recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ani DiFranco - Revolutionary Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ani DiFranco - Revolutionary Love
Het was de afgelopen jaren wat stil rond Ani DiFranco, maar de eigenzinnige Amerikaanse muzikante is terug met een loom en soulvol album dat zich van hoogtepunt naar hoogtepunt sleept

Ani DiFranco dook aan het begin van de jaren 90 op met rauwe protestsongs, maar heeft zich sindsdien in meerdere richtingen ontwikkeld. Op Revolutionary Love maakt de Amerikaanse muzikante lome en broeierige muziek met vooral invloeden uit de soul en jazz. De muziek is warm en stemmig, maar het is ook muziek vol diepgang en vol bijzondere accenten. Die diepgang en bijzondere accenten hoor je ook in de zang van Ani DiFranco en in haar songs, die nooit de makkelijkste weg hebben gekozen en dat nog steeds niet doen. Revolutionary Love opent verrassend toegankelijk maar sleurt je steeds dieper het bijzondere muzikale universum van Ani DiFranco in. Prachtalbum.

Toen Ani DiFranco helemaal aan het begin van de jaren 90 opdook bracht de Amerikaanse singer-songwriter aan de lopende band albums uit via haar eigen Righteous Babe Records. Ze deed dit in een tijd (het pre-Internet tijdperk) waarin het zelf uitbrengen van muziek nog niet zo eenvoudig was als het nu is, maar Ani DiFranco viel niet alleen op vanwege haar eigenzinnige aanpak, maar ook door geweldige albums.

Het oeuvre van de Amerikaanse singer-songwriter telt inmiddels meer dan twintig albums, maar de afgelopen jaren valt haar productie toch wat tegen. Het deze week verschenen Revolutionary Love is, tussendoortjes niet meegeteld, de opvolger van het in 2017 verschenen Binary, waarop Ani DiFranco koos voor een veel soulvoller en jazzier geluid. In de tussentijd verscheen natuurlijk nog wel haar prachtige autobiografie No Walls And The Recurring Dream: A Memoir, die een prachtig inkijkje gaf in de jonge jaren van de eigenzinnige muzikante.

De songs die uiteindelijk zijn terecht gekomen op haar nieuwe album Revolutionary Love stammen van voor de corona pandemie en werden geïnspireerd door een al door Trump verscheurd land. Ani DiFranco maakte dertig jaar geleden rauwe protestsongs met een punky attitude, maar op Revolutionary Love predikt ze de liefde om de wereld waarin we leven te kunnen veranderen.

Ani DiFranco woont inmiddels al een aantal jaren in New Orleans, maar nam haar nieuwe album op in North Carolina, waar naast haar vaste band ook co-producer Brad Cook en muzikanten uit lokale bands als Hiss Golden Messenger, The Mountain Goats, Megafaun en Mipso opdoken.

In muzikaal opzicht is Revolutionary Love een logisch vervolg op Binary. Ook op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante domineren invloeden uit de soul en jazz, met hier en daar uitstapjes richting folk en pop.

In de openingstrack laten Ani DiFranco en haar medemuzikanten een verrassend loom en zwoel soulgeluid horen. Het is een geluid dat niet eens zoveel afwijkt van het geluid van een aantal nieuwe soulsterren die toevallig ook deze week worden gelanceerd, maar de muziek van Ani DiFranco blinkt uit door diepgang en doorleving.

Revolutionary Love is over de hele linie een behoorlijk toegankelijk album met vooral invloeden uit de broeierige soul en jazz, maar het is ook een album dat vol verrassende wendingen zit en dat continu opvalt door muzikaliteit, intensiteit en emotie en dat ook filmische klanken niet schuwt.

Hier en daar hoor ik een vleugje Prince, met wie Ani DiFranco twee keer samenwerkte, maar Revolutionary Love is ook een typisch Ani DiFranco album. Na de zeer toegankelijke openingstrack graaft Ani DiFranco op het vervolg van het album net wat dieper, maar Revolutionary Love blijft een loom en zwoel album dat zich op ieder moment van de dag als een warme deken om je heen slaat.

Het is echter ook een album waarop heel veel moois te ontdekken valt en dat uitnodigt tot volledig uitpluizen. Ik heb Ani DiFranco’s debuut ook nog maar eens beluisterd de afgelopen dagen en het is een wereld van verschil met haar nieuwe album. Beide albums vallen echter op door eigenzinnigheid, muzikaliteit en intimiteit. Ik ben al dertig jaar fan van Ani DiFranco, maar ook met Revolutionary Love weet ze me weer te verrassen. En wat klinkt dit album ondertussen lekker zwoel en laid-back. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ani DiFranco - Unprecedented Sh!t - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ani DiFranco - Unprecedented Sh!t
De eigenzinnige Amerikaanse muzikante Ani DiFranco werkt op haar nieuwe album Unprecedented Sh!t samen met producer BJ Burton, wat weer een compleet nieuw geluid toevoegt aan haar unieke oeuvre

Na het geweldige Revolutionary Love uit 2021 keert Ani DiFranco terug met Unprecedented Sh!t, dat aanmerkelijk zwaarder op de maag ligt. Producer BJ Burton heeft het geluid op het album hier en daar op bijzondere wijze vervormd, terwijl de songs van Ani DiFranco alle kanten op gaan. Unprecedented Sh!t vraagt hierdoor aanzienlijk meer van de luisteraar dan het vorige album van de Amerikaanse muzikante, maar Ani DiFranco doet nu eenmaal waar ze zin in heeft en dat is ook de kracht van haar muziek. Unprecedented Sh!t moet je net als een aantal andere Ani DiFranco albums wat vaker horen, maar ook dit keer valt er veel op zijn plek in haar eigenzinnige muziek.

De Amerikaanse muzikante Ani DiFranco was haar tijd aan het eind van de jaren 80 ver vooruit. In een tijd waarin de macht van platenmaatschappijen nog heel groot was en muziek alleen via fysieke geluidsdragers kon worden aangeschaft, besloot ze om alles in eigen hand te nemen. Ze begon haar eigen platenlabel en maakte vervolgens ook alleen maar de muziek die ze zelf wilde maken. Het titelloze debuutalbum van Ani DiFranco verscheen in 1990 en sindsdien is een enorme stapel albums verschenen.

Ani DiFranco viel in eerste instantie op met vrij ruwe folksongs en vooral met teksten waarin ze geen blad voor de mond nam en met name het uiteenlopende onrecht dat vrouwen wordt aangedaan genadeloos aan de kaak stelde. De muziek van Ani DiFranco was direct vanaf haar debuutalbum interessant, maar vanaf Not A Pretty Girl uit 1995 maakte ze haar eerste in alle opzichten geweldige album.

Sindsdien waren zeker niet al haar albums even goed, maar Ani DiFranco weet je altijd te verrassen en heeft inmiddels flink wat albums op haar naam staan die ik niet graag had willen missen. De muziek van de Amerikaanse muzikante werd met name aan het begin van dit millennium steeds diverser en verrijkt met invloeden uit met name de funk en de jazz. Ani DiFranco omringde zich op haar albums steeds vaker met legendarische muzikanten en maakte muziek die veel complexer was dan haar ruwe folksongs uit haar beginjaren.

Met het prachtige Revolutionary Love maakte Ani DiFranco in 2021 wat mij betreft een van haar allerbeste albums. Het is een album met een aangename soul en jazz vibe, maar ook invloeden uit de folk en pop komen in ruime mate aan bod. Deze week keert de Amerikaanse muzikante, die inmiddels al flink wat jaren in New Orleans woont, terug met Unprecedented Sh!t.

Ze had wat mij betreft nog best een album in de stijl van Revolutionary Love mogen maken, maar Ani DiFranco zoekt nu eenmaal altijd naar vernieuwing. De mate van vernieuwing is op Unprecedented Sh!t behoorlijk groot, want het album klinkt als geen enkel ander album van haar hand. Ani DiFranco produceerde haar meeste albums zelf, maar op haar nieuwe album werkt ze samen met producer BJ Burton, die werkte met Bon Iver, maar die ook de laatste twee albums van Low produceerde.

De albums van Low waren albums die opvielen door een geluid vol vervormde elektronica. Ook Unprecedented Sh!t is voorzien van een geluid dat af en toe wat tegen de haren instrijkt, maar de vervorming van gitaren, elektronica en vocalen is wel veel minder extreem dan bij Low en is in een deel van de songs ook afwezig.

Ani DiFranco schreef de songs voor haar nieuwe album tijdens de coronapandemie en het zijn songs die waren bedoeld voor meerdere projecten. Unprecedented Sh!t schiet mede hierdoor alle kanten op, van ingetogen folksongs tot behoorlijk experimentele songs, waardoor het in combinatie met de bijzondere klanken van BJ Burton zeker geen makkelijk album is.

Bij eerste beluisteringen van het album verlangde ik vooral hevig naar het geluid van Revolutionary Love, maar uiteindelijk viel er toch wel het een en ander op zijn plek en hoor je ook wel flarden van de eerdere muziek van de Amerikaanse muzikante. Of Unprecedented Sh!t gaat behoren tot mijn favoriete Ani DiFranco albums zal de tijd leren, maar de Amerikaanse muzikante verdient hoe dan ook respect voor haar eindeloze eigenzinnigheid. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anjimile - The King - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anjimile - The King
The King van Anjimile is zowel in muzikaal als in vocaal opzicht een fascinerend album, dat misschien even tijd nodig heeft, maar dat na enige gewenning vol moois en bijzonders blijkt te staan

Met name de Amerikaanse muziekpers heeft deze week veel aandacht voor The King van Anjimile. Het is een album dat ook hier in Nederland de aandacht verdient, want The King is een album dat de fantasie uitvoerig prikkelt. Het is een album dat op geen enkele manier ‘gewoon’ klinkt. Anjimile beschikt over een hele bijzondere stem en heeft de songs op The King op fascinerende wijze ingekleurd. Een aantal songs op het album passen misschien nog wel in het hokje folk, maar in de andere songs experimenteert de Amerikaanse muzikant er driftig op los, wat een fascinerende luisterervaring oplevert, die steeds weer nieuwe dingen laat horen en The King steeds wat verder optilt.

Ik was de naam van Anjimile nog niet eerder tegengekomen, maar het deze week op het prachtige 4AD label verschenen tweede album van de Amerikaanse muzikant krijgt met name in de VS relatief veel aandacht. Op basis van de eerste recensies die van het album zijn verschenen kon ik niet of nauwelijks opmaken wat voor soort muziek Anjimile maakt en dat begrijp ik inmiddels wel. Zelf kan ik immers ook geen etiket plakken op het buitengewoon fascinerende The King.

Anjimile is het alter ego van Anjimile Chithambo, die als kind van Malawiaanse immigranten opgroeide in Dallas, Texas. Anjimile worstelde al op jonge leeftijd met gender issues, wat in het streng gelovige Malawiaanse gezin niet zomaar werd geaccepteerd. De Amerikaanse muzikant ziet zichzelf inmiddels als een non-binair persoon en als transgender en speelt een actieve rol in de LHBTIQ gemeenschap.

Het debuut van Anjimile verscheen in 2020 en deed volgens mij niet zo heel veel, maar het deze week verschenen The King is een album dat alle aandacht verdient. Bij eerste beluisteringen van het album moest ik afwisselend aan Sufjan Stevens en ANOHNI denken, maar met vergelijkingen doe je de fascinerende muziek van Anjimile flink tekort. The King is een album met een aantal tracks die zijn te omschrijven als folky, maar de Amerikaanse muzikant is ook niet vies van rijker georkestreerde tracks en schuwt bovendien geen moment het experiment.

Ik noemde hierboven Sufjan Stevens en ANOHNI als vergelijkingsmateriaal en dat heeft vooral te maken met de zang. Anjimile beschikt over een bijzondere en zeer karakteristieke stem, die de muziek op The King voorziet van een unieke handtekening. Het is een stem waaraan ik even moest wennen, maar eenmaal gewend aan het bijzondere geluid van Anjimile draagt de zang zeker bij aan de kracht van het album. De Amerikaanse muzikant put op The King deels uit de Malawiaanse wortels en de streng gelovige opvoeding, maar is ook een zwarte transpersoon, wat in de VS, zeker in 2023, niet makkelijk is.

Door de bijzondere zang onderscheidt The King zich makkelijk van de andere albums die deze week zijn verschenen, maar ook in muzikaal opzicht is het een uniek album. De door de akoestische gitaar gedomineerde folky songs klinken nog redelijk conventioneel, maar in veel andere tracks experimenteert Anjimile er driftig op los. Veel songs zijn voorzien van ruwe en wat tegendraadse passages, maar ook bijna minimalistische klanken en invloeden uit de filmmuziek hebben op The King een plekje gekregen en hier en daar hoor ik ook aanzetten tot drones.

Zeker bij eerste beluistering is The King van Anjimile een album dat best heftig binnen komt en waarvan je niet direct chocolade kunt maken. Als je het album wat vaker hoort vallen er meer puzzelstukjes op hun plek en raak je gewend aan de bijzondere zang van de inmiddels vanuit Durham, North Carolina, opererende muzikant.

Voor The King verbleef Anjimile overigens lange tijd in Los Angeles en werkte daar samen met de ervaren Canadese producer Shawn Everett, die eerder mooie dingen deed voor onder andere Kacey Musgraves, The War on Drugs en Miley Cyrus. The King van Anjimile is een complex album dat zomaar kan ondersneeuwen, maar de bijzondere muziek van Anjimile verdient absoluut meer. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ann Peebles - I Can't Stand The Rain (1974) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ann Peebles - I Can't Stand The Rain (1974)
Ann Peebles maakte met name in de eerste helft van de jaren 70 een aantal uitstekende soulalbums, waarvan I Can’t Stand The Rain uit 1974 de bekendste en wat mij betreft ook de beste is

De single I Can’t Stand The Rain is de afgelopen decennia door menigeen vertolkt, maar de originele versie komt van het gelijknamige album van de Amerikaanse soulzangeres Ann Peebles. Het is een album dat werd opgenomen in Memphis, Tennessee, de bakermat van de zuidelijke soul, met niemand minder dan Willie Mitchell achter de knoppen. Ann Peebles zou snel in de vergetelheid raken, maar op I Can’t Stand The Rain is ze in topvorm. Het soulgeluid op het album klinkt bijzonder aangenaam en de songs zijn uitstekend, maar het is vooral de geweldige soulstem van Ann Peebles die indruk maakt. Niet het bekendste soulalbum uit de jaren 70, wel een hele goede.

Ik heb inmiddels al redelijk lang een duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen, maar dat is zeker niet altijd zo geweest. Toen ik ooit begon aan het ontdekken van de klassiekers uit de soulmuziek kwam Aretha Franklin wel voorbij, maar verder ging mijn aandacht toch vooral uit naar de grote soulzangers uit de jaren 60 en 70.

Niet zo lang geleden kwam ik een lijstje tegen met albums van grote soulzangeressen uit deze periode en op dit lijstje stond onder andere I Can’t Stand The Rain van Ann Peebles. Het is misschien niet het beste soulalbum uit de jaren 60 en 70 en mogelijk niet eens het beste album van Ann Peebles (dat is volgens velen Straight From The Heart uit 1972), maar sinds ik I Can’t Stand The Rain heb ontdekt, ben ik zeer verknocht aan het album uit 1974.

Dat ben ik vooral omdat Ann Peebles een geweldige zangeres is. Het is een zangeres met uiteraard heel veel soul in haar stem, maar Ann Peebles vertrouwt in tegenstelling tot veel van haar tijdgenoten niet alleen op kracht. De Amerikaanse zangeres kan enorm uithalen met haar krachtige strot, maar ook prachtig ingetogen zingen zonder de soul in haar stem te verliezen.

I Can’t Stand The Rain ontleent een flink deel van zijn kracht aan de zang van Ann Peebles, maar het album heeft veel meer te bieden. Zo bevat het album flink wat songs die je ook van anderen kent, waaronder de titeltrack, maar ook songs als (You Keep Me) Hanging On (niet de gelijknamige Motown song van The Supremes) en I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, waardoor het album direct bekend in de oren klinkt.

De titeltrack is overigens van de hand van Ann Peebles zelf, al werd ze wel een handje geholpen door de fameuze songwriter en echtgenoot Don Bryant, die meeschreef aan meer songs op het album. De kwaliteit van de songs, voor een deel van de hand van anderen, is een album lang bijzonder hoog, wat extra bijdraagt aan de kracht van I Can’t Stand The Rain.

Het album werd ook nog eens geproduceerd door de legendarische Willie Mitchell, die tekent voor een warm en ook sfeervol soulgeluid, met een voorname rol voor strijkers en blazers, maar ook heerlijke orgelpartijen en gitaarakkoorden en een swingend spelende ritmesectie. Het in Memphis, Tennessee, opgenomen album klinkt zoals een soulalbum uit de jaren 70 moet klinken, al zou de geluidskwaliteit nog wel wat opgepoetst kunnen worden.

Ann Peebles bracht de meeste van haar albums in de jaren 70 uit, maar het succes van I Can’t Stand The Rain zou ze nooit meer benaderen. Het is dankzij de liefde van Jools Holland voor dit soort soulmuziek dat Ann Peebles nog wel eens opduikt, maar een zangeres die een album kan maken als I Can’t Stand The Rain had wel wat meer respect verdiend en had een respectabel stapeltje geweldige soulalbums moeten maken.

Zelf kende ik Ann Peebles tot voor kort ook niet, maar ik kan echt geen genoeg krijgen van haar album uit 1974, dat ik zelf nog net wat hoger inschat dan de drie voorgangers, die ik inmiddels ook ken. Ik ben vast niet de enige die de collectie soul uit de jaren 60 en 70 vooral vulde met de albums van de erkende grote soulzangers uit deze periode, maar er waren ook geweldige soulzangeressen die uitstekende albums afleverden. I Can’t Stand The Rain van Ann Peebles behoort absoluut tot deze albums. Wat een stem, wat een geluid, wat een songs. Heerlijk. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna & Elizabeth - The Invisible Comes To Us - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het label Smithsonian Folkways Recordings associeer ik vooral met stokoude Amerikaanse folk uit onder andere de Appalachen.

Wanneer ik de imposante catalogus van het label bekijk kan ik alleen maar concluderen dat dit een terechte associatie is, maar ook Smithsonian Folkways Recordings gaat met haar tijd mee.

Een tijdje geleden tekende het label immers het eigenzinnige duo Anna & Elizabeth en van dit duo verscheen deze week The Invisible Comes To Us.

Het duo dat bestaat uit Anna Roberts-Gevalt en Elizabeth LaPrelle bracht al eerder platen uit en het waren platen waarop het duo op eigenzinnige wijze aan de haal ging met traditionals uit de Amerikaanse folk. Ik begrijp de interesse van Smithsonian Folkways Recordings in het duo dan ook wel, al zal de bijzondere benadering van Anna & Elizabeth flink wat folk puristen tegen het zere been stoten vrees ik.

Hele traditionele Amerikaanse folk kan ik zelf slechts in beperkte mate verdragen, maar ik ben zeer gecharmeerd van de muziek van het Amerikaanse duo, dat deels werkt vanaf het Amerikaanse platteland, maar dat ook een basis heeft in het hippe Brooklyn.

In de openingstrack verrast Elizabeth LaPrelle direct met wonderschone vocalen, zorgt Anna Roberts-Gevalt voor mooie harmonieën, maar valt vooral de atypische instrumentatie op. Met name Anna Roberts-Gevalt pakt op The Invisible Comes To Us uit met een heel arsenaal aan instrumenten, waaronder antieke Moog synthesizers en een pomporgel, die de songs van Anna & Elizabeth een bezwerend karakter geven.

Ook op hun derde plaat vertolken Anna & Elizabeth folk traditionals en dit keer staan songs uit hun thuisstaten Vermont en Virginia centraal. Wanneer wordt gekozen voor een wat traditioneler aandoende instrumentatie met snareninstrumenten klinkt de muziek van het tweetal direct een stuk traditioneler, maar de tijdmachine naar het heden of naar de toekomst van de folk staat altijd klaar voor gebruik.

Gastdrummer Jim White (The Dirty Three) sleept het tweetal naar deze tijdmachine wanneer de muziek op The Invisible Come To Us te traditioneel dreigt te worden, waarna het bijzondere instrumentarium weer aanzwelt.

Het is razend knap hoe Anna & Elizabeth stokoude traditionals met veel liefde en respect behandelen, maar hoe ze ze op hetzelfde moment op fascinerende wijze het heden in slepen.

De soms wat schurende en tegendraadse instrumentatie is ver verwijderd van hetgeen gebruikelijk is in de archieven van Smithsonian Folkways Recordings, maar met name de zang krijgt alleen maar meer kracht en expressief vermogen door de bijzondere klanken die Anna & Elizabeth toevoegen aan de stolkoude volksliedjes uit de staten waarin ze opgroeiden.

Het zijn klanken die af en toe flink mogen ontsporen, maar The Invisible Come To Us blijft net zo makkelijk relatief dicht bij de originelen en overtuigt dan met vooral vocaal vuurwerk van met name Elizabeth LaPrelle.

Het is mooi om te zien dat een label dat zich fanatiek inzet voor het behouden van het Amerikaanse cultureel erfgoed ook een sprong voorwaarts durft te maken. Het is direct een reuzensprong, maar geef wanneer het niet direct lukt The Invisible Come To Us ook een tweede, derde of vierde kans en wordt ook gegrepen door de bijzondere wereld die Ana & Elizabeth creëren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Ash - Sleeper - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Ash - Sleeper
Het is enorm dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar Anna Ash weet zich wat mij betreft te onderscheiden met een vol en warm 70s geluid en vooral met een hele bijzondere stem

Sleeper is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Anna Ash en het is aangename kennismaking. De muzikante uit Los Angeles weet zich te onderscheiden met de mooie en warme inkleuring van haar album, met tijdloze songs met flink wat invloeden uit de jaren 70 en vooral met een hele bijzondere stem. Het is een mooie stem, maar ook een stem die de grenzen wat opzoekt. Het is het soort stem dat flink tegen de haren kan instrijken of je diep kan raken en wat mij betreft doet Anna Ash het laatste. Reden genoeg om de Amerikaanse muzikante te scharen onder de beloften in het genre, ook al draait ze al een tijd mee.

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Ash heeft een stapeltje EP’s en inmiddels ook al vier albums op haar naam staan. Ik had tot voor kort echter nog nooit naar haar muziek geluisterd en geen van haar vorige albums kwam me ook maar enigszins bekend voor. Ik begon dan ook volledig blanco aan de beluistering van het deze week verschenen Sleeper, dat hier een paar weken geleden op de mat plofte.

Anna Ash is een muzikante die tegenwoordig opereert vanuit Los Angeles, California, en maakt muziek die past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, waarin het de afgelopen jaren bijna onverantwoord dringen is. Het valt dan ook niet mee om op te vallen, maar Anna Ash overtuigt in de eerste noten van de openingstrack van haar album wat mij betreft makkelijk.

Dat doet ze met een lekker vol geluid waarin zowel gitaren als strijkers een belangrijke rol spelen en met een expressief maar wat mij betreft ook aangenaam stemgeluid. Anna Ash opereert in de openingstrack van haar nieuwe album op het snijvlak van Amerikaanse rootsmuziek, 70s singer-songwriter muziek en de popmuziek zoals die in de jaren 70 in Los Angeles werd gemaakt.

De ingrediënten die domineren in de openingstrack spelen ook een belangrijke rol in de tracks die volgen. In de muziek op Sleeper spelen de gitaren een belangrijke rol, maar het warme en volle geluid op het album wordt fraai verder versierd met onder andere strijkers, blazers en een orgel. Het is een geluid dat makkelijk overtuigd en nergens tegen de haren instrijkt.

Dat doet de stem van Anna Ash misschien wel, want de Amerikaanse muzikante heeft hier en daar een vleugje Joni Mitchell en een vleugje Lucinda Williams in haar stem en zoekt bovendien de uitersten van haar bereik op en daar moet je van houden. Ik ben zelf zeer gecharmeerd van de zang op Sleeper.

De instrumentatie op Sleeper is verzorgd en aangenaam, maar misschien ook wel wat gewoontjes, al klinken de tracks op de tweede helft van het album aangenaam authentiek. In combinatie met de bijzondere zang op het album slaagt Anna Ash er echter in om een bijzonder eigen geluid te creëren. Het is een geluid met een hoog jaren 70 gehalte, maar gedateerd klinkt het geen moment.

Sleeper is een tijdloos klinkend album dat je mee terugneemt naar de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk, maar dan voorzien van een net wat voller en steviger geluid, al neemt Anna Ash ook met enige regelmaat gas terug. Het klinkt bijzonder aangenaam, maar het is de emotie in de bijzondere stem van Anna Ash die Sleeper voorziet van onderscheidend vermogen.

De Amerikaanse muzikante heeft een aantal persoonlijke songs geschreven en vertolkt deze vol gevoel en doorleving. En als de zang een stapje terug doet, hoor je hoe mooi en vol de instrumentatie is en raak ik steeds weer net wat minder onder de indruk van de muziek van Anna Ash.

Ik word zo nu en dan ook wel wat overvoerd door het enorme aanbod binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar ik weet dat er altijd een album kan opduiken dat net wat meer met me doet dan het gemiddelde album in het genre. Sleeper van Anna Ash is zo’n album en ik ben er van overtuigd dat het een album is dat veel meer liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek zal aanspreken, al zou het me ook niet verbazen als niet iedereen gecharmeerd is van de zang op het album. Ik moest er zelf ook wel heel even wennen geef ik toe, maar inmiddels is iedere noot van Anna Ash raak. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Anna B Savage - You & i are Earth - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Anna B Savage - You & i are Earth
Anna B Savage levert met You & i are Earth een album met vooral folky en jazzy songs af, die opvallen door de muzikaliteit van de Britse muzikante, maar vooral door haar zeer karakteristieke stemgeluid

You & i are Earth is alweer het derde album van de Britse muzikante Anna B Savage, die tot dusver kan rekenen op zeer lovende reacties van de critici, maar die ook muziek maakt die waarschijnlijk wat te eigenzinnig is om een breed publiek aan te spreken. Die eigenzinnigheid zit hem vooral in haar stem, die zeker bij eerste beluistering wat tegen de haren in kan strijken, maar die de songs op haar albums voorziet van een bijzondere intensiteit en spanning. Het is ook weer het geval op het vrij sober ingekleurde You & i are Earth, waarop Anna B Savage indruk maakt met folky en jazzy songs, die aan de ene kant tijdloos klinken, maar ook vol avontuur zitten.

De Britse singer-songwriter Anna B Savage ken ik van haar eerste twee albums. Zowel A Common Turn uit 2021 als in|FLUX uit 2023 vond ik in muzikaal opzicht zeer interessante albums. Het zijn albums waarop de muzikante uit Londen zowel in muzikaal als in tekstueel opzicht dieper graaft dan de meeste van haar collega’s en ook de hoeveelheid gevoel die ze in haar songs legde maakte indruk.

Maar er was ook de stem van Anna B Savage en die vond ik op zijn minst ingewikkeld. Het is zo’n stem die direct van alles met je doet of die vooral afleidt van de mooie muziek en de bijzondere songs. Bij beluistering van de eerste twee albums viel de stem van de Londense muzikante wat mij betreft in de tweede categorie, waardoor ik beide albums uiteindelijk liet liggen.

Toen ik eerder deze week het derde album van Anna B Savage in handen kreeg ging ik er dan ook van uit dat ook You & i are Earth me onvoldoende zou weten te overtuigen. Bij eerste beluistering van het album had ik inderdaad moeite met de stem van Anna B Savage, al hoorde ik voor het eerst ook wel wat moois in haar zang.

Omdat het in muzikaal opzicht allemaal weer geweldig klonk en ook de songs me aanspraken, heb ik dit keer wat langer doorgebeten en hoewel ik de stem van Anna B Savage nog altijd bijzonder vind, begrijp ik inmiddels wel waarom er ook mensen zijn die de zang van de Britse muzikante juist bijzonder mooi vinden.

Ik reken mezelf nog niet met volledige overtuiging tot deze groep, maar ik vind You & i are Earth inmiddels wel een mooi album en langzaam maar zeker raak ik toch wel gefascineerd door de zang van Anna B Savage. De Britse muzikante heeft een karakteristiek stemgeluid dat niet direct lijkt op dat van een andere zangeres, maar de zang op You & i are Earth heeft door al het gevoel dat Anna B Savage in haar zang legt ook een indringend karakter.

De eerste twee albums van de Britse muzikante waren vooral getekend door dalen in het leven van Anna B Savage, maar op You & i are Earth heeft ze ook het geluk gevonden. Dat vond ze aan de Ierse kust, die absoluut invloed heeft gehad op de songs op het album. You & i are Earth is een album met vooral ingetogen songs. Het zijn songs waarin invloeden uit de folk domineren, maar er zijn ook jazzy invloeden verwerkt in de songs.

In de meeste songs op het album staan de akoestische gitaar en de unieke stem van Anna B Savage centraal, maar de muziek op het album wordt ook met enige regelmaat verrijkt met strijkers en blazers en met wat atmosferische klanken, die de muziek van Anna B Savage een wat mysterieus karakter geven.

De Britse muzikante koos voor de productie van haar nieuwe album voor niemand minder dan John ‘Spud’ Murphy, die de afgelopen jaren onder andere de albums van Lankum en ØXN voorzag van bijzondere klankentapijten en angstaanjagend hoge spanningsbogen. De invloed van de producer is hier en daar hoorbaar, maar You & i are Earth is zeker niet te vergelijken met de albums van de genoemde bands.

Anna B Savage heeft een deels tijdloos folkalbum gemaakt dat past in de tradities van het genre. Ik zeg deels omdat de jazzy accenten, de uitstapjes buiten de gebaande paden en de uit duizenden herkenbare stem van Anna B Savage het album ook een uniek karakter geven. Mijn advies aan een ieder die moeite heeft met de stem van de Britse muzikante: bijt vooral even door. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Burch - If You're Dreaming - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Burch - If You're Dreaming
Anna Burch maakte indruk met haar debuut, maar het dromerige en zich langzaam voortslepende If You’re Dreaming is nog een paar klassen beter

Als Anna Burch geen deel uit had gemaakt van de band Frontier Ruckus had ik haar debuut twee jaar geleden waarschijnlijk nooit opgepikt. Het zou zonde zijn geweest, want het debuut van de singer-songwriter uit Detroit was een uitstekend album. Opvolger If You’re Dreaming is nog veel beter. Lomer, dromeriger, met mooier gitaarwerk, met aansprekendere songs en met bijna onweerstaanbaar mooie fluisterzang. Een heerlijk album voor de vroege zondagochtend, maar ook de rest van de dag en de rest van de week blijft de verleidingskracht van het tweede album van Anna Burch groot. Of dit album opgepikt gaat worden is maar de vraag, maar iedereen die het niet doet, doet zichzelf flink tekort.

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Burch behoorde twee jaar geleden tot het steeds verder uitdijende legioen van vrouwelijke singer-songwriters in het indie segment. Het is de laatste jaren een behoorlijk overbevolkt segment, waarin lang niet iedereen er in slaagt om de aandacht te trekken.

Anna Burch trok mijn aandacht in eerste instantie vooral omdat ze deel uit maakt (of maakte?) van de band Frontier Ruckus, die in 2014 en 2017 hoog in mijn jaarlijstje opdook met twee geweldige albums. Quit The Curse, het eerste soloalbum van Anna Burch, bleek echter een bijzonder leuk album en het is een album dat twee jaar geleden echt veel meer aandacht had verdiend.

Quit The Curse herinnerde aan Kirsty MacColl, aan The Sundays, aan Juliana Hatfield, aan Mazzy Star, aan Lush, aan Waxahatchee en aan Lana Del Rey, om maar eens wat namen te worden, en stond vol met frisse gitaarpop. Het was frisse gitaarpop die er van alles bij sleepte, van 60s Phil Spector girlpop tot 90s dreampop en jangle pop tot de vrouwelijke singer-songwriter muziek van deze tijd.

Het album sneeuwde helaas onder en de kans dat dit ook weer gaat gebeuren met het deze week verschenen nieuwe album van Anna Burch lijkt me groot. Het is zonde, doodzonde zelfs, want ook If You’re Dreaming is weer een uitstekend album van de singer-songwriter uit Detroit, Michigan. Het is een album dat deels in de voetsporen treedt van de ondergewaardeerde voorganger, maar Anna Burch kiest op haar tweede soloalbum ook voor een net wat ander geluid. If You’re Dreaming is een wat meer ingetogen album dan Quit The Curse en het is bovendien een album dat wat ruimtelijker klinkt.

Anna Burch koos op haar debuut nog met enige regelmaat voor stekelige jangle pop, maar op haar tweede album domineren de zich langzamer voortslepende songs vol ruimtelijke klanken. If You’re Dreaming schuift wat meer op richting dreampop, maar het is zeker geen 13 in een dozijn dreampop die Anna Burch maakt. Net als op haar debuut maakt de singer-songwriter uit Detroit ook op haar tweede album indruk met songs die niet alleen knap in elkaar steken, maar die bovendien lastig of helemaal niet in een hokje zijn te duwen, bijvoorbeeld door dreampop zomaar om te laten slaan in Westcoast pop of 60s girlpop.

Het stekelige van het debuut is er misschien wat van af, maar If You’re Dreaming maakt indruk met prachtig ruimtelijk gitaarwerk en met de warme en fluisterzachte zang van Anna Burch, die nog wat meedogenlozer weet te verleiden dan op haar debuut en in vocaal opzicht een prima prestatie levert.

Met haar tweede album vindt Anna Burch wat mij betreft aansluiting bij de smaakmakers in het genre, maar de tijd zal het leren of haar muziek in net zo brede kring wordt opgepikt. Het zou niet meer dan terecht zijn, want iedere keer als ik naar If You’re Dreaming luister is het album beter dan de keer ervoor. Anna Burch heeft een album gemaakt waarbij het heerlijk wegdromen is, maar desondanks zitten de songs op het album na één keer horen in je hoofd.

Door de fluisterzachte zang en de ingetogen klanken is If You’re Dreaming van Anna Burch een opvallend intiem album dat ze speciaal voor jou lijkt te hebben gemaakt, wat de luisterervaring nog wat aangenamer maakt. Ik was twee jaar geleden zoals gezegd onder de indruk van haar debuut, maar was Anna Burch eerlijk gezegd ook al weer vergeten. De kans dat If You’re Dreaming een onuitwisbare indruk maakt lijkt me echter levensgroot. Prachtalbum. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Burch - Quit The Curse - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Anna Burch zal een enkeling misschien kennen van de band Frontier Ruckus (die met haar laatste twee platen een respectabele positie in mijn jaarlijstje haalde) of van de band Failed Flowers.

Met Quit The Curse heeft de singer-songwriter uit Detroit, Michigan, nu ook haar eerste soloplaat uitgebracht en het is een soloplaat waarvan ik gelukkig word.

In de openingstrack worden gruizige gitaren gecombineerd met de nodige zonnestralen en brengt Anna Burch herinneringen aan de veel te jong overleden Kirsty MacColl naar boven.

Het is zeker niet de enige naam die opduikt bij beluistering van het debuut van Anna Burch. Quit The Curse doet meer dan eens denken aan het debuut van The Sundays, nog veel vaker aan de platen van Juliana Hatfield en zo kan ik nog veel meer namen noemen.

Op hetzelfde moment vermengt Anna Burch op haar debuut zeer uiteenlopende invloeden. Gruizige 90s gitaren worden vermengd met koortjes uit de girlpop van Phil Spector uit de jaren 60 en vervolgens gecombineerd met de hemelse gitaarloopjes waarop ooit Johnny Marr het patent had. Quit The Curse verdient hierdoor het predicaat frisse gitaarpop, maar schuift hier en daar ook op richting roots, folk-noir en Mazzy Star of Lush achtige dreampop.

Anna Burch grijpt echter niet alleen terug op het verleden, maar sluit ook aan bij tijdgenoten als Waxahatchee, Angel Olsen en een enkele keer, wanneer de pop kraan wat verder wordt open gedraaid, zelfs bij Lana Del Rey.

Volop invloeden dus op het debuut van Anna Burch en dit zorgt er voor dat de eerste plaat van de Amerikaanse singer-songwriter sprankelt. De zonnige popliedjes op Quit The Curse liggen lekker in het gehoor, maar naast zonnestralen zijn er ook altijd wel wat donkere wolken, wat de dromerige songs op de plaat voorziet van een beetje melancholie of wat stekelige accenten.

Toen ik het debuut van Anna Burch voor het eerst beluisterde hoorde ik vooral alle aangename echo’s uit het verleden en hoorde ik niet direct wat er echt onderscheidend was aan het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter, maar inmiddels weet ik beter.

Na een paar keer horen krijg je de even aangename als eigenzinnige en persoonlijke popliedjes van Anna Burch niet meer uit je hoofd (de songs van haar band Frontier Ruckus hebben overigens precies hetzelfde) en wil je Quit The Curse steeds vaker horen. Wanneer je de plaat veel vaker hoort valt er steeds meer op zijn plek en hoor je hoe mooi verschillende invloeden worden gecombineerd, uit welke mooie lagen de songs van Anna Burch bestaan en hoe verslavend haar stem is.

Quit The Curse is voor mij derhalve een plaat om te koesteren en iedere keer dat ik hem hoor is hij weer net wat leuker, en onweerstaanbaarder. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Calvi - Hunter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Brits-Italiaanse muzikante Anna Calvi imponeerde in 2011 met haar titelloze debuut. Het was een debuut vol weergaloos gitaarwerk dat terecht de hemel in werd geprezen.

Brian Eno noemde haar “the biggest thing since Patti Smith”, terwijl een toonaangevend muziektijdschrift haar in één adem noemde met Maria Callas, Nina Simone, Edith Piaf, PJ Harvey, Siouxsie Sioux, Nick Cave, David Bowie, Captain Beefheart, Ravel, Debussy, Messien en Patti Smith.

Zelf hoorde ik vooral veel van de eerste platen van PJ Harvey en ook dat is vergelijkingsmateriaal waarmee je thuis kunt komen. De donkere en zelfs wat onheilspellende sfeer op het debuut van Anna Calvi deed de rest en zorgde voor een plaat die aan kwam als de spreekwoordelijke mokerslag.

De in 2013 verschenen opvolger One Breath ging deels verder waar het debuut drie jaar eerder ophield, maar experimenteerde ook met elektronica en vervormde gitaren, die herinnerden aan de Berlijnse periode van Bowie. One Breath werd minder goed ontvangen dan het debuut en ik vond het destijds ook wel wat minder dan dit debuut, maar toen ik de plaat een aantal dagen geleden weer eens beluisterde was ik toch wel onder de indruk.

Heel veel tijd om er bij stil te staan heb ik niet, want inmiddels is ook de derde plaat van Anna Calvi verschenen. Ook op Hunter horen we weer het inmiddels herkenbare Anna Calvi geluid. Het is nog altijd een geluid dat bestaat uit gelijke delen PJ Harvey en Siouxsie Sioux, aangevuld met een beetje Patti Smith en een flinke hoeveelheid Anna Calvi.

Hunter opent nog wat lichtvoetiger dan Anna Calvi liet horen op One Breath, maar schijn bedriegt. De gitaren en met name de keyboards klinken hier en daar misschien voorzichtig zonnig, maar de ritmesectie legt nog altijd een donkere basis, terwijl de vocalen van Anna Calvi ruw van zich af bijten. Het fraaie gitaarwerk van Anna Calvi is dit keer wat minder prominent aanwezig, maar af en toe snijden de gitaren nog altijd prachtig door de songs heen.

Hunter is een zeer persoonlijke plaat waarop Anna Calvi niet alleen het einde van een relatie verwerkt, maar bovendien de strijd aan gaat met de genderhokjes en ideeën over seksualiteit die nog altijd dominant aanwezig zijn in onze samenleving. Het persoonlijke en strijdbare hoor je natuurlijk in de teksten, maar ook het geluid op de plaat heeft iets dwingends en dreigends, zeker als de tracks wat langer duren en iets bezwerends hebben.

Hunter werd geproduceerd door Nick Launay, die eerder prachtige dingen deed voor onder andere Nick Cave, Grinderman, The Arcade Fire, Yeah Yeah Yeahs en een legioen bands uit de postpunk scene. Het knappe van de productie van Hunter is dat de muziek van Anna Calvi aan de ene kant toegankelijker klinkt, maar aan de andere kant ook urgenter en duisterder is.

Net als bij eerste beluistering van One Breath vond ik het niet onmiddellijk net zo goed en indrukwekkend als het debuut van Anna Calvi, maar Hunter is een echte groeiplaat. Het is een plaat die zich bovendien langzaam maar zeker ontworstelt aan de vergelijking met alle eerder genoemde grootheden, waarna Anna Calvi overblijft. Mijn advies: investeer in deze plaat en hoor hem groeien en beklijven. Waar het eindigt durf ik nog niet te voorspellen, maar Hunter kan wel eens hoog reiken. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Coogan - The Lonely Cry Of Space And Time - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Anna Coogan groeide op in Boston, Massachusetts, maar werkt inmiddels al weer enige tijd vanuit Ithaca, New York.

Het stapeltje albums dat ze de afgelopen jaren heeft gemaakt is vooralsnog helaas een goed bewaard geheim, al trok het in 2014 verschenen en samen met multi-instrumentalist J.D. Foster gemaakte The Birth Of The Stars terecht wel enige aandacht.

Op haar nieuwe album The Lonely Cry Of Space And Time werkt Anna Coogan samen met drummer Brian Wilson, die zich om voor de hand liggende redenen Willie B. noemt.

Het levert een bijzondere plaat op, die zich op subtiele en minder subtiele wijze buiten de gebaande paden beweegt. Anna Coogan profileerde zich in het verleden vooral als folkie, maar slaat op The Lonely Cry Of Space And Time samen met Willie B. nadrukkelijk haar vleugels uit.

Dat hoor je in eerste instantie vooral in de instrumentatie waarin stevig gitaarwerk, bezwerende ritmes, een uit vervlogen tijden opgedoken Moog bass en stevig aanzwellende synths de songs van Anna Coogan op verrassende wijze inkleuren.

Direct in de openingstrack maakt Anna Coogan indruk met zwaar aangezette klanken en wat expressievere zang dan we van haar gewend zijn. Het is een donkere track met hypnotiserende drums, afwisselend zweverige en stevige gitaaruithalen en gedreven zang, die nieuwsgierig maakt naar hetgeen dat komen gaat.

In de tweede track gaat het pas echt los. De ritmes zijn nog wat bezwerender, de synths en gitaren zijn nog wat zwaarder aangezet en de zang van Ana Coogan klinkt als die van Kate Bush in haar jonge jaren. Het is even wennen voor een ieder die de vorige platen van Anna Coogan kent, maar The Lonely Cry Of Space And Time intrigeert direct.

Na de stevig aangezette openingstracks, neemt Anna Coogan in de derde track in muzikaal opzicht wat gas terug met donkere en bezwerende klanken van grote schoonheid. In vocaal opzicht doet ze er echter nog een schepje bovenop met zang die in de opera niet zou misstaan en die raakt aan de unieke voordracht van Diamanda Galás. Het laat goed horen dat Anna Coogan een klassiek geschoold zangeres is.

Met een stemmige instrumentale track keert de rust terug, maar de volgende uitbarsting laat niet lang op zich wachten. The Lonely Cry Of Space And Time slingert je uiteindelijk drie kwartier lang heen en weer met muziek die vooral anders klinkt. Kate Bush duikt als vergelijkingsmateriaal meerdere keren op, maar Anna Coogan blijft toch ook gewoon de folkie uit Boston, Massachusetts, al kan ze zomaar transformeren in de zangeres van een goth-rock band of in een volleerd operazangeres.

Liefhebbers van de meer traditionele folk die Anna Coogan in het verleden maakte, zullen ongetwijfeld moeite hebben met het theatrale en zwaar aangezette geluid op The Lonely Cry Of Space And Time, maar wat valt er ook veel te genieten op de nieuwe plaat van Anna Coogan.

Het gitaarwerk op de plaat is prachtig en ook de ritmes van Willie B. maken indruk en geven de plaat een bijzonder eigen geluid. Het is een geluid dat fraai kleurt en even vaak prachtig contrasteert met de soms zeer expressieve zang van Anna Coogan, die mooi ingetogen kan zingen, maar ook enorm kan uithalen.

Door de bijzondere zang en de indringende en vaak zwaar aangezette instrumentatie is The Lonely Cry Of Space And Time een intense plaat, die pas na gewenning enorm aan kracht wint. De platen van Anna Coogan gingen in het verleden meestal aan mij voorbij, maar haar nieuwe plaat heb ik, na de eerste aarzeling, heel stevig omarmd. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Elizabeth Laube - Annamania - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Elizabeth Laube - Annamania
Anna Elizabeth Laube komt met verzameld werk en wat extra songs en laat nog maar eens horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten kan

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Elizabeth Laube maakte ruim vijf jaar geleden twee uitstekende albums, maar verdween vervolgens helaas direct weer uit beeld. Ze is nu terug met Annamania dat vooral oud werk bevat, maar ook een aantal songs die niet op haar albums zijn te vinden en een gloednieuwe song. De Amerikaanse muzikante laat nog maar eens horen dat ze een uitstekend zangeres is, die binnen de Amerikaanse rootsmuziek alle kanten op kan en prima songs schrijft. Zeer geschikt als eerste kennismaking met haar werk, maar ook voor degenen die vooral de twee vorige albums kennen, valt er op Annamania genoeg te genieten.

Anna Elizabeth Laube is een Amerikaanse singer-songwriter, die momenteel is neergestreken in het Portugese Lissabon, maar al jaren een nomadisch bestaan leidt. Ze maakte de afgelopen 15 jaar vier albums, waarvan ik de eerste twee niet ken, maar album nummer drie (Anna Laube uit 2015) en album nummer vier (Tree uit 2016) vond ik zeer de moeite waard.

Het is een flinke tijd stil geweest rond de Amerikaanse muzikante, maar met Annamania is Anna Elizabeth Laube gelukkig terug. Annamania bevat helaas slechts één echt nieuwe song en verder songs van haar eerste vier albums en songs die tot dusver alleen als single waren uitgebracht.

De nieuwe song, Jardim da Estrela, is een fraaie ode aan Lissabon, waar Anna Elizabeth Laube momenteel verblijft en die de sfeer van deze prachtige stad vangt, maar omdat ik de eerste twee albums van Anna Elizabeth Laube nog nooit had beluisterd en ook de singles niet kende, was ruim de helft van de songs op Annamania nieuw voor mij, waardoor ik het nieuwe album van Anna Elizabeth Laube absoluut waardevol vind.

Muzikanten kiezen er tegenwoordig vaak voor om voor albums als Annamania nieuwe versies van oude songs op te nemen, wat helaas maar zelden echt geslaagd heeft. Anna Elizabeth Laube heeft dat gelukkig niet gedaan, waardoor Annamania goed laat horen hoe de Amerikaanse singer-songwriter zich heeft ontwikkeld en hoe veelzijdig haar muziek is.

Anna Elizabeth Laube maakt Amerikaanse rootsmuziek in de breedste zin van het woord. De wat oudere songs op het album klinken jazzy en bluesy, maar Annamania bevat ook songs die vooral in de hokjes folk en country passen en songs die tijdloze singer-songwriter muziek laten horen.

Ik heb persoonlijk een voorkeur voor de songs waarin Anna Elizabeth Laube genoeg heeft aan sobere piano- en gitaarklanken, maar ook de net wat voller ingekleurde songs spreken makkelijk tot de verbeelding. Tussen de songs die ik nog niet eerder had gehoord zitten de nodige pareltjes en na een stilte van vijf jaar is het ook goed om de songs van de prachtalbums Anne Laube en Tree weer eens te horen.

Annamania bevat 13 songs en het zijn songs die, zoals eerder gezegd, opvallen door een veelheid aan stijlen en een gevarieerde instrumentatie. Constante factor is de stem van Anna Elizabeth Laube en dat is een stem die niet alleen mooi is, maar die zich ook buitengewoon soepel door het gevarieerde klankentapijt en stijlenpalet beweegt. Het levert een serie songs op die misschien wat bij elkaar geraapt zijn, maar die ook een prachtig beeld geven van de muziek van Anna Elizabeth Laube.

De Amerikaanse singer-songwriter kreeg in 2015 en 2016 veel aandacht voor haar twee prima albums en is het momentum misschien wat kwijt, maar Annamania is voor iedereen die het werk van de Amerikaanse singer-songwriter niet kent een goede introductie tot dit werk, terwijl een ieder die vijf jaar geleden onder de indruk was van Tree de draad weer op kan pakken met minstens een aantal nieuwe songs.

Ik moet eerlijk toegeven dat Anna Elizabeth Laube bij mij ook wat uit beeld was geraakt, maat sinds Annamania hier met enige regelmaat uit de speakers komt is de liefde voor haar muziek weer volledig opgebloeid en kijk ik nu al uit naar veel meer nieuwe songs. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Elizabeth Laube - Tree - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Laube kwam ik vorig jaar op het spoor dankzij een zeer positieve recensie in het Britse muziektijdschrift Mojo.

De vorig jaar verschenen titelloze plaat heb ik vervolgens nog heel vaak gedraaid en ben ik steeds meer gaan waarderen, zodat ik heel nieuwsgierig was naar nieuw werk van Anna Laube.

Vorig jaar schreef ik nog dat de Amerikaanse via Iowa City, Madison, Austin en het Belgische Luik uiteindelijk in San Francisco was terecht gekomen, maar inmiddels heeft Anna Laube, die zich nu overigens Anna Elizabeth Laube noemt, de Californische droogte al weer verruild voor het groenere Seattle (in de song Please Let It Rain In California Tonight gunt ze haar oude thuisbasis de regen die het zo mist de laatste jaren).

De onrust die Anna Elizabeth Laube kennelijk voelt wanneer het gaat om het kiezen van een thuisbasis, hoor je niet terug in haar muziek. Ook haar nieuwe plaat, Tree, laat immers weer een prachtig ingetogen en rustgevend geluid horen.

Vergeleken met zijn voorganger laat Tree een vrij sober geluid horen met een hoofdrol voor de akoestische gitaar, maar net als op deze voorganger is het een mooie verzorgd en fraai geproduceerd geluid. Anna Elizabeth Laube kan op meerdere instrumenten uit de voeten wat zorgt voor een veelkleurig geluid, waarin net als op de plaat van vorig jaar hier en daar op fraaie en subtiele wijze blazers worden ingezet.

Haar stem, die ik vorig jaar nog vergeleek met die van Natalie Merchant, Norah Jones en Neko Case, is al even veelkleurig. Tree laat flink wat invloeden uit de folk horen, maar Anna Elizabeth Laube gaat ook aan de haal met invloeden uit de country en jazz.

Wanneer de instrumentatie andere wegen in slaat doet haar stem dit ook. In de jazzy tracks schuurt de stem van de Amerikaanse dicht tegen die van Norah Jones aan, terwijl de meer folky tracks me aan Natalie Merchant doen denken en de tracks met invloeden uit de country associaties oproepen met Neko Case of Jolie Holland. Het zijn grote namen, maar Tree kan de vergelijking met deze grote namen aan.

Anna Elizabeth Laube is bij het grote publiek misschien nog relatief onbekend, maar aan de kwaliteit van haar muziek ligt dit zeker niet. Tree is een plaat vol wonderschone songs waarin eigenlijk alles klopt. Dat geldt voor haar eigen songs, maar ook voor de eigenzinnige cover versies van Bob Dylan's Wallflower en XO van Beyoncé.

Tree is een plaat die nog net wat beter is dan de plaat van vorig jaar en die het merendeel van de concurrentie echt een straatlengte voor blijft. Ik ben nu al benieuwd waar Anna Elizabeth Laube volgend jaar woont, maar weet eigenlijk al zeker dat ook haar volgende plaat er weer een is om in te lijsten. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Elizabeth Laube - Wild Outside - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Elizabeth Laube - Wild Outside
Anna Elizabeth Laube bracht de afgelopen jaren geen nieuw eigen werk uit en vertrouwt ook op Wild Outside weer voor een deel op de songs van anderen, maar ze laat ook horen dat ze zeer getalenteerd is

Ik ben tot dusver zeer gecharmeerd van de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter Anna Elizabeth Laube en ook met Wild Outside heeft ze weer een prima album afgeleverd. Het is een album dat grotendeels binnen de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek past, maar de muzikante uit Madison kan hierbinnen op een breed terrein uit de voeten en zoekt ook de grenzen op. Wild Outside klinkt in muzikaal opzicht prachtig, maar de stem van Anne Elizabeth Laube is nog net wat mooier. De Amerikaanse muzikante slaagt er wederom in om van de songs van anderen haar eigen songs te maken, maar ook haar eigen songs zijn van een hoog niveau. Het levert wederom een prima album op.

De Amerikaanse muzikante Anna Elizabeth Laube was de afgelopen jaren helaas niet al te productief. In 2021 verscheen weliswaar nog het album Annamania, maar dit album bevatte uitsluitend nieuwe versies van songs van de eerdere albums van de Amerikaanse singer-songwriter, die zowel onder de naam, Anna Laube als Anna Elizabeth Laube werden gemaakt, waardoor we voor echt nieuw materiaal terug moeten naar Tree uit 2016.

Tree werd, net als voorganger Anna Laube uit 2015, positief ontvangen en leek de carrière van Anna Elizabeth Laube een positieve impuls te geven. Dat is er, waarschijnlijk mede door het gebrek aan nieuwe muziek nog niet van gekomen, waardoor ik het onlangs verschenen nieuwe album van de singer-songwriter uit Madison, Wisconsin, die overigens ook flink wat tijd in Portugal doorbrengt, niet direct had opgemerkt.

Wild Outside is net als zijn voorgangers een uitstekend album en het is net als de vorige albums van Anna Elizabeth Laube een gevarieerd klinkend album. Wild Outside is een album dat prima past in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, waarbinnen Anna Elizabeth Laube een voorkeur heeft voor folky songs. Het zijn songs die over het algemeen zijn voorzien van subtiele klanken, maar door de inzet van meerdere instrumenten klinkt geen enkele song op het album hetzelfde. Een aantal songs op het album zijn voorzien van wat traditionelere klanken, maar Anna Elizabeth Laube schuwt ook een vleugje pop niet.

In muzikaal opzicht is Wild Outside een veelkleurig album en het is een album dat door de bijdragen van een aantal ervaren muzikanten prachtig klinkt. Alle songs op het album profiteren hiernaast van de mooie heldere stem van de Amerikaanse muzikante. Het is een stem die direct aangenaam klinkt, maar het is wat mij betreft ook een stem die er voor zorgt dat de songs van Anna Elizabeth Laube zich makkelijker opdringen dan de gemiddelde song in de genres waarbinnen de muzikante uit Wisconsin beweegt. De songs op Wild Outside klinken puur en oorspronkelijk, maar het zijn ook songs die op een of andere manier iets lichtvoetigs hebben.

Anna Elizabeth Laube is een getalenteerde songwriter met een onderscheidend geluid, maar ze vertrouwt op Wild Outside ook flink op de songwriting skills van anderen. Het album bevat een flink aantal covers, al valt dit bij oppervlakkige beluistering in de meeste gevallen niet eens op. Het zijn aan de ene kant niet de geijkte songs die Anna Elizabeth Laube covert, en als ze dit wel doet laat ze de zang achterwege of gooit ze de arrangementen flink om.

De muzikante uit Madison slaagt er bovendien in om van de songs van anderen haar eigen songs te maken en dat is knap, zeker als het songs zijn van grootheden als Bob Dylan of Paul McCartney. Gezien de kwaliteit van eigen songs van Anna Elizabeth Laube had ze van mij niet hoeven grijpen naar covers, die de helft van de tracklist vullen, maar omdat ze ook van de songs van anderen Anna Elizabeth Laube songs maakt zit de hoeveelheid covers me niet in de weg. Met Wild Outside laat de Amerikaanse muzikante nogmaals horen dat ze zeer getalenteerd is en iets toevoegt aan alles dat er al is. Het is te hopen dat ze vanaf nu wat regelmatiger albums uitbrengt en vertrouwt op haar eigen songwriting skills, want ze kan echt wat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Laube - Anna Laube - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Anna Laube is een jonge Amerikaanse singer-songwriter, die via Iowa City, Madison, Austin en het Belgische Luik (!) uiteindelijk in San Francisco is terecht gekomen.

In kleine kring timmert Anna Laube inmiddels al een aantal jaren stevig aan de weg, maar als het Engelse muziektijdschrift Mojo onlangs geen aandacht had besteed aan haar nieuwe plaat, was ik Anna Laube waarschijnlijk nooit op het spoor gekomen.

Ik ben blij dat dit wel is gebeurd, want de titelloze nieuwe plaat van Anna Laube is er één die zich steeds nadrukkelijker opdringt.

Anna Laube kan op een groot aantal instrumenten uit de voeten en weet bovendien hoe je een plaat moet produceren. Haar titelloze plaat klinkt daarom een stuk volwassener en vooral ook veelzijdiger dan die van de meeste van haar soortgenoten.

Invloeden uit de folk domineren, maar Anna Laube gaat op haar plaat ook aan de haal met invloeden uit de country, blues en jazz, waardoor ze je aan de ene kant steeds op het verkeerde been zet, maar aan de andere kant ook steeds weer weet te verleiden met een iedere keer net wat ander geluid.

Het is een geluid dat vergeleken met dat op de meeste andere singer-songwriter platen verrassend vol klinkt en bovendien vol avontuur zit, zeker wanneer Anna Laube haar geluid verrijkt met blazers.

Het is een geluid dat eisen stelt aan de vocalen en ook op dit terrein maakt Anna Laube indruk. De Amerikaanse is voorzien van een mooi helder stemgeluid, dat uitstekend uit de voeten kan in de meer ingetogen songs, maar ook krachtiger kan uithalen als dat moet. Het is een stem die ook nog eens is voorzien van een prachtig rauw randje, wat de songs van Anna Laube voorziet van emotie, urgentie en doorleving.

Heel af en toe hoor ik wat van Natalie Merchant, maar de titelloze plaat van Anna Laube roept ook associaties op met onder andere Norah Jones en Neko Case. Stuk voor stuk zwaargewichten die goed zijn voor platen van hoog niveau. Anna Laube heeft zich nog niet geschaard onder de zwaargewichten, maar met haar platen is echt helemaal niets mis. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Leone - I’ve Felt All These Things - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Leone - I’ve Felt All These Things
De Zweedse muzikante Anna Leone levert met I’ve Felt All These Things een bijzonder fraai debuutalbum af, dat opvalt door een betoverend mooie instrumentatie, maar vooral door een stem vol gevoel en souplesse

I’ve Felt All These Things, het debuutalbum van de Zweedse muzikante Anna Leone, opent wat bijzonder, maar vervolgens maakt de singer-songwriter uit Stockholm diepe indruk met een debuutalbum dat alleen maar mooier wordt. Het is deels de verdienste van de fraaie productie van Paul Butler en een instrumentatie waarin een sobere akoestische basis wordt uitgebreid met sprookjesachtige klanken, maar de grootste kracht van het debuut van Anna Leone schuilt in haar prachtige stem. Het is een stem vol gevoel en emotie en het is er een van het soort die onmiddellijk onder de huid kruipt. Direct bij eerste beluistering was ik om, maar inmiddels wil ik dit album eindeloos koesteren.

Ik lees, buiten een hele positieve recensie in het Britse muziektijdschrift Mojo, helaas nog maar heel weinig over I’ve Felt All These Things van de Zweedse muzikante Anna Leone. Ik was na het lezen van deze recensie zelf direct nieuwsgierig naar het debuut van de muzikante uit Stockholm en de positieve woorden van een van de betere Britse muziektijdschriften zijn wat mij betreft niet overdreven. Integendeel zelfs, want persoonlijk ben ik nog wat enthousiaster over het album.

Het debuut van Anna Leone opent wat pompeus met zwaar georkestreerde klanken en meerdere lagen van haar stem. Het is niet helemaal representatief voor de rest van het album, al is I’ve Felt All These Things zeker geen sober folkalbum. Het is wat mij betreft wel een album met folksongs.

In de tweede track moeten we het in eerste instantie vooral doen met een akoestische gitaar en de stem van de Zweedse muzikante, maar naarmate de track vordert wordt de instrumentatie verrijkt met piano, elektronica, strijkers en extra lagen vocalen. Het voorziet de track van een bijzondere lading en spanning, maar het blijft ook een betrekkelijk ingetogen folksong.

Dit geldt voor veel songs op het album, die min of meer hetzelfde recept volgen. Anna Leone gebruikt als basis vaak de warme klanken van de akoestische gitaar of de piano, die fraai contrasteren met haar karakteristieke en emotievolle stem. In vrijwel alle tracks op het album wordt de redelijk sobere basis vervolgens verder ingekleurd met flink wat instrumenten, wat fraaie maar altijd functionele klankentapijten oplevert.

Het zorgt er voor dat de muziek van Anna Leone in eerste instantie herinnert aan de grote folkzangeressen uit een ver verleden (denk aan de Amerikaanse folkzangeressen uit de late jaren 60), maar langzaam maar zeker schuiven vrijwel alle songs op richting het heden.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je uit hoeveel lagen de instrumentatie bestaat en hoor je hoe knap het album geproduceerd is. Voor deze productie tekende de Britse muzikant en producer Paul Butler, die eerder mooie dingen deed voor Michael Kiwanuka, Devendra Banhart en The Bees.

De bijzondere instrumentatie inspireerde Mojo tot het noemen van de namen van Kate Bush en Brian Eno als inspiratiebronnen. Beiden hoor ik af en toe terug in de bijzondere ambient achtige klanken op de achtergrond of in de wijze waarop meerdere lagen vocalen zijn opgestapeld, maar echt lang gaat het niet mee als relevant vergelijkingsmateriaal.

Persoonlijk vind ik I’ve Felt All These Things van Anna Leone eerder klinken als het folkalbum dat Lana Del Rey nog voor ons in petto heeft of het album dat Vashti Bunyan zou hebben gemaakt als ze 55 jaar later zou zijn geboren.

Ik heb het nog niet veel gehad over de stem van Anna Leone, maar ondanks de fraaie productie en de sprookjesachtige klanken op het album, is het deze stem die van I’ve Felt All These Things zo’n mooi en bijzonder album maakt. Anna Leone is nog jong, maar ze heeft een stem vol emotie en doorleving. Het is een stem die meerdere kanten op kan, wat haar songs voorziet van gevoel en avontuur.

Het levert een debuutalbum op dat aan de ene kant vol staat met ingetogen en intieme songs, maar diezelfde songs vallen steeds weer op door bijzondere klanken die je meevoeren naar prachtige landschappen. Zeker wat later op de avond doet I’ve Felt All These Things wonderen en stijgt Anne Leone tot grote hoogten. Prachtalbum. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Mieke - Theatre - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Mieke - Theatre
De Ierse singer-songwriter Anna Mieke heeft een prachtig folky album afgeleverd, dat een fraai evenwicht heeft gevonden tussen invloeden uit het verleden en songs die in alle opzichten buiten de lijntjes kleuren

Theatre van Anna Mieke is een album dat bol staat van de invloeden uit de traditionele Britse en Ierse folk, maar toch is het geen moment een echt traditioneel folkalbum. Daarvoor zijn de songs, maar ook de instrumentatie en de zang op het tweede album van de Ierse muzikante te spannend. De instrumentatie bestaat in de basis uit fraai akoestisch gitaarspel, maar Anne Mieke omringt dit gitaarspel met bijzondere accenten van een arsenaal aan instrumenten en kleurt ook met haar stem deels buiten de lijntjes van de traditionele folk. Het levert een album op dat onmiddellijk indruk maakt, maar de bijzondere geheimen van Theatre moet je dan nog leren kennen.

Bij de naam Anna Mieke dacht ik in eerste instantie aan een Nederlandse muzikante, maar dat blijkt niet het geval. Anna Mieke (Bishop) is afkomstig uit het Ierse Wicklow en het deze week verschenen Theatre is haar tweede album en de opvolger van het in 2020 verschenen Idle Mind. Dat de wieg van Anna Mieke in Ierland stond is overigens goed te horen op haar nieuwe album, dat absoluut invloeden uit de Ierse folk bevat.

Dat levert al snel nogal traditioneel klinkende albums op en daar ben ik meestal niet zo gek op. Anna Mieke heeft op Theatre echter de balans gevonden tussen invloeden uit het verleden en meer eigentijdse klanken. De Ierse muzikante heeft ook nog eens een opvallend spannend album gemaakt, dat zich makkelijk opdringt, maar dat ook beschikt over de nodige groeipotentie.

Dat spannende zit allereerst in de muzikale inkleuring van de songs van de Ierse muzikante. Theatre trekt direct de aandacht door een warm geluid vol muzikaal vuurwerk. Anna Mieke maakte haar nieuwe album met een aantal prima muzikanten en de songs op het album werden in de basis opgenomen in een live setting. Het muzikale vuurwerk komt vooral van het knappe en soms onnavolgbare akoestische gitaarwerk, maar ook de bijdragen van onder andere orgel, saxofoon, klarinet, synths, viool en harp dragen bij aan een veelkleurig geluid, waarin, mede ook door de bijzondere percussie, van alles gebeurt.

Het is een geluid dat absoluut folky genoemd mag worden, maar ik vind het een stuk avontuurlijker dan het geluid op de wat traditioneler aandoende Britse of Ierse folkalbums. Theatre heeft af en toe wel wat weg van de vroege albums van Kathryn Williams, van het geweldige What A Boost van Rozi Plain en van de albums van This Is The Kit, maar Anna Mieke weet zich ook te onderscheiden van haar soortgenoten.

In muzikaal opzicht is Theatre een spannend maar ook bijzonder mooi album en ook de songs op het album bieden zowel avontuur als schoonheid. De meeste songs op Theatre kiezen voor een betrekkelijk laag tempo en kabbelen aan de ene kant aangenaam voort, maar de muziek van Anna Mieke laat aan de andere kant ook vrijwel continu bijzondere dingen horen, waardoor je geen moment wilt missen van het album.

Anna Mieke geeft de bijzondere instrumentatie op haar nieuwe album alle ruimte, maar ze maakt ook songs met een kop en een staart en is bovendien een uitstekend zangeres. Ook de zang op Theatre is zeker niet alledaags. Anna Mieke beschikt over een stem die gemaakt lijkt voor wat traditioneel aandoende Britse folk, maar ook in vocaal opzicht kleurt het nieuwe album van de Ierse muzikante met enige regelmaat buiten de lijntjes met bijzondere zanglijnen.

Ik was eigenlijk direct gecharmeerd van het bijzondere geluid van Anna Mieke, maar Theatre is ook een album dat de tijd moet krijgen om te groeien. Bij herhaalde beluistering ontdek je steeds weer nieuwe lagen in de razend knappe instrumentatie en strelen de bijzondere accenten in deze instrumentatie steeds nadrukkelijker het oor. Hetzelfde geldt voor bijzondere zang op het album en de vaak spannende songstructuren. Het valt met het aanbod van het moment niet mee om op te vallen, maar dit bijzondere album verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Of The North - Lovers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Anna Of The North klinkt als een vervaarlijk karakter uit Game Of Thrones, maar het is het alter ego van de jonge Noorse muzikante Anna Lotterud.

Deze Anna Lotterud zette haar eerste stappen als muzikante toen ze in Australië studeerde, scoorde vervolgens een wereldwijde YouTube hit met Sway en debuteert dan nu als Anna Of The North.

Ik moet toegeven dat ik Lovers bij eerste beluistering zeker niet zag als een krent uit de pop, maar langzaam maar zeker heeft Anna Of The North me toch weten te veroveren met haar debuut.

Bij eerste en misschien wat oppervlakkige beluistering was ik echter niet erg onder de indruk van Lovers. De plaat vulde de ruimte weliswaar met een aangenaam elektronisch klankentapijt, lome beats en een heerlijk onderkoelde stem, maar klonk eerlijk gezegd toch ook wel wat doorsnee en niet heel anders dan de 13 in een dozijn electropop waarmee we momenteel worden overvoerd.

Lovers van Anna Of The North is echter een plaat die snel aan kracht wint, al moet je er wel voor in de stemming zijn en moet je wel enige liefde hebben ontwikkeld voor hitgevoelige electropop.

Het sterkste wapen van Anna Lotterud is haar stem. Het is een stem die zoals gezegd heerlijk onderkoeld en aangenaam verveeld kan klinken, maar het is een stem die uiteindelijk ook overeind blijft; iets waar het bij de meeste soortgenoten van Anna Of The North flink aan schort.

De stem van Anna Lotterud wijkt soms niet zoveel af van die van alle soortgenoten, maar hier en daar verraadt de Noorse zangeres veel talent. Lovers klinkt dan opeens een stuk urgenter, of tijdlozer, want ook het maken van tijdloze popmuziek is een kunstje dat Anna Lotterud uitstekend blijkt te beheersen.

Lovers klinkt op het eerste gehoor misschien als een 13 in een dozijn electropop plaat, maar luister wat beter en je hoort veel variatie en zo hier en daar ook diepgang. Bij net wat aandachtigere beluistering hoor je dat Anna Of The North een zwak heeft voor elektronische popmuziek uit de jaren 80 en 90, waarbij ze op indrukwekkende wijze balanceert op het randje tussen kunst en kitsch, maar altijd aan de goede kant van de streep blijft.

Anna Of The North heeft hiernaast een zwak voor de 70s pop van Fleetwood Mac en slaagt er in om tijdloze popliedjes met een 70s feel te voorzien van een hedendaags elektronisch geluid, net zoals een band als HAIM dat zo goed kan.

Het klinkt misschien wat makkelijk, maar ondertussen kleurt de jonge Noorse Anna stiekem toch flink buiten de lijntjes, bijvoorbeeld in de spannende ritmes of de stiekem toch ijskoude geluidstapijten. Lovers vervloog bij eerste beluistering nog net zo snel als ammoniak, maar hoe vaker ik het debuut van Anna Of The North hoor, hoe dierbaarder de popliedjes van de Noorse muzikante worden.

Enige liefde voor elektronische popliedjes is zoals gezegd vereist, maar als aan deze voorwaarde is voldaan, verleidt Anna Lotterud net zo makkelijk als de gemiddelde popprinses, maar bezweert ze ondertussen als een Scandinavische ijsprinses. Een waarschuwing is overigens wel op zijn plaats. Bij gevoeligheid voor het genre waarin Anna Of The North opereert, kan haar debuut Lovers angstaanjagend verslavend zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna St. Louis - First Songs - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Voor interessante tips op muziekgebied kun je niet alleen terecht bij BLOGS als deze, maar moet je zeker ook eens kijken op de site Musicmeter (https://www.musicmeter.nl), waar een groot aantal muziekliefhebbers hun (ongezouten) mening over een album achter laat en de stevige discussies niet worden geschuwd.

Onlangs werd ik op Musicmeter gewezen op het debuut van ene Anna St. Louis, waarbij werd aangegeven dat ze klinkt als Mazzy Star met een country twist. Het was meer dan genoeg om mijn interesse te wekken en het debuut van de Amerikaanse singer-songwriter op te zoeken.

First Songs bevat acht songs en duurt nog geen half uur, maar in dat half uur maakt Anna St. Louis wat mij betreft indruk.

Anna St. Louis groeide niet op in de plaats waarmee ze haar achternaam deelt, maar in Kansas City. In haar jeugd zong ze in punkbands, maar haar ambities lagen op het terrein van de schilderkunst. Ze ging daarom naar de kunstacademie in Philadelphia, maar verruilde deze plaats uiteindelijk weer voor Los Angeles, waar ze uiteindelijk toch koos voor de muziek.

Anna St. Louis leerde zichzelf gitaar spelen, schreef haar eerste songs en nam deze op in haar slaapkamer. Het uiteindelijke resultaat is te horen op First Songs, dat overigens niet in de slaapkamer in Los Angeles, maar in een studio in Iowa werd opgenomen.

De eerste songs van Anna St. Louis zijn vooral ingetogen en hebben voor een belangrijk deel genoeg aan de akoestische gitaar en de stem van de vanuit Los Angeles opererende muzikante. Zowel het gitaarspel als de zang van Anna St. Louis doen wat psychedelisch en broeierig aan, wat waarschijnlijk zorgt voor de associatie met de muziek van Mazzy Star, al heb ik die associatie persoonlijk niet zo heel vaak.

De songs van de Amerikaanse singer-songwriter steken, zeker op het eerste gehoor, niet al te ingewikkeld in elkaar en laten naast akoestische gitaar en zang hier en daar een eenvoudige ritmesectie en wat andere accenten horen. Eenvoud troef dus op het debuut van Anna St. Louis, maar met de eenvoudige middelen die ze tot haar beschikking heeft sorteert ze een enorm effect.

De tracks op First Songs zitten vol met invloeden uit de Amerikaanse folk, hebben soms een bluesy en soms een country twist en doen vooral psychedelisch aan. De muziek van Anna St. Louis is door het psychedelische karakter bezwerend en benevelend en heeft zeker als je er vaak naar luistert een hypnotiserende uitwerking.

De stem van Anna St. Louis is zeker niet per definitie mooi, maar het is wel een stem die iets met je doet, of heel veel met je doet zoals in mijn geval. Anna St. Louis maakt hierdoor muziek die zich stevig opdringt en die dwingt tot luisteren.

Wanneer je daar aan toegeeft winnen de songs van de Amerikaanse singer-songwriter snel aan diepte en kracht en is het niet overdreven om het etiket veelbelovend op haar debuut te plakken. Zelf heb ik in ieder geval hoge verwachtingen met betrekking tot de volgende serie songs van Anna St. Louis, maar ook dit bijzondere debuut mag er zeker zijn. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna St. Louis - If Only There Was A River - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Folkie uit Los Angeles slaat op knappe wijze een brug tussen stokoude folk en eigentijdse Amerikaanse rootsmuziek
Toen Anna St. Louis vorig jaar opdook met haar eerste EP wist ik het al: "dit wordt een hele grote". De jonge singer-songwriter uit Los Angeles moest het vervolgens nog wel even waar maken met haar volwaardige debuut en doet dat nu op indrukwekkende wijze. Ze heeft haar plaat voorzien van een mooie maar ook avontuurlijke instrumentatie en voorziet deze vervolgens van vocalen die van alles met je doen. If Only There Was A River combineert ook nog eens op fraaie wijze invloeden uit een ver verleden met invloeden uit het heden, waardoor Anna St. Louis iets toevoegt aan alles dat er al is. Knap.



Anna St. Louis ontdekte ik bijna een jaar geleden, nadat ze op de website musicmeter.nl (aanrader) werd omschreven als “Mazzy Star met een country twist”. Het maakte me direct nieuwsgierig, want Mazzy Star is een van mijn favoriete bands en voor country heb ik absoluut een zwak.

Uiteindelijk hoorde ik op haar debuut EP, die overigens alleen op cassette (!) en digitaal werd uitgebracht vooral folk, maar dankzij de flirts met blues, country en vooral psychedelica was de omschrijving op musicmeter.nl zo af en toe toch treffend.

Alle reden dus om uit te kijken naar het volwaardige debuut van Anna St. Louis en dat debuut is nu verschenen. If Only There Was A River opent direct prachtig met een intro waarin een warm klinkende akoestische gitaar gezelschap krijgt van strijkers, die af en toe een rare vervormde twist mee krijgen. Het zorgt er voor dat alle aandacht uit gaat naar de muziek van Anna St. Louis wanneer ze begint te zingen.

Dat was op haar EP een reden voor alle aandacht en dat is het nog steeds. Als Anna St. Louis gaat zingen wordt je direct een aantal decennia terug geworpen in de tijd en meegenomen naar de oude folkies die in de jaren 60 de heuvels rond Laurel Canyon bij Los Angeles bevolkten. De zang van Anna St. Louis heeft iets bezwerends en donkers, maar haar stem is ook gewoon mooi en klinkt bovendien urgent, waardoor er niet veel tijd nodig is om van haar debuut te gaan houden.

De muzikante die werd geboren in Kansas, maar inmiddels Los Angeles haar thuisbasis noemt, maakte haar eerste EP nog in haar eentje, maar riept voor haar debuut de hulp in van onder andere Kyle Thomas (King Tuff) en Kevin Morby, die de plaat produceerden, en van drummer Justin Sullivan (Night Shop) en multi-instrumentalist Oliver Hill (Pavo Pavo), die If Only There Was A River hebben voorzien van een ingetogen, maar ook veelkleurig klankentapijt.

Net als op haar eerste EP kiest Anna St. Louis op haar eerste album vooral voor invloeden uit de folk en het is de Amerikaanse folk uit een ver verleden. De Amerikaanse muzikante ontsnapt echter makkelijk aan het etiket retro, door allerlei invloeden aan haar muziek toe te voegen, waaronder ook dit keer flink wat invloeden uit de country en de psychedelica. Het zorgt er voor dat de muziek van Anna St. Louis zowel stokoud als eigentijds kan klinken en dat is knap.

Anna St. Louis neemt op If Only There Was A River af en toe de tijd voor de instrumentatie, waardoor haar zang beter uit de verf komt en zich steeds nadrukkelijker opdringt. De songs van de Amerikaanse singer-songwriter zouden ook door Nico en door Mazzy Star kunnen zijn vertolkt, maar Anna St. Louis vindt het perfecte evenwicht tussen bezwering en verleiding.

If Only There Was A River is ook nog eens een plaat die uitnodigt tot volledig uitpluizen, waarbij je steeds meer bijzondere dingen hoort. Het debuut van Anna St. Louis is voorzien van een donker en broeierig geluid, maar het is ook een geluid vol bijzondere wendingen en onderscheidende accenten. Wat voor de instrumentatie geldt, geldt ook voor de stem van de singer-songwriter uit Los Angeles. Anna St. Louis kan op haar debuut alle kanten op en overtuigt net zo makkelijk in een indringende folksong als in een losjes gespeelde countrysong.

Haar eerste EP liep wat mij betreft al over van de belofte, maar al het talent komt er op If Only There Was A River uit, en hoe. Het is een plaat die in een week tijd is uitgegroeid tot een plaat om te koesteren en de groei is er nog lang niet uit. Het is momenteel dringen binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar ook dit is een talent om zeer nadrukkelijk in de gaten te houden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna St. Louis - In The Air - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna St. Louis - In The Air
Derde album alweer van de Amerikaanse muzikante Anna St. Louis, die kiest voor een wat voller en meer country getint geluid, maar het hoge niveau van haar eerste twee albums makkelijk vasthoudt

Anna St. Louis is nog niet heel bekend, maar haar eerste twee albums, First Songs uit 2017 en If Only There Was A River uit 2018, werden in kleine kring terecht enthousiast ontvangen. De muzikante uit Los Angeles heeft flink de tijd genomen voor haar derde album en dat hoor je. In The Air klinkt voller en verzorgder, maar klinkt bovendien minder folky. Invloeden uit de country en de 70s singer-songwriter pop hebben aan terrein gewonnen en voorzien het nieuwe album van Anna St. Louis van een loom en warm geluid. Het is een geluid dat makkelijk indruk maakt en dat extra weet op te vallen door de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die nu drie prima albums op haar naam heeft staan.

Anna St. Louis debuteerde aan het eind van 2017 knap met het zeer spaarzaam ingekleurde maar indringende First Songs. First Songs verraste met psychedelische klanken en de mooie stem van de Amerikaanse muzikante, die af en toe klonk als Mazzy Star met een rootsinjectie, wat voor mij een hele mooie aanbeveling is. First Songs klonk ruw en duurde maar een klein half uur, maar sindsdien ben ik alert wanneer de naam Anna St. Louis voorbij komt.

Dat gebeurde een jaar na First Songs, toen het zeer fraaie If Only There Was A River verscheen. Het album sloep op fraaie wijze een brug tussen Laurel Canyon folk uit het verleden en indiefolk uit het heden en maakte de belofte van het bijzondere debuut waar. Deze week duikt Anna St. Louis op met haar derde album, In The Air.

De muzikante uit Los Angeles heeft de tijd genomen voor haar derde album en dat is goed te horen. Het album werd vooraf gegaan door een periode van isolement in upstate New York, waarna de daar geschreven songs in Los Angeles werden opgenomen. In The Air klinkt warmer en verzorgder dan de vorige twee albums van Anna St. Louis en laat in alle opzichten groei horen.

Anna St. Louis maakte op haar eerste twee albums muziek met vooral invloeden uit de psychedelische folk en Laurel Canyon folk, maar In The Air laat meer invloeden uit de countrymuziek horen. Het is niet de countrymuziek van het moment, want Anna St. Louis laat zich nog altijd flink beïnvloeden door muziek uit het verleden. Ze beperkt zich hierbij niet tot de countrymuziek, want In The Air klinkt ook met enige regelmaat als een tijdloos singer-songwriter album uit de jaren 70.

Het door Jarvis Taveniere geproduceerde album klinkt zeer sfeervol door aan de ene kant de fraaie bijdragen van de pedal steel en aan de andere kant de zwoele keyboard klanken, de twee uitersten op het album. In The Air werd gemaakt met een flink aantal gastmuzikanten, waardoor In The Air meer als een bandalbum klinkt dan zijn twee voorgangers.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder aangenaam, zeker bij de zomerse temperaturen van het moment, maar ook de songs van Anna St. Louis zijn beter dan die op haar eerste twee albums. Het zijn songs die af en toe zo lijken weggelopen uit de jaren 70, maar In The Air klinkt geen moment gedateerd.

Anna St. Louis maakte op haar eerste twee albums indruk met haar zang en doet dat ook op In The Air, dat opvalt door een lome country vibe, maar ook heerlijk soulvol kan klinken. Zeker de wat zoeter klinkende tracks op het album wijken flink af van het veel ruwere geluid op met name First Songs, maar te zoet wordt het wat mij betreft niet.

In The Air is een album dat je aangenaam op de achtergrond kunt laten voortkabbelen en dat uitnodigt tot wegdromen in de schaduw van de momenteel stevig brandende zon, maar het nieuwe album van Anna St. Louis is ook een album dat het verdient om met volledige aandacht te worden beluisterd. Dat doe ik inmiddels zelf met grote regelmaat en hoewel ik even moest wennen aan de net wat andere richting die de muzikante uit Los Angeles is ingeslagen, koester ik de nieuwe songs van Anna St. Louis inmiddels. De Amerikaanse muzikante opereert in een overvol genre, maar heeft heel veel te bieden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Anna Tivel - Animal Poem - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Anna Tivel - Animal Poem
De Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel maakt inmiddels al meer dan tien jaar bijzonder mooie albums en ook met het in een live-setting opgenomen Animal Poem maakt ze weer indruk met fantasierijke songs en haar prachtige stem

Sinds ik de muziek van Anna Tivel voor het eerst hoorde ben ik fan van de muzikante uit Portland, Oregon. De albums van Anna Tivel zijn vaak folky, maar ze maakt ook veelvuldig uitstapjes richting pop en soms jazz. Door de live-setting klinkt Animal Poem net wat ruwer en steviger dan de echte studioalbums van de Amerikaanse muzikante en dat past verrassend goed bij de prachtige stem van Anna Tivel, die ook op Animal Poem weer met heel veel gevoel zingt. De concurrentie in het genre is misschien moordend, maar zowel met haar songs en haar teksten als met de muziek en haar zang steekt Anna Tivel er ook met haar nieuwe album weer flink bovenuit.

Ik ben inmiddels alweer heel wat jaren zeer gesteld op de albums van de Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel. Dat begon met haar derde album Small Believer, dat in 2017 de hoogste regionen van mijn jaarlijstje haalde, waarna ik ook haar eerste twee albums ontdekte.

Small Believer zal voor altijd een bijzonder plekje in mijn hart houden, maar het in 2019 verschenen The Question was misschien nog wel indrukwekkender. Alle albums van Anna Tivel vind ik overigens bovengemiddeld goed en dat waren er tot deze week acht, een album met herbewerkingen van oude songs en een live-album meegerekend.

Het deze week verschenen Animal Poem is het zevende reguliere album van de muzikante uit Portland, Oregon, en het negende in totaal. Het is doodzonde dat de muziek van Anna Tivel nog altijd slechts in kleine kring op de juiste waarde wordt geschat, want ook Animal Poem is weer een geweldig album en bovendien een album van een niveau waaraan maar weinig singer-songwriters van het moment kunnen tippen.

Anna Tivel nam haar nieuwe album live op met een aantal bevriende muzikanten en met co-producer Sam Weber. Het live opnemen van songs gaat misschien ten koste van de perfectie, maar het zorgt op Animal Poem wel voor een bijna voelbare intimiteit en een bijzondere energie.

De muziek van Anna Tivel is vaak folky en heeft ook vaak een jaren 70 vibe en dat geldt ook voor een aantal songs op haar nieuwe album. Wanneer de muziek redelijk sober is draait alles om de stem van Anna Tivel en die is ook op Animal Poem weer prachtig. De Amerikaanse muzikante beschikt niet alleen over een van de mooiste stemmen in het genre, maar legt ook heel veel gevoel in haar stem.

Uiterst ingetogen folksongs als Hough Ave, 1966 zijn bij mij goed voor kippenvel, want wat zingt Anna Tivel mooi in songs als deze. Haar medemuzikanten hoeven zich echter niet altijd in te houden, want Animal Poem bevat ook een aantal wat voller en steviger ingekleurde songs, die wat meer neigen naar folkrock, al blijft de muziek van Anna Tivel altijd redelijk ingetogen. Onder andere in de openingstrack Holy Equation is ook een saxofoon te horen, wat het album de kant op duwt van jazz, een volgend genre dat bij Anna Tivel in uitstekende handen is.

De songs op Animal Poem zijn misschien live opgenomen, maar er is heel veel aandacht besteed aan de inkleuring van de songs, die song na song opvalt door bijzondere wendingen, als in het fantastische Airplane To Nowhere, dat de prachtige stem van Anna Tivel combineert met een ruwer geluid. Met name het gitaarwerk op het album klinkt vaak wat ruwer en dat past verrassend goed bij de zang van Anna Tivel.

Het is knap hoe de Amerikaanse muzikante in een live-setting met zoveel precisie zingt en hoewel haar stem op al haar albums prachtig klinkt, komt het bij beluistering van Animal Poem allemaal nog wat mooier uit de speakers, iets wat ook geldt voor de muziek op het album. En zo heeft Anna Tivel ook met Animal Poem weer een album gemaakt dat in alle opzichten opvalt.

De songs zijn eigenzinnig maar liggen ook lekker in het gehoor, de teksten vertellen bijzondere verhalen en dan zijn er ook nog eens de keer op keer prachtige en zeker ook avontuurlijke klanken en de betoverend mooie stem van Anna Tivel. Al met al wederom een singer-songwriter album van een zeer hoog niveau. Ga dat horen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Tivel - Blue World (Map Room Sessions) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Tivel - Blue World (Map Room Sessions)
De Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel bewaart haar nieuwe songs voor een volgend album, maar de intieme en uiterst ingetogen herbewerkingen van oude songs op Blue World zijn wonderschoon

Anna Tivel houdt inmiddels al een jaar of vier een ontzettend hoog niveau vast, waarbij het niet zoveel uitmaakt of het gaat om reguliere albums (Small Believer en The Question) of een tussendoortje (The Question, Live And Alone). Blue World leek me op voorhand ook een tussendoortje, want het is een album met herbewerkingen van songs van de vorige albums van de Amerikaanse singer-songwriter. Voor een tussendoortje is Blue World echter veel te mooi. Samen met een drummer en pianist heeft Anna Tivel nieuwe songs gemaakt van haar oude songs en het zijn songs die uiterst subtiel worden vertolkt en werkelijk prachtig worden gezongen. Anna Tivel heeft het weer geflikt.

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel heeft de afgelopen jaren de basis gelegd voor een prachtig oeuvre. Haar debuut Before Machines uit 2014 en Heroes Waking Up uit 2016 waren mooi en veelbelovend, maar Small Believer uit 2017 was vele malen beter en dook aan het eind van het jaar volkomen terecht hoog op in mijn jaarlijstje. Het was zo’n singer-songwriter album waarop eigenlijk alles klopte. Een sfeervolle instrumentatie, persoonlijke verhalen, songs vol diepgang en vooral een prachtige stem, die de songs op het album met veel precisie en evenveel gevoel vertolkte.

De singer-songwriter uit Portland, Oregon, evenaarde het torenhoge niveau van Small Believer op het in 2019 verschenen The Question, dat net zo makkelijk mijn jaarlijstje haalde als zijn voorganger en dat het enorme talent van Anna Tivel nog maar eens onderstreepte. Na The Question was Anna Tivel van plan om uitgebreid te gaan touren, maar de coronapandemie gooide roet in het eten.

Als tussendoortje kregen we daarom vorig jaar The Question, Live And Alone voorgeschoteld. Het album bevatte een aantal intieme en in de meeste gevallen wonderschone demo’s die Anna Tivel live inspeelde voordat ze de studio in dook voor het opnemen van The Question. Niet meer dan een tussendoortje zoals gezegd, maar wel een heel mooi tussendoortje.

Muzikanten hebben zolang de podia grotendeels op slot zitten alle tijd voor het maken van nieuwe muziek en ook Anna Tivel heeft naar verluidt flink wat nieuwe songs geschreven. Op het deze week verschenen Blue World (ondertitel: Map Room Sessions) komen we er echter maar één tegen, Two Dark Horses. De andere acht songs op het album kennen we van de eerste vier albums van Anna Tivel, waarbij het zwaartepunt bij Small Believer en The Question ligt.

Nu ben ik lang niet altijd een fan van herbewerkingen van eerder uitgebrachte songs. Herbewerking klinken vaak niet heel anders en zijn dus wat overbodig en wanneer ze wel wat toevoegen aan de originelen prefereer ik meestal de originele versies. Anna Tivel is er op Blue World gelukkig wel in geslaagd om een aantal van haar songs op zeer geslaagde wijze nieuw leven in te blazen.

Blue World werd gemaakt met pianist, organist en toetsenist Galen Clark en drummer en percussionist Micah Hummel en werd opgenomen in The Map Room studio in Portland. Micah Hummer verrast op Blue World met speelse en avontuurlijke percussie, terwijl Galen Clark tekent voor ruimtelijke pianopartijen, die hier en daar plaats maken voor al even ruimtelijk klinkende orgels en keyboards. Het klinkt af en toe bijna minimalistisch en soms ook flink jazzy, maar het klankentapijt op Blue World is ook bijzonder spannend.

Anna Tivel kon zich dit keer beperken tot zingen en dat doet ze op zeer overtuigende wijze. De zang op het album is net zo minimalistisch als de instrumentatie, maar ook net zo trefzeker. Blue World bevat voornamelijk songs die wel al kennen van de vorige albums van Anna Tivel, maar de singer-songwriter uit Portland heeft er ook nieuwe songs van gemaakt. Het zijn songs die de bijzondere tijd waarin we leven perfect vangen met flink wat melancholie, maar ook een vleugje hoop.

Blue World ga ik zeker geen tussendoortje noemen, want het is een prachtig en wat mij betreft jaarlijstjeswaardig album met een hoofdrol voor een van de mooiste stemmen van het moment, maar ook de muzikanten op het album verdienen alle lof. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Tivel - Living Thing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Tivel - Living Thing
Anna Tivel staat inmiddels al tien jaar voor hoge kwaliteit en die is ook te horen op haar nieuwe album Living Thing, dat op bijzonder fraaie wijze wat meer buiten de lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek kleurt

Ik heb inmiddels al heel wat jaren een zwak voor de mooie en wat mij betreft ook bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante Anna Tivel. Die stem trekt ook op Living Thing weer makkelijk de aandacht, maar het album verrast ook met een bijzonder, zeer veelzijdig en avontuurlijk geluid. Anna Tivel kleurt hier en daar nadrukkelijk buiten de lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek, zonder het pad van haar vorige albums volledig te verlaten. Zeker in muzikaal opzicht klinkt Living Thing anders dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar door de hoge kwaliteit van de songs en de prachtige zang is het wat mij betreft een typisch Anna Tivel album.

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel debuteerde deze maand precies tien jaar geleden met het album Before Machines. Het is een album dat destijds stevig werd bewierookt door het op Amerikaanse rootsmuziek gerichte tijdschrift No Depression, maar mijn aandacht trok de muzikante uit Portland, Oregon, pas met het in 2017 verschenen Small Believers, haar derde album. Small Believers dook uiteindelijk op in de allerhoogste regionen van mijn jaarlijstje en daar sta ik nog altijd volledig achter.

Op haar derde album imponeerde Anna Tivel met sfeervol ingekleurde rootssongs en vooral met een stem waar ik onmiddellijk verliefd op werd. Sindsdien is de Amerikaanse muzikante een graag geziene gast op de krenten uit de pop en ook in mijn jaarlijstjes. The Question uit 2019 deed niet onder voor het fraaie Small Believers en ook Outsiders uit 2022 is echt een prachtig album. Van beide albums verschenen ook nog fraaie en intieme live-albums en ook de herinterpretaties van oud werk die terecht kwamen op het in 2021 verschenen Blue World waren zeer de moeite waard.

Anna Tivel heeft in tien jaar tijd een mooi en interessant oeuvre opgebouwd en dat wordt deze week uitgebreid met Living Thing. De coronapandemie ligt inmiddels al weer een tijd achter ons, maar de songs op het nieuwe album van Anna Tivel stammen nog uit de tijd van de corona lockdowns. De muzikante uit Portland maakte haar nieuwe album samen met producer en multi-instrumentalist Shane Leonard, maar het feit dat het aantal muzikanten op het album zeer beperkt is betekent niet dat Living Thing een heel sober album is geworden.

Ik durf zelfs wel te beweren dat Living Thing het volst ingekleurde album van Anna Tivel is, maar vol is wel een relatief begrip in het geval van de Amerikaanse muzikante. De meeste songs op het album zijn nog altijd relatief ingetogen, maar hier en daar wel voorzien van net wat meer versiersels dan we van Anna Tivel gewend zijn. Zo schuift Anna Tivel in de openingstrack wat op richting de Amerikaanse indiepop en indierock van het moment, maar in de meeste tracks blijft ze de Amerikaanse rootsmuziek trouw, al zoekt ze wel met enige regelmaat de grenzen op met bijzondere en zo nu en dan spannende klanken, zoals de regen- en onweersbui die de slottrack van het album op fascinerende wijze domineren.

Ik ben zelf wel gecharmeerd van het net wat moderner en voller klinkende geluid van Anna Tivel, al is het maar omdat haar stem uitstekend gedijt in het zeer fraaie klankenpalet, dat net zo goed rijk en melodieus als minimalistisch kan klinken, zoals in het bijzondere Two Truths. Die stem is ook op Living Thing weer het sterkste wapen van Anna Tivel, die mij in ieder geval song na song weet te verleiden met haar heldere stem, zoals ook Kacey Musgraves dat kan.

Dat verleiden doet de muzikante uit Portland, net als op haar vorige albums, ook met haar songs, die zich makkelijk opdringen, maar die ook iets bijzonders hebben en die bovendien verrassend gevarieerd zijn. Living Thing bevat negen prachtsongs en dat is ook het enige dat ik heb aan te merken op het nieuwe album, dat met net iets meer dan 35 minuten aan de korte kant is.

In die 35 minuten weet de Amerikaanse muzikante wel een bijzonder hoog niveau vast te houden en mede door de eigenzinnige songstructuren en de wat vollere maar ook bijzondere klanken is Living Thing bovendien een album dat je probleemloos twee keer achter elkaar kunt beluisteren. Anna Tivel maakte de afgelopen tien jaar al veel moois, maar voegt met Living Thing een volgend fraai hoofdstuk toe aan haar bijzondere oeuvre. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Tivel - Outsiders - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Tivel - Outsiders
De Amerikaanse muzikante Anna Tivel maakte de afgelopen jaren al een aantal prachtige albums, die worden overtroffen door het bijzondere en wonderschone Outsiders, dat om te janken zo mooi is

Ik koester de vorige albums van de Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel, maar het deze week verschenen Outsiders doet nog wat meer met me. Het is deels de verdienste van de unieke inkleuring van het album, die ruw en ruimtelijk is, maar ook intiem en sfeervol. Het voorziet het album van een bijzondere sfeer. Anna Tivel schrijft hiernaast mooie en interessante songs, maar het is vooral de intense zang op het album die Outsiders optilt tot grote hoogten. De Amerikaanse beschikt over een bijzonder stemgeluid, dat niet per se mooi is, maar dat wel direct impact heeft op de luisteraar. Op Outsiders doet Anna Tivel er op alle fronten een schepje bovenop, wat een fascinerend album oplevert.

Ik ontdekte de Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel in 2017 toen haar derde album Small Believers verscheen. Het is een album dat de top 10 van mijn jaarlijstje haalde, waarna ik ontdekte dat ook Before Machines uit 2014 en Heroes Waking Up uit 2016 zeer de moeite waard waren. De muzikante uit Portland, Oregon, hield het hoge niveau van haar eerste drie albums vast op het in 2019 verschenen The Question, dat eveneens mijn jaarlijstje haalde.

De afgelopen twee jaar moesten we het doen met tussendoortjes, want zo kunnen we de live opgenomen demo’s van The Question en de herbewerkingen van oude songs op Blue World best noemen, al waren beide albums prachtig. Met het deze week verschenen Outsiders keert Anna Tivel terug met een serie nieuwe songs en het zijn songs die stuk voor stuk diep onder de huid kruipen.

Ook op Outsiders werkt Anna Tivel weer samen met producer en multi-instrumentalist Shane Leonard, die het album, samen met een beperkt aantal prima muzikanten, heeft voorzien van een fascinerend geluid. Het is een geluid dat meestal aan de sobere kant is, maar hier en daar klinkt de muziek van Anna Tivel ook verrassend vol.

Het is niet de enige tegenstrijdigheid in het bijzondere geluid op het nieuwe album van de muzikante uit Portland, want Outsiders klinkt ook net zo goed ruw en elementair als warm en sfeervol en kan bovendien zowel uit de voeten met traditionele klanken als met een avontuurlijkere benadering. Het is in ieder geval een geluid dat anders klinkt dan dat van alle singer-songwriters waarmee Anna Tivel moet concurreren en zeker na een paar keer horen vind ik het geluid op Outsiders echt prachtig.

Anna Tivel onderscheidt zich op Outsiders niet alleen met een bijzonder geluid, maar ook met een unieke stem. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar door de intense en emotievolle voordracht van de Amerikaanse muzikante kruipt Outsiders al snel onder de huid. Nog meer dan op haar vorige albums maakt Anna Tivel muziek die je vrijwel onmiddellijk bij de strot grijpt en die vervolgens elf songs en ruim veertig minuten lang is voor kippenvel.

Dat ligt niet alleen aan de mooie en bijzondere klanken op het album en aan de al even bijzondere stem van Anna Tivel, maar ook aan haar songs die aan de ene kant vertrouwd en tijdloos klinken, maar die aan de andere kant constant het avontuur opzoeken. Dat avontuur zoekt Anna Tivel op Outsiders nadrukkelijker dan op haar vorige albums, waardoor het nieuwe album van de singer-songwriter uit Portland een fascinerende aanvulling is op een inmiddels prachtig oeuvre.

Met name Heroes Waking Up, Small Believers en The Question waren albums die bij herhaalde beluistering alleen maar beter werden, wat veel belooft voor Outsiders, dat inmiddels pas voor de derde keer voorbij komt, maar dat ik nu al schaar onder de mooiste albums van 2022 tot dusver.

Wereldberoemd is Anna Tivel nog niet geworden met de prachtige albums die ze tot dusver heeft afgeleverd, maar het nog wat mooiere en bovendien avontuurlijkere Outsiders is wat mij betreft een album dat alleen maar uitvoerig bejubeld kan worden en dat de Amerikaanse singer-songwriter definitief moet scharen onder de besten van haar generatie. Outsiders klinkt als een bescheiden meesterwerk, maar het is een sensationeel meesterwerk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Tivel - Small Believer - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de oktober lijst van de altijd bijzondere EuroAmericana Chart (check de lijst eens op http://www.euroamericanachart.eu) kwam ik Small Believer van ene Anna Tivel tegen. Haar naam klonk op een of andere manier wel bekend, maar in de platenkast kwam ik haar vervolgens toch niet tegen.

Daar gaat nu zeker verandering in komen, want Small Believer van Anna Tivel is een mooie plaat. Een hele mooie plaat zelfs.

Ik kan op het Internet niet zo gek veel vinden over Anna Tivel, maar weet inmiddels dat ze uit Portland, Oregon, komt en dat Small Believer al haar vierde plaat is. De plaat werd in Portland opgenomen met producer Austin Nevins achter de knoppen. Ik ken deze Austin Nevins vooral als gitarist en ook op Small Believer tekent hij voor mooi en vaak stemmig gitaarwerk.

De mooie en veelkleurige gitaarlijnen, die de songs van Anna Tivel steeds voorzien van vuur en dynamiek, zijn overigens zo ongeveer de enige serieuze versiersels op de nieuwe plaat van Anna Tivel, want de Amerikaanse singer-songwriter houdt het op Small Believer vooral sober. De ritmesectie speelt voorzichtig en zacht, de akoestische gitaar van Anna Tivel speelt geen noot te veel en de spaarzame bijdragen van viool, orgel, banjo en klarinet zijn uiterst subtiel.

Wanneer de gitaren van Austin Nevins zwijgen moet alles komen van de stem van Anna Tivel, maar die stem is gelukkig prachtig. De singer-songwriter uit Portland beschikt over een warm en helder stemgeluid dat makkelijk overtuigt en dat iets doet met de songs op de plaat. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die het net wat te lieflijk vinden, maar mij heeft Anna Tivel iedere keer toch weer makkelijk te pakken met een stem die niet alleen aangenaam klinkt, maar die ook passie en emotie uitstraalt.

Het is niet zo makkelijk om te overtuigen met songs die zo sober zijn als die op Small Believer, maar Anna Tivel slaagt er glansrijk in. De songs van de Amerikaanse singer-songwriter blijken ook nog eens groeibriljanten, want iedere keer dat ik Small Believer hoor vind ik de plaat nog net wat mooier en indrukwekkender. Dat ligt vooral aan de geweldige stem van Anna Tivel en aan haar emotievolle voordracht, maar ook het gitaarwerk op de plaat wint steeds meer aan kracht en is trefzeker met iedere noot. Bovendien vertelt de Amerikaanse singer-songwriter mooie verhalen, die de zeggingskracht van haar songs verder vergroten.

Heel af en toe doet de muziek van Anna Tivel me wel wat denken aan het geweldige debuut van Edie Brickell van heel lang geleden of aan de meer ingetogen platen van Laura Veirs, maar Small Believer is meer verankerd in de Amerikaanse rootsmuziek en moet het bovendien doen met minder opsmuk. Een mooi voorbeeld van 'less is more'.

De vierde plaat van Anna Tivel is puur en eerlijk en vrijwel altijd van een uitzonderlijke schoonheid en intimiteit. Wat bij eerste beluistering nog aangenaam en mooi is, groeit al snel uit tot een plaat die van alles en nog wat met je doet. Anna Tivel opereert vooralsnog wat in de anonimiteit, maar heeft een plaat gemaakt die in rootskringen moet worden gekoesterd en omarmd. Ik kwam de vierde plaat van Anna Tivel een paar dagen geleden bij toeval gekregen, maar ik wil hem echt niet meer missen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Tivel - The Question - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Tivel - The Question
Het vorige album van Anna Tivel eindigde hoog in mijn jaarlijstje en haar nieuwe album is nog mooier en indrukwekkender

Ik had nog nooit van Anna Tivel gehoord toen ik nog geen twee jaar geleden haar album Small Believer in handen kreeg, maar een paar maanden later stond het album hoog in mijn jaarlijstje. Het heeft de lat hoog gelegd voor opvolger The Question, maar het nieuwe album van Anna Tivel is nog een stuk beter dan zijn voorganger. De instrumentatie en productie zijn nog wat subtieler en spannender, maar vooral de zang van Anna Tivel maakt nog meer indruk. Anna Tivel voorziet haar songs van lading en emotie en betovert met songs die dieper graven en dieper raken. Bijzonder album van een bijzondere singer-songwriter.

Anna Tivel maakte wat mij betreft een van de allermooiste albums van 2017. Small Believer haalde uiteindelijk de zesde plek in mijn jaarlijstje over het betreffende jaar, maar is me inmiddels nog flink wat dierbaarder geworden dan aan het eind van december 2017.

Small Believer kreeg ik bij toeval in handen en was mijn eerste kennismaking met de muziek van de singer-songwriter uit Portland, Oregon. Inmiddels ken ik ook haar eerste twee soloalbums en het album dat Anna Tivel maakte als Anna And The Underbelly en durf ik wel te beweren dat ik fan ben van Anna Tivel.

Ik keek dan ook erg uit naar haar nieuwe album en dat verscheen deze week. The Question is de opvolger van het in kleine kring terecht bewierookte, maar in brede kring helaas genegeerde Small Believer en heeft alles wat het vorige album van Anna Tivel zo mooi maakte en meer.

Ook op The Question kiest Anna Tivel voor een zeer smaakvolle maar betrekkelijk sobere en zachte instrumentatie. Piano en akoestische gitaar vormen de basis van het geluid op The Question, maar het is een basis die subtiel maar rijkelijk wordt versierd met een avontuurlijk spelende ritmesectie en fraaie accenten van onder andere gitaren, strijkers en elektronica. Het is een geluid dat absoluut het best tot zijn recht komt wanneer je het album met de koptelefoon beluistert en alle details de aandacht kan geven die ze verdienen.

Het geluid op het nieuwe album van Anna Tivel klinkt net wat rijker en spannender dan op het vorige album, maar het is nog altijd een geluid dat volledig in dienst staat van de zang van Anna Tivel. De singer-songwriter uit Portland, Oregon, zingt fluisterzacht, maar toch dringt haar stem zich nadrukkelijk op. Anna Tivel zingt op bijzonder expressieve en emotievolle wijze en daar zal niet iedereen van houden. Zelf vind ik het prachtig.

De bijzondere zang van Anna Tivel brengt haar songs tot leven en zorgt voor songs die dieper graven dan die van de meeste van haar soortgenoten. De songs op The Question zijn, nog meer dan de songs op het vorige album, voorzien van een bijzondere lading, waardoor je onmiddellijk het idee hebt dat je naar iets bijzonders aan het luisteren bent. Het is iets bijzonders dat vervolgens alleen maar mooier en intenser wordt.

De fraaie instrumentatie op The Question geeft bij iedere beluistering weer nieuwe geheimen prijs, terwijl de bijzondere zang je steeds verder meesleurt in de wereld van Anna Tivel. De fraaie productie van multi-instrumentalist en producer Shane Leonard dwingt respect af, maar het is Anna Tivel die op The Question zorgt voor het kippenvel.

Net als bij beluistering van haar vorige albums heb ik ook dit keer associaties met de muziek van onder andere Edie Brickell, Suzanne Vega, Laura Veirs en Sophie Zelmani, maar de muziek van Anna Tivel is steviger verankerd in de Amerikaanse rootsmuziek en raakt bovendien aan de Amerikaanse folk en Laurel Canyon singer-songwriter muziek uit de jaren 60 en 70.

Wereldberoemd gaat Anna Tivel vast niet worden met haar prachtig ingekleurde en emotievol gezongen songs, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en vrouwelijke singer-songwriters in het bijzonder moeten zeker eens luisteren . Grote kans dat The Question niet zal tegenvallen, maar diepe, diepe indruk zal maken. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Anna Tivel - The Question (Live And Alone) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Anna Tivel - The Question (Live And Alone)
Anna Tivel maakte vorig jaar diepe indruk met de songs op het prachtige The Question, waarvan de uiterst sobere ruwe versies al minstens even mooi en indrukwekkend zijn

Noem het een live-album of noem het een verzameling demo’s. The Question (Live And Alone) moet gezien worden als een extraatje, maar het is wel een verrassend fraai extraatje. Het is een extraatje met ruwe en uiterst sobere versies van de songs van het jaarlijstjes album van Anna Tivel, maar ook in deze ruwe en sobere vorm komt de kracht van de songs en de stem van de Amerikaanse singer-songwriter genadeloos aan de oppervlakte. En omdat het album toch anders klinkt dan het album van vorig jaar en zo uit een ver verleden had kunnen komen, heeft deze nieuwe extra release nog artistieke meerwaarde ook.

De Amerikaanse singer-songwriter Anna Tivel bracht iets meer dan een jaar geleden het album The Question uit. Het album haalde, net als zijn voorganger Small Believer uit 2017, mijn jaarlijstje en beide albums van de singer-songwriter uit Portland, Oregon, zijn me inmiddels zeer dierbaar.

Anna Tivel had de songs van The Question het liefst het hele jaar door op het podium vertolkt, maar het corona virus gooide roet in het eten. Via The Question (Live And Alone) kun je alsnog horen hoe de songs van het album live klinken.

Het bijzondere aan het nieuwe album van Anna Tivel is overigens niet zozeer dat de songs live zijn opgenomen, maar dat het gaat om de versies van de songs van The Question die zijn opgenomen voordat Anna Tivel de studio in ging om de definitieve versies op te nemen. Je zou The Question (Live And Alone) daarom ook een verzameling demo’s kunnen noemen, al wekt dat misschien weer de indruk dat we te maken hebben met probeersels en half afgemaakte songs, wat niet het geval is.

Anna Tivel vertolkt de songs van haar album van vorig jaar dit keer in haar uppie, wat betekent dat we het moeten doen met haar akoestische gitaar en haar stem. Toch is het verschil met de originele versie van het album niet heel erg groot. De originele versie van The Question was te typeren als ingetogen, terwijl deze nieuwe versie best uiterst ingetogen mag worden genoemd.

Toch was de instrumentatie op The Question een van de sterke punten van het album. De bijdragen van de akoestische gitaar kregen op het originele album gezelschap van een subtiel spelende ritmesectie en fraaie accenten van onder andere gitaren, strijkers en elektronica. De nu uitgebrachte versie van het album is er een zonder opsmuk. Eigenlijk draait alles om de stem van Anna Tivel. Het is een prachtige stem vol emotie en doorleving en het is een stem die door de uiterst sobere instrumentatie alleen maar aan kracht lijkt te hebben gewonnen.

Ook de schoonheid van de songs van Anna Tivel blijft behouden in de sobere setting. The Question noemde ik vorig jaar een album dat raakvlakken heeft met de muziek van onder andere Edie Brickell, Suzanne Vega, Laura Veirs en Sophie Zelmani, maar steviger verankerd is in de Amerikaanse rootsmuziek en bovendien raakt aan de Amerikaanse folk en Laurel Canyon singer-songwriter muziek uit de jaren 60 en 70. Door de spaarzame instrumentatie hebben invloeden uit de Laurel Canyon en de Amerikaanse folk aan kracht gewonnen. The Question (Live And Alone) klinkt als een vergeten klassieker uit vervlogen tijden en het is een klassieker die zich vanaf de eerste noten stevig opdringt.

Op voorhand had ik nog wel wat twijfels over de meerwaarde van deze nieuwe release van Anna Tivel, maar ik vind de sobere en ruwe versies van de songs van The Question vooralsnog alleen maar mooier en indringender worden. De wat rijker ingekleurde versie zal ik uiteindelijk vaker beluisteren, maar ook deze ruwe versies van de prachtsongs van The Question hebben absoluut meerwaarde en laten op net wat andere wijze horen wat een getalenteerd zangeres en songwriter Anna Tivel is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Anna von Hausswolff - ICONOCLASTS - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Anna von Hausswolff - ICONOCLASTS
De Zweedse muzikante Anna von Hausswolff maakt al een jaar of vijftien bijzondere muziek en voegt met ICONOCLASTS een heftig maar bij vlagen ook wonderschoon album toe aan haar unieke oeuvre

Meestal vind ik een album mooi of juist niet mooi, maar bij beluistering van de albums van Anna von Hausswolff schiet mijn oordeel steeds weer een andere kant op. Het is niet anders bij beluistering van ICONOCLASTS dat ik bij vlagen echt betoverend mooi vind, maar minstens net zo vaak veel te heftig en pompeus. De Zweedse muzikante doet soms echt alles goed in haar fascinerende songs, maar ze is me soms ook volledig kwijt. Ik heb soms echt helemaal niets met ICONOCLASTS, maar het album is ook te mooi en bijzonder om te laten liggen. Ik zal het juiste moment moeten vinden voor de muziek van Anna von Hausswolff, want ICONOCLASTS laat me op een of andere manier niet los.

Precies tien jaar geleden schreef ik een recensie over het album The Miraculous van de Zweedse muzikante Anna von Hausswolff. Het is een album dat ik sindsdien niet meer heb beluisterd, maar in 2015 schreef ik er het volgende over: “The Miraculous is meer dan eens bombastisch en theatraal en hiernaast zo donker dat het vaak muziek is om bang van te worden, maar als je er voor in de stemming bent is het ook muziek van een enorme schoonheid. Anna von Hausswolff voorziet al haar songs van bijzondere spanningsbogen. De ene keer wordt je compleet weggeblazen door de zwaar aangezette klanken, het volgende moment houdt Anna von Hausswolff haar muziek opvallend klein, maar weet je dat een uitbarsting nooit ver weg kan zijn. The Miraculous raakt aan de muziek van The Swans, maar als Anna von Hausswolff kiest voor net wat toegankelijkere songstructuren hoor je ook wat van Kate Bush, terwijl de combinatie van orgel en zwaar aangezette zang juist weer doet denken aan Nico.”

Het is een omschrijving die me nieuwsgierig maakt naar de muziek van Anna von Hausswolff, maar die me ook afschrikt. Na The Miraculous heb ik geen album van de Zweedse muzikante meer besproken en ook het deze week verschenen ICONOCLASTS kwam niet door mijn eerste selectie. Aangemoedigd door een flink aantal zeer lovende recensies ben ik het blijven proberen met het album en uiteindelijk hoorde ik toch genoeg moois om te vallen voor de muziek van de Zweedse muzikante.

ICONOCLASTS duurt bijna 75 minuten en is net als het album dat ik tien jaar geleden besprak een vat vol tegenstrijdigheden. Het album opent met een behoorlijk eclectisch geluid met flink wat blazers maar ook atmosferische klankentapijten die de Scandinavische oorsprong van Anna von Hausswolff verraden. Het is zware kost, maar ook fascinerend mooi.

Ook als de Zweedse muzikante zingt kan het twee kanten op. Haar zang is soms stevig aangezet, maar ze kan ook meer ingetogen zingen. Ik vind de zang op ICONOCLASTS soms betoverend mooi maar soms ook beangstigend. Hetzelfde geldt voor de muziek. Het is muziek die soms fascinerend avontuurlijk is en prachtig beeldend, maar ik hoor ook stukken muziek waar ik veel minder mee kan.

De muziek van Anna von Hausswolff wordt dit keer vergeleken met alles van Dead Can Dance tot Kate Bush. Dat is deels herkenbaar, maar aan de andere kant gaat het meeste vergelijkingsmateriaal zo kort mee dat vergelijken eigenlijk zinloos is. ICONOCLASTS, dat gastbijdragen bevat van onder andere Iggy Pop en Ethel Cain, is voor mij ook na vele keren horen nog een lastig album. Soms vind ik het prachtig en soms heb ik er niets mee en geldt niet alleen voor de verschillende songs op het album, maar ook voor de verschillende passages binnen songs.

Even een geschikte playlist maken zit er dus ook niet in, waardoor ik de keuze heb tussen ICONOCLASTS volledig negeren of juist volledig ondergaan. Ik kan hier geen consistente keuze in maken, want ook die verschilt over de tijd. Het nieuwe album van Anna von Hausswolff lijkt me een prachtige soundtrack bij een heftige onweersbui of een fantastische oppepper na een minder leuke dag, maar er zijn ook heel veel momenten waarop ik echt helemaal niets kan met de bij vlagen wonderschone maar soms ook bijzonder heftige muziek van Anna von Hausswolff. Intrigerend album. Erwin Zijleman

Met de vorige platen had ik moeite, met deze totaal niet. Integendeel zelfs.