Vorig jaar brachten de heren Denner en Shermann met Satan’s Tomb een prima E.P. uit. De recensie daarvan besloot ik met de vraag of het de heren lukte om mij gedurende een hele LP te boeien. Inmiddels draait de LP ‘Masters of Evil’ al enige tijd zo nu en dan op mijn draaitafel en moet het antwoord op deze vraag helaas nee zijn….

Is deze LP slecht? Nee, zeker niet. Kant A is van eenzelfde niveau als de debuut-EP. Prima klassieke metal in de lijn van Mercyful Fate met theatrale zang van Sean Peck die het prima doet wederom. Op kant B staan echter twee regelrechte missers. Het titelnummer is nog een uitstekend nummer maar het navolgende Servants of Dagon is echt een futloos nummer. Escape from Hell ken nog een aantal goede ideeën maar er wordt teveel tegenaan geplakt om het nummer verder uit te breiden. Datzelfde geldt ook voor The Baroness waar in het tweede deel een zwakke poging wordt gedaan om ‘Melissa’ te herhalen. De verder uitstekende Peck valt hier hard door de mand.

Conclusie: Er valt gelukkig genoeg te genieten maar ik had graag gezien dat de heren nog wat meer tijd hadden genomen om het materiaal over de hele linie boeiend te houden.

Bij het lezen van het nieuws dat Hank Shermann en Michael Denner weer samen muziek gingen maken deed ik wel even een klein vreugdedansje. Nu is er de EP. Een week voor de release hoorde ik het titelnummer al dat mij overtuigde de EP vooruit te bestellen. Nou, ik kan zeggen dat de overige drie nummers ook geenszins teleurstellen!

Satan’s tomb begint met het karakteristieke twingitaargeluid van Denner en Shermann en met de zang van Sean Peck. En dat is even wennen…… Sean Peck beschikt over een prima strot en heeft een breed bereik, net als de man die we hier het liefst hadden horen zingen. Echter, qua klank hebben de heren totaal niets gemeen. Peck zit meer in de traditionele heavy metalhoek. Eenmaal gewend aan zijn geluid blijkt hij echter uitstekend bij deze band te passen.

Na het korte intro verwordt het titelnummer tot een furieus metalnummer met een geluid dat diep in de jaren 80 wortelt. Het blijkt het beste nummer van de EP. Het hieropvolgende War Witches komt echter ook prima door. Hier vertrekken we gelijk in de hoogste versnelling en krijgen we gelijk een kenmerkende twinsolo en de nodige gitaarduels. Het nummer ademt tijdens het refrein de sfeer uit van Queensryche uit de vroege jaren tachtig. Heerlijk!

Op kant B is het ook smullen geblazen, al wordt het niveau van kant A niet gehaald. In ‘New Gods’ gaat het tempo een klein tandje terug en krijgen we een nummer volgens het Judas Priest- idioom voorgeschoteld. Seven Skulls sluit de EP vervolgens prima af.

Het is een genot om deze heren weer zo energiek te horen spelen. Ik ben erg benieuwd welk vervolg deze plaat krijgt en of ze over een volwaardige LP-speelduur ook kunnen boeien.

Het vorige album Noktvrn belandde op plek 20 in mijn jaarlijst van 2021. Die positie zei destijds vooral iets over de ongekende rijkdom van dat muziekjaar. De nieuwste worp - Innern - zou zomaar een serieuze kandidaat gaat zijn voor de eindlijst van 2025.

De plaat trapt af met het indrukwekkende Marter, dat voortdurend laveert tussen rauwe black metal en meeslepende post-metalpassages. Het machtige Xibalba groeit vervolgens uit tot mijn persoonlijke hoogtepunt: groots, meeslepend en perfect in balans.

Op de tweede helft van het album neemt de brute intensiteit iets af, maar dat maakt de muziek niet minder spannend. Hier komt juist de postmetalzijde sterker naar voren, alsof de band na het neerhalen van het uiterlijke harnas steeds dieper het innerlijke mensbeeld probeert te benaderen. Ook dit deel levert drie sterke composities en een kort piano-intermezzo op, met Forlord als uitschieter. In dat nummer doet Der Weg Einer Freiheit opvallend denken aan het Anathema van de jaren ’10, al blijft de band nog altijd steviger in toon.

Zoals wel vaker bij deze Duitsers vraagt Innern tijd en meerdere luisterbeurten voordat het zijn ware aard prijsgeeft. De fantastische productie maakt het echter een genot om dat proces steeds opnieuw te ondergaan.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Der Weg Einer Freiheit is een van mijn betere ontdekkingen dit jaar. Geweldig, zoals deze band werkt met extremen in de dynamiek. In de snelle blackmetalpassages klinkt de band oprecht furieus en rauw, zonder daarvoor concessies te hoeven doen aan de productie. Ook de minimalistische passages zijn om te genieten dankzij de mooie, heldere productie, luister maar eens naar het prachtige Haven, waar de band zich van een andere kant laat horen. Prijsnummer: Gegen das Licht.

Score: 85/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Harakiri For The Sky - Mære (92)
3. Moonspell - Hermitage (91)
4. Soen - Imperial (90)
5. Wheel - Resident Human (89)
6. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
6. Between The Buried And Me - Colors II (88)
6. Leprous - Aphelion (88)
10. Dvne - Etemen Ænka (87)
10. Year Of No Light - Consolamentum (87)
12. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
12. Amenra - De Doorn (86)
12. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
12. Hooded Menace - The Tritonus Bell (86)
15. Kauan - Ice Fleet (85)
15. Frost* - Day And Age (85)
15. NMB - Innocence & Danger (85)
15. Der Weg Einer Freiheit - Noctvrn (85)
19. Deafheaven - Infinite Granite (84)
19. Cult Of Luna - The Raging River (84)
19. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
19. Dordeduh - Har (84)
19. Wormwood - Arkivet (84)
- - . 1914 - Where Fear And Weapons Meet (83)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Cradle Of Filth - Existence Is Futile (82)
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Swallow The Sun - Moonflowers (70)
- - . Carcass - Torn Arteries (70)
- - . møl - Diorama (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Wat een fantastisch album levert Devin Townsend af met Empath. Toegegeven, de eerste keer dat ik de plaat draaide dacht ik er totaal anders over, maar bij elke luisterbeurt vallen er meer puzzelstukjes op hun plek. Alles dat we horen op Empath is door Devin op een of andere manier al wel eens eerder gedaan, maar over verschillende albums. Nu komt alles tezamen in een waanzinnige collage waarbij kosten noch moeite zijn gespaard om het geheel zo perfect mogelijk uit te voeren.

In de kritiek op de productie kan ik mij niet vinden. In vergelijk met recente albums als Trancendence, Z2 en Epicloud is Empath een stuk dynamischer en veel minder vermoeiend om te luisteren. Knap, gezien de vele lagen in de muziek die hun plek in de mix moeten vinden. Maar wij zijn drukke stijl van arrangeren niet kan waarderen zal ook aan Empath weinig plezier beleven.

Devin Townsend levert met Empath een episch album af, dat misschien nog wel beter is dan zijn - in mijn ogen(oren?) - topwerk Terria.

Infinity is letterlijk en figuurlijk een plaat met twee kanten. De eerste vijf nummers - die kant A bestrijken - zijn prima, waarbij de eerste drie zelfs erg sterk te noemen zijn. Helaas is het niveau op kant B een stuk wisselvalliger. Dynamics en Unity zijn prima nummers, maar de overige drie drukken mijn eindoordeel toch aardig.

Score: 78/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.


De albums van Devin Townsend zijn altijd een reflectie van zijn geestestoestand. Devin zit momenteel goed in zijn vel. Hevy Devy is nu Happy Devy, zeg maar. Dat is terug te horen op zijn meest recente album, dat qua sfeer een hele andere toon voert dan het briljante Empath. Ingetogen, luchtige nummers en een ‘poppy’ productie kenmerken dit album.

Lightwork is een wisselvallig album geworden. Het opent sterk met Moonpeople en Lightworker, maar daarna is het een beetje ‘hit-and-miss’.

Score: 72/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
16. Dead Dead - Slave Driver (83)
20. Voivod - Synchro Anarchy (82)
20. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Porcupine Tree - Closure/Continuation (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Devin Townsend - Lightwork (72)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Ik ben op de Townsend-trein gestapt vanaf zijn briljante Terria album en heb sindsdien zo'n beetje elke release van deze man (behoudens Devlab/Hummer) aangeschaft. Het is echter pas sinds de release van zijn ERAS vinylboxsets dat ik ook zijn werk van daarvoor beluister.

Met Ocean Machines val ik direct weer met mijn neus in de boter, wat een fantastisch album! Volop variatie tussen stevige gitaargedreven nummers en ingetogen pareltjes. Het album is over de gehele linie sterk maar vanaf Regulator stijgt het niveau naar enorme hoogten om met The Death Of Music tot een fantastiche climax te komen.

Score: 87/100

Het optreden van Devin Townsend in 013 eind vorig jaar was een van de beste optredens die ik in recente jaren gezien heb. Zonder backingtrack en met een geweldige bandsamenstelling kwam de muziek live helemaal tot leven. Wie de band niet aan het werk kon zien tijdens deze tour krijgt op deze fenomenale concertregistratie een goed idee van hoe geweldig de band in vorm was. Alle bandleden staan goed in de mix waardoor details goed te horen zijn. Indrukwekkend om te horen hoe complexe nummers als Borderlands en Genesis worden vertolkt.

Hard, maar niet zo compromis- en genadeloos als het werk van SYL. Over de gehele linie een sterk album van Devin, alleen doet de productie de muziek geen recht toe. Het album klinkt plat en schel. Kingdom (opnieuw opgenomen op Epicloud met 'onze' Anneke) en Planet Rain zijn de prijsnummers, maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op dit album.

Score: 79/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De discografie van Devin Townsend, waarin briljante, redelijke en matige albums elkaar afwisselen, is op z’n minst grillig te noemen. Vooral na zijn magnum opus Empath braken magere tijden aan. Zijn ambient-albums bleken het vinyl waarop ze geperst werden niet waard en ook Lightwork - de ‘echte’ opvolger van Empath - viel me enigszins tegen.

De verwachtingen waren bij Powernerd niet echt hooggespannen. Devin Townsend wilde eens een andere aanpak en zou dit album ‘even snel’ en bij elkaar pennen zonder al te veel te overdenken. Toen het vrij eendimensionale titelnummer uitkwam werden deze verwachtingen niet echt bijgesteld. Gelukkig blijkt dit nummer, samen met het flauwe Ruby Quaker en Knuckledragger tot de minste nummers van dit album te horen. Met name op de meer gedragen, bombastische nummers - zoals Falling Apart en Gratitude- laat Devin horen nog steeds gelaagde nummers met impact te kunnen maken. Al met al is Powernerd wisselvallig, maar er gloort weer hoop.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Mijn kennismaking met Devin, en naar mijn mening nog steeds een hoogtepunt in zijn oeuvre. Wel moet ik toegeven dat ik bij herbeluistering van dit album een beoordeling van 5 sterren net teveel vindt, omdat naar het einde het album wat van zijn magie verliest, al is afsluiter Stagnant weer een topnummer (Humble beschouw ik niet als volwaardige track. Het staat ook niet voor niets niet vermeld op diverse uitgaven van dit album).

Met name eerste deel van het album is is overweldigend, mede dankzij de krachtige, volle productie. Stevige tracks als Mountain en Earth Day, maar ook de wat meer dynamische tracks klinken overtuigend en denderen uit je speakers.

Score 92/100

WOW! Sinds gisteren wordt mijn CD-speler gegijzeld door dit album. Heerlijke progressieve metal van deze Italianen. De referenties aan Dream Theater en Symphony X zijn duidelijk maar dankzij de AOR-invloeden weet DGM zich toch van eerder genoemde bands te onderscheiden. Het album is mijn eerste kennismaking met DGM maar de rest van de discografie gaat zeker verkend worden.

De muziek en de mix zijn zeer verzorgd. Van het artwork kan dat helaas niet gezegd worden. Nu is dat bij eerdere releases ook geen sterk punt gebleken zie ik, maar in dit geval heb ik daarom de vinyluitgave maar aan me voorbij laten gaan.

DGM levert met Tragic Seperation wederom een prima plaat af. De versmelting van Symphony X en Journey klinkt als een klok en is een voortzetting van hetgeen de band op de vorige twee albums liet horen. Daarin zit ook mijn kritiek op dit album. Hoe knap er ook gemusiceerd wordt en hoe goed de nummers ook in elkaar zitten, de albums worden een beetje inwisselbaar.

Mijn review op Zware Metalen

Het Gelderse Diggeth viert volgend jaar zijn vierde lustrum, heeft al verscheidene albums uitgebracht en op het podium gestaan met bands als Black Label Society, Exodus, Megadeth, Karma To Burn en Disturbed. Toch is Zero Hour In Doomtown mijn kennismaking met deze band. En om met de deur in huis te vallen: het is een bijzonder aangename kennismaking!

De band zelf windt er in hun muziek ook geen doekjes om. Vanaf opener Freak Flag is het van dik hout zaagt men planken. De stonerrock/metal van dit trio is gebouwd op een strak fundament van drums en basgitaar met een topping van vette stroperige gitaarriffs en bluesy solo’s.

Stoner….. dat doen toch al zoveel bandjes, hoor ik je denken. Wellicht, maar Diggeth geeft toch wel een eigen draai aan het genre door er een flinke dosis heavy metal aan toe te voegen en regelmatige flirts met andere stijlen. Luister maar eens naar de solo in het openingsnummer. Die verraadt dat bij gitarist Harald thuis wel eens een plaatje van Queen gedraaid wordt. In nummers als Soultwister en Stand Straight hoor je de groovemetalinvloeden van Pantera terug en Stetson Hat kent in het middengedeelte een heerlijke countryvibe.

Waar de nummers gemiddeld genomen variëren van traag tot midtempo, kent het album in het tweede deel ook een paar lekkere uptempo rockers in de vorm van For The Sake Of Rock-’n-Roll en Bonafide. Deze nummers komen de afwisseling op dit album erg ten goede en dat is ook wel nodig met een speelduur van 65 minuten.

Wil je weten of dit album iets voor jou is? Dan hoef je eigenlijk maar een nummer te luisteren, namelijk 5 Stages Of Grief. Dit bijna tien minuten durende nummer vat aardig samen waar Diggeth voor staat. Van uptempo rock ’n’ roll, via vettige doom metal eindigt dit nummer in een lange psychedelische jam waarin gitarist Harald laat horen een bijzonder smaakvol sologitarist te zijn. Daarbij wil ik bassiste Natasja en drummer Casper zeker niet tekort doen. Deze solide ritmesectie weet elk nummer van de juiste groove te voorzien, stuwend in de uptemponummers of juist weer sleurend in het tragere werk.

Zero Hour In Doomtown is een bijzonder geslaagd album geworden van Diggeth en nodigt mij in ieder geval uit om eens in de rest van de discografie te gaan graven.

Ter voorbereiding van het concert van Flying Colors in 013 overmorgen deze CD maar weer eens uit de kast gehaald. Dilemma is immers het voorprogramma op deze avond.

Dilemma maakt goed verzorgde neo-prog, zowel qua zang (waar het in het genre nogal eens aan schort) als qua instrumentale invulling. De CD lijdt echter aan een groot manco.... de nummers zijn zo weinig memorabel en beklijven zelden. De speelduur van 72 minuten helpt dan ook zeker niet mee. Wellicht weten de heren de nummers vrijdag beter gestalte te geven.

Score: 67/100

Nu de laatste vier albums van de kleine man met de grote stem opnieuw uitgebracht zijn luister ik deze platen voor het eerst, te beginnen met Angry Machines.

Bij mijn eerste luisterbeurt is het even wennen aan het geluid op dit album. Het album klinkt rauw, sober en kaal en de nummers kunnen me nog niet echt bekoren. Eenmaal gewend aan de productie komt de waardering voor de muziek ook steeds meer.

Op het eerste gehoor klinkt het dreigende Institutional Man erg chaotisch, zeker in het polyritmische tweede deel, maar gaandeweg krijg ik steeds meer waardering voor deze track. Don't Tell The Kids is de zeldzame uptempo rocker op dit album en een van de meer traditioneel klinkende nummers op deze plaat. Dan het industriële Black, dat in mijn optiek qua sfeer op deze plaat past, maar RJ komt als zanger niet goed uit de verf op dit nummer.

Kant A eindigt sterk met Hunter Of The Heart en Stay Out Of My Mind. De nummers worden gedragen door de gruizige riffs van Tracy G en ondanks dat de nummers niet echt in de confortzone van Dio liggen, kan ik zijn zang hier erg waarderen.

Kant B opent met een knaller van jewelste! In het refrein klinkt Dio bevlogen en de gitaarriff aldaar is heerlijk in al z'n eenvoud. Op Double Monday gaat daar nog een schepje bovenop. Die openingsriff is werkelijk super! Golden Rules moet het dan weer hebben van de fijne groove in het nummer. Het monotone Dying In America is eigenlijk het enige wat mindere nummer op kant B. This Is Your Life valt op dit album een beetje uit de toon maar is wel een prachtige afsluiter.

Ik kan me voorstellen dat de fans van de Campbell- en Goldyperiode van Dio niet gecharmeerd zijn van het rauwe spel van Tracy G en de directe sound van deze plaat. Het dwingt RJ ook om zijn lyrische zangstijl wat aan te passen. Ik vind het verfrissend. Angry Machines kan wat mij betreft net niet tippen aan Strange Machines maar is in mijn optiek wel een uitstekend album.

Score: 79/100

Afgelopen vrijdag kwam dit album, samen met de rest van de Vertigo-albums van Dio, weer op vinyl uit. Een goede reden om eindelijk eens kennis te maken met deze plaat.

RJ heeft voor de gelegenheid zijn complete band weer eens overhoop gehaald. Rowan Robertson is de meest opvallende nieuweling op deze plaat. Het 18-jarige wonderkind luistert Lock Up The Wolves op met fantastisch gitaarspel waarin de invloeden van o.a. EVH, John Sykes en voorganger Vivian Campbell doorklinken. Minst opvallende naam is Jens Johansson. De toetsenvirtuoos wordt weliswaar als bandlid genoemd maar in de meeste nummers schittert hij door afwezigheid.

Met Wild One opent het album sterk. Qua vibe doet het album een beetje denken aan Dio's Black Sabbath-periode. Het speelse gitaarspel van Robertson doet hier erg denken aan dat van Eddie Van Halen. Ook Born On The Sun refereert aan RJ's Black Sabbath-tijd, al krijgt het nummer op het laatst dankzij de achtergrondkoortjes ook een beetje een AOR-gevoel.

Na deze twee sterke nummers wordt het toch allemaal een klein tandje minder, met als dieptepunt het matige Twisted, een bluesy midtemponummer waar weinig fantasie uit blijkt. Gelukkig eindigt het album met twee sterke nummers. Why Are The Watching Me is een van de sterkste nummers van dit album en het is voor mij dan ook een raadsel dat dit nummer op de originele LP sneuvelde vanwege de speelduurbeperking van een LP. Dat was Twisted een logischere kandidaat geweest in mijn optiek. My Eyes sluit het album waardig af.

Al met al een prima album van Dio, die met zijn magistrale stem de soms mindere nummers naar een hoger niveau tilt.

Score: 73/100

Deze LP ooit in een partij gekocht. Draai hem nu voor het eerst maar ben niet onverdeeld.... enerzijds geniet ik van het spel van Knopfler maar de gezapigheid van de nummers en het totaalgeluid staat me tegen. Het word nergens spannend.... ik zet in op een 2,5

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Nu een recente release, die de afgelopen weken veel uren heeft gemaakt op mijn draaitafel. Wat een geweldig album levert Disillusion af met Ayam! Misschien wel het beste album uit het oeuvre van de band.

Ayam is wederom een fantastisch afwisselend album geworden in de traditie van bands als Opeth, Pain Of Salvation en vergelijkbare bands. Hoogtepunten zijn voor mij het lange Abide The Storm, dat begint als een furieus thrashnummer en zich van daaruit ontwikkelt tot een progepos, en het euforisch The Brook dat zo aanstekelijk klinkt dat je luidkeels mee zou willen zingen. De productie laat alles ook nog eens tot in detail goed horen. Ja, ik weet het zeker! Dit is het beste werk van de band tot nu toe.

Score: 90/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Lalu - Paint The Sky
4. 40 Watt Sun - Perfect Light
5. Toundra - Hex
6. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

US heavy/power metal meets progressive metal, zo zou ik de muziek van Divinity Compromised typeren. Of een progressieve variant van Savatage in hun meer symfonische periode. Die vergelijking krijgt ook gestalte dankzij de zang van Lothar Keller, die in de lagere regionen wel aan Zachary Stevens doet denken. Muzikaal zit het goed in elkaar, waarbij met name het leadgitaarspel van Jeff Treadwell een lust voor het oor is.

Here Now, There Then vond ik een uitstekend album maar Summerland overtreft dit album op alle fronten. De nummers zijn beter (het titelnummer en Dust & Shadow zijn magistraal), instrumentaal klopt het helemaal en de mooi productie doet dit alles helemaal tot zijn recht komen. Prachtige meeslepende rockmuziek!

Score: 90/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Om verklaarbare, maar onbegrijpelijke redenen is dit album niet veel op mijn draaitafel te vinden geweest. Verklaarbaar vanwege de vele interessante releases rond het verschijnen van The Shape Of Fluidity (Dvne, VandenPlas en My Dying Bride verschenen op dezelfde dag, ARD en Inter Arma een week later), maar onbegrijpelijk omdat dit een geweldig album van Dool is. Donker, maar toch luchtig. Beste album van Dool? Het zou zomaar kunnen, wat bij elke luisterbeurt deze avond ontdek ik weer wat nieuws en waardeer ik ook nummers als Evil In You en House Of A Thousand Dreams, die ik als de mindere nummers zag, steeds beter.

Score: 89/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Op de dag dat hun nieuwe album Har uitkomt, brengt Prophecy Productions ook het debuutalbum van Dordeduh opnieuw uit. Naar aanleiding van wat voorproefjes van Har heb ik het debuut gelijk maar meebesteld.

Zodra na een intro Jind De Tronuri de gitaren en drums echt inzetten krab ik me toch even achter de oren. De muziek verzuipt aanvankelijk in de matige productie. Zodra de tremologitaren plaatsmaken en de overige instrumenten ruimte krijgen wordt de productie minder storend, maar dit album moet het duidelijk niet van de geluidskwaliteit hebben.

Gelukkig valt er muzikaal veel te genieten. De sfeervolle mix van progressieve black metal en folk blijft gedurende de gehele speelduur van het album boeien dankzij de vele afwisseling. Voor nu twijfel ik tussen 3,5 en 4 sterren. Met een betere productie had we misschien wel een 4/4,5 ingezeten. Gelukkig is voor opvolger Har Jens Bogren verantwoordelijk voor de mix en mastering.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

'Har' van Dordeduh is een van de meer bijzondere ontdekkingen die ik dit jaar heb gedaan. De band laat een atypisch en origineel geluid horen en alleen al in dat opzicht een verademing tussen de vele eenheidsworst die uitgebracht wordt. De combinatie van folk en black is op zich natuurlijk niet bijzonder, maar dit gezelschap haalt de folk-invloeden uit een heel ander deel van de wereld dan de gemiddelde folk/blackmetalband.

'Har' is een plaat die je niet als achtergrondmuziekje opzet, maar waar je met aandacht voor moet gaan zitten om je als luisteraar mee te laten voeren in de wereld van Dordeduh.

Score: 84/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
8. Frost* - Day And Age (85)
10. Cult Of Luna - The Raging River (84)
10. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
10. Dordeduh - Har (84)
13. Epica - Omega (83)
14. Empyrium - Über den Sternen (82)
15. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
16. Seth - La Morsure Du Christ (80)
16. Asphyx - Necroceros (80)
16. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
19. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
20. Therion - Leviathan (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dødheimsgard was vóór Black Medium Current nog nooit op mijn radar verschenen. En eerlijk gezegd, toen ik dit album na de vele lovende reviews voor het eerst verkende, verdween het album aanvankelijk ook bijna weer van mijn radar. Ik knapte namelijk behoorlijk af op de wat jankerige cleane zang op dit album. Toch bleek er iets in de muziek te zitten waardoor ik zo nu en dan terugkwam bij dit album en zoals het dan soms gaat, valt er opeens een kwartje.

Niet dat ik de zang nu volledig omarm, maar binnen de muzikale context heeft het voor mij zijn plaats gekregen. En muzikaal heeft dit album zo ontzettend veel moois te bieden! Bewonderenswaardig is het hoe moeiteloos black metal wordt gemixt met een keur aan andere muzikale stijlen zonder dat het ook maar ergens gekunsteld klinkt. Inmiddels is dit album uitgegroeid tot een van mijn favorieten dit jaar!

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Haken - Fauna (4,5)
4. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
5. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
6. Hypno5e - Sheol (4,0)
7. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
8. Marianas Rest - Auer (4,0)
9. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
10. Klone - Meanwhile (4,0)
11. OAK - Disintegrate (4,0)
12. Riverside - ID.Entity (4,0)
13. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
14. Redemption - I Am The Storm (4,0)
15. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
16. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
17. The Ocean - Holocene (4,0)
18. Walg - III (4,0)
19. Enslaved - Heimdal (3,5)
20. Metallica - 72 Seasons (3,5)

Op basis van de vrijgegeven nummers keek ik erg uit naar dit album. Nu ik het album als geheel beluisterd heb, is mijn enthousiasme toch iets minder. En dat mindere enthousiasme heeft vooral te maken met het gebrek aan variatie op het album, zoals ook Hacker al aanstipte. Daarbij is de bandbreedte van Heike's stem ook wat beperkt, hoe mooi haar stem ook is.

Dat mindere enthousiasme is natuurlijk relatief, omdat er de laatste tijd zoveel goede albums zijn uitgekomen. Draconian komt op zich prima voor de dag met dit album maar ik mis net dat beetje extra waarmee de band zich boven het maaiveld verheft. Dat gebeurt sporadisch, zoals op het nummer The Sacrificial Flame, maar te weinig om het plekje op mijn draaitafel vast te houden.

Bij het doorspitten van mijn collectie kwam ik vandaag dit album op CD tegen. Ik vermoed dat ik deze eens van Debemur Morti als giveaway heb gekregen bij een bestelling en onbeluisterd in de kast heb gezet. De CD zat nog in het cellofaan.

Vulturine is een best aardig album waarop Draugnim black metal laat horen met Pagan-invloeden, zoals landgenoten Moonsorrow bijvoorbeeld. Het klinkt dus aardig, maar tegelijk blijft de muziek nergens echt hangen, of het moet het afsluitende Serpent Stone zijn dat behoorlijk groots en meeslepend klinkt.

Deze CD gaat weer de kast in.

Deze band met Alan Averill (Primordial) was nog niet eerder op mijn radar verschenen. Na het beluisteren van She Wolves... en The Great Beast... besloot ik om dit album op vinyl in huis te halen.

Helaas bleek ik de twee beste nummers te hebben beluisterd en is de rest van het album van een minder niveau. De nummers van Dread Sovereign hebben vaak te lijden onder onder de lange speelduur waarin te weinig boeiende dingen gebeuren. Lange intro's, riffs die te lang doorbeuken zonder een richting op te gaan: het zorgt ervoor dat de wel degelijk aanwezige goede ideeën een beetje ondergesneeuwd raken. Qua bondigheid zou de band een voorbeeld kunnen nemen aan hun inspiratiebronnen Venom en Motörhead.

Score: 68/100

Pannenkoeken.... Ik vind ze heerlijk , maar na de maaltijd zit ik altijd met het gevoel dat ik teveel heb gegeten. Zo heb ik dat ook een beetje met Dream Theater de laatste jaren. Ik hou van deze band vanwege hun geweldige muzikale verleden en met Metropolis Part II: Scenes Of A Memory hebben ze een van mijn favoriete albums aller tijden gemaakt.

Nog steeds kijk ik er naar uit als de band een nieuw album uitbrengt. En als dan de eerste tonen uit mijn speakers komen wil ik doorluisteren en ook op AVFTTOTW klinkt het allemaal weer herkenbaar en typisch als Dream Theater van de pakweg laatste tien jaren. Maar na een paar luisterbeurten krijg ik toch datzelfde oververzadigde gevoel als na een copieuze pannenkoekenmaaltijd. Het was teveel en ik hoef voorlopig even geen pannenkoeken meer.

Daar kan ook een 'vernieuwend' nummer als Awaken The Master geen verandering in brengen. Dit nummer maakt vooral deel uit van het album als onderdeel van de marketingcampagne van Ernie Ball om de achtsnarige gitaar van John Petrucci in de markt te zetten. JP doet hier verder wat hij altijd doet, alleen een toontje lager.

Tegelijk blijf ik waardering voor de output van deze band houden. Ze zakken nooit door de ondergrens (ook op The Astonishing wat mij betreft niet) met hun albums en ze hebben nog steeds een uit duizenden herkenbaar geluid, waarmee ze legio bands hebben geïnspireerd om het vaandel over te nemen als vernieuwers in het genre dat ze zelf ooit groot gemaakt hebben. Na een carrière die inmiddels al 35 jaar duurt is het prima zo.

Tot slot een groot compliment aan Andy Sneap, die dit album van een prachtige mix heeft voorzien, zonder nadrukkelijk zijn stempel te drukken. Dankzij hem is dit album wel een van de best klinkende DT-albums van de laatste jaren.