Simply Red scoorde hit na hit in de jaren ’80. Van die band is niet veel meer over. Zanger
Mick Hucknall
probeerde het daarna een paar keer solo, maar dat wilde ook niet heel erg vlotten. Dan maar weer de oude vertrouwde naam afstoffen en gebruiken voor een nieuwe plaat. In deze tijd kan je makkelijk zeggen dat Hucknall en Simply Red één is. Nu was hij natuurlijk altijd al de bekendste van het stel, zoals wel vaker met de leadzangers gebeurd. Kan het na vele jaren nog steeds van een hoge kwaliteit zijn?

Opener Shine On staat twee keer op dit album. Aan het einde staat een remix die iets meer swingt. In de basis is het een vrolijk nummer met discobeats en discogitaren. Dit nummer swingt van zichzelf al en had daar niet per sé een remix voor nodig. Daydreaming gaat in die discovibe verder, alleen dan rustiger qua tempo. Een stuk rustiger en daarmee ook een stuk meer ontspannen.
Big Love als titeltrack is een ontspannen popballad. Teder en romantisch, daarbij muzikaal rijk. Ook is er ruimte voor een zomerse inslag. Die zomerse inslag wordt verder opgepakt bij het zomerse The Ghosts of Love. Liefde is wat tekstueel de klok slaat, op muzikaal vlak is dat de ontspanning.
Met Dad brengt Simply Red een ode aan alle papa’s. Een prima popsong die opgevolgd wordt door de ontspannen ballad Love Wonders. Anders is dan toch wel even Love Gave Me More. Dit nummer swingt meer door het gitaartje, als blijft de sfeer evenzo ontspannen. Tight Tones is weer lekker vrolijk en swingt licht. Echt een goed nummer vind ik WORU. A little bit of funkyness around here. Dit nummer swingt aardig en zit vol gepropt met discosounds.
Hierna pakt de bekende ontspanning het weer op. Coming Home is prima, The Old Man and a Bear heeft een mooi trompetje en Each Day is relaxed. De toon van dit album moge duidelijk zijn.

Simply Red? Of is het nu Micke Hucknall? Wat maakt het ook eigenlijk uit? Het is een goede zanger die hier een bijzonder ontspannen album brengt. Dit zal goed werken in de zon, als achtergrondmuziek tijdens het eten. Veel verrassingen moet je niet verwacht, maar tot rust komen kan je zeker.

(bron: Opus de Soul)

Prima album eigenlijk wel weer. Het hangt allemaal wat te veel op de stem van Mick, daar waar het muzikaal niet heel verheffend is. Het ligt wel zeer prettig in het gehoor. Eigenlijk gewoon een album waar maar weinig mee aan de hand is.

Toch altijd leuk om een voor op dat moment nog onbekende artiest te beluisteren. Dat is bij dit album niet helemaal een onverdeeld succes geweest want bij dit album blijft alles teveel op de vlakte. Of het nu gaat om het muzikale gedeelte of juist om het vocale gedeelte. Het houdt allemaal niet over. Sinead heeft een wat zeurderige en te dunne stem en verrast niet in haar zanglijnen. Muzikaal en productioneel is het vlak, vrij energieloos en zonder verrassende keuzes. Een zeer matige plaat.

Het is wellicht altijd een beetje de vraag hoe soulvol de muziek van Sinkane nou echt is. Het is in mijn ogen vooral lekkere muziek met een bepaalde funky flavour. Dat doet het altijd wel goed bij mij en dat is met dit nieuwe album geen uitzondering. Vooral vocaal is Sinkane er één die je vanuit duizenden herkent. Zijn stem is gewoon cool. Voeg daar de vele muzikale vindingrijkheidjes aan toe en je hebt gewoon weer een hele prettige plaat te pakken. U’Huh is wel mijn persoonlijke favoriet.

(bron: Opus de Soul)

De Soedanese Sinkane werkte in het begin vooral als sessiemuzikant (bijvoorbeeld bij Caribou). Met Mean Love heeft hij nu alweer zijn derde album uitgebracht. De geschiedenis leert ons dat we zijn muziekstijl moeten zoeken tussen de funk, pop, soul en reggae. Zoals een Afrikaanse artiest betaamt zal hij er ook niet voor terugdeinzen om invloeden uit zijn geboortecontinent te gebruiken. Hoe dit alles samenvalt is natuurlijk de vraag.

Het album opent met How We Be. Valt me in den beginnen opvalt is de vette basslijn die in dit nummer zit. Ook de bliepjes zijn erg geinig gedaan. Een sfeervolle opener in ieder geval. New Name gaat daar rustig meer verder. Dit is vakmanschap en gewoon een goed nummer. Sinkane’s stem is opvallend relaxed.
Een stem die wat apart aanhoort in Yacha, maar zonder te storen. Helemaal relaxen kunnen we dan met Young Trouble. Vier nummers op rij erg fijn dus. Jammer om daarna te luisteren naar het onopvallende Moonstruck.
Mean Love is daarop een lief nummer om daarna erg leuk door te gaan in Hold Tight en Galley Boys. Waar ik erg over te spreken ben is het mooie Son en de mooie afsluiter Omdurman.

Al met al een bijzonder kort, maar ook bijzonder album. Sinkane heeft een duidelijk eigen stijl die goed voor hem werkt. Hier wil ik wel meer over gaan horen.

(Bron: Opus de Soul)

De uiterst diverse Sinkane is weer terug met een nieuwe plaat. De muzikant heeft in mijn ogen (of eerder in mijn oren) een uiterst eigen stijl. Hij weet allerlei stijlen op een aanstekelijke manier te blenden. Dat levert vooralsnog alleen maar fijne albums op. Die herkenbaarheid is op We Belong ook weer duidelijk aanwezig. Het bal wordt geopend met de lekker energie en funky song Come Together. Opvallend is ook het volle geluid. Verder met wat disco op Another Day, een vrolijke noot. Die vrolijkheid blijft met Rise Above. Er zit een lekker ritme in, net als bij het ritmische Invisible Distance. Dan is Everything is Everything een stuk subtieler, met een mooie sound en wat gospel. Die gospel neemt hij daarna mee naar We Belong. Hij pakt terug op de disco in How Sweet is Your Love, waar Liming juist meer ontspanning brengt. Ontspanning met een zeker ritme welteverstaan. De ritme van reggae is hoorbaar op Home en afsluiter The Anthem past er ook erg goed bij.

Een EP’tje van de Amerikaanse SiR. Het zijn zes nummers met als eerste Cadillac Dreams dat rechttoerechtaan RnB is. Inclusief de nooit ontbrekende, matige rapper. Queen biedt een beat die er dik op zit, maar dat is het dan ook wel. Go There heeft wat meer lijn in zang, echt boeiend wordt het echter allemaal niet. Never Felt Anything That Good en All in My Head zijn beide te standaard. Het zesde en laatste Tricky is dan wel redelijk melodieus, maar niet al te interessant verder.

Die single (Dance For Me) is wel leuk, daar houd het ook wel mee op bij dit album. Laat ik er maar geen verdere woorden aan vuil maken.

Het grote begin voor Sly en zijn familie. Het pakt nog niet helemaal de psychedelische sound waar ze later mee bekend werden, maar evengoed een prima plaat.

Underdog – eerst vader Jacob en dan op weg funken. Lekkere energie.
If This Room Could Talk – het ritme en de energie zijn weer lekker. Het tempo wat rustiger
Run Run Run – krijg altijd een beetje een Rolling Stones gevoel bij dit nummer. Nummer heeft verder een speels karakter.
Turn Me Loose – knalt de energie er nog even lekker tegenaan. Dansen is een must op dit nummer. Klap je mee?
Let Me Hear it From You – dit is eigenlijk gewoon een ballad
Advice – weer wat meer funky en een grote aanstekelijkheid
I Cannot Make It – gaat prima verder zonder heel erg op te vallen
Trip to Your Heart – een beetje gek is het wel, maar ook wel lekker
I Hate to Love Her – rustig, met soms een energieke break. Veelzijdig nummer
Bad Risk – dit nummer heeft een meer rocky feeling. Zit zeker een randje aan.
That Kind of Person – lekker nummer dat minder opvalt
Dog – knalt er een funky einde aan

Hier hoor je die echte Sly sound toch al meer een meer doorkomen. Nog niet de absolute top die ze uit gaan brengen, maar een zeer genietbaar album.
1. Dance to the Music – deze titeltrack laat sowieso een glimlach op je gezicht verschijnen en laat je de dansvloer onveilig maken
2. Higher – knalt er nog een klein, extra feestje tegen aan
3. I Ain’t Got Nobody – het orgeltje is wel cool gedaan en de swing en het feestje blijft
4. Dance to the Medley – met recht een medley, een allegaartje aan dansbare nummers.
5. Ride the Rhythm – het blijft een waar funk feestje
6. Color Me True – misschien op het eerste gehoor wat rustiger, maar die funkyness blijft 100%
7. Are You Ready – ik ben er wel klaar voor ja, want het feestje blijft gevierd worden
8. Don’t Burn Baby – het grooved onverminderd door met dit nummer
9. I’ll Never Fall in Love Again – zo soulvol is het nog niet geweest. Rustig nummer om het geheel relaxed af te sluiten

Een paar maanden na Dance to the Music kwam Sly & the Family Stone al met dit nieuwe album op de proppen. De herkenbare sound van deze artiesten hoor je hier helemaal. Funk, soul, pop, psychedelica en wat allemaal nog meer wordt in de blender gegooid en er uiterst catchy uitgehaald. Het begin van hun topperiode.
1. Dynamite – knalt er meteen lekker in met dat gitaartje, heerlijke groove en volle blazers. Fijne opener zeg!
2. Chicken – niet alleen over een kip zingen, maar deze ook na doen en dat zo funky is Sly niet vreemd.
3. Plastic Jim – Knalt hem er ook nog even lekker in
4. Fun – een soort funky Beatles gevoel krijg ik hierdoor. Lekker energiek nummer.
5. Into My Own Thing – bluesy aandoend nummer met al die gitaartjes.
6. Harmony – knalt nog even lekker door. Freaky ook.
7. Life – heeft de aanstekelijkheid van een wereldhit. Is dan ook een hit geworden en een geweldig nummer.
8. Love City – wat een heerlijke retestrakke drum zit er in dit nummer zeg!
9. I’m and Animal – een beetje gek is Sly niet vreemd
10. M’Lady – dat saxje doet het leuk hier, valt ook gewoon erg op. Verder een hoofdrol voor de gitaar en de funkyness
11. Jane is a Groupee – afsluiter die helemaal bij het album past.

(bron: Opus de Soul)

Na een aantal albums komt de stijl van Sly & the Family Stone dan echt tot zijn grote uitbloeiing. Met dit album zet Sly & the Family Stone neer waar ze bekend om zijn geworden. Funky, psychedelisch, sociaalkritisch en ijzersterk. Ook het prettig gestoorde ingrediënt is nooit ver weg bij deze artieten, net als de absolute topkwaliteit.
1. Stand! – sociaalkritisch nummer verpakt in een cryptische tekst en vooral geweldige muziek. Wat een nummer!
2. Don’t Call Me Nigger, Whitey – discriminatie is van alle tijden. Het dan zo muzikaal sterk verpakken is een grote muziekkunst.
3. I Want to Take You Higher – dit grooved natuurlijk als een malle. Ook het spel tussen de vocalen is erg cool gedaan. Verder barst dit nummer bijna uit zijn voegen van de energie.
4. Somebody’s Watching You – vrolijke tonen komen naar je toe. Dit nummer blaast altijd wel lekker op weg en ervaar ik altijd als een rustpunt in dit zo energieke album.
5. Sing a Simple Song – nu heeft Sly vaker vreemde nummers, maar dit is er toch wel eentje die nog extra opvalt. Grooved als een malle en is een heerlijke track natuurlijk, met die gekke do-re-mi er doorheen
6. Everyday People – dit is toch wel mijn favoriete song uit hun gehele repertoire. In alles een geweldig nummer. Van de tekst naar de groove, van de energie naar de zang, alles klopt.
7. Sex Machine – breed uitgesponnen funkorgie die je verrassing na verrassing brengt.
8. You Can Make It If You Try – het zou toch bijzonder zijn als na het beluisteren van dit nummer de titel niet de hele dag nog in je hoofd door blijft spoken

Erg sfeervol album vooral. De gehele relaxte sfeer die er om dit album hangt spreekt me erg aan. Smokey heeft, zoals ik reeds wist, een topstem die erg weet de boeien. Het muzikale gedeelte is erg ingetogen, erg mooi. Het is een soort artistiek schilderij op plaat.

4,5 ster.

Good Old Smokey Robinson is er nog steeds en maakt nog steeds muziek. Hij brengt niet zo heel vaak meer albums uit, maar is af en toe nog wel te horen op die van anderen zoals bij Anderson.Paak. Op dit eigen nieuwe album krijg je vooral wel wat je kan verwachten. Want Smokey is onverminderd smooth, soulvol en schroomt niet de nodige glijerij toe te voegen aan zijn muziek. Dit gaat eigenlijk nooit het randje ‘té’ over waardoor het allemaal wel gewoon werkt. Hij heeft daarnaast ook geleerd zijn ouderwordende stem aan te passen zodat het nog goed past binnen de lijnen die uitgezet worden. Zijn bereik is dan misschien minder geworden, maar hij maakt veel goed met tenderness. Een prettige plaat is het geworden, zonder per sé heel erg op te vallen. Favoriete nummers zijn het laverende I Keep Callin’ You, het energiek gezongen Roll Around en het licht bluesy I Fit in There.

Smokey Robinson is één van de allergrootste songwriters allertijden. Deze man schreef menig hit voor het vermaarde Motown label. Daarnaast trad hij ook nog een zelf op met zijn Miracles. Schreef hij die hits niet voor anderen, dan deed hij dat wel voor zichzelf. Nu hebben ze elf van zijn grootste hits verzamelend op deze cd. Iedereen kent deze songs wel in deze of gene versie en Smokey nam ze opnieuw op met een legio aan vrienden.

Wie we terug horen als mede-zanger(es)? De lijst bestaat uit Elton John, Steven Tyler, Miguel, Aloe Blacc, JC Chasez, Jessie J, John Legend, Cee-Lo, Mary J. Blige, James Taylor, Sheryl Crow, Ledisi en Gary Barlow.

En hoe maakten ze er een nieuwe versie van? Nou, dat deden ze zo!

The Track of my Tears: aardige versie
You Really Got a Hold On Me: futloze versie
My Girl: leuke versie
Cruisin’: saaie versie
Quiet Storm: mooie versie
The Way You Do (the things You do): vrolijke, maar wat pitloze versie
Being With You: waar is die energie? versie
Ain’t That Peculiar: niet zo boeiend versie
The Tears of a Clown: doet me weinig versie
Ooo Baby Baby: slaapverwekkende versie
Get Ready: hele hippe versie.

(bron: Opus de Soul)

Hoe je deze band ook noemt, Smokey wel of niet los, je weet dat we het over Motown glorie hebben. Luister maar eens naar de eerste zes nummers van dit album en de kwaliteit druipt er van af. Op dit album staan vier absolute tophits, die allemaal een eigen stijl hebben. Doo wop met Ooo Baby, Baby, de traantjes de vrije loop op Tracks of My Tears, orkestraal met My Girl Has Gone en de voetjes van de vloer op Going To A Go-Go.
1. The Track of my Tears – een hele dikke vette klassieker. En dat mag natuurlijk ook wel met zo’n mooi nummer, die naast mooi ook nog eens prettig in je hoofd blijft hangen.
2. Going to a Go-Go – over aanstekelijke songs gesproken. Vrolijkheid kent geen tijd, een erg leuk nummer toch altijd weer.
3. Ooo Baby Baby – zo onderhand kunnen we dit soort nummers allemaal meezingen. Rustiger, gevoelig en erg romantisch.
4. My Girl Has Gone – houdt het midden tussen romantisch en dansbaar. Die lichte swing is best lekker.
5. In Case You Need Love – hier zit best lekker wat meer blues in, geeft het ook een wat rauwer randje.
6. Choosey Beggar – stukje rustiger en lagere energie. Weer meer de romantische kant op.
7. Since You Won My Heart – nog een slagje romantischer? Waarom niet.
8. From Head to Toe – vrolijke swingt en beweegt u direct mee?
9. All That’s God – de sax brengt wat meer schwung in dit verder aardige nummer
10. My Baby Changes Like the Weather – zit een fijne intensiteit in de zang bij dit nummer
11. Let Me Have Some – zit een leuke swing in, maakt het een vrolijk nummer.
12. A Fork in the Road – lekker warmpjes erbij zitten en genieten van het laatste nummer.

(bron: Opus de Soul)

Met als ondertitel The Tears of a Clown, weet je wel nummer je in ieder geval kan verwachten op dit album. Maar buiten deze hit is er nog veel meer interessant te vinden op deze plaat. Een nummer dat mij altijd in het bijzonder op valt is het prachtige The Love I Saw in You Was Just a Mirage.
Wisten jullie toevallig al dat Tears of a Clown op muzikaal vlak geschreven is door Stevie Wonder en Hank Cosby?
1. The Soulful Chack – lekker vrolijk en swingend nummer.
2. The Love I Saw In You Was Just a Mirage – de herkenbare Motownsound en de romantiek worden hier toegevoegd.
3. My Love for You – en nog meer romantiek, tegen het zoetsappige aan. Wel lekker hoor.
4. I’m on the Outside – het romantische blijft, prettig nummer
5. Don’t Think It’s Me – ook net zo prettig, met het sqeezje in de productie.
6. My Love is Your Love – een vrolijke lichte swing in dit nummer
7. More Love – zoetsappig en romantisch, je wordt er wel vrolijk van
8. After You Put Back the Pieces – het gaat nog even zoetjes door, maar wat verwacht je anders bij the Miracles?
9. You Must be Love – al net zo zoetjes en charmant
10. It’s a Good Feeling - de Motown swing is zo herkenbaar. Luister maar eens naar dit nummer
11. Dancing’s Alright – dit is wel een lekker nummer. Vrolijk, swingend en de goede energie
12. The Tears of a Clown – dikke hit en dat mag ook wel met zoveel kwaliteit. Een wereldhit met recht.

Zelf ken ik Smoove & Turrell vooral van hun remixes van grote hits. Daarin is de disco altijd de basis. Nou, dat mag je ook van dit album verwachten. Disco, 80’s, popdance en zelfs het Smash Mouth gevoel komen langs. Best leuk af en toe, maar ook wat teveel van het zelfde. Something Better, Love That Kinda Lie en Billie zijn vooral de moeite waard

Men pakt een band die de groove en swing in zich heeft en zet deze in een live/in-studio setting met een aantal andere artiesten. Dit wordt dan opgenomen en we hebben een plaat. Dit is zo ongeveer het gegeven bij dit derde album van Snarky Puppy. Zij maken de muziek en artiesten als Lalah Hathaway, N’Dambi en Tony Scherr verlenen hun vocale diensten om het muzikale gedeelte op te smukken. De basis van Snarky Puppy ligt zelf in de funk en de jazz, maar zonder moeite wijken ze uit naar andere stromingen.

Opener Free Your Dreams is met Chantae Cann. Een zwoel nummer en goede opener. Met Shayna Steele namen ze Gone Under op. Een energiek nummer die zorgt voor een vocaal en muzikaal feest. Behoord zeker tot de beste van dit acht nummers tellende album. Een feestje!
Een stuk intiemer is dan weer Deep. Prachtig intiem welteverstaan, met N’Dambi. Twee topnummers achter elkaar. En daar een derde opvolgend. Het sympathiek, Zuiderse Amour T’es La overtuigd ook weer. Dit keer wordt Snarky Puppy bijgestaan door Magda Giannikou.
Na drie toppers dus, wordt het iets minder. Op Somethin’ doet Lalah Hathaway mij iets teveel aan overdreven stemakrobatiek, het rocky Too Hot To Last(met Lucy Woodward) is wel aardig en het bluesy Turned Away (met Tony Scherr) boeit me weinig.
Gelukkig mogen we ons dan prijzen met afsluiter I’m Not the One. Een sterk, energiek en knallend einde van dit aardige album, met Malika Tirolien.

Snarky Puppy en Nederland hebben een uiterst goede verstandhouding. De groep muzikanten worden vanaf het begin als met warm uitgestoken hand ontvangen in ons kikkerlandje. En dan krijg je daar natuurlijk ook iets voor terug. Zoals bijvoorbeeld fantastische optredens.
En deel twee van Family Dinner. Een live opgenomen plaat waar allerlei gasten de revue passeren om ze vocaal en muzikaal te ondersteunen. Dat er een tweede zou komen was niets meer dan verwacht, na het succes van deel één. Dit keer komt de hulp van artiesten als Väsen, Becca Stevens, Laura Mvula, Jeff Coffin en David Crosby.
Een aardige mengelmoes dus die begint met latijnse invloeden op I Asked. Een rustige opener van het diner. Milono Molero zet die latijnse sferen voort. Een mooi en leuk nummer die de voorbode was voor deze plaat.
Liquid Love kent een fijn a capella begin, wat zich ontwikkeld in een soulvol en funky nummer. Het is een aanstekelijk nummer geworden. Om dan toch weer terug te grijpen, ons zelfs onder te dompelen in en naar latijnse sferen via Soro. Ook de Afrikaanse invloeden zijn duidelijk hoorbaar. In ieder geval is dit nummer werelds genoeg. Tevens ook wat experimenteler en vrijer dan voorgaande. Het swingt ook nog eens keihard.
Sing to the Moon kennen we al van het album van Laura Mvula. Het nummer krijgt hier wel een andere insteek, maar voegt verder weinig toe aan het origineel. Geef mij dan maar Don’t You Know met die crazy piano, het coole orgel en die fijne funky groove. Om dan over te gaan naar een totaal tempowisseling met rustige gitaar. Nummer waar veel in zit.
I Surrender is een typische Snarky Puppy song met een mengelmoes met van alles. Het klinkt als een jamsessie en dat is Snarky Puppy. Liever dat dan Somebody Home, wat na wat geklets verzand in wat saaie poppy/country/singer-songwriter muziek. Ook Be Still is wat rustiger, maar hier mag de gitaar in ieder geval fijn zijn gang gaan.
Fuego Y Agua laat ons romantisch de heupjes wiegen op latijnse klanken. Wat verwacht je anders met zo’n titel? Dan is Shapons Vindaloo wel anders met zijn prima blazers en licht funky karakter of wat te denken van het voortstuwende One Hope. Jammer is dan dat het vocaal eigenlijk best slecht is. Vocaal is afsluiter Brother I’m Hungry een stuk beter. Soulvol en met invloeden uit de gospel.

Verwacht je Snarky Puppy bij dit album? Nou, dat krijg je. In de lijn van volume one, gaat volume two rustig verder. Interessante plaat.

(bron: Opus de Soul)

Een grote groep is Snarky Puppy zeker en ze staan al jaren bekend als één van de best improviserende en meest muzikale bands van de laatste tijd. Ze hebben vooral heel veel jobs gedaan als achtergrondbandje van de grootste artiesten. Een Grammy helpt altijd om wat meer aandacht te creëren, maar echt grote bekendheid genieten ze nog steeds niet. Colin Benders, aka Kyteman, vatte het idee op om deze mannen naar Kytopia te halen en ze daar een plaat op de laten nemen. Dat is dit We Like it Here geworden.

De bedoeling van deze plaat was duidelijk dat het een live-feeling zou hebben. Dat is ze goed gelukt bij Snarky Puppy. Opvallend vergeleken met eerder werk is dat de gitaar een veel prominentere rol heeft. Is dit een rol die met verve gespeeld wordt? Het zorgt er in ieder geval dat het album een veel meer rock-achtige feeling meekrijgt.
Opener Shofukan leent zich daarin niet. Nee, dat is gewoon een fijne funky jazzsong. What About Me laat wel lang uitgesponnen gitaarriffs horen. Naar mijn smaak iets te lange riffs. Solo’s zijn wel cool natuurlijk, maar aub met een doel. Sleeper gaat daarin door. Opvallend leuk aan dit nummer is de break rond de 4 minuten. Cool gedaan.
Jambone laat dan juist weer de swingende en meer vrolijke kant van Snarky Puppy horen. Van dit nummer wordt wel blij. Zit erg goed en retestrak in elkaar. Kite pakt dan weer de romantischere kant. Het is een soort romantische jam. Outlier karakteriseert zich weer met veel blazers, maar waar weinig lijn in zit. Op nog een andere boeg gooien ze het bij Snarky Puppy met Tio Macaco. De titel verklapt natuurlijk al een beetje dat dit nummer de latinkant op gaat. Vrolijk nummertje.
De nummers zijn allemaal aardig lang dus heb je niet het gevoel dat deze plaat van 8 songs snel over is. Helemaal niet met zo’n sterke afluister als Lingus is.

De vele gitaarsolo’s deden me in het begin een beetje mokken over dit album, maar gelukkig weten ze me voldoende te boeien in de rest van de plaat waardoor ik wederom kan zeggen dat een plaat van Snarky Puppy mij weer goed bevallen is.

Ik dacht eerst aan het aantal nummers te zien dat het om een EP zou gaan, maar dat is het dus niet. Aan de andere kant vind ik het altijd maar wat lastig om de muziek van Snarky Puppy aan een uitgebreide recensie te onderleggen, maar ik wil het toch ook graag aandacht geven. De aandacht die het verdiend. Daarom een kort stukje over deze samenwerking tussen de wereldberoemde backingband die steeds meer zelf op de voorgrond treedt en Nederlands meest veelzijdige Orkest.
Die samenwerking is er in de vorm van Sylva, een samenwerking die bestaat uit maar zes nummers. Op Sintra lijkt de muziek van Snarky Puppy in combinatie met het Metropole Orkest toch wat op filmmuziek te gaan lijken. Het zullen de strijkers wel zijn. Flight heeft een fijne groove en is een lekker funky track. Persoonlijk mis ik dan soms wel wat vocale toevoeging, maar dat is hier echt om het even. Aychafalaya heeft natuurlijk een lastig uitspreekbare titel. Dit nummer is toch wel bijzonder opgezet. Ik zie het als ware dat de gitaar en de trompet als een soort vocale invulling fungeren. Bijzonder opgezet nummer. The Curtain blijft open. Nu houd ik best wel van wat gestructureerde muziek en dat zal je in dit nummer niet vinden. Dit gaat alle kanten op en dwaalt mijn inziens soms iets te ver en te lang af. Gretel zou dan voor de duistere versie van het bekende sprookje uitstekende filmmuziek zijn. Nummer met de nodige bombast en dik aangezette noten. En dan The Clearing uiteindelijk. Een mooie megalomane afsluiter, zit misschien minder in als de voorgangers, maar heeft ook wel voldoende diepte op een totaal andere wijze.

(Bron: Opus de Soul)

Een EP van Zweedse bodem met zangeres Snoh Aalegra. Wat is het geworden?
Na een korte intro horen we het ontspannen In Your River. Een nummer dat een beetje als Amy Winehouse haar nummers aan doet. Charleville 9200 kent een zompige beat en een beetje meer RnB als voorgaande track. Home is dan eigenlijk hetzelfde idee op een lager tempo, waar de titeltrack dit idee op een meer ontspannen manier doortrekt.
Under the Influence is dan juist weer wat meer lijzig en uitgesmeerd, die voortvloeit in deel 2 wat volledig muzikaal is. Na een korte outro horen we ook nog het nummer Chaos. Een kopie van de rest.

(bron: Opus de Soul)

Dan ook nog even over album als geheel. Ten eerste zijn 21 nummers veel te veel en gaat het vrij snel vervelen (al is de laatste track wel één van de beste).Het album kan me dus niet zo boeien.
Ten tweede stelt het tekstueel album maar weinig voor en...Ten Derde doet de flow van Snoop Dogg me doorgaans maar weinig op dit album.

Vond de singletjes wel geinig, maar het album valt me verder wat tegen. De rapstijl van Snoop Dogg gaat me te snel vervelen en aardig wat features voegen niet zoveel toe (bijv. Nelly, Soopafly, Trina).

2 sterren.

Het uitgangspunt van de muziek die we hier op Opus de Soul bespreken is soul. Dat daar dan heel veel verschillende andere soorten stijlen uit voort vloeien mag de pret alles behalve drukken, maar als we heel eerlijk zijn gaan we met deze recensie nog een stukje verder. We bespreken namelijk het op V2 uitgebracht album van Snowapple. Een drietal bestaande uit jazzzangeres Una Bergin, operazangeres Laurien Schreuder en chansonszangeres Fanny de Ruiter. Een bijzonder gezelschap dus. En dat horen we ook terug in de muziek. Want waarom één stroming kiezen als je ze ook allemaal in een blender kan stoppen om er wat moois van te maken.

De eerste drie songs laten horen dat de drie dames graag lieve, dromerige liedjes maken in een folkjasje. Een sfeer die dit album veelal te horen is, maar de originaliteit en uitstapjes zijn altijd aanwezig. De dames hebben mooie, heldere stemmen en de nummers overtuigen. Baby Blue is meer uptempo en vrolijk, erg fijn nummer. Old Lady is nog meer richting de folk en dan worden we opeens verrast met Het Kleine Witte Zeil. Een Nederlandstalig nummer inderdaad. Erg origineel gedaan, prachtig gezongen en bijzonder origineel operazang. Een opvallend nummer, goed opvallend want ik vind het prachtig. En naast Nederlands en Engels is er ook nog een nummer in het Frans: Le Clown et la Fleuriste. Dit kunnen de dames ook makkelijk aan.
Eigenlijk is het album te kort met 9 songs, want we willen nog wel even verder meedromen met Snowapple. Een bijzonder geslaagd album.

Al sinds jaar en dag staat ze in de schaduw van haar zus de wereldster. Knowles is een bekende achternaam, maar niet in de combinatie met de voornaam Solange. Toch maar ook het kleine zusje van al een tijdje muziek en vaak ook nog betere dan haar wereldbekende zus. Dit jaar kwam daar een nieuw hoofdstuk bij. Een hoofdstuk in de vorm van A Seat at the Table. Een hoofdstuk waarop ze, beoordelend op de cover, volledig haar eigen kant op zal gaan. En dat is ook meteen te horen in de muziek. Na een korte dromerige intro wordt het net zo dromerig met Weary. De sound is niet alleen dromerig te noemen, maar ook warm. Solange zingt subtiel en met lichte stem. Een mooi opening van deze nieuwe plaat. Een plaat die eveneens vol staat met interludes. Die lijken het, niet al te hoge, tempo iets te vaak te onderbreken. Al blijft het muzikaal wel genieten met mooie nummers als Cranes in the Sky en Mad (met overbodige rapper).
Soms kiest ze voor wat meer aanwezig beats, als op Don’t You Wait of juist voor een wat frivole begeleiding, zoals te horen is op Where Do we Go.
Helaas vallen anderszijds niet alle nummers even veel op. Daaronder vallen songs als Don’t Touch My Hair, het traditionelere rnb-nummer Don’t Wish Me Well en het rustige Bordeline.
Natuurlijk zijn er ook weer nummers die wel wat extra aandacht verdienen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het door de 80’s geïnspireerde Junie, of naar het met blazers omlijste FUBU. Heerlijke nummers met absolute hoogtepunt het fantastisch opgebouwde Scales. De boog blijft fantastisch goed gespannen tijdens dit nummer.

Solange doet met de plotselinge release van dit album haar zus even na. Na het ijzersterke A Seat at the Table zijn de verwachtingen hoog en die worden niet ingelost. Het is een wat overgeproduceerde, saaie plaat geworden. De zang komt mij te vaak wat ongeïnspireerd over en vibe van het gehele album is erg vlak. Down With the Clique en Time verdienen dan wellicht nog wat extra aandacht.

Vooral de cover van de titeltrack, origineel van Wilson Pickett, is prachtig.
1. If You Need Me - met recht een klassieker
2. Words - rustig en een beetje gospel
3. Stupidity - Rock 'n roll soul
4. Go On Back to Him - groovy orgel
5. I Said I Was Sorry - swingend en groovy
6. It's All Right - Jiven en twisten kan makkelijk op dit nummer
7. Home in Your Heart - timide, meer jazzy en vooral lekker gezongen
8. I Really Don't Want to Know - rustig en stemmig nummer
9. You Can Make it if You Try - vol de beleving in. Een erg fijn nummer
10. Send Me Some Lovin' - traditionele soulsong
11. This Little Ring - koortjes
12. Tonight my Heart SHe is Crying - een typische concept soulsong

(bron: Opus de Soul)

Solomon Burke’s bijnaam is die van de King of Rock & Soul. Of de rock ook echt te herkennen is in dit album is te betwisten, maar het is wel gewoon een goede soulplaat. Op dit album, gereleases bij Atlantic, horen we nummer na nummer Burke’s warme stem met grote hits als Cry to Me en Won’t You Give Him(One More Chance)
1. Cry to Me – deze klassieker doet mij qua instrumentatie altijd wat aan Stand By Me denken
2. Just out of Reach – heel plechtige, beetje kneuterig nummer. Niet direct mijn favoriet
3. Goodbye Baby – mooi samenspel tussen Solomon en de backings. Mooi rustig nummer
4. If You Need Me – werkelijk prachtig nummer. Bluesy karakter en prachtige sfeer zowel als zang
5. Can’t Nobody Love You – dit nummer is mij als geheel minder opgevallen
6. Someone to Love Me – qua zang wat rauwer. Muzikaal doeltreffend, maar niet heel bijzonder.
7. You’re Good for Me – beetje hetzelfde idee. Prima nummer, fijne soul maar niet heel opvallend of vooruitstrevend.
8. Won’t You Give Him – meezingen in de kerk dan maar, dat gevoel krijg ik hier van
9. Hard Ain’t it Hard – meer honky tonky, maar ook voldoende soul
10. You Can’t Love Em All – nog meer samenzang in deze soulsong volgens bekend recept
11. Beautiful Brown Eyes – romantisch en liefdevol
12. He’ll Have to Go – het meer plechtige soulwerk. Warm gezongen
Rock 'N Soul
Rock 'N Soul Solomon Burke Prijs € 9.99 Vandaag besteld, dinsdag in huis

(bron: Opus de Soul)