Lekker album! Ik krijg wel het gevoel dat er meer in gezeten had. De band gaat nou niet bepaald voluit en met een heldere productie had het beter kunnen klinken, maar toch is het wel een fijn plaatje geworden. De continu gebruikte orgel zorgt voor een fijne sfeer en hier en daar komen de heren met prima songs. Toch is het inderdaad wel jammer dat de hits A Whiter Shade Of Pale en Homburg niet op staan. Als je daarmee de twee minste songs weg kon strepen, dan had ik gerust een halfje extra gegeven. Ook hoop ik op de volgende albums op meer gitaarwerk. Conquistador en Cerdes zijn erg toffe tracks, maar op andere nummers mag het wel iets meer vlammen. Neemt niet weg dat ik Kaleidoscope en Repent Walpurgis met z'n piano- en orgelgeweld ook prima kan waarderen. Hoe mooi en progressief Procol Harum hier ook mag klinken. Er zijn wel zaken die beter kunnen.

Weer een bijzonder matig album van Procol Harum. En dan ben ik wel blij met de erbarmelijke Beatles cover. Het bewijst gewoon dat de band het hier volledig kwijt is. Allemaal saaie songs. Op enkele wordt nog enigszins geëxperimenteerd, waardoor het net wat dragelijker is dan de voorganger, maar een leuk nummer als Eight Days A Week zo om zeep helpen met futloos spel en een ongeïnteresseerde zanger is bijna een kunst. Ik snap wel dat het einde hier bijna in zicht is. Ik ben benieuwd of de reünieplaten beter zijn.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. Grand Hotel
5. A Salty Dog
6. Broken Barricades
7. Procol's Ninth
8. Exotic Birds And Fruits

Een goed album dat me toch niet zo weet te raken als ik gehoopt had. Procol Harum heeft z'n geluid verbeterd en klinkt unieker in een muzikaal landschap dat steeds voller raakt met allerlei bands. Dit album is duidelijk origineler, maar de songs zijn niet beter geworden. Vanwege dat eerste vind ik dit album daarom net wat beter. Het slotepos In Held 'Twas In I moet dan het verschil maken, maar ik krijg er geen klik mee. Leuk lang stuk, maar het is me wat gefragmenteerd en aan elkaar geplakt. Het komt op mij niet over als een geheel. Wellicht in de toekomst, want qua zang en instrumentbeheersing is er niets mis. Wederom een krappe 4* dus.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum

Nogal een omslag voor Procol Harum en eigenlijk ben ik hier nog positief verrast. Echt van wereldniveau is dit natuurlijk ook niet, maar in elk geval heb ik niet naar de klok gekeken, omdat ik wilde weten hoe lang dit nog ging duren. Wat direct opvalt is dat de oude sound helemaal verdwenen is. Something Magic is dan ook een prima gekozen titel, want sommige momenten hebben wel een vleugje magie. De symfo is weer terug, maar dan in een duidelijk jaren zeventig jasje. Je hoort meer keyboards dan een Hammond orgel. Strangers In Space valt best goed en Worm And The Tree epos mag er wezen. Door de vertellende voordracht deed het me denken aan War Of The Worlds. Het is best een speels album, al staan er ook wel echt matige nummers op. Voor nu 3,5 sterren en dat had ik vooraf echt niet zien aankomen.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Procol's Ninth
9. Exotic Birds And Fruits

Ik heb tien seconden nodig gehad om te beseffen dat deze plaat 'm niet is voor mij. Het is de gladde jaren poprockstijl dat absoluut niet mijn ding is. Gary Brooker staat bij mij al niet te boek als geweldige zanger en is hier dan ook nogal inwisselbaar. De songs zijn niet bijzonder slecht ofzo, maar wel verre van bijzonder. Voor mij is alles compleet inwisselbaar en begin jaren negentig werd de cd gangbaarder als geluidsdrager met als gevolg dat albums langer worden. Dat is hier wel echt een vervelend gegeven. Als je na lange tijd toch maar even kijkt hoe ver je bent, blijkt er nog twintig minuten voor de boeg te zijn. Een vergeten album dit en dat is niet meer dan terecht.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Prodigal Stranger
9. Procol's Ninth
10. Exotic Birds And Fruits

Tijd voor de olifant in de porseleinkast. Natuurlijk gun ik Procol Harum (Gary Brooker) zijn fijne nadagen, maar wat een truttige plaat is dit geworden zeg. Na Prodigal Stranger had ik er geen vertrouwen meer in. Dit album zet een lichte verbetering in, maar in alles is dit een veilige, oude lullenplaat. De songs zijn allemaal semi-rockend met veel piano en stuk voor stuk even makkelijk te vergeten. Voor mij is het echt veel te simpel en teveel inspelend op een bepaald gevoel of sfeer. Ik vind het echt heel ongeïnspireerd overkomen. Zeker met slechte teksten en zanglijnen zoals op This World Is Rich. De afsluiter is niets meer dan beseffen dat het hoogtepunt allang voorbij is. Even nog die Whiter Shade Of Pale feeling oproepen

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Prodigal Stranger
9. Procol's Ninth
10. The Well's On Fire
11. Exotic Birds And Fruits

Echt heel andere koek met deze marathon. Nu ben ik technische thrash metal wel gewend. Realms, Toxik en dergelijke staan (compleet) in de kast, maar Psychotic Waltz is een band waar ik heel weinig aan toegekomen ben. Hun platen waren heel lang ook moeilijk te verkrijgen, tenzij je hoofdprijzen op e-bay wilde neertellen. Sinds enkele jaren heb ik drie van de vier weten te bemachtingen, maar mijn interesse in thrash is eigenlijk wat bekoeld.

Progressieve metal zorgt snel voor een vieze smaak in de mond. Ik ken teveel bands die het interessanter vinden om te laten zien wat ze kunnen op hun instrumenten dan goede songs te schrijven. Psychotic Waltz zet hier vooral een sublieme sfeer neer. Met één voet in de jaren tachtig en de andere in de jaren negentig, gebruikt de band het beste van beide decennia. A Social Grace is een heerlijk schizofreen album waar harde riffs makkelijk afwisselen met ijzingwekkende gilpartijen en dwarsfluitstukken. Successor is een briljant nummer, met een geweldige finale. I Remember is een subliem rustpunt en een waar hoogtepunt waar genialiteit en eenvoud hand in hand gaan. de dwarsfluitsolo maakt het helemaal af.

Dit is een plaat waarvan ik helemaal in een jubelstemming kan raken. Ieder nummer staat als een huis. Tijdens het luisteren van een album dat ik nog niet zo goed ken, ga ik meestal de sterke momenten turven. Met A Social Grace is het een zeldzaam onoverzichtelijke boel geworden. Het muzikaal vakmanschap is overduidelijk hier. Ik baal ervan dat ik dit album niet vaker gedraaid heb, maar prijs me gelukkig, omdat ik weer iets in handen heb wat ik in de toekomst lekker kan doorspitten.

En zo ben je alweer bij de eindstreep. Het is jammer dat Psychotic Waltz niet verder is gekomen dan die vier platen. Waar veel bands na een goede één a twee albums al duidelijk inleveren qua kwaliteit, heb ik de indruk dat de rek er nog lang niet uit was. niet alle ontwikkelingen vind ik hier even prettig, maar Bleeding is een album dat goed te behappen is en elf songs biedt die ook goed los van elkaar te beluisteren zijn. Toch mis ik de thrash van A Social Grace en het excentrieke geluid. Bleeding heeft ook niet de geniale uitspattingen van het oude werk, maar toch verveel ik me er geen seconde mee. Alles is dik in orde, maar tijdens My Grave besef ik me dat ik tijdens deze marathon maar bar weinig dwarsfluit gehoord heb. De laatste twee songs doen me overigens wel niet zoveel. Al met al een ongelooflijk gave band, waarbij ik me toch flink achter de oren krab omdat ik er zo lang niks mee gedaan heb.


Eindstand:
1. A Social Grace
2. Into The Everflow
3. Bleeding
4. Mosquito

Gemiddeld: 4,63


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Primordial (4,19)
3. Stratovarius (3,87)
4. Helloween (3,67)
5. Iced Earth (3,25)
6. Sonata Arctica (2,44)

Oef, lastige review wordt dit. Enerzijds moet ik gaan uitleggen waarom dit minder goed is dan A Social Grace, maar tegelijkertijd wil ik van de daken schreeuwen waarom dit zo ongelooflijk goed is. Het grote verschil is dat het hectische geluid van A Social Grace me meer doet. Into The Everflow doet zijn titel wel echt eer aan. Je komt snel in een flow, maar heeft misschien te vaak wat saaie momenten die redelijk lang aanhouden. Toch is de muziek weer gevuld met subliem gitaarspel en de geweldige zang van Buddy Lackey. Hoe Out Of Mind gezongen is, mag gerust legendarisch genoemd worden. het is onmogelijk om favorieten te kiezen, want je valt van de ene in de andere verbazing. Is dit trouwens zo ingewikkeld dat dit nooit helemaal aangeslagen is bij het grote publiek? Doorgaans kan ik niks met het genre, omdat het zo afstandelijk is/voelt, maar ook dit album zuigt je als het ware erin. Tamelijk briljant weer dit.


Tussenstand:

1. A Social Grace
2. Into The Everflow

Verder met één van de minder populaire albums. Hoewel Psychotic Waltz hier duidelijk helemaal de jaren negentig betreden is, is Mosquito toch een erg fijn album. Natuurlijk snap ik waar dit minder lof krijgt. Het probleem van deze plaat is dat alle spanning van de gitaristen komen. Of in elk geval de sologitarist. Op de vorige albums hoor je duidelijk dat een complete band erachter zit. Mosquito klinkt vrij grungy. Het allergrootste verschil met de bands uit Seattle is dat dit toffe solo's heeft. Veel toffe solo's!

Zo staan hier behoorlijk gave songs op als Haze One, All The Voices en Dancing In The Ashes. Toch is het jammer dat dit album zo snel voorbij is en de nummers vrij kort zijn. Het enige nummer waar je in mijn ogen (of oren) de echte Psychotic Waltz hoort, is Mindsong met zes minuten. de band heeft echt minstens vijf minuten nodig om songs uit te bouwen, anders doet het zichzelf echt tekort. Ik snap waarom niet alle fans dit tof vinden, maar ik vind het nog steeds een fijn album.


Tussenstand:
1. A Social Grace
2. Into The Everflow
3. Mosquito

Ah, ruim een half jaar wat aandacht gekregen. Ik kan dit album ook warm aanbevelen. Pyracanda klinkt zeker niet zoals je van een Duitse thrashband kan verwachten. Deze heren spelen liever de Bar Area variant, maar mengen het moeiteloos speed en power metal. Het lijkt mij dat de heren van Pyracanda fan zijn van Gamma Ray. Ze delen hetzelfde gevoel voor melodie. Met Hansi Nefen achter de microfoon is het plaatje echt compleet. Er is echt heel weinig kritiek te melden op Two Sides Of A Coin, behalve dat het allemaal niet erg origineel is. De uitvoering is namelijk geweldig en dit album gaat hier in de toekomst absoluut vaker gedraaid worden.



Tussenstand:
1. D.A.M. - Inside Out 4,5*
2. Acid Reign - The Fear 4,5*
3. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
4. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
5. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
6. Agony - The First Defiance 4*
7. Lost Century - Complex Microcosm 4*
8. Space Eater - Aftershock 4*
9. Paralysis - Arctic Sleep 4*
10. Seventh Angel - The Torment
11. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
12. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
13. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
14. Apocalypse - Faithless 3,5*
15. Witchhammer - 1487 3,5*
16. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
17. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
18. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
19. Mandator - Initial Velocity 3*
20. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
21. Cyclone - Inferior To None 2,5*
22. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
23. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*