Negen jaar geleden was ik dus ook niet onder de indruk. Curious Volume is duidelijk een geval van: We (Pentagram) proberen het wel, maar veertig jaar na oprichting lukt het gewoon niet meer zo goed. Heeft Liebling dan echt zo'n dikke vinger in de pap? De recentere muziek van Victor Griffin (Place of Skulls, In-Graved) vind ik namelijk wel de moeite waard. Waar Pentagram gegroeid is ten opzichte van Last Rites, is dat dit album duidelijk consistenter klinkt. Liebling uitgezonderd overigens. Soms klinkt hij zoals hij hoort te klinken, maar andere songs zijn hoorbaar op mindere dagen ingezongen. Volgens mij is dit ook het eerste album waarop de "herboren" Liebling zingt. Zo'n reminder wijst je er dan ook nog even op dat het allemaal niet meer zo spannend klinkt als op Relentless of Days of Reckoning. Had dan wat vaker de vaart teruggenomen en zing dan eens oprecht over je innerlijke demonen. Dat zou voor Bobby Liebling toch een makkie moeten zijn. Misschien horen we dat dan op het nieuwe album...


Eindstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Be Forewarned
4. Days of Reckoning
5. Last Rites
6. Show 'em How
7. Curious Volume
8. Sub-Basement
9. Review Your Choices

Heel lovenswaardige tweede (officiele) worp van Pentagram. Ik durf wel iets verder te gaan dan Laurens hierboven, want Days of Reckoning is inderdaad een vermakelijk album. Het doet mij ook minder dan het debuut, maar de belangrijkste kritiek in deze vergelijking is dat ik het songmateriaal hier wel iets minder vind. Ook een klassieker als When the Screams Come doet onder voor nummers als Hour of the Wolf en All Your Sins. Ik mis vooral een beetje dreiging. Days of Reckoning is een beetje light doom. Ondanks dat staan hier ook best lekkere nummers, zoals Evil Seed en Broken Vow en het duo Liebling-Griffin werkt hier nog uitstekend.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Days of Reckoning

Na met Witchcraft aan de slag te zijn geweest (ooit begonnen als eenmalig eerbetoon aan Pentagram) en de reminder dat Pentagram na al die jaren gaat stoppen, ben ik de platen weer gaan afstoffen. Ik volg deze band al zo'n vijftien jaar en heb ze tweemaal zien optreden. Hun grootste fan ben ik niet, maar het is een band met een flink verleden, bijzonder invloedrijk, aangename muziek en een frontman die duidelijk teveel gerookt heeft.

Als een marathon een goed beeld moet geven van hoe een band zich ontwikkeld heeft, heb je aan Pentagram een lastige klus, want de heren waren erg actief in de jaren zeventig, maar hun eerste studioplaat is van 1985. Daarom pak ik Last Daze Here maar gewoon mee. Veelal oude versies van songs die jaren en jaren na geschreven te zijn pas op een album kwamen. In sommige gevallen zelfs als titeltrack, zoals Be Forwarned en Review Your Choices. Waarom Forever My Queen die eer nooit gehad heeft, is mij dan weer een raadsel. Stoere titel namelijk, maar ook echt een nummer met ballen. En het houdt hier niet op. When The Screams Come is natuurlijk ook een klassieker. Waarom Walk In The BLue Light nooit een album gehaald heeft, is me een raadsel. Erg fijn slepend nummer met sterk gitaarwerk. (misschien komen we het nog tegen onder een andere titel. Zo goed ken ik Pentagram dan ook weer niet).

Behalve Forever My Queen, Walk In The Blue Light ben ik ook dol op het uptempo Starlady. Seventees Pentagram klinkt alvast erg geslaagd. Ja, het leent duidelijk van Black Sabbath, maar komt met een erg Amerikaans geluid voor de dag waardoor ik het nooit een kopie zal noemen. Iets als "Amerikaans antwoord op Sabbath" is een perfecte omschrijving. Zonde dat het echte album er nooit gekomen is, want het zou een absolute klassieker zijn geweest. De geluidskwaliteit wisselt, maar dat is simpel te verklaren doordat deze compilatie bestaat uit demo-opnames uit verschillende jaren en live registraties. De charme is er niet minder om. Voor mij wordt het wel interessant hoe de doomversies van deze krakers gaan zijn.

Ik sluit me vooral aan bij Kronos. Doe mij het oude werk maar. Dit was overigens wel mijn introductie tot Pentagram. Ik leerde de band rond 2011 kennen vanwege dit album en hun optreden op Roadburn dat jaar. Na afloop ook Bobby Liebling en Victor Griffin (los van elkaar) tegen het lijf gelopen en gesproken.

Inmiddels weet ik wel een beetje in wat voor dal Bobby Liebling gegaan is. Ik gok dat hij daar nog steeds in zit en nooit meer uit zal komen, maar muziek heeft hem tenminste wel enige houvast gegeven. De wisselende zangprestaties lijken te verraden dat het maken van dit album waarschijnlijk een flinke opgave is geweest. Victor Griffin is sindsdien drie keer uit de band gestapt. Dit album is ook aardig wisselend. De beste tracks zijn de bekende oudjes (Walk in the Blue Light, maar minder goed dan op First Days Here) of de songs die afwijken. American Dream is met Griffin op zang gewoon een nummer van Place of Skulls. Het is wel goed in elk geval. Verder breek ik een lans voor Windmills and Chimes, want daar horen we ineens een Liebling die weemoed terug lijkt te blikken. Het klinkt vrij oprecht. Dat hoor ik minder terug in een nummer als Everything's Turning To Night. Het album klinkt wel ok, maar bij vlagen vrij standaard en de teksten zijn soms wat matig. Het is duidelijk dat Pentagram op creatief vlak wel aardig klaar is.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Be Forewarned
4. Days of Reckoning
5. Last Rites
6. Show 'em How
7. Sub-Basement
8. Review Your Choices

First Daze Here Too maar overgeslagen, want dat kwam echt meer over als een verzameling leftovers en covers. Iets teveel een nakomertje van de erg geslaagde compilatie First Daze Here, dus door naar de s/t die een paar jaar later weer werd uitgebracht, maar dan onder de naam Relentless. De transformatie in de pak em beet tien jaar tijd is vrij duidelijk. De line up is totaal vernieuwd op Bobby Liebling na. Van doomrock naar heuse oldskool doom metal. Het geluid is brak, maar dat komt de muziek in dit genre vaak wel ten goede. Er wordt wel heel puik gespeeld en bijna ieder nummer is raak. Death Row? geweldig! All Your Sins? het rolt zo verdomde lekker. Sign of the Wolf? Even lekker het gaspedaal intrappen! The Ghoul heeft een lekkere horrorsound. Victor Griffin verdient complimenten met zijn gitaarspel. Alleen tegen het einde wordt het album wat minder en lijkt het effect een beetje weg te ebben. Dan worden we nog wel getrakteerd op een nieuwe versie van 20 Buck Spin, maar dat is niet meer dan een leuk extraatje. Het officiële debuut van Pentagram is een heel geslaagde plaat waarbij de band zichzelf overtreft met een nieuwe sound (en waarschijnlijk ook nieuwe look, maar dat durf ik niet helemaal hardop te zeggen). Erg lekker, maar ik geef de demo's van First Daze Here nipt de voorkeur.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram

Wat is dit dan? Ik dacht dat Pentagram zijn zaakjes goed voor elkaar had, maar dit album klinkt werkelijk nergens naar. Ik hoor wel een poging om harder te klinken dan ooit, maar dit lijkt wel een demo. Bobby Liebling is regelmatig onherkenbaar. Joe Hasselvander neemt alle instrumenten op zich en het klinkt niet eens zo heel verkeerd, maar ik mis hier toch wel echt de hand van Victor Griffin. De titeltrack en Forever My Queen zijn prachtige songs, maar worden hier toch aardig verkracht door het aanwezige duo. De twee bonustracks in de vorm van alternate versions, waaronder Forever My Queen heb ik na tien seconden gelaten voor wat ze zijn. Dit album stemt echt heel droevig. Niet alleen moet ik door het erbarmelijke geluid de neiging onderdrukken het uit te zetten, maar de nieuwe songs zijn gewoon echt niet boeiend. Welke drugs zouden tijdens de opnames de overhand hebben gehad? De muziek is bij vlagen gewoon vals en ongeïnspireerd.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Be Forewarned
4. Days of Reckoning
5. Review Your Choices

Hasselvander is weg en Bobby heeft weer een complete band om zich heen. Het label heeft duidelijk wat meer te besteden. Dat is Show 'Em How eigenlijk in een notendop. Ook dit album is weinig spectaculair, maar het is in elk geval vol te houden. Geluidstechnisch klinkt het nog steeds wel wat modderig, maar het stoort hier niet echt meer. De band doet het verder wel ok. Het valt natuurlijk wel op dat de oude tracks (Wheel of Fortune, Starlady, Catwalk, Show 'Em How, Last Days Here) de beste zijn. Het is gewoon teren op het verleden wat Pentagram hier doet. Echt de moeite waard is het nou ook niet en hoe Bobby Liebling er nou bij komt om sommige nummers (vooral City Romance) lelijk in te blaffen, is mij een raadsel. Hebben ze maar een demo opname gebruikt, omdat Bobby op dat moment zijn reputatie waar maakte? In elk geval zit er vooruitgang in, maar Pentagram in deze fase kan volgens mij alleen nog maar de schade beperkt houden.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Be Forewarned
4. Days of Reckoning
5. Show 'em How
6. Sub-Basement
7. Review Your Choices

Mja, de schok is wel weg. Laat ik het er maar vooral op houden dat ik niet gecharmeerd ben van het duo Liebling/Hasselvander. Hasselvander weet wel hoe Pentagram hoort te klinken, maar er wordt weinig memorabels uit zijn mouw geschudt. Liebling is ook redelijk de weg kwijt. Ik zou me erin kunnen verdiepen, maar zijn reputatie kennende, wetende dat Black Widow een klein label is, zal Bobby Liebling het spoor nogal bijster zijn geweest en daar zal drugs de belangrijkste oorzaak zijn. Het geluid klinkt weer aardig belabberd, dus dat doet dit album ook geen goed. Dit album is zo ongebalanceerd en slecht geproduceerd dat zelfs de potentieel goede stukken gewoon verzuipen.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Be Forewarned
4. Days of Reckoning
5. Sub-Basement
6. Review Your Choices


Ps. correctie doorgegeven, want Southern Lord heeft nooit iets gedaan met dit album.

Ai... Hier had ik dus 4,5* staan en nu, na een paar luisterbeurten, ga ik daar toch echt een ster van afhalen. Het geluid is nog altijd goed, maar de composities zijn vrij saai. Lord Franklin vind ik van het geheel nog wel het meest aantrekkelijk, al zou het op Basket Of Light tot de mindere songs behoren. Al met al blijf ik dit soort muziek wel waarderen. De klanken zijn mooi. De inhoud is niet heel boeiend. De experimentele drang van Basket Of Light is compleet verdwenen en dit album klinkt daarom vrij braafjes. Jammer, deze achteruitgang.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Cruel Sister
4. The Pentangle

De magie is grotendeels wel weg inmiddels. McShee staat nog als een paal overeind als het gaat om het zingen, maar Bert Jansch is intussen zo vals als een kraai geworden. Zodoende geniet ik eigenlijk nog het meest van een traditional als Suil Agrar, want zolang McShee zingt over oude, verloren liefdes in de oude traditie, zwijmel ik moeiteloos mee. De rest is me veel te country en de songs zijn vrij gewoontjes. Slecht is het zeker niet. Voor een band in de herfst van zijn carrière vind ik het helemaal niet slecht. Het is gewoon weinig bijzonder. Het viel me wel op dat ik Set Me Free herkende. Dat ik dat mee zou maken, had ik niet meer verwacht.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Open The Door
4. Solomon's Seal
5. Cruel Sister
6. The Pentangle
7. In The Round
8. Reflection

En dit dobbert weer voort op de ''nietgoednietslecht' toer. Het wordt lastig om dit soort albums te omschrijven. Ik kan rustig doorverwijzen naar So Early In The Spring, al is deze een tikje beter. Het is een album voor de fans die alles van Pentangle willen hebben. Toch zullen zij dit album waarschijnlijk nauwelijks draaien. One More Road is verder alleen geschikt voor mensen die van de folksfeer houden en verder weinig meer in muziek zoeken dan een bepaalde degelijkheid. Mensen die niets in muziek willen investeren, maar die kom je op MuMe niet tegen. Ben je wel zo? Alleen kopen als het in de uitverkoopbakken ligt (mocht deze uberhaupt ooit herdrukt zijn).

Eindstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Open The Door
4. Solomon's Seal
5. Cruel Sister
6. The Pentangle
7. Think Of Tomorrow
8. In The Round
9. Reflection
10. One More Road
11. So Early In The Spring

Dit album doet me vooral wat denken aan Dire Straits, zij het dat Pentangle haar folkroots trouw blijft. Het verschil is dan ook dat ik Dire Straits dan wel wat opbeurender vind klinken. Verder vind ik dat Pentangle dertien jaar na Solomon's Seal nog steeds wel een goed album aflevert. Niet veel bands is dat weggelegd. Het is al wat moderner, maar niet per se minder Pentangle. De eighties staat deze band ook opvallend goed, al ben ik het wel met Lennert eens dat het op den duur wat saai wordt.

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Open The Door
4. Solomon's Seal
5. Cruel Sister
6. The Pentangle
7. Reflection

Ai... Hier vreesde ik al een beetje voor. Pentangle slaat dezelfde koers in als Fairport Convention. Waar de vorige albums nog wel wat spanning hadden (lastig in oude folkrock, maar zeker mogelijk), is dat hier zo goed als weg. Pas bij Rain And Snow hoor ik weer wat van de oude kwaliteit. Er zijn zelfs weer sitars van stal gehaald! Wat je daarvoor hoort, is vooral mak. Er gebeurt veel te weinig. Will The Circle Be Unbroken is vooral een vervelende gospel. De tweede helft van dit album is duidelijk beter en dat is de redding van Reflection. Helping Hand is heel mooi. De titeltrack voelt vooral degelijk aan. Geen onvoldoende al met al, maar daar zal Pentangle waarschijnlijk niet aan ontkomen.


Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Cruel Sister
4. The Pentangle
5. Reflection

Dit soort albums heb ik inmiddels heel veel gehoord. Veel bands sluiten het productieve deel van hun carriere af met dit soort albums. De druk is ervan af en het spelplezier komt meer naar voren. Daarmee lijkt het wel alsof de drang om met echt goede muziek te maken ook verdwenen is. Niet dat Pentangle hier slecht klinkt. Verre van zelfs. McShee's stem klinkt nog altijd als een klokje. De songs hebben kop en staart. Het stelt inhoudelijk alleen nog maar weinig voor. Leuke muziek voor de achtergrond, maar als je er actief naar gaat luisteren, wordt het al snel saai. Gewoon voor Basket Of Light gaan dus.


Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Open The Door
4. Solomon's Seal
5. Cruel Sister
6. The Pentangle
7. In The Round
8. Reflection
9. So Early In The Spring

Nu zag ik eerder al vermeldingen staan van jazz bij Pentangle, maar echt naar voren heb ik ze nooit horen komen. Op het live deel van dit album, hoor ik ze dan uiteindelijk wel. Het brengt soms wel een spannende noot aan de muziek, maar soms lijkt het me vooral een excuus om slordig te spelen.

Anyway, dit album is een stap in de goede richting. Het eerste deel is best leuk, maar ik geef beduidend meer om studio opnames. Sweet Child zorgt voor een aangename roes. Het is makkelijk wegdromen bij deze muziek en daar loert ook wel wat gevaar. Na 3-4 luisterbeurten was ik steeds weer kwijt wat ik nou precies gehoord heb. Het kan aan mij liggen, maar voor mijn gevoel wordt de hand duidelijk uitgereikt naar het hippiepubliek. Bepaalde structuren doen erg denken acts als Jefferson Airplane en The Mama's and the Papa's. Kwalitatief is de groei onmiskenbaar, maar Pentangle kan nog wel beter.


Tussenstand:
1. Sweet Child
2. The Pentangle

Hmm, toch wel iets beter dan ik verwacht had. Nog steeds wel een hoog 'niets moet'gehalte, wat ik bij het vorige album omschreef, maar het songmateriaal is net wat vloeiender en organischer. De zanglijnen zijn echt beduidend mooier. Dit soort folkrock uit de vroege jaren negentig doet verder ook denken aan Highlander. In die zin gaat Pentangle gewoon met de tijd mee, maar helaas hoor ik geen redenen om dit album vaker te draaien. Een dikke 3*

Tussenstand:
1. Basket Of Light
2. Sweet Child
3. Open The Door
4. Solomon's Seal
5. Cruel Sister
6. The Pentangle
7. Think Of Tomorrow
8. In The Round
9. Reflection
10. So Early In The Spring

Ik ken Peter Criss verder niet en wist dus ook totaal niet waar zijn interesses lagen, dus klassieke rhythm n blues is ook niet wat ik hier verwachtte. Criss vaart van de vier dus de meest commercieële koers. Weinig rock te bekennen hier. Dat Peter Criss geen goede balladschrijver is, bewees hij voor mij al met Beth. Don't You Let Me Down en Easy Thing vallen voor mij ook onder de categorie 'wanstaltig en mierzoet'. Er zijn nog een aantal songs die niet per se slecht zijn. Het is vooral nietszeggend. Op zichzelf zou geen haan ernaar gekraaid hebben, maar genoeg fans die het kopen om de collectie compleet te krijgen/houden.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Paul Stanley
4. Love Gun
5. Destroyer
6. Hotter Than Hell
7. Peter Criss
8. Dressed To Kill
9. Rock And Roll Over
10. Gene Simmons

Na The Final Cut vreeste ik toch bijna het ergste. Ook al is Waters hier weg, de groep is gewoon kapot. Gilmour neemt het restant op sleeptouw en perst er een album uit dat niet imponeert, maar tegelijkertijd ook niet slecht is. Het is een stereotype overbodig werk. Toch snap ik wel waarom het gemaakt. Er zit wel wat oprechtheid in. Hierboven las ik al dat het venijn eruit is. Dat is grotendeels inderdaad zo, maar Gilmour soleert weer met passie en neemt daar veel tijd en ruimte voor. Het is in elk geval beter dan The Final Cut en biedt hoop voor het hoger gewaardeerde The Division Bell.

Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. A Momentary Lapse Of Reason
11. Ummagumma
12. More
13. The Final Cut

En weer is Pink Floyd zijn tijd ver vooruit. Er zal weer een flinke lading psychedelische drugs ten grondslag liggen van dit album, maar er komen wel enkele verdomd gave partijen voorbij. Let There Be More Light is bijna hitgevoelig. Set Control For The Heart Of The Sun kan anno 2017 nog uitgebracht worden en niemand die kan beweren dat het ouderwets klinkt. Psychedelische pareltjes zijn het die je als luisteraar naar andere werelden helpt, zonder daarvoor drugs te hoeven nemen.

Het Beatlesgeluid is wel aardig weg. Je hoort het nog wel wat op Corporal Clagg. Niet dat het ergens een bezwaar is, maar het geeft wel aan dat Saucerful Of Secrets meer Pink Floyd is dan het debuut. De heren dreigen nog wel te vaak te veel te gaan zweven, maar dit album is nergens vervelend of slecht. Soms gewoon wat minder doeltreffend.

Tussenstand:
1. A Saucerful Of Secrets
2. Piper At The Gates Of Dawn

Ik wil deze plaat wel graag goed vinden, maar het lukt me gewoon niet. Een heel krappe 3,5*, waar ik lang aan dacht om 3* te geven. Deze hele plaat kabbelt maar wat voort. Het inmiddels authentieke Pink Floydgeluid met de karakteristieke zang en gitaarwerk doen natuurlijk hun ding, maar ik kom echt niet verder dan "mooie pingel" hier en daar. Animals is in mijn ogen een perfecte achtergrondplaat. Het zorgt voor de juiste sfeer en je mist niets als je de aandacht er niet bij hebt. Ik heb ook de indruk naar de leftovers van WYWH te luisteren. Ik snap dan ook de populariteit niet echt. Nota bene hoger gewaardeerd dan The Wall.

Tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. Meddle
3. A Saucerful Of Secrets
4. Piper At The Gates Of Dawn
5. Dark Side Of The Moon
6. Obscured By Clouds
7. Animals
8. Atom Heart Mother
9. Ummagumma
10. More

Hoewel we steeds meer richting de klassiekers gaan, valt Pink Floyd hier stiekem toch nog steeds wel wat tegen. Zo goed als op de eerste twee platen is het al even niet meer geweest. Hoewel het allemaal wel steeds volwassener wordt (Atom Heart Mother is ook wel de meest volwassen plaat tot nu toe), mist het in mijn ogen werkelijk alle spanning. De titeltrack is weliswaar een mooie track en heeft een fijne melodie, maar het doet me uiteindelijk toch te weinig. Dat zal vooral te maken hebben met de lengte, maar ook de blazers staan me tegen. Summer '68 is mijn favoriet hier. Daarna zakt het allemaal weer richting de onvoldoendesfeer, met als dieptepunt de dertien minuten durende afsluiter. Het grootste deel van Atom Heart Mother is gelukkig goed te doen, maar meer dan die heel krappe 3,5* zit er toch echt niet in. Zeker met het oog op wat Pink Floyd nog gaat doen.


Tussenstand:
1. A Saucerful Of Secrets
2. Piper At The Gates Of Dawn
3. Atom Heart Mother
4. Ummagumma
5. More

DIt gaat in mijn ogen dan eindelijk een beetje richting de klassieke Pink Floyd en daarmee ook de eerste sinds A Saucerful Of Secrets die de strijd aangaat om de voorlopige eerste plaats. On Of These Days valt direct op vanwege die toffe baslijn. Zelfs mijn dochtertje van ruim een jaar begon er even op te headbangen en te swingen (voor zover dat mogelijk is). Fearless vind ik ook erg mooi, maar dat "You never walk alone"gejoel is wel een afknapper.

Het is vooral door Echoes waardoor Meddle in mijn ogen gelijkwaardig is aan A Saucerful Of Secrets. Ik kan namelijk ook niet zeggen dat ik me ergens verveeld heb. Voor het eerst sinds jaren is Pink Floyd weer echt spannend. Daar staat dan wel weer tegenover dat A Pillow Of Winds, San Tropez en vooral Seamus de prima luisterbaarheid nimmer ontstijgen. Goed voor de achtergrond, niet storend, maar ook niet bepaald sterk. Gelukkig is daar Echoes, dat de halve plaat bestrijkt met prachtige passages en soms nare (maar evengoed) sfeervolle momenten. Een van de beste nummers die Pink FLoyd geschreven heeft.


Tussenstand:
1. Meddle
2. A Saucerful Of Secrets
3. Piper At The Gates Of Dawn
4. Atom Heart Mother
5. Ummagumma
6. More

Onlangs vrolijk verder gegaan met Ummagumma, waardoor ik deze achter het hoofd zag. Natuurlijk wil ik wel dat deze en Obscured By Clouds ook meedoen met de marathon. Toch doet More uiteindelijk maar weinig. Het galmt maar wat door en laat je twee keer even opschrikken. The Nile Song en Ibiza Bar zijn leuk. Even wat feller dus, maar dit zijn niet de songs waarvoor je naar Pink Floyd luistert. Slecht is het ook niet, maar het heeft geen zin om er intensief naar te luisteren.


Tussenstand:
1. A Saucerful Of Secrets
2. Piper At The Gates Of Dawn
3. Ummagumma
4. More

Een goede filmscore maken, doe je niet zomaar. Zelfs voor grote bands is het een hele opgave. Ook nu slaagt Pink Floyd er niet in om echt iets heel goeds neer te zetten. Ik krijg erg de indruk dat het betere materiaal bewust voor later is bewaard. Op Obscured By Clouds is Pink Floyd nergens slecht bezig, maar briljant is het ook zeker niet. Toch zijn er met Burning Bridges, Mudmen en Stay een handvol lekkere tracks met dromerige sferen die stiekem wel de moeite waard zijn. Verder is het geen album die ik vaker zal draaien. Ik vind het ook een beetje fragmentarisch. Sommige nummers lijken maar gewoon afgekapt te worden na enkele minuten. Nee, voor mij is dit weer een terugval.


Tussenstand:
1. Meddle
2. A Saucerful Of Secrets
3. Piper At The Gates Of Dawn
4. Obscured By Clouds
5. Atom Heart Mother
6. Ummagumma
7. More

Meer ballen inderdaad. Dat mist Dark Side of the Moon. Dat neemt niet weg dat dit verder een heel goed album is. Het luistert heel goed weg en daarbij heel toegankelijk, maar het bevat niet de beste songs van de band. Het is mij te lief, te vriendelijk. Toch zijn Time, The Great Gig in the Sky, Money en Brain Damage uitstekende nummers. Ik mis misschien een stukje innovatie. De resterende nummers zijn er vooral voor de opvulling. Geen materiaal waarvoor je dit album opzet. Dat doe je imo voor de eerder genoemde nummers. Ik moet trouwens wel bekennen dat de gastrol van Clare Torry nog altijd wat vreemd aanvoelt. Het is gewoon iets wat je niet verwacht als je wat minder bekend bent met dit album.

Tussenstand:
1. Meddle
2. A Saucerful Of Secrets
3. Piper At The Gates Of Dawn
4. Dark Side Of The Moon
5. Obscured By Clouds
6. Atom Heart Mother
7. Ummagumma
8. More

Een goede stuiptrekking, zullen we maar zeggen. Eerlijk gezegd krijg ik ook hier niet het authentieke Pink Floydgevoel, maar The Division Bell is een heel genietbaar plaatje dat met High Hopes nog een best goed nummer in huis heeft. Ik kan heel goed mopperen op The Final Cut als een soort van Waters solo project, maar toch mis ik Roger Waters hier. Ik denk dat hij The Division Bell een ruw randje had kunnen geven (als hij Gilmour uberhaupt zoveel had laten schrijven). Neemt niet weg dat Gilmour hier best puik bezig is. Hij sleept Pink Floyd de jaren negentig binnen haalt er naar mijn idee het hoogst haalbare uit. De hoogtijdagen zijn duidelijk voorbij. Het klinkt vrij glad, maar het luistert goed weg. Ik zie mezelf dit album nog wel eens opzetten.


Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. The Division Bell
9. Animals
10. Atom Heart Mother
11. A Momentary Lapse Of Reason
12. Ummagumma
13. More
14. The Final Cut

Wat je allemaal wel niet met restjes kan doen. The Endless River is weer zo'n typische achtergrondplaat. Wat mij betreft had dit ook niet uitgebracht hoeven worden. Het voegt niets meer toe aan de discografie anders dat ik me bij deze plaat altijd voorstel dat Pink Floyd een dikke vijftig minuten de tijd neemt om mooi, rustig te sterven.

Wright en Gilmour zijn duidelijk het meest te horen. The Endless River barst van de atmosferische solopartijen. De hoes omschrijft de muziek perfect: kalm, voortkabbelend en geen greintje gevaar of spanning. Ik moet er wel een beetje om lachen als ik lovende recensies lees met quotes als "Mason mept alles aan elkaar". De beste man niet meer kunnen doen dan enkele keren de ritme aan te geven.

Drie sterren omdat dit album niet vervelend klinkt, maar meer zit er ook echt niet in. Het is op, het is klaar.

Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. The Division Bell
9. Animals
10. Atom Heart Mother
11. A Momentary Lapse Of Reason
12. Ummagumma
13. More
14. The Endless River
15. The Final Cut

En weer is het moeilijk om The Final Cut uit te zitten. Als je mijn pa vraagt wat zijn favoriete album van Pink Floyd is, zal hij deze noemen. Ik zal het nooit begrijpen. In de eerste plaats voelt het niet aan als Pink Floyd. Het is een Roger Waters soloplaat. De songs boeien me simpelweg niet. Er zit niets van het vernuft of de emotie in van het vorige werk. Gilmour is weg, dus er zijn geen goede solo's (die een nummer nog wel eens wisten te redden). Het is saai en nietszeggend. Van een onbekend bandje zou een album als deze me niets gedaan hebben, maar voor Pink Floydbegrippen is het in mijn ogen bijna een belediging. Waters is hier echt de weg kwijt.

Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. Ummagumma
11. More
12. The Final Cut

De volgende marathon is er eentje die ik al heel lang om mijn lijstje heb staan. Pink Floyd is de favoriete band van mijn pa. Dat wil niet meteen zeggen dat deze muziek me met de paplepel ingegoten is, daar hij een muzikale veelvraat is die vooral nieuwe platen luistert. Toch heb ik mijn portie wel meegekregen, maar niet voldoende om echt helemaal bekend te zijn met deze band.

Zoals altijd begin ik de marathon met het debuut. Piper At The Gates Of Dawn was jarenlang onbekend terrein voor mij. Ik kende alleen Astronomy Divine, wat ik tamelijk briljant vind. Het is zelfs een keer met een paddotrip voorbij gekomen, maar op een of andere manier ben ik nooit verder geraakt op dit album. Nog altijd is de opener wel mijn favoriet. De opbouw is fenomenaal. Het is wonderbaarlijk hoe dit rijke geluid wordt opgebouwd door slechts vier muzikanten. Waar alle vier overigens ook echt essentieel zijn voor dit lied. Niet te vergeten dat Pink Floyd hiermee al zijn tijd ver, heel ver, vooruit was. Ik schrik er zelfs een beetje van dat dit album uit 1967 komt.

De meeste songs klinken overigens precies 1967. Het doet namelijk vaak denken aan Sgt. Peppers. Volgens mij las ik eerder al dat de platen tegelijk opgenomen zijn in de Abbey Road studio. Ik geloof het direct. De nummers in deze sound pakken me wel een tikje minder. Ik heb er overigens helemaal niks op tegen om naar bijv. Lucifer Sam of The Gnome te luisteren. Leuke muziek! maar ik vind de band beter wanneer ze experimenteren zoals op Take Up Thy Stethoscopte And Walk. Interstellar Overdrive is het tweede hoogtepunt. Vooral Waters is hier op dreef. Hoewel ik uitkijk naar de Pink Floyd van de jaren zeventig, moet ik bekennen dat ik de improviserende Pink FLoyd misschien wel interessanter vind.

The Wall was op voorhand al een van de kanshebbers om bij mij op de eerste plaats te eindigen. Uiteindelijk verslaat het Wish You Were Here en dat verrast me stiekem wel een beetje. Ooit maakte ik nog de fout om The Wall geshuffled te luisteren. Moet je niet doen natuurlijk, want The Wall is niet een verzameling liedjes, maar een verhaal. Een verhaal dat je ook wel in de juiste volgorde moet luisteren. Desondanks vind ik het wel knap dat je best sommige tracks uitstekend op zichzelf kan luisteren.

Wat misschien ook wel in het voordeel van The Wall speelt, is dat ik Roger Waters in 2013 nog het album heb zien spelen in de ArenA. Een geweldige ervaring die me geholpen heeft om het verhaal achter dit album beter te begrijpen. Ik merk bij Pink Floyd inmiddels wel dat dit soort muziek me echt meer doen. Animals begrijp ik niet, maar hier voel ik de pijn en de emoties van Waters en dat alles verpakt in die mooie muziek. Vroeger stoorde ik me nog wel eens aan de instrumentale tussenstukken, maar tegenwoordig zie ik in hoe het allemaal mooi aan elkaar breidt. Het futuristische sfeertje dat het heeft, is ook een bonus. Verder niet vergeten dat The Wall veel hoogtepunten heeft. Iedereen kent Another Brick In The Wall, maar Comfortably Numb is natuurlijk wel een slag beter. Maar of het nou In The Flesh, GOodbye Blue Sky, Hey You, Is There Anybody Out There is. Het is allemaal wel heel erg goed. Tijdloos album.



Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. Ummagumma
11. More