaat de beste jaren van de jaren '80. De kwaliteit van de songs gaat van heel aardig tot erg goed. Wat dat betreft klopt de titel achterop wel: 32 Smash Hits 1980-1987.

Een paar favorieten zijn hier: Curiosity Killed the Cat met Down to Earth, Terence Trent D'Arby met If You Let Me Stay, West End Girls van The Pet Shop Boys, A-Ha met Take on Me, The Love Cats van The Cure, Come on Eileen van Dexys Midnight Runners, The Look of Love van ABC, Queen en David Bowie met Under Pressure, Baggy Trousers van Madness en Blondie met Atomic. Die had ik op The Cure na ook allemaal op single. Goede verzamelaar dit!

28 singletjes op deze verzamelaar uit 1984. In deze tijd maakte ook ik mijn eigen actuele top 10 nog...
Van de nummers op deze 2LP had ik er zo'n 14 gekocht, meest op single of 12-inch (een enkele op LP), waarvan sommigen voor 1 gulden nadat ze uit de top 40 verdwenen. Ik vind ze nu bijna alle 14 nog even goed: leuk is dat. Ook staan op dit deel 1 van deze hele aardige reeks Now This Is Music een aantal nummers die ik inmiddels ook best te pruimen vind.

Goede tot echt goede nummers hier van Duran Duran, Talk Talk, John Waite, U2, Queen (2x), OMD (2x), Tina Turner (2x), Ultravox, David Bowie, Alan Parsons, Billy Idol, Frankie, Pat Benatar & Blue Nile.

27 singletjes op deze verzamelaar uit 1985. Hiervan had ik er zo'n 18 gekocht, meest op single een enkele op LP, waarvan sommigen voor 1 gulden nadat ze uit de top 40 verdwenen. Ik vind ze nu niet alle 18 nog even goed, maar leuk is het wel.

Goede tot echt goede nummers hier van Duran Duran, We Don't Need Another Hero & One of the Living van Tina Turner, Kate Bush, Marillion, Propaganda, the Eurythmics, Five Star, Whitney Houston, Scritti Politti, Tavares (2x), Simple Minds, Talking Heads, U2, OMD, Paul Hardcastle en Frankie. Dus wat mij betreft een hele leuke 2LP dit Now This Is Music 3 vol herinneringen.

Deze US verzamelaar kwam ik toevallig tegen op 2LP en heb ik aangeschaft. Flink wat van deze songs had ik begin jaren '80 op single of 12-inch, een enkele op LP. De hoes vind ik ook heel aardig en zet de eighties tijdsgeest leuk neer. De muziek bestaat uit veel New Wave, Electro en wat Pop Rock uit de periode 1982-1984. De meeste nummers staan er in de extended mix versie op. En dat beleefde begin jaren '80 toch wel een hoogtepunt: veel van die mixen waren beter dan de single mixen. We dansten er ook op in de discotheken en clubs. De meeste nummers van deze verzamelaar waren te horen in de 'alternatieve discotheek'. Leuk dus dat deze mixen hier te vinden zijn. Alleen van White Wedding en Maneater staat de 7" versie erop en van the Stray Cats, maar daar is geen lange versie van.

Mijn favorieten op deze leuke verzamelaar zijn: Re-Flex: The Politics of Dancing, Herbie Hancock: Rockit, ABC met The Look of Love [Special Remix], Shannon's Let the Music Play, Michael Sembello met het geweldige Maniac [Long Version], Daryl Hall & John Oates' Maneater (7"), Greg Kihn Band met Jeopardy [Dance Mix Version] ,The Romantics en het fijne Talking in Your Sleep [12" Version], Men Without Hats met het sterke Safety Dance [Extended 'Club Mix'] & Heaven 17 - Let Me Go [12" Version].