Na de ettelijke rondjes die dit album hier inmiddels gedraaid heeft, concludeer ik helaas dat ik de over het algemeen optimistische consensus rond dit album een tikkeltje overdreven vind. De positieve sfeer rond dit album lijkt me vooral een reactie op het matig ontvangen The Astonishing. D.O.T. is zeker niet slecht maar ik word zelden naar het puntje van mijn stoel getrokken.

Dat geldt ook voor James LaBrie volgens mij. Zijn zanglijnen klinken bij tijden wel erg plichtmatig en worden wel erg vaak gedubbeld. De man kan uitstekend zingen (al weet hij dat op Out Of Reach goed te verbergen ), maar zijn meest interessante bijdragen laat hij de laatste jaren vooral horen als gastzanger in andere projecten.

The Astonishing is als geheel misschien niet geslaagd te noemen, maar daagde de luisteraar tenminste uit. Dat mis ik hier een beetje. Desondanks luister het album prima weg.

Na jaren dit album te negeren - want tegenvallend - maar weer eens opgezet en ik moet zeggen dat ik toch heb genoten van het terugluisteren. Ja, James LaBrie zit er af en toe vreselijk naast (we weten inmiddels de reden) maar het is niet zo slecht als ik me dacht te herinneren. Grootste kracht van dit album is dat de band enorm bevlogen en energiek klinkt. De setlist is hier super. Leuk ook hoe de band hier fragmenten van Led Zeppelin, Rush, Metallica e.a. in de muziek heeft verweven.

Ik gooi er toch een vol punt in mijn beoordeling bij.

Mijn review voor Zware Metalen:

Hét verhaal in aanloop naar Parasomnia was natuurlijk de terugkeer van Mike Portnoy, meesterdrummer en medeoprichter van de band, na een afwezigheid van dertien jaar. Toen Mike in 2020 meedeed op John Petrucci’s soloalbum Terminal Velocity en een jaar later samen met Petrucci en Jordan Rudess te horen was op het derde album van Liquid Tension Experiment, groeide de hoop van de fans op een mogelijke terugkeer. In oktober 2023 komt dan eindelijk de aankondiging dat Portnoy terugkeert bij de band. Brengt hij met zijn terugkeer weer iets van het heilige vuur terug dat een beetje miste op de laatste albums?

Wat in ieder geval na de eerste luisterbeurt van dit album al opvalt, is hoezeer de karakteristieke drumstijl van Portnoy onderdeel uitmaakt van het geluid van Dream Theater. Mike Mangini is natuurlijk geen pannenkoek en een fantastische drummer, maar Portnoy heeft iets commanderends in zijn stijl dat hem aanweziger maakt. De eerste single Night Terror gaf daar al een uitstekend voorproefje van met zijn kenmerkende fills na het intro, waarmee hij lijkt aan te geven echt terug te zijn. Maar Parasomnia staat vol met zijn onnavolgbare drumpartijen.

Parasomnia is geen conceptalbum in de zin dat er een verhaal wordt verteld. Wel hebben de thema’s van de nummers met elkaar gemeen dat ze allemaal gaan over slaapgerelateerde aandoeningen. Ook muzikaal zijn de nummers met elkaar verbonden doordat thema’s in verschillende nummers terugkomen. Dat begint met het instrumentale In The Arms Of Morpheus (god van de dromen) dat als een ouverture verschillende muzikale thema’s introduceert.

Night Terror begint vervolgens langzaam en onheilspellend, maar nadat Portnoy zijn drumkit de sporen geeft, vuurt John Petrucci een stevige gitaarriff af en schiet de band uit de startblokken. Wat volgt is een nummer waar instrumentale kunsten en melodieuze refreinen en coupletten elkaar afwisselen.

De tweede single van dit album is A Broken Man en opent chaotisch, dissonant met een spervuur aan gitaarriffs. Het nummer gaat over slaapstoornissen als gevolg van PTSS vanuit het perspectief van een oorlogsveteraan en de muziek sluit hier naadloos bij aan.

Het donkere Dead Asleep leunt zwaar op de groovende riffs uit de 7-snarige gitaar van Petrucci. Dit nummer draait om de sfeer en de compositie en geeft James LaBrie de ruimte om te schitteren. Natuurlijk weten we dat zijn stem niet meer zo elastisch is als in beginjaren negentig, maar binnen zijn huidige grenzen laat hij nog steeds horen een uitstekende vocalist te zijn met een uniek stemgeluid. Dit nummer is een hoogtepunt op Parasomnia.

Dan volgt met Midnight Messiah een uptempo rocker met een knallend refrein waar het spelplezier vanaf spat. Natuurlijk nooit helemaal recht-toe-recht-aan, maar wel grotendeels in een vierkwartsmaat gespeeld en met een redelijk traditionele songstructuur. En de kleine acht minuten die dit nummer duurt is het een van de kortere tracks. Dit nummer zal het ongetwijfeld goed doen op de aankomende tour voor dit album.

Na een kort intermezzo start Bend The Clock als een ballad, dat gaandeweg transformeert tot een meeslepend sfeervol nummer waar James LaBrie in zijn kracht wordt gezet. Langzaam maar zeker werkt de band naar een hoogtepunt alvorens Petrucci op de afsluitende solo laat horen niet alleen technisch zeer begaafd te zijn, maar ook prachtige melodieën uit zijn gitaar weet te toveren.

Dan hebben we inmiddels 51 minuten erop zitten als hét hoogtepunt van dit album begint in de vorm van The Shadow Man Incident. Dit twintig minuten durende avontuur is mijns inziens een van de betere epics uit de carrière van Dream Theater.

De tijd zal leren hoe dit album zich zal verhouden tot de rest van de rijke discografie van deze band, maar Dream Theater laat op Parasomnia een energie en spelvreugde horen die ik al in geen twintig jaar van deze band heb gehoord. Ik had niet gedacht dit ooit nog eens te zeggen over een album van deze band, maar vooruit… Jaarlijstmateriaal!

Dit album scoort slechts minimaal meer dan The Astonishing, het laagst gewaardeerde studioalbum van DT op MuMe. Naar mijn mening is deze plaat toch vele malen beter. Ik hou van de zang van Dominici, die ondanks schoonheidsfoutjes wel met overtuiging zingt. Op dit album hoor ik een energie die ik op diverse latere albums mis. De productie is wat gedateerd, maar stoort niet.

De nummers zelf staan als een huis. Geen enkele zwakke broeder, maar The Killing Hand steekt wat mij betreft nog niet even boven de andere nummers uit.

Score: 88/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De band bestaat bijna een kwart eeuw, maar Shadow Play is het eerste werk dat ik van de band hoor. De sfeervolle black metal die de band op dit album laat horen blijkt een prima introductie en nodigt uit tot verder verkennen van de discografie.

De uitgesponnen nummer moeten het niet hebben van snel opeenvolgende tempowisseling en breaks, maar juist van zorgvuldige transformaties in de nummers. Dat maakt dat nummers wat tijd nodig hebben om te beklijven. Shadow Play maakt die tijd de moeite waard.

Score: 82/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Dvne is een van de mooie ontdekkingen die ik dit jaar heb gedaan. Mooi gevarieerde progressieve post metal/post sludge met veel dynamiek. Ik hou ervan! Prachtig hoe de band je in zijn greep kan houden met hun lange uitgesponnen nummers. Enige minpuntje is voor mij is de zang bij tijd en wijle, maar het goed overheerst duidelijk.

Score: 87/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Dvne - Etemen Ænka (87)
6. Cult Of Luna - The Raging River (84)
7. Epica - Omega (83)
8. Empyrium - Über den Sternen (82)
9. Asphyx - Necroceros (80)
9. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
11. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
12. Therion - Leviathan (78)
13. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
14. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
15. White Void - Anti (70)
16. Decline Of The I - Johannes (69)
17. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
17. Iotunn - Access All Worlds (64)

Voorganger Etemen Ænka was voor mij een van de mooiste ontdekkingen van 2021. Daarom keek ik erg uit naar deze opvolger. En die stelt niet teleur!

Dvne heeft hun stijl op dit nieuwe album verder ontwikkeld en verfijnd. Zo is de cleane zang verbeterd - al blijft het een zwakker punt van de band - en zijn de nummers wat directer van opbouw. Geweldig album!

Ik leerde dit album kennen via de lokale dorpsbibliotheek waar ze zowaar af en toe iets anders dan de mainstream pop hadden liggen. De kopie op tape heb ik nagenoeg versleten. Afgelopen weekend kwam ik in Zwolle bij een platenzaak de LP tegen die ik uiteraard heb meegenomen.

Het is tientallen jaren geleden dat ik dit album voor het laatst hoorde maar het is opvallen hoe fris en actueel de muziek nog steeds klinkt.

Samen met een schare aan bekende muzikanten, waaronder de heren van Extreme, Zakk Wylde, Steve Lukather en Donny Osmond bestookt Dweezil ons met een kruisbestuiving van typisch amerikaanse rock, pop rock en smaakvolle covers (Staying Alive) waarin het uitstekende gitaarspel van Dweezil een prominente rol speelt. Dit aangevuld met allerhande rare fratsen waar zijn vader ook bekend om stond.

Ook 25(!) jaar na dato is dit nog een heerlijk album.